H Αριστερά, η ΔΕΗ και η Ενέργεια

"οι Φίλοι της Φύσης/NFGR δεν συμφωνούν με την απόφαση της κυβέρνησης για τη «μικρή ΔΕΗ», ούτε με τη θέση που διατύπωσε ο κ.Θανάσης Πετράκος, βουλευτής  ΣΥΡΙΖΑ, υπεύθυνος για θέματα ενέργειας, στη συνεδρίαση της Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου (7/7/2014). Ο κ.Πετράκος στη συνεδρίαση ζήτησε εγγυήσεις  ώστε ο ιδιοκτήτης της «Μικρής ΔΕΗ» να δεσμευθεί ότι θα κατασκευάσει τη νέα λιγνιτική  μονάδας Μελίτη ΙΙ."**

του Στάθη Λουκά*

Οι σημαντικότερες πολιτικές εκφράσεις της Αριστεράς αποδέχονται στον ένα ή στον άλλο βαθμό τις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές διαστάσεις και επιπτώσεις της οικολογικής αντίθεσης. Θα περίμενε κανείς από την "πληθυντική Αριστερά", που θέλει να συγκεράσει τους στόχους και τις αξίες της με τις ανάλογες που προκύπτουν από την αποδοχή των αλλαγών που επιβάλλει η πολιτική-οικονομική διάσταση της οικολογικής αντίθεσης, ότι θα είχε μια διαφορετική προσέγγιση στην προάσπιση της ακεραιότητας της ΔΕΗ.

Σήμερα η κατάσταση πολυσύνθετης κρίσης -οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής και προτύπου ανάπτυξης με τεράστιες περιβαλλοντικές διαστάσεις- στην οποία βρίσκεται η χώρα, έχει ανάγκη από τη συνάντηση προσώπων και υποκειμένων με διαφορετικές ιστορικές καταγωγές. Όποιος φοβάται να συναντήσει τον άλλον, τον διαφορετικό, όποιος φοβάται την αλληλοεπίδραση, φοβάται -κατά τη γνώμη μου- για την αδυναμία των ιδεών του και της ταυτότητάς του. Η συζήτηση και ο διάλογος -για να είναι αποτελεσματικοί- έχουν ανάγκη να απελευθερωθούν από τυχόν προκαταλήψεις του παρελθόντος.

Όμως είναι επίσης οπισθοδρομικό, αν ο άλλος, κοιτάζει συνεχώς πίσω και προσπαθεί να προβάλει στο μέλλον:

α. Ένα πεπαλαιωμένο πρότυπο οργάνωσης της πολιτικής και της πολιτικής πρωτοβουλίας εγκαταλείποντας τον βασανιστικό δρόμο της αναζήτησης των καινούργιων μορφών.

β. Ένα ξεθωριασμένο ενεργειακό πρότυπο σπάταλο και κατά συνέπεια αντιοικονομικό, επικίνδυνο για τη ζωή των τοπικών κοινωνιών, όπου παράγεται και μετασχηματίζεται η ενέργεια. Εξίσου επιβαρυντικό και γι' αυτόν εδώ τον πλανήτη, όπου όλοι μας είμαστε προσωρινοί επιβάτες.

Γιατί φαίνεται να τελειώνει η φορντική αντίληψη της παραγωγής της ενέργειας, και μαζί της η αντίληψη για την οργάνωση της πολιτικής κι αυτό πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψη της η Αριστερά.

Η οποιαδήποτε συζήτηση, λοιπόν, γύρω από το θέμα της ΔΕΗ δεν μπορεί να είναι πειστική και να καταλήξει σε ένα σωστό συμπέρασμα, που θα αποκλείει επιστροφή στο παρελθόν, αν δεν λάβει υπ' όψη της τα παρακάτω τρία σημεία:

α. Το τέλος της εποχής των ορυκτών καυσίμων είναι κάτι το αναπόφευκτο. Ο δε περιορισμός της χρήσης τους είναι μια επείγουσα αναγκαιότητα για να περιορίσουμε τις κλιματικές αλλαγές και, συγχρόνως, τη συνολική και τοπική ρύπανση.

β. Η μετάβαση σε άλλες πηγές ενέργειας θα απαιτήσει αρκετές δεκαετίες και θα εμποδιστεί όπως συμβαίνει με όλες τις καινοτομίες, για λόγους πολιτικούς, πολιτισμικούς και βασικά γιατί θίγει παγιωμένα συμφέροντα.

γ. Είναι ανάγκη να αξιοποιηθούν, με κατάλληλες πολιτικές επιλογές, εναλλακτικές ενεργειακές πηγές που είναι άφθονες, ανεξάντλητες και κατανεμημένες στη χώρα και στον πλανήτη. Ενώ ταυτόχρονα δεν θα είναι επικίνδυνες για τον άνθρωπο και το περιβάλλον, θα είναι ικανές να στηρίξουν την ανάπτυξη, να περιορίσουν τις ανισότητες και να ευνοήσουν τις ειρηνικές διαδικασίες.

Η ενεργειακή μεταβατική περίοδος, που κατά κάποιον τρόπο υπονοούν τα πιο πάνω σημεία, έχει ήδη αρχίσει, τουλάχιστον για την Ευρώπη.

Βρισκόμαστε εντελώς μέσα σ' ένα δομικό μετασχηματισμό του ενεργειακού συστήματος που έχει να παρατηρηθεί από τότε που άρχισε η εκμετάλλευση των ορυκτών ενεργειακών πηγών. Η βιομηχανία της ενέργειας -και ειδικά της ηλεκτρικής- είχε βασισθεί σε ορισμένες οικονομικές θέσεις βασικά αποδεκτές: οικονομίες κλίμακας, ζήτηση σε συνεχή αύξηση και ανελαστική, μεγάλες επενδύσεις που έπρεπε να γίνουν. Εδώ και μια εικοσαετία, και ειδικά τελευταία, όλοι αυτοί οι λόγοι αρχίζουν να χάνουν ...

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Μαζική επιστροφή της ενέργειας στο δημόσιο και τους δήμους (#και με δημοψηφίσματα)

από την CYNICAL

Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 παρατηρείται μαζική στροφή για την επιστροφή της ενέργειας, δικτύων και ηλεκτρισμού, στα χέρια των τοπικών κυβερνήσεων και τους δήμους.

Ανάμεσα στο 2007 και 2012 έχουν συσταθεί πάνω από 60 καινούργιες τοπικές μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και πάνω από 190 δίκτυα έχουν επιστρέψει σε δημόσια χέρια.

Επιπλέον, όλες οι υπάρχουσες παραχωρήσεις στους ιδιώτες πρόκειται να αναθεωρηθούν μέχρι το 2016, οπότε και λήγουν οι περισσότερες άδειες, με τα 2/3 των τοπικών κοινοτήτων να έχουν εκφραστεί υπέρ της επαναγοράς των μονάδων και των δικτύων, καθώς και των μετοχών των ιδιωτών σε περισσότερες από 850 απ' αυτές.

Εκστρατείες διεξάγονται στις περισσότερες μεγάλες πόλεις της Γερμανίας. Το Αμβούργο, κατόπιν δημοψηφίσματος επαναγόρασε πρόσφατα τη μονάδα παραγωγής. Στο Βερολίνο το αντίστοιχο δημοψήφισμα απέτυχε παρά τρίχα να τελεσφορήσει μιας και παρουσιάστηκε το 24%, αντί του προβλεπόμενου από το νόμο 25% του εκλογικού σώματος. Πάντως από αυτό το 24%, πάνω από 80% εκφράστηκε υπέρ της επαναγοράς. 

Ο επόμενος πίνακας δείχνει ανά κρατίδιο και για την 5-ετία 2007-2012, τον αριθμό των νέων δημόσιων μονάδων ηλεκτροπαραγωγής (1η στήλη),  τον αριθμό των δικτύων που αγοράστηκαν από το δημόσιο και τους δήμους (2η στήλη), και τον αριθμό των υπόλοιπων επαναδημοτικοποιήσεων στον τομέα της ενέργειας (3η στήλη).

Εδώ βλέπουμε τις χρονιές  και  τις χώρες, (πλην Γερμανίας) που επαναγόρασαν ιδιωτικές μονάδες παραγωγής.

Η κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ να ζητήσει δημοψήφισμα ήταν κατά την άποψή μου καλή, άσχετο αν θα μαζέψει τις 120 ψήφους ή όχι. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση, είναι ότι της έκκλησης για δημοψήφισμα ΔΕΝ προηγήθηκε ούτε μια δημοσκόπηση, όπως θα ήταν το λογικό, που να δείχνει τον μπούσουλα στα κόμματα για το πού πάει η κοινή γνώμη.  Αστοχία, παράλειψη, κομματική τακτική; Περίεργο, πάντως...

 INFO

"Energy Liberalisation, privatisation and public ownership",  September 2013 

by David Hall, Sandra van Niekerk, Jenny Nguyen, Steve Thomas 

PSIRU, University of Greenwich, UK

*πηγή e-cynical.blogspot.gr

Μικρή ΔΕΗ. Ένα πρόβλημα με λάθος εκφώνηση..

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

του Λεωνίδα Καραγεώργου από τον Αντίλογο*

Δεν με ενδιαφέρει να ασχοληθώ με τα επιχειρήματα –υπέρ ή κατά- της πώλησης του κομματιού που πλέον ονομάζουμε μικρή ΔΕΗ. Εκτός του ότι είναι κάτι που έχει ήδη υπεραναλύθεί, είναι βασισμένο σε μια εντελώς λανθασμένη υπόθεση. Τη de facto αποδοχή πως ο δημόσιος τομέας ΔΕΝ μπορεί να είναι παραγωγικός/ανταγωνιστικός και γεννάει μόνο ελλείμματα.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς βέβαια πως αυτό αποτελεί μια πραγματικότητα που το αντίθετο της μοιάζει μάλλον ουτοπικό αν κρίνουμε από τα μέχρι τώρα ισχύοντα. Μόνο που το πρόβλημα της χώρας είναι ακριβώς αυτά τα ισχύοντα. Η «ανακάλυψη» της «μνημονιακής εποχής» ήταν οι σαθρές και απαρχαιωμένες δομές ενός κρατικού μορφώματος που λειτουργούσε ως κομματικό υποκατάστημα με τρείς κατευθύνσεις. 

- Την απορρόφηση ανέργων που αποτελούσαν την κομματική πελατεία και θα αντάλλασσαν το δικαίωμα στην εργασία με την ψήφο τους. 

- Την εκμετάλλευση των κρατικών πόρων υπέρ συγκεκριμένων «επιχειρηματικών» συμφερόντων, που δεν τους απασχολούσε η ανάπτυξη τους αλλά η άκοπη πελατειακή και οικονομική σιγουριά, που θα αποτελούσαν τους χρηματοδότες των κομμάτων ή προσώπων μέσα σε αυτά στις προεκλογικές περιόδους.

- Τη δημιουργία στελεχών δημόσιας διοίκησης που θα έφερνε σε πέρας αυτή τη στόχευση χωρίς να εξετάζει καν το αντικείμενο του κάθε δημόσιου οργανισμού. Συνεκτικός κρίκος των τριών κατευθύνσεων ήταν ο συνδικαλισμός και η επαγγελματική τάξη που δημιουργήθηκε μέσα σε αυτόν που μπορούσε να απορροφά τους κραδασμούς ανάμεσα στα αντίρροπα συμφέροντα που δημιουργούνταν κατά καιρούς.

Η θεωρητική προσέγγιση επίλυσης της κρίσης από όλες τις πλευρές του κομματικού φάσματος ήταν και είναι η απαλλαγή αυτών των χαρακτηριστικών που διέλυσαν στην ασυδοσία τους το δημόσιο τομέα της οικονομίας και η ανάγκη άμεσης ή μακροπρόθεσμης μεταρρύθμισης αναλόγως της πολιτικής λύσης που προτείνουν. Όποιες και να είναι οι διαφορές, το πρόβλημα που χρειάζεται λύση αποτελεί κοινή αποδοχή. Και όποια και να είναι η τακτική της λύσης το αποτέλεσμα πάλι κατά κοινή αποδοχή θα πρέπει να είναι ένας δημόσιος πυλώνας ανάπτυξης με υγιή λειτουργία.

Αυτή η αποδοχή όμως είναι εντελώς αντίθετη με την αποδοχή πως ο δημόσιος τομέας δεν μπορεί να είναι παραγωγικός και λειτουργικός γιατί πολύ απλά είναι ανέφικτο να θέτεις δυο εκ διαμέτρου αντίθετους στόχους. Δεν γίνεται να εφαρμόζεις πολιτικές μεταρρύθμισης και αλλαγών όταν ασπάζεσαι τη ματαιότητα τους. Στην περίπτωση αυτή μόνο δυο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Ή δεν έχεις καμία πρόθεση να εφαρμόσεις πολιτικές προς αυτή την κατεύθυνση, άρα τις χρησιμοποιείς μόνο θεωρητικά και επικοινωνιακά, ή είσαι ανίκανος να δώσεις λύση άρα και επικίνδυνος να διαχειρίζεσαι τις τύχες του τόπου.

Το ερώτημα λοιπόν που γεννάται δεν είναι αν υπάρχουν εφικτές λύσεις αλλά το αν υπάρχει πρόθεση να εφαρμοστούν. Οι λύσεις προφανώς και υπάρχουν από τη στιγμή που ο δημόσιος τομέας διαθέτει ικανά στελέχη που καταφέρνουν και παράγουν έργο μέσα σε ένα τόσο πολυδαίδαλο, γραφειοκρατικό και εξαρτημένο σύστημα ανεξαρτήτως αν δεν το κατανοούμε γιατί τα μελανά σημεία του μας ταλανίζουν καθημερινά και κοστοβόρα. Όταν διαθέτεις στελέχη τα πάντα είναι απλά ζήτημα στόχων, αξιοκρατίας, αξιολόγησης και χρηστής διαχείρισης και διοίκησης. 

Υπάρχει πρόθεση; Αν ναι τότε ο δημόσιος τομέας μπορεί να γίνει όχι μόνο παραγωγικός και ανταγωνιστικός αλλά και να επιτελεί κοινωνικό έργο. Αν όχι, που μάλλον εκεί καταλήγουμε, τότε απλά θα συνεχίσουμε να μιλάμε για μικρές ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, κλπ. χρησιμοποιώντας το επιχείρημα του ανέφικτου που δεν είναι τίποτε άλλο από την παραδοχή μιας με δόλο ανικανότητας...


πηγή: http://antilogos-leonidas.blogspot.com/2014/07/blog-post.html#ixzz36qrnuWN2

Ανοίξτε τη Βουλή για την ΔΕΗ (#είπε η Βούλτεψη τον ΣΥΡΙΖΑ λαϊκιστή...)

του Ανδρέα Πετρουλάκη

Η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ κάνει τραγικό λάθος με τις απεργίες που οδηγούν σε διακοπές ρεύματος. Ουσιαστικά στηρίζει την κυβέρνηση στην προσπάθειά της να ξεπουλήσει τον δημόσιο πλούτο.Η κυβέρνηση διαπράττει οικονομικό, κοινωνικό, δημοκρατικό και εθνικό έγκλημα με το ξεπούλημα της ενέργειας. Και οι ανόητοι τη βοηθάνε να το περάσει, με το μικρότερο δυνατό κόστος γι' αυτήν.
Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικά άψογη: να συγκληθεί Ολομέλεια της Βουλής και να συζητήσει την προκήρυξη δημοψηφίσματος για το θέμα.
Δεν θα περάσει, αλλά κανένας μασκαράς (οποιουδήποτε κόμματος) δεν θα μπορεί πλέον να κοροϊδεύει με τάχαμ δήθεν κλπ.
Την τελική απόφαση για το θέμα θα την πάρει ο μόνος αρμόδιος, ο ελληνικός λαός, στις επόμενες εκλογές.
Αν θέλει να πουλήσει, ας το πει με την ψήφο του. Αν δεν θέλει, έχει τρόπο να επιβάλει μιαν άλλη πολιτική (και) για την ενέργεια. ( Panos Zervas / fb )

Δεν είμαστε Φωτόπουλοι

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου*

Το έργο έχει ξαναπαιχτεί με την ΕΡΤ: όποιος έχει αντίρρηση θα ταυτιστεί με συγκεκριμένα κόμματα και συνδικαλιστές σε μία προσπάθεια απαξίωσης του όποιου αντίλογου στο νομοσχέδιο για τη «μικρή ΔΕΗ», ο Πρωθυπουργός θα καβαλήσει το άτι το λευκό και όλοι μαζί θα καλπάσουμε Δονκιχωτικά στο ηλιοβασίλεμα. Μόνο που τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Η ΔΕΗ Α.Ε. έχει ρημαχτεί από την αδιαφανή συνδιοίκηση με τη ΓΕΝΟΠ και τα προνόμια και τις επιχορηγήσεις που εξασφάλιζαν οι υπουργοί και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ προς τη ΓΕΝΟΠ. Κάποιες φέρουν την υπογραφή του Αντιπροέδρου αυτής της κυβέρνησης κ. Βενιζέλου όταν ήταν υπουργός του κ. Σημίτη το 1999 φορτώνοντας τις ασφαλιστικές εισφορές της ΔΕΗ στο δημόσιο (σχετικό δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας μιλάει για απαιτήσεις της ΓΕΝΟΠ από τη ΔΕΗ ύψους 12 δισεκατομμυρίων ευρώ τα οποία έχουν περάσει στο πάγιο!).

Υπάρχει κονδύλι επιχορήγησης για την «αυτοτέλεια της ΓΕΝΟΠ» που ξεκίνησε στα 315 χιλιάδες ευρώ το 1999 και έφτασε τα 4,7 εκατομμύρια ευρώ ΕΤΗΣΙΩΣ, το 2006 επί Κ. Καραμανλή. Αξίζει μία ματιά στο σχετικόπόρισμα ελέγχου του κ. Ρακιντζή που διατάχθηκε επί υπουργίας Μπιρμπίλη με αφορμή ένα δάνειο 500,000 ευρώ της ΔΕΗ προς τη ΓΕΝΟΠ.

Την ίδια ώρα που «φρόντιζαν» τόσο στοργικά τη ΓΕΝΟΠ και τα παρακλάδια της, δεν έμπαινε ούτε μία νέα μονάδα παραγωγής ρεύματος στο σύστημα, οι παλιές είχαν διαρκώς αυξανόμενες δαπάνες συντήρησης, και όταν δεν επαρκούσαν αγοράζαμε ρεύμα από άλλες Βαλκανικές χώρες.

Η διοίκηση της ΔΕΗ Α.Ε. αμυνόμενη δήλωνε τότε το αυτονόητο, πως τα ευρήματα του πορίσματος Ρακιντζή ήταν σε γνώση της πολιτείας, «είτε διότι κατά την υπογραφή των Συμβάσεων αυτών παρίσταντο παράγοντες αυτής, είτε κατατίθεντο ενώπιον Δικαστικών Αρχών (Ειρηνοδικείο Αθηνών), είτε κατατίθεντο στην Επιθεώρηση Εργασίας», και πως τα στοιχεία των Συλλογικών Συμβάσεων αποστέλλονταν και στο ΥΠΕΘΟ, αφού αφορούσαν θέματα εισοδηματικής πολιτικής, «χωρίς ποτέ να υπάρξει καμία παρατήρηση ή σχόλιο ή άλλη άποψη επί των διαλαμβανομένων στις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας».

Η κυβέρνηση, σύμφωνα με το non paper που κυκλοφόρησε στα στελέχη της, θα επιχειρήσει να πείσει την κοινή γνώμη πως όποιος είναι δύσπιστος προς τις προτάσεις της είναι «Φωτόπουλος»· όπως με την ΕΡΤ ήταν «Καλφαγιάννης».

Θα αντιπροτείνουμε πως «Φωτόπουλοι» είναι οι πολιτικοί έφτασαν την εταιρεία μέχρι εδώ, με πρώτο τον κ. Βενιζέλο και τις ακόλουθες κυβερνήσεις Καραμανλή στις οποίες ο κ. Σαμαράς ήταν υπουργός. Αυτοί συμφώνησαν σε συνδιοίκηση, αυτοί αποφάσισαν τη χρηματοδότηση της ΓΕΝΟΠ από το δημόσιο για να μπορεί να υπάρχει και να συνδιοικεί, αυτοί τους κάλυψαν τόσα χρόνια.

Οι υπόλοιποι, όσοι επιθυμούμε την αγορά ρεύματος (από δημόσιο ή ιδιώτη προμηθευτή) σε λογικές τιμές και δικλείδες που αρμόζουν σε κοινωνικό αγαθό είμαστε απλά πολίτες και καταναλωτές με μηδενικά αποθέματα καλής πίστης προς αυτό το πολιτικό προσωπικό. Αντί να μας προσβάλλουν με προτάσεις επιστροφής στην γκαζόλαμπα (όπως έκανε ο βουλευτής κ. Ταμήλος), καλά θα κάνουν να μας παρουσιάσουν πειστικά το πώς θα ανοίξει η αγορά για να επιτευχθεί χαμηλότερο κόστος στα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, με καλύτερους περιβαλλοντολογικούς όρους. Όλα τα άλλα είναι πολιτικό spin. Κι όπου υπάρχει (τόσο) πολιτικό spin, υπάρχει αδιαφάνεια.

Η πρώτη αυτονόητη κίνηση προς την κατεύθυνση της διαφάνειας θα ήταν το άνοιγμα της Βουλής και η συζήτηση του νομοσχεδίου σε Ολομέλεια, κύριοι Φωτόπουλοι

πηγή Πολίτης