Το σκότος και ο στόκος (είτε γδάρτης είτε σπάστης)
του Σακελλάρη Σκουμπουρδή*
του Σακελλάρη Σκουμπουρδή*Η κλασική μαρξιστική γραμματεία το θέμα το είχε λυμένο: δεν υπάρχει Αριστερά χωρίς Βία. Η ζωή, όμως, πάντα είναι αυστηρή με τις Απόλυτες Αλήθειες και αργά ή γρήγορα τις ‘αδειάζει’. Έτσι αργοσβήνει ο Μαρξισμός - Λενινισμός (Μ-Λ). Όπως, μετά τη Λήμαν Μπράδερς (οπότε πέθανε ‘η Αυτορρύθμιση των Αγορών’ και κλήθηκε το Κρατικό Ιππικό να σώσει τον πλανήτη…), άρχισε να καταρρέει και ο ξελιγωμένος ασύδοτος Νέο-Φιλελευθερισμός (Ν-Φ). Όπως και πάντα θα καταρρέουν όλοι οι ταλιμπανικοί φονταμενταλισμοί.
Προσοχή, όμως, αυτό που βρίζει το ποικιλώνυμο Μέτωπο των Αμνημόνων εδώ πέρα, δεν είναι Νεοφιλελευθερισμός. Το οριζοντίως απλωμένο πέπλο του Σκοταδισμού της καθ’ ημάς Ανατολής, της καθ’ ημάς Δημοκρατίας, κρύβει την αλήθεια. Και αποπροσανατολίζει τους φοβικούς, ημιμαθείς, δεισιδαίμονες αμνήμονες που σκεπάζει. Και αποκαλεί Ν-Φ κάθε τι, που προσπαθεί να εκλογικεύσει το Πελατειακό Κράτος ( που σέρνει τρελά την κοινωνία στο βάραθρο). Αυτή όμως είναι η μια πτυχή των παρενεργειών του Σκοταδισμού, ο οποίος χτίζει το μέτωπο των αμνημόνων.
Η άλλη πτυχή, που αφορά (δεν είναι τυχαίο) στο ίδιο ακριβώς Μέτωπο των Αμνημόνων, είναι το Μέτωπο της Ανομίας και της Βίας, οι γδάρτες και οι σπάστες. Θα το ξαναλέμε (όπως ανελλιπώς κάνουμε από πριν τις εκλογές: ‘Το Ποικιλόχρουν Ακροδεξιό φαινόμενο και ‘Το Ποικιλόχρουν Ακροδεξιό Φαινόμενο ΙΙ – Η αυγή μιας χρυσής παρεξήγησης) και ας τρελαίνονται οι ‘Αριστεροί’. Με τη συμπεριφορά τους συναποτελούν το Ποικιλόχρουν Ακροδεξιό Φαινόμενο (Π.Α.Φ.). Κανείς δεν τους ταυτίζει με τους ναζί. Όλοι ξέρουν πολύ καλά πως ιστορικά η Αριστερά του 20ου αιώνα, ήταν σε θανάσιμη αντίθεση με τους ναζί και τους φασίστες και τώρα εξακολουθεί παρομοίως.
Το πρόβλημα της καθ’ ημάς ‘Αριστεράς’, είναι που τη γέμισε με τα δώρα της η νονά της, η καθ’ ημάς Ανατολή (και μαζί ο προϊών Σκοταδισμός που αυτή απέφερε). Έτσι μπερδεύει το υπόγειο με το ανώγειο και συχνά (εσχάτως μόνιμα) κατεβαίνει χαμηλά και πελάζει στο υπόγειο. Και χάνει την αυτονόητη (για μια ορθολογική Αριστερά) ηθική και αισθητική τάξη. Εκεί η ‘Αριστερά’ συγχρωτίζεται με τα χούγια των ναζί, τους οποίους πέρσι ευεργέτησε η ηγεσία της και τους έκανε μάγκες, όπως δεν θα βαρεθούμε ποτέ να επαναλαμβάνουμε όσο κάνουν τον γερμανό. Όταν κανάκευε τους αγανακτισμένους λεβεντοβούβαλους, ονομάζοντας τον τραμπουκισμό τους ‘οργή που δεν θα λογοκρίνουμε’, απελευθερώθηκε από το κουτί της Πανδώρας η σκουληκιά του Τρελοκομείου της Αυτοδικίας. Έτσι σημαντικό μέρος από δαύτους έγιναν αγαναζισμένοι και πέρασαν απέναντι. Απέναντι μεν, αλλά στο ίδιο επίπεδο: στο υπόγειο της ηθικής και αισθητικής τάξης που λέγαμε.
Σε αυτό το υπόγειο ο τραμπουκισμός, η ανομία και ο χουλιγκανισμός του έτσι γουστάρω είναι αυτονόητοι. Και αυτές οι δύο πλευρές, εκτός από τις μεταξύ τους προστριβές, έχουν κοινά επιχειρήματα απέναντι σε κοινό εχθρό. Στο Μνημόνιο. Αυτό ‘σφάζει το έθνος’ (για τους γδάρτες) και ‘σφάζει την εργατική τάξη’ (για τους σπάστες), φέρνει κατοχές, Τσολάκογλου, τοκογλύφους, Νέα Τάξη, ψεκασμούς και ...
