Ο ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι και η εξαέρωση "κεντροαριστεράς" και "κεντροδεξιάς"

Οι πρωταγωνιστές:  

“Οι μαθουσάλες της πολιτικής να κάνουν στην άκρη”

“η χώρα δεν θα αλλάξει αν δεν υπάρξει 

μια κοινωνική συμφωνία του 50%” 

(Στ.Θεοδωράκης/Χαλκίδα:)

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Στις εκλογές του 2012, ένα κόμμα του 4-5% εκτοξεύτηκε στο 17% στις πρώτες εκλογές και στο 27% στις δεύτερες. Οι ψήφοι αυτοί δεν ήσαν δικοί του. Ήταν "αντιμνημονιακοί ψήφοι", ότι κι αν σημαίνει αυτό. Στα δυο χρόνια από τότε, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε αυτές τις ψήφους να τις κάνει δικές του, να τις σταθεροποιήσει γύρω του. Εκεί που πριν δύο χρόνια το να δηλώσει κανείς "ε, ναι, είμαι ΣΥΡΙΖΑ" ήταν συνήθως ένα αρνητικό ξέσπασμα κατά των δεινών της λιτότητας των μνημονίων που έφερε η χρεοκοπία του ελληνικού κράτους, καιρό τώρα η ταυτότητα "ΣΥΡΙΖΑ" όχι μόνο δεν προκαλεί αμηχανία αλλά είναι σχεδόν συστημική. Και στην παράσταση νίκης ένα 50-55% έχει σίγουρη την νίκη του κόμματος αυτού στις επόμενες εκλογές.

Η πορεία αυτή προκαλεί αναστάτωση στις τάξεις πολλών μετριοπαθών ανθρώπων του προοδευτικού φάσματος. Όσων τέλος πάντων δεν μπορούν να δουν στον ΣΥΡΙΖΑ την νέα κεντροαριστερά αλλά μόνο έναν προεκλογικό λαϊκισμό. Οι ίδιοι άνθρωποι κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ ως νέο ΠΑΣΟΚ (άρα και ως νέα κεντροαριστερά), αλλά το ζήτημα δεν είναι εκεί: τα ιμάτια του ΠΑΣΟΚ διαμοιράστηκαν σε όλο το προοδευτικό φάσμα, απλά ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την μερίδα του λέοντος. Το ζήτημα είναι αλλού: 

ο ΣΥΡΙΖΑ πολεμώντας την απορρύθμιση δεν φαίνεται να προτείνει μια δική του ρύθμιση - κι έτσι, στα μάτια των συντεχνιών αλλά και των μεταρρυθμιστών, μοιάζει με πρεσβευτή του παλιού, της διατήρησης του κρατισμού, των προνομίων των βολεμένων συντεχνιών, της άρνησης αξιολόγησης των ΔΥ, των διορισμών. 

Και είναι γεγονός ότι και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ δίνεται μια μάχη ανάμεσα στην πολιτική των αλλαγών και την πολιτική της συντήρησης (που εκφράζει το οριζόντιο δημοσιοϋπαλληλικό/συντεχνιακό στρώμα συμφερόντων που διαπερνά όλα σχεδόν τα ελληνικά πολιτικά κόμματα) - αλλά στον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και προεκλογικά, οι δυο φωνές ακούγονται ηχηρά και αρκούντως διακριτά. 

Η μεγάλη αμφιβολία, που δεν αφήνει τον ΣΥΡΙΖΑ να εκτοξεύσει τα ποσοστά του είναι ακριβώς αυτή: "κι αν υπερισχύσουν οι κρατιστές;"

Στον χώρο της λεγόμενης "κεντροαριστεράς", τον άδειο πολιτικά χώρο που αφήνει η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, αλλά και στον αντίστοιχο χώρο της "κεντροδεξιάς", κάθε απόπειρα δημιουργίας τρίτου πόλου έχει καταρρεύσει. Φαίνεται ότι πολιτικά, ο αριβισμός εν ονόματι του εκσυγχρονισμού, της ανανέωσης και άλλων αριστερόφωτων ή μεταρρυθμιστικών ιδεών έχει βυθιστεί στην απαξίωση: 

ο κόσμος έχει ζήσει στο πετσί του την εκμετάλλευση από τους ημετέρους, την πελατειακή λογική και την αναπαραγωγή του κομματικού απαράτ που οι χώροι αυτοί υποκριτικά εδόξασαν στο όνομα της μεταρρύθμισης ή της επανεκκίνησης του κράτους.

Γι αυτό και η εμφάνιση ενός μη κομματικού μορφώματος όπως το Ποτάμι με εμπνευστή τον δημοσιογράφο Στ.Θεοδωράκη, έπνιξε κυριολεκτικά στην ροή του κεντροαριστερά και κεντροδεξιά, δίνοντάς τους την χαριστική βολή.

Το Ποτάμι προτείνει, έστω και γενικά, τα αυτονόητα - χωρίς όμως το βάρος της ύποπτης κομματικής παρουσίας ή του υφέρποντος καπελώματος των κομματικών. Η χρεοκοπία -παρά την τεράστια στήριξη από τα ΜΜΕ- του καπελωμένου εγχειρήματος των 58, οι συνεχείς "διασπάσεις του ατόμου", αποχωρήσεις και πρακτικά η διάλυση των Οικολόγων Πράσινων, της μη παλαιοκομματικής αρχικά "δημιουργίας ξανά", η συρρίκνωση της Δράσης με την αποχώρηση ιστορικών στελεχών της και η αδυναμία των κινήσεων συνεργασίας προοδευτικών/μεταρρυθμιστικών  δυνάμεων απέδειξαν ότι το πρόβλημα είναι το παλαιό πολιτικό προσωπικό και οι μηχανισμοί παλαιοκομματικής νοοτροπίας των επαγγελματιών - και αυτοί βρίσκονται στο στόχαστρο των ενεργών πολιτών.

Το Ποτάμι δεν έχει το καλύτερα επεξεργασμένο πρόγραμμα - απλά δεν έχει κομματικά βαρίδια. Ξεκινά με ούριο άνεμο, όπως ξεκίνησε κάποτε η "δημιουργία ξανά!" με το ίδιο σύνθημα "πολιτική χωρίς πολιτικούς", και ο καθένας καταλαβαίνει ποιους εννοεί.
Το Ποτάμι δεν έχει ακόμη ...

Το οικονομικό αδιέξοδο και το ενδεχόμενο του μεγάλου συνασπισμού (στην Ελλάδα)

Εισαγωγή στο κείμενο του Θανάση Μαυρίδη*:

Αυτό που φαντάζει αδιανόητο, μετά και την χθεσινή "άγρια" κόντρα στην Βουλή, είναι και το πιο αναγκαίο. Ο ελληνικός ιστορικός συμβιβασμός - ο ελληνικός μεγάλος συνασπισμός. 

Όπως έχει ήδη εξηγηθεί διορατικά εδώ, ("τόσο η "Σαμαρική ασκητική "όσο και η "Συριζαϊκή υπόσχεση" εξελίσσονται σε οιονεί κεντρώα πολιτικά σχέδια που συγκλίνουν ταχύτατα") η ΝΔ εξελίσσεται αντικειμενικά σε πολυσυλλεκτικό κεντροδεξιό κόμμα και ο ΣΥΡΙΖΑ σε πολυσυλλεκτικό κεντροαριστερό (ή και σοσιαλδημοκρατικό) κόμμα, όσο κι αν οι λέξεις αυτές σοκάρουν πολλούς, ένθεν κακείθεν... 

Το ζήτημα της διαχείρισης της ελληνικής κρίσης δεν είναι αστείο - δεν μπορεί να εξαντληθεί στην μάχη του Σαμαρά να αγκιστρωθεί στην εξουσία ή στην μάχη του ΣΥΡΙΖΑ να τον αντικαταστήσει σε αυτήν. 

Και τα δυο σχέδια καταναλώνουν ενέργεια πολύτιμη για την ανάκαμψη της χώρας που βυθίζεται στην διεθνή κινούμενη άμμο της κρίσης, αδύναμη να αντιδράσει με δικό της εθνικό σχέδιο: γιατί κάτι τέτοιο απαιτεί όλες τις γνώσεις, τις προτάσεις και την ευφυΐα που κρύβεται στις τάξεις των δυο ιστορικά διαμορφωμένων ελληνικών πολιτικών παρατάξεων που έχουν ξεφύγει πια από τα ιδεολογικά δεσμά του εμφυλίου. 

Τα πιο καθυστερημένα τμήματά τους κοιτάζουν στο παρελθόν και βλέπουν στον ρεβανσισμό την λύση - τα πιο προωθημένα, ελπίζουν στον ιστορικό συμβιβασμό με σκοπό την έξοδο από το σπιράλ του θανάτου.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ανάγκη του μεσαίου χώρου να εκφραστεί πολιτικά και να συγκροτηθεί οργανωτικά, αποτυγχάνει επανειλημμένα: δεν είναι θέμα βούλησης, είναι θέμα συγκυρίας και ιεράρχησης πολιτικών αναγκών. Τα απομεινάρια της παραδοσιακής κεντροαριστεράς και οι συσπειρώσεις των κεντρώων φιλελευθέρων, άδικα όπως φαίνεται προσπαθούν να γίνουν μεγάλα κόμματα ή συνασπισμοί. 

Όχι γιατί δεν υπάρχει ανάγκη τρίτου πόλου του μεσαίου χώρου - αλλά γιατί η συνειδητοποίησή της είναι ετεροχρονισμένη. Ήταν άλλη η στιγμή που θα μπορούσε κάτι τέτοιο να υλοποιηθεί με επιτυχία. Και είναι πάλι ξανά στο μέλλον που μπορεί κάτι τέτοιο να επαναληφθεί ως εγχείρημα.

Σήμερα το κέντρο έχει πρακτικά απορροφηθεί από ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Ως απαίτηση της ίδιας της κρίσης. Ανεξαρτήτως υποκειμενικών προθέσεων.

Τα μικρά κόμματα του μεσαίου χώρου μπορούν να πετύχουν το πολύ, μια χρήσιμη σε εναλλακτικά σενάρια, κοινοβουλευτική παρουσία - τίποτα παραπάνω. 

Είναι ήδη δορυφόροι των δύο μεγάλων, ακόμη κι αν δεν το συνειδητοποιούν, σε ενδεχόμενες αθροίσεις ή συγκρούσεις για την εξουσία. Αλλά το ζητούμενο δεν είναι τι θα κάνουν αυτά, αλλά τι θα απογίνει η χώρα: κι αυτό απαιτεί επειγόντως συνεργασία των βασικών παικτών. 

Στο μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Δράση κλπ έχουν τον χρόνο να ολοκληρώσουν την ιστορική τους διαδρομή και να αντιμετωπίσουν τα υπαρξιακά τους προβλήματα που δεν κατάφεραν να λύσουν όταν το ρεύμα ήταν υπέρ τους. Και δεν χρειάζεται να πασχίζουν - πάλι για υπαρξιακούς λόγους που επιβάλλουν σχεδόν με το ζόρι σε μια αδιάφορη κοινωνία - να δημιουργούν αναχώματα στην "επικοινωνία" των δύο υπαρκτών πολιτικών σχεδίων: 

Αντίθετα πρέπει να γίνουν γέφυρες εθνικής συνεννόησης με την ψυχραιμία που εκ φύσεως τους προσδίδει η "ιδεολογία" τους, του τρίτου ή μέσου δρόμου και οι χωρίς (επίσης ιδεολογικές) αγκυλώσεις προτάσεις τους. 

Γι αυτό και κινήσεις ή εκκλήσεις για δημιουργία τρίτου πόλου -όπως των 32, των 58 ή των 75 που προσπαθούν να ξαναβάλουν στο παιχνίδι δυνάμεις που έχουν -στην συγκυρία- εξαντλήσει τον ιστορικό τους ρόλο, είναι καταδικασμένες σε αποτυχία και συμβάλλουν περισσότερο ως "εμπόδια" "μπαίνοντας στην μέση", κλίνοντας το μάτι ή δαιμονοποιώντας  τον ένα ή τον άλλο πόλο και καθυστερώντας την επείγουσα συνεννόησή τους. Αντί να λειτουργήσουν ως think tank μιας εθνικής συνεννόησης.

Κάθε κίνηση ωρίμανσης του ενός ή του άλλου πόλου, απαλλαγής τους από φονταμενταλιστικές λογικές καθαρότητας και κάθε βήμα προσέγγισης κεντρώων, ριζοσπαστικών και μεταρρυθμιστικών λογικών εκ μέρους τους, πρέπει να γίνονται δεκτές με ενθουσιασμό, όχι με λοιδορίες και μικροπολιτική νοοτροπία. Η θεωρία των δυο άκρων της ρεβανσιστικής δεξιάς και η αριστερή δογματική του κράτους-πατερούλη και της "γενικής απεργίας" σε μιαν οικονομία χωρίς επιχειρήσεις, πρέπει να απομονωθούν και να ανοίξει ο δρόμος στους φορείς της κοινής λογικής και των δυνάμεων του ρεαλιστικού συμβιβασμού: η επικράτηση επί του αντιπάλου δεν είναι της στιγμής ούτε και των επομένων λίγων ετών - θα ξοδέψει όλο το απαραίτητο δυναμικό και ο όποιος νικητής θα είναι εξαντλημένος και αδύναμος να διαχειριστεί την επείγουσα εθνική μεταρρύθμιση/αναγέννηση. (ΑΣ)

Το οικονομικό αδιέξοδο και το ενδεχόμενο του μεγάλου συνασπισμού

του Θανάση Μαυρίδη*

Οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες πιστεύουν ότι η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να βγει στις αγορές ούτε το 2014 κι ότι θα χρειαστεί νέο δάνειο. Δηλαδή, νέο μνημόνιο. Η άποψή τους μοιάζει να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, σε σχέση με τα μαθηματικά του κ. Στουρνάρα, αν και θα ευχόμασταν να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Αυτό που είναι προφανές είναι το αδιέξοδο. Τα νούμερα δεν βγαίνουν...

Θα χρειαστεί νέος δανεισμός και νέο μνημόνιο. Το ότι θα χρειαστεί δεν σημαίνει ότι και θα μας τον δώσουν. Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν πολλοί, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν βρίσκεται στα μέτρα που θα υποχρεωθούμε να πάρουμε στο μέλλον, αλλά στα μέτρα που δεν υλοποιήσαμε στο παρελθόν. Γενικώς τα πράγματα δεν έχουν εξελιχτεί καλά και όλοι προσπαθούν τώρα να βγάλουν απ’ έξω την ουρά τους.

Σε ένα τόσο αβέβαιο περιβάλλον είναι φυσικό οι βασικοί παίκτες στην πολιτική σκακιέρα να προσπαθούν να κερδίσουν πολιτικό χρόνο. Μπροστά μας ...

ΕΡΤ, Σκύλα, Χάρυβδη και Τρίτος Πόλος

Το ανίατο Σύνδρομο Π.Ι.ΠΑ., το πραξικόπημα Σαμαρά, ο Ανέκδοτος αγώνας του Τσίπρα και πώς μπορεί να υπάρξει λύση με κάτι μυθικότερο και από τον μυθικό ήρωα Ηρακλή.

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/apopsi/%ce%b5%cf%81%cf%84-%cf%83%ce%ba%cf%8d%ce%bb%ce%b1-%cf%87%ce%ac%cf%81%cf%85%ce%b2%ce%b4%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%84%cf%81%ce%af%cf%84%ce%bf%cf%82-%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%82/# ]

του Σακελλάρη Σκουμπουρδή*

Χρεωκοπήσαμε και δεν ανακάμπτουμε, γιατί πάσχουμε από το ανίατο Σύνδρομο, Πελατειακό Ιδιωτικό Παρακράτος (Π.Ι.ΠΑ.), που βουλιάζει υπό τις ανομίες του και πνίγεται. 
Το πρόβλημα επιπλέκεται, γιατί μέσα του διαπλέκεται η πλειονότητα της κοινωνίας. 

Τα περισσότερα μέλη της, πολλά λιγότερο και λίγα περισσότερο, είναι κάπως συνένοχα και συμμέτοχα στις πομπές του. Αφού οι σχεδιαστές του είχαν φροντίσει να ξεγελάσουν με φτηνά «δωράκια» την ευρεία πλέμπα, έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η πολύτιμη ομερτά και για τις δικές τους δωράκλες. Είτε ηθικές ή υλικές, είτε και κλασικά ευεργετήματα του κοινού εξουσιαστικού χαρακτήρα. 
Έτσι, το Π.Ι.ΠΑ., περασμένο με θηλιά στο λαιμό της αποχαυνωμένης κοινωνίας, απειλεί να την παρασύρει και αυτήν σούμπιτη στον πάτο των αδιεξόδων. Λύση δεν διαφαίνεται. Εκτός εάν εμφανιστεί ο μυθικός ήρως Ηρακλής. Ή κάτι μυθικότερο, ο Τρίτος Πόλος των Ελλήνων Μεταρρυθμιστών, του φιλελευθερισμού, του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της οικολογίας… 

Λύση δεν διαφαίνεται, εκτός εάν εμφανιστεί ο Τρίτος Πόλος των Ελλήνων Μεταρρυθμιστών, του φιλελευθερισμού, του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της οικολογίας… 

Μέσα στο ευρύ αυτό περιβάλλον, η ΕΡΤ είχε δεσπόζουσα συμβολική θέση. Ήταν ένα από τα ισχυρά άντρα του συστήματος. Άρα, αποτελούσε καλή επικοινωνιακή αφετηρία συμβολικής εξυγίανσης, για έναν ακόμα πρωθυπουργό που πολλά υποσχόταν, αλλά πουλούσε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. 

Τόσα χρόνια ήμουν τηλεθεατής της συγκινητικής προσπάθειας πολλών δεκάδων χαμηλόμισθων μικρών ηρώων, που μάχονταν για δημόσια ενημέρωση και ψυχαγωγία. Πρόσφατα και της φιλότιμα δουλευταρούς Έλλης Στάη, που χωρίς υψηλές αντιμισθίες, έβαζε πλάτη για κύρος, σοβαρότητα και αξιοπιστία. 
Αλλά στο μεγάλο κάδρο η ΕΡΤ παρέμενε άθλια και σάπια. 

Ήταν γεμάτη από τις αμαρτίες του σύμπλοκου πολιτικού συστήματος, μέσα στο οποίο διαχρονικά έβοσκε ο παλιός δικομματισμός σφιχταγκαλιασμένος με τους καλοβολεμένους της ποικιλώνυμης αντιπολίτευσης. 

Ασφαλώς εδώ παραμένει κυρίαρχο το βαθύ ΠΑΣΟΚ, που πλέον μεταμορφώθηκε σε βαθύ ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως όσον αφορά στους συνδικαλιστές της ΠΟΣΠΕΡΤ, κραταιού μοχλού ΤΟΥ Συστήματος. Ξέρετε, αυτούς τους πονηρούς που τραγουδούν «απεργώ και αμείβομαι» χωρίς να είναι αυτό επικίνδυνο, όπως όταν «οδηγώ και σε σκέπτομαι». 

Δεν στέκει το επιχείρημα ότι δεν μπορεί να κάνει την κάθαρση αυτός που πραγματοποίησε την ύβρη. Γιατί μόνο ο Ιησούς Χριστός δεν συμμετείχε στην παρτούζα, οπότε δεν νοείται να περιμένουμε τη Δευτέρα Παρουσία για να γίνει η κάθαρση. Αυτούς έχουμε, με αυτούς θα ξεκινήσουμε τη δουλειά. Και θα περιμένουμε να έρθουν κάποτε νέες καλύτερες δυνάμεις για την περαιτέρω απαιτητικότερη φάση της μείζονος κάθαρσης. 

Ώσπου φτάσαμε στο ακατανόητο, φοβικό και εσωστρεφές πραξικόπημα Σαμαρά. Αφού δεν τολμούσε να το έχει έγκαιρα σχεδιάσει, προαναγγείλει, θέσει σε δημόσια διαβούλευση και ολοκληρώσει, όπως κάνουν οι κανονικές κυβερνήσεις. Επιπλέον, μέσα στο έντονα επικοινωνιακό προνουντσιαμέντο παρεισέφρυσαν βλαχοδημαρχικά εκλογικά παίγνια, εξαιρετικά επικίνδυνα για τον τόπο. 
Απρόκλητα ανέβασε τους τόνους στη ρητορική τόσο, που το αδιανόητο προ ημερών εκλογικό σενάριο έγινε πλέον πιθανότατο. Καθιστώντας ενοχλητικά ασταθές το πρόγραμμα πλοήγησης της χώρας, που ούτως ή άλλως έμπαζε. Αλλά ελλείψει εναλλακτικής λύσης, γίνεται ...

Τους χλιαρούς, τους φτύνουν (ΕΡΤ)

του Χρήστου Χωμενίδη*

«Οποιαδήποτε προσπάθεια εξυγίανσης της ΕΡΤ κι αν έγινε στο παρελθόν έπεσε στο κενό. Το κλείσιμό της ήταν μονόδρομος. Ο Σαμαράς έδειξε πρωτόγνωρη αποφασιστικότητα για Έλληνα πολιτικό…».

«Χώρα δίχως δημόσια ραδιοτηλεόραση δεν υπάρχει. Ο Σαμαράς, εκτός του ότι άφησε 3.000 ανθρώπους στον δρόμο, συνέτριψε έναν από τους πυλώνες της δημοκρατίας. Όσο για τη “νέα ΕΡΤ” -τη ΝΕΡΙΤ- που έχει στα σκαριά, αν κρίνουμε από τις επιλογές του στο χώρο του πολιτισμού, ΕΚΕΒΙ, Εθνικό Θέατρο, μάλλον την αλήστου μνήμης ΥΕΝΕΔ θα θυμίζει…».

Γύρω από τις παραπάνω δύο απόψεις έχει πολωθεί το σύνολο σχεδόν της κοινής γνώμης. Και η πόλωση αυτή -που επετεύχθη προφανώς βάσει σχεδίου- ωφελεί τόσο τη Νέα Δημοκρατία, όσο και τον Σύριζα. Αμφότεροι στέλνουν στην κοινωνία ξεκάθαρα και αντίθετα μεταξύ τους μηνύματα. Εάν ο Αλέξης Τσίπρας διεκδικεί για τον εαυτό του τον ρόλο του καινούριου Ανδρέα Παπανδρέου, ο Αντώνης Σαμαράς ανακηρύσσει πνευματική του μητέρα τη Μάργκαρετ Θάτσερ.

Ο Ανδρέας κέρδισε τρεις εκλογές. Η Θάτσερ άλλες τόσες. Μια μεταξύ τους αναμέτρηση θα παρουσίαζε εξαιρετικό ενδιαφέρον και το αποτέλεσμά της κάθε άλλο παρά θα ήταν προδιαγεγραμμένο. Κάτι τέτοιο μοιάζει ότι θα ζήσουμε προσεχώς στην Ελλάδα.

Μπήκαμε στην περίοδο του πιο σκληρού ροκ, που έλεγε και ο Κώστας Λαλιώτης. Ο ενδιάμεσος χώρος θα σαρωθεί.

Μέχρι προχθές πίστευα πως το μεγαλύτερο σφάλμα των δυο κομμάτων της λεγόμενης Κεντροαριστεράς ήταν ότι δεν έβρισκαν το θάρρος να αυτοδιαλυθούν και να προχωρήσουν στη συγκρότηση ενός διευρυμένου νέου σχήματος με χαρακτηριστικά σοσιαλδημοκρατικής παράταξης. Σήμερα αντιλαμβάνομαι πως η διαρκής αμφιθυμία και αμηχανία των ηγεσιών τους αποτελεί ανίατη, καθολική και θανατηφόρο ασθένεια.

Ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης, ο Βενιζέλος ή ο Κουβέλης, θα μπορούσαν να στηρίξουν ευθαρσώς την απόφαση Σαμαρά, ισχυριζόμενοι ότι ο δρόμος για τη νέα Ελλάδα περνάει μέσα από τη διάλυση των συντεχνιών κι ότι, εν πάση περιπτώσει, οι 3.000 απολυμένοι της ΕΡΤ αποτελούν μονάχα το 0,5% των εργαζόμενων του δημόσιου τομέα και πως η συμφωνία που υπογράψαμε για να εκταμιευτούν οι δόσεις του μνημονίου προβλέπει την απόλυση του 2% τουλάχιστον των δημοσίων υπαλλήλων, τουτέστιν άλλων 9.000, πράγμα που θα συμβεί στο ορατό μέλλον.

Θα μπορούσαν, αντιθέτως, να ισχυριστούν πως το «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι» δεν στέκει στην πολιτική, ότι είναι εκτός από ανήθικο και αναποτελεσματικό, καθώς καμία πετυχημένη εγχείρηση δεν έγινε ποτέ με τσεκούρι αντί για νυστέρι. Σε αυτήν την περίπτωση, θα όφειλαν να αποσύρουν σήμερα κιόλας τη στήριξή τους από την κυβέρνηση, να επωμιστούν το βάρος των εκλογών και να ζητήσουν την ψήφο του ελληνικού λαού, υποσχόμενοι ότι εκείνοι θα τα καταφέρουν καλύτερα από έναν εμμονικό παλαιοδεξιό και από έναν αστοιχείωτο αριστεριστή-καταληψία.

Αντί για αυτό, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης και τα στελέχη τους άρχισαν και πάλι τα «ναι, μεν, αλλά». Ψελλίζουν μακαρονοειδείς ενστάσεις, θέτουν δυσανάγνωστες υποσημειώσεις, πασχίζουν να μείνουν στεγνοί έχοντας τα πόδια τους σε δύο βάρκες που διαρκώς απομακρύνονται. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα πέσουν στο νερό. Και το χειρότερο: Έχουν ξεχάσει και το κολύμπι που κάποτε ίσως ήξεραν.

«Ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου…». «Επειδή είσαι χλιαρός, ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, για αυτό και θα σε φτύσω…», λέει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη. Μιλάει σχεδόν σαν Έλληνας ψηφοφόρος του 2013.

Ο Καβάφης έχει γράψει ένα αριστουργηματικό ποίημα για το «μεγάλο Ναι» και το «μεγάλο Όχι». Ποτέ δεν θα τον ενέπνεε, πιστεύω, ένα μεγάλο «Ναι, μεν, Αλλά».


* protagon.gr

Κοινή ατζέντα ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ: "εξαφανίστε το ριζοσπαστικό κέντρο, τον ενδιάμεσο προοδευτικό χώρο"

ΕΡΤ: Η αποτυχία ενεργοποίησης της οικονομίας από την κυβέρνηση και η ανυπαρξία εναλλακτικής από την αντιπολίτευση, φέρνει την σύγκλιση των δυο χώρων σε αμοιβαία επωφελή, κοινή ατζέντα

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Η ΕΡΤ, αυτές τις ημέρες, μετά την φαινομενικά πολιτική απομόνωση Σαμαρά, μοιάζει με preview της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ. Συνδιάζει άνετα την διαμαρτυρία για τον αυταρχισμό της κυβέρνησης με την δικαιολόγηση των συντεχνιακών απολαβών των ημετέρων ανακατωμένων με την απελπισία των πραγματικά θιγόμενων ...μονοθεσιτών και πραγματικά εργαζομένων της δημόσιας τηλεόρασης. Φίρδην μίγδην οι ανεξάρτητοι έλληνες (πιθανοί κυβερνητικοί σύμμαχοι του ΣΥΡΙΖΑ), η τσίκνα του λαϊκισμού, η αληθινή διανόηση και οι αριστεριστές επαναστάτες που ζουν τον δικό τους Μάη του 68, στην Μεσογείων. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Ο Σαμαράς ξεκίνησε την (προεκλογική) ομιλία του στην ΟΝΝΕΔ και την τελείωσε μιλώντας για "μεταρρυθμιστικό κίνημα" που υλοποιεί η ...ΝΔ. Προσπαθεί να οικειοποιηθεί το κίνημα του τρίτου πόλου προς όφελός του. Συντρίβοντας ταυτόχρονα ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ με αιφνιδιασμούς και ανυποληψία - στριμώχνοντάς τους στα σχοινιά και εκβιάζοντας ανοιχτά για υποταγή ή εκλογές. Ταυτόχρονα, κινήσεις όπως η δεξιά στροφή της Δράσης και επαφές της ΝΔ με τον κεντροδεξιό φιλελεύθερο χώρο εξηγούν προς τα που κατευθύνεται η μελλοντική διεύρυνση της λαϊκής δεξιάς του Σαμαρά.

Την Δευτέρα, ακολουθεί στο Σύνταγμα η (προεκλογική) ομιλία Τσίπρα που έχει στην διάθεσή του ήδη την "ελεύθερη ΕΡΤ" μέρες τώρα για να ξεδιπλώσει την δική του ατζέντα διακυβέρνησης. Κι αυτή είναι η διεύρυνση προς τα δεξιά, η άλωση του ριζοσπαστικού κέντρου, η εξαφάνιση/οικειοποίηση του τρίτου πόλου με αντάλλαγμα την θυσία των δικαιωμάτων των συνιστωσών μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ που δυσκολεύουν την διεύρυνση προς τα δεξιά. Η ενοποίηση, το ενιαίο κόμμα που θα αποφασιστεί στο συνέδριο, αυτό το νόημα έχει.

Και οι δυο, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, μπροστά στο πολιτικό τους αδιέξοδο προσπαθούν να εξαφανίσουν τον μεσαίο χώρο. Εκεί που συρρέουν οι προοδευτικοί άνθρωποι, εκεί που επικοινωνούν οι φιλελεύθερες ιδέες της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς και τα οικονομικά προγράμματα των μεταρρυθμιστών που κανείς από το προηγούμενο πολιτικό σύστημα δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να υιοθετήσει. Κοινός εχθρός και των δυο είναι η ανάδυση του ριζοσπαστικού κέντρου με πρόγραμμα ανάκαμψης. Βλέποντας και οι δυο να ...

Είναι η αποτυχία ενεργοποίησης της οικονομίας, ανόητε! (η αιτία του αυταρχισμού)

του Χρήστου Παπανίκου

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Ο Ερντογάν προχώρησε σε αυταρχικές πράξεις διοίκησης πατώντας πάνω στην επιτυχία του στα οικονομικά - ο Σαμαράς προχώρησε σε αυταρχικές πράξεις διοίκησης (πχ στην ΕΡΤ) βυθιζόμενος στην αποτυχία του στα οικονομικά... Πρόκειται για δυο διαφορετικές περιπτώσεις αυταρχισμού

Η αποτυχία ενεργοποίησης της οικονομίας, η έωλη απόπειρα εμφάνισης ενός ανύπαρκτου succes story, τα έσοδα (από καταχρηστικούς φόρους και όχι από παραγωγή) που καταρρέουν, οι δόσεις της τρόικας που τελειώνουν, η χρεοκοπία που πια είναι μια μόνιμη πραγματικότητα στη ζωή όλων των κατοίκων αυτής της χώρας, φέρνει το οριστικό αδιέξοδο στην διπρόσωπη πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης και κυρίως της ΝΔ. 

Ο χρόνος τελείωσε - το παιχνίδι επίσης. Η αντίσταση με όλα τα μέσα στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, η διατήρηση του τεράστιου πελατειακού κράτους με θυσία του ιδιωτικού τομέα, τα κακέκτυπα μεταρρυθμίσεων και ιδιωτικοποιήσεων αντί σοβαρού σχεδίου και η άρνηση επενδύσεων από σοβαρά κεφάλαια λόγω της διατήρησης των εμποδίων, η αναβίωση του κομματικού κράτους στην διανομή των επιδοτήσεων από τα προγράμματα κατά της ανεργίας, έχουν φτάσει τα πράγματα στο όριό τους: η ιδιωτική οικονομία καταρρέοντας δεν μπορεί πια να σηκώσει στις πλάτες της αυτό το κράτος.

Η κατάρρευση είναι πλέον αδήριτο γεγονός. Αν δεν ήταν καλοκαίρι με τον τουρισμό να κρατάει κάπως μια στοιχειώδη ρευστότητα και τον ζεστό καιρό να απαλλάσσει τα νοικοκυριά από τα επιπρόσθετα έξοδα θέρμανσης, η κοινωνική εξέγερση θα ήταν πραγματικότητα. 

Το κράτος λοιπόν πρέπει να μειωθεί άμεσα, με οποιονδήποτε τρόπο. Χωρίς σχέδιο, χωρίς πραγματική θέληση αλλά μόνο σπασμωδικά κάτω από το κράτος του πανικού. Και πανικός σημαίνει χάος και εμφύλιος μεταξύ των συγκυβερνώντων αλλά και μεταξύ των ομάδων συμφερόντων ακόμη και μέσα στην ΝΔ. Το ποιος "θα την πληρώσει" είναι το θέμα και όχι ποια μέτρα οδηγούν στην ανάπτυξη... Κι ο ιδιωτικός τομέας δεν έχει πια αίμα να χύσει...Στέγνωσε πια.

Το πελατειακό σύστημα εξουσίας είναι ολοκληρωτικά υπεύθυνο για την κατάρρευση των μεταρρυθμίσεων. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση προστατεύοντας τους πελάτες τους, τον κομματισμό στο κράτος, τις φιλικές τους συντεχνίες και προσπαθώντας να καλύψουν τις αναλογικές ευθύνες τους για την χρεοκοπία, κατάφεραν να βγάλουν την χώρα από τις ράγες της τροχιάς εξόδου και ανάκαμψης. Ως παράσιτο αχόρταγο αποτέλειωσε τον ξενιστή του, την παραγωγική οικονομία. Εκλογές δεν τους επιτρέπονται πριν τις γερμανικές για να παραδώσουν στον επόμενο (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), η ελληνική προεδρία πλησιάζει (Ιανουάριος), οι δόσεις στερεύουν, οι επενδυτές δεν έρχονται, τα έσοδα φθίνουν, η ανεργία εξαπλώνεται. Τον Σεπτέμβρη με τις απολύσεις στον Τουρισμό, θα ξεπεράσει κάθε ιστορικό όριο άνω του επίσημου 30%. Τι μένει στον Σαμαρά και την ΝΔ να κάνει;

Τώρα στρέφονται στο επόμενο θύμα τους. Τον δημόσιο τομέα, ειδικά σε τομείς και συντεχνίες που ελέγχονται από την αντιπολίτευση για να πείσουν ότι κάτι κάνουν, και την τρόικα και τους ψηφοφόρους τους. Και ταυτόχρονα να μειώσουν τα κρατικά έξοδα αφού δεν μπορούν να αυξήσουν πια τα κρατικά έσοδα. Μήπως και πλησιάσουν το "πρωτογενές πλεόνασμα", το μυθικό κατώφλι της εθνικής προσπάθειας εξόδου στις αγορές για χρηματοδότηση... 

Αλλά έτσι, απλά προωθούν -τυχοδιωκτικά- το ξέσπασμα ενός κοινωνικού εμφυλίου όπου οι πλευρές των δικαίων και των αδίκων διαπλέκονται πλέον χαοτικά. 

Έτσι το σχεδίασαν οι πολιτικοί του χθες, με αυτό συμβιβάστηκε η συγκυβερνώσα κεντροαριστερά αποτυγχάνοντας να τιμήσει την ψήφο και την εντολή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. 

Τώρα, ο δρόμος είναι ανοιχτός στις δυνάμεις των άκρων, στον λαϊκισμό και τον αντιευρωπαϊσμό. Στις δυνάμεις του ανοιχτού κρατισμού και κομματισμού. 

Εκτός αν ... έστω στο παραπέντε, οι δυνάμεις του μεταρρυθμιστικού ριζοσπαστικού κέντρου και των διάσπαρτων προοδευτικών κινήσεων, καταφέρουν επιτέλους να συνεννοηθούν... απορρίψουν τον παλαιοκομματισμό και τις προσωπικές ατζέντες και επιστρέψουν στην κεντρική πολιτική σκηνή ενωμένες στην κοινή λογική που τις έφερε τόσο κοντά τα τρία τελευταία χρόνια.

Και επιτέλους, να εργαστούν για τον λαό και την χώρα και όχι για τα μικρά και μεγάλα "δικά τους" συμφέροντα, το 4-2-1 ή μια θέση στο "νέο" μικρότερο δημόσιο. Μπορούν;

Χρειάζεται τρίτος πόλος!

 του Νίκου Ράπτη*

Όπως απέδειξαν οι πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις για το μνημόνιο-3 και τον προϋπολογισμό του 2013, μόνο ανησυχίες μπορεί να προκαλεί η ισχύουσα πολιτική διάταξη, όπως προέκυψε από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Εκ πρώτης όψεως, από τη μια έχουμε τα παραδοσιακά καθεστωτικά κόμματα της μεταπολίτευσης, που κυβερνούν στο όνομα του ευρωπαϊσμού. Από την άλλη τον ΣΥΡΙΖΑ και καινοφανή λαϊκιστικά μορφώματα («ανεξάρτητοι Έλληνες», «χρυσή αυγή») που εκφράζουν έναν νέου τύπου αντικαθεστωτικό ριζοσπαστισμό.Αλλά ο ευρωπαϊσμός των πρώτων είναι «κουτσός» και ο ριζοσπαστισμός των δεύτερων «τυφλός».

Τα κατεστημένα κόμματα εξαρτώνται σε τέτοιο βαθμό από τα εμπεδωμένα συμφέροντα που οδήγησαν την πατρίδα στην χρεοκοπία, που τους είναι αδύνατο να συνδυάσουν στοιχειωδώς τις μεταρρυθμίσεις με την κοινωνική δικαιοσύνη ή κάποια αναγεννητική προοπτική. Όσο για τις λαϊκιστικές δυνάμεις, η πολιτική τους οδηγεί ευθέως στην απέλαση της Ελλάδας από την ευρωζώνη, την ακύρωση της ευρωπαϊκής της προοπτικής και ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια και κοινωνική αδικία.

Όσον δε αφορά το έργο της αντιμετώπισης της κρίσης, από τους πρώτους λείπει η αξιοπιστία, από τους δεύτερους η ικανότητα και η υπευθυνότητα.Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας νέος μεγάλος πόλος, που θα είναι ταυτόχρονα φιλοευρωπαϊκός και αντικαθεστωτικός.

Όλα αυτά τα χρόνια το κράτος λειτούργησε ως λάφυρο για τους «κερδισμένους της μεταπολίτευσης»: οι κρατικοί λειτουργοί το μετέτρεψαν σε μέσο ιδιωτικού τους πλουτισμού μέσω της διαφθοράς και της αργομισθίας, ενώ η φοροδιαφυγή και η μαφιακή οικονομία δια της πολιτικής τους ισχύος σταδιακά το «ξεδόντιασαν», ακυρώνοντας ουσιαστικά κάθε ελεγκτικό και ρυθμιστικό του ρόλο.

Η παραμονή στην ευρωζώνη είναι όρος εκ των ων ουκ άνευ για την ομαλή πολιτική, οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική εξέλιξη της Ελλάδας. Αλλά η παραμονή στην ευρωζώνη προϋποθέτει μια Νέα Μεταπολίτευση που θα εμπεδώσει νέες πολιτικές, οικονομικές, αξιακές και κοινωνικές ισορροπίες. Μόνο έτσι θα μπορέσει να παραχθεί η απαιτούμενη συναίνεση και να οικοδομηθεί η κοινωνική συμμαχία που θα φέρει εις πέρας το μακρόπνοο μεταρρυθμιστικό έργο που χρειάζεται η πατρίδα.

"Κόκκινο νήμα" των περίφημων "μεταρρυθμίσεων" μπορεί να είναι μόνο η υπηρέτηση του κοινού συμφέροντος. Σήμερα όμως κανείς, ούτε η κυβερνητική παράταξη, ούτε οι αντιμνημονιακές δυνάμεις δεν μπορούν να υπηρετήσουν με συνέπεια και πληρότητα το έργο αυτό. 

Χρειάζεται ένας νέος φιλοευρωπαϊκός-ριζοσπαστικός "τρίτος πόλος", που θα τροχοδρομήσει τις δύσκολες μεταρρυθμίσεις στο έδαφος της αποκατάστασης του αισθήματος δικαίου και της προοπτικής για ριζική επανίδρυση της ελληνικής πολιτείας, με μεταβίβαση πόρων και εξουσίας υπέρ των "χαμένων της μεταπολίτευσης".

*Ο Νίκος Ράπτης είναι εκπαιδευτικός, διαχειριστής της ιστοσελίδας ppol.gr

*αναδημοσίευση από την mavrioxia.gr

Η συζήτηση για τον προοδευτικό χώρο, ο "μεταρρυθμιστικός τουρισμός" και μια ελπιδοφόρα πρωτοβουλία υπέρβασης

Η συζήτηση για τον προοδευτικό χώρο

του Αντύπα Καρίπογλου*

Μία από τις πολλές στρεβλώσεις που απαγορεύουν τη σοβαρή πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα είναι η σύγχυση των εννοιών. Αναρωτιόμαστε ποιο είναι το μέλλον του προοδευτικού χώρου και περιορίζουμε τη συζήτηση στο αριστερό μέρος του πολιτικού φάσματος, γιατί έχουμε ταυτίσει την Αριστερά με την πρόοδο (όπως και με την κοινωνική ευαισθησία, τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη). Σήμερα, που βρίσκονται σε τεράστιο κίνδυνο όλα τα επιτεύγματα του παρελθόντος, ας επιστρέψουμε στους ορθούς ορισμούς των εννοιών, μια και για να δώσεις μια απάντηση το σημαντικότερο είναι να έχεις καταλάβει την ερώτηση.

Προοδευτικός είναι αυτός που επιζητεί την εξέλιξη, την αλλαγή προς το καλύτερο. Περισσότερη ελευθερία, περισσότερη δημοκρατία, περισσότερη ευημερία. Συντηρητικός αυτός που δεν επιθυμεί την αλλαγή. Γιατί, λοιπόν, μιλώντας για τον προοδευτικό χώρο ασχολούμαστε με τις πολιτικές δυνάμεις που δίνουν λυσσαλέα μάχη για τη διατήρηση όλων όσα μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση, όπως είναι το ΠΑΣΟΚ;

Γνήσια προοδευτικοί άνθρωποι υπάρχουν σε όλο το πολιτικό φάσμα, από τους φιλελεύθερους που έμειναν στη ΝΔ μέχρι τη ΔΗΜΑΡ. 

Βαυκαλίζονται, όμως, αν πιστεύουν ότι θα εξυγιάνουν με την παρουσία τους τούς βαριά άρρωστους οργανισμούς που τους φιλοξενούν. Ο οργανισμός θα τους μεταδώσει την αρρώστια ή θα τους αποβάλει.

Το μέλλον του προοδευτικού χώρου βρίσκεται έξω από το σημερινό πολιτικό σύστημα. Και θα υπάρξει μόνον όταν οι προοδευτικοί αποφασίσουν να δράσουν από κοινού για να υπερασπιστούν την πρόοδο, πέρα από ιδεολογικές διαφορές, κοσμοθεωρίες και - πολύ περισσότερο - μωροφιλοδοξίες και ιδεοληψίες.

Τα τελευταία τρία χρόνια όσοι συμμερίζονται την ίδια αγωνία και αντιλαμβάνονται ότι μόνο με γενναίες αποφάσεις για δραματικές αλλαγές μπορούμε να σώσουμε ό,τι σώζεται και να ελπίζουμε σε καλύτερο μέλλον, επιδίδονται σ' έναν σουρεαλιστικό "μεταρρυθμιστικό τουρισμό". Περιηγούνται από κόμμα σε όμιλο προβληματισμού και από πρωτοβουλία σε κίνημα πολιτών, εκφράζοντας την εκτίμηση του ενός προς τον άλλον και συμφωνώντας στα ήδη συμφωνημένα. Η αγωνία είναι ειλικρινής, αλλά το αποτέλεσμα ίδιο με της αμεριμνησίας που επιδείξαμε τόσα χρόνια: δουλειά δεν γίνεται!

Υπεράσπιση με κάθε μέσο των δημοκρατικών θεσμών και της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, προσπάθεια να μη διαρραγεί τελείως το, έστω λειψό, κοινωνικό μας συμβόλαιο, περικοπή όλου του περιττού κράτους προκειμένου να διασωθεί το αναγκαίο, αυτό που θα εγγυάται και θα επιβάλλει την εφαρμογή του νόμου, θα προστατεύει τη ζωή και την περιουσία των πολιτών και θα διασφαλίζει την πρόσβαση σε τροφή, υπηρεσίες Υγείας και εκπαίδευση των πιο αδύναμων, είναι το ελάχιστο πλαίσιο στο οποίο συμφωνούμε οι προοδευτικοί, όπως αλλιώς και αν αυτοπροσδιοριζόμαστε: φιλελεύθεροι της Δεξιάς και της Αριστεράς, μεταρρυθμιστές, κεντροαριστεροί, κεντρώοι ριζοσπάστες και δεν ξέρω 'γώ τι άλλο. 

Πλαίσιο ικανό και αναγκαίο για μια νέα πολιτική συμμαχία.

Η συζήτηση για τον προοδευτικό χώρο απλώς πρέπει επιτέλους να λήξει. Και να τον φτιάξουμε σήμερα. Γιατί αύριο το μόνο που θα μπορούμε να συζητήσουμε θα είναι το ποιος έφταιγε.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Στα Νέα Online στις 10/09/2012

*Ο Αντύπας Καρίπογλου είναι πρόεδρος της Δράσης

Και η πρωτοβουλία:

15/11/2012

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Διοργάνωση Ανοικτού Συνεδρίου με στόχο την συνένωση δυνάμεων για την δημιουργία φιλοευρωπαϊκού, μεταρρυθμιστικού πολιτικού φορέα 

Συνέντευξη τύπου παραχώρησε η Δράση, κατά την οποία ανακοίνωσε την διοργάνωση Ανοικτού Συνεδρίου στις 1 & 2 Δεκεμβρίου. Στόχος του συνεδρίου είναι η συνένωση όλων όσων πιστεύουν στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, στην δημοκρατία και ...