Κάνε και συ ένα κόμμα - μπορείς! (# "μεταρρύθμιση" και "ανατροπή")

Να πουλήσουμε "μεταρρύθμιση" και "ανατροπή" ή να κυβερνήσουμε;


του Γιώργου Παπασπυρόπουλου
 
Τελικά όποιος μείνει άστεγος στην Αριστερά, τι κάνει;
Φτιάχνει και αυτός/ή ένα κόμμα να υπάρχει και μετά ...κάθεται. Μπορεί να τον φωνάξουν για καμιά συμμαχία, ποιος ξέρει.
Δεν μπορώ να προσλάβω αλλιώς την χθεσινή ίδρυση της κίνησης Λυκούδη, αναλογιζόμενος τις άπειρες μέρες, μήνες και χρόνια τεμπελιάς της ανανεωτικής πτέρυγας στον ΣΥΝ (με την έννοια της μη παραγωγής πολιτικής αλλά αντίθετα την ενασχόληση με τον "πολλαπλασιασμό των καρεκλών") και την αντίστοιχη περίοδο στην ΔΗΜΑΡ όπου μαζί με άλλους/ες μαδούσαν την μαργαρίτα του ναι ή όχι που τελικά κατέληγε στο παρών - και όλοι/ες μαζί περίμεναν τον Φώτη να αποφασίσει. 
Τώρα μπορείς να κατακεραυνώνεις ...τους άλλους:  

"ενώ η κοινωνία άντεξε και με σκληρές θυσίες έδωσε ανάσες, το πολιτικό σύστημα για άλλη μια φορά φάνηκε ανίκανο να τις αξιοποιήσει" 

- εσύ που ήσουν;

Βλέπε: http://politicalreviewgr.blogspot.gr/2014/10/blog-post_28.html

 
Στην άλλη πλευρά της Αριστεράς, κάνουν αντιπολίτευση στον ...ρεαλισμό:

"Οι αποφάσεις της πρόσφατης συνεδρίασης της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσαν ότι η «αλλαγή» που οραματίζεται θα έχει ιδιωτικές τις χιλιοπληρωμένες από τον ελληνικό λαό τράπεζες και τις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, το ΤΑΙΠΕΔ στην θέση του να ξεπουλάει το σύμπαν και το κεφάλαιο να απολαμβάνει την σημερινή φορολογική ασυλία.
Οι αποφάσεις αυτές συμπληρώνουν τις θέσεις για αποδοχή και αποπληρωμή του χρέους, τις δηλώσεις προσήλωσης σε ΕΕ-ΝΑΤΟ και το «ανήκουμε στη Δύση»...
τη συμμαχία με επιχειρηματίες και φορείς του μεγάλου κεφαλαίου (ΣΕΒ κ.λ.π), καθώς και τη χτεσινή δήλωση Τσίπρα στο Υπουργείο Άμυνας περί «συνέχειας του κράτους». Έτσι ο κύκλος των διαβεβαιώσεων προς τον «ξένο παράγοντα», τις δυνάμεις της επιχειρηματικότητας και το «βαθύ κράτος» ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, ολοκληρώθηκε!"

Άλλη τεμπελιά αυτή. Οι χρόνια κινηματικοί δεν μπορούν να ενηλικιωθούν - βλέποντας τον κεντρικό κορμό της Αριστεράς να έρχεται προ των ευθυνών του και φυσιολογικά να ξεκαθαρίζει το πως και το τι - της ενδεχόμενης δικής του κυβέρνησης σε κάνα δίμηνο τρίμηνο, σοκάρονται και ..."καταγγέλλουν και αποχωρούν". Τους αρκεί μάλλον που φαίνεται να αυξάνει η πελατεία των δυσαρεστημένων από αριστερά, το κομμάτι της πίτας τους δλδ - για λύσεις και αποτελέσματα, ας λερώσουν άλλοι τα χέρια τους.

Βλέπε: http://ostria-gr.blogspot.gr/2014/10/blog-post_68.html

Τι κοινό έχουν οι παραπάνω;

Οι εξ επαγγέλματος αριστεροί -και της "κεντρο-αριστεράς" και της "υπερ-αριστεράς" φαίνεται ότι ερευνητική δραστηριότητα είχαν μόνο στα νιάτα τους πριν μπουν στο "επάγγελμα" και την επετηρίδα, πριν "διοριστούν" με μια έννοια στο δημοσιοϋπαλληλικό σώμα της μη ανανεούμενης αριστεράς - μετά σιωπή. Η παραγωγή σταμάτησε.
Κι όταν κάποιος δεν έχει να πει τίποτα συγκεκριμένο, τι κάνει;
Κάθεται. Και περιμένει να βγάλουν οι άλλοι τα κάστανα από την φωτιά...

Για να "κάτσεις" χρειάζεσαι δυο πράγματα: μια καρέκλα και μια ταμπέλα - και μερικά μέλη να σε τρέφουν αν δεν είναι αρκετή η κρατική/ιδιωτική επιδότηση.
Ύστερα λες εκ του ασφαλούς την αποψάρα σου και πλασσάρεσαι σαν σωτήρας.

 υγ Ε ρε και να έρθει η ώρα να σου πουν "τώρα αποφασίζεις εσύ!" - "σε ακούμε: τι κάνουμε;" .... (εφιάλτης :) )

Αποφασισμένος για την κεντροαριστερή στροφή ο Αλέξης Τσίπρας

Στενοί συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα διαμηνύουν ότι αν τα κομματικά όργανα λειτουργήσουν ως βαρίδια, είναι αποφασισμένος να πάει ακόμη και σε συνέδριο

του Αγγελου Σμοκοβίτη από το TheTOC

Πόντο πίσω δεν είναι διατεθειμένος να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας στα ανοίγματά του σε νέες πολιτικές και κοινωνικές «δεξαμενές».

Δηλωτικό της αποφασιστικότητάς του - όπως επισημαίνουν συνεργάτες του στο ΤheTOC.gr - είναι πως, εν αντιθέσει με ό,τι συνήθως συνέβαινε στον ΣΥΡΙΖΑ, τούτη τη φορά η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής, και μάλιστα το κεφάλαιο για τις πολιτικές συμμαχίες, δεν παραπέμφθηκε στις ελληνικές καλένδες. 
Το αντίθετο: μπήκε σε εφαρμογή από την ίδια εβδομάδα, στην πολιτική πρωτοβουλία για τη ΔΕΗ.

Και μπορεί άλλο πράγμα να είναι η κοινή παρουσία σε εκδήλωση για ένα θέμα επικαιρότητας και άλλο μια κυβερνητική συνεργασία, ωστόσο στην Κουμουνδούρου δηλώνουν ικανοποιημένοι από τις παρουσίες αλλά και τις... απουσίες. Για τη ΔΗΜΑΡ ειδικότερα, πιστεύουν - και ελπίζουν ασφαλώς- ότι η πόρτα διαλόγου δεν έκλεισε.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως που ξέρει η ηγεσία ότι είναι πιθανό να αντιμετωπίσει στο μέλλον, είναι το πώς θα συμβιώσουν κάτω από την ίδια πολιτική στέγη η εσωκομματική μειοψηφία με τις επερχόμενες "μετεγγραφές', με άλλα λόγια αν - για να αντλήσουμε εικόνες και από την εκδήλωση για τη ΔΕΗ - χωρούν στο ίδιο κόμμα, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης από τη μια, ο Οδυσσέας Βουδούρης και η Θεοδώρα Τζάκρη από την άλλη.

Η «περπατησιά» του Αλέξη

Και τελικά, αν τα κεντρικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να ακολουθήσουν την «περπατησιά» του προέδρου του ή μήπως έχουν μείνει κολλημένα στο κόμμα του 4%. Ομως: αν, όντως, υπάρχει αναντιστοιχία, τότε ελλοχεύει πάντα η απειλή για νέο συνέδριο, μέσω του οποίου μπορεί να γίνει η... αποκατάσταση.

Το ενδεχόμενο αυτό το έθεσε ο στενότερος συνεργάτης του Αλέξη Τσίπρα, ο Νίκος Παππάς, όταν μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή για τις συμμαχίες και πώς αυτές «χωνεύονται» από τα κομματικά όργανα, χαρακτήρισε "αδόκιμο" την ώρα που η Πολιτική Γραμματεία και η ηγεσία θα υλοποιούν όσα αποφάσισε η Κεντρική Επιτροπή, την ίδια στιγμή "να έχουμε κείμενα, παρεμβάσεις, δηλώσεις που να τη γρατζουνίζουν".

Η προειδοποίηση Παππά

"Αυτό δεν πρέπει να συμβεί", ήταν το αποφασιστικό μήνυμα του διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Αλέξη Τσίπρα. "Αν είναι να συμβεί, τότε μήπως πρέπει να απευθυνθούμε στο κόμμα να το ρωτήσουμε;", αναρωτήθηκε αφήνοντας έτσι ανοιχτό το ενδεχόμενο διεξαγωγής ενός συνεδρίου, όπου όλα τα επίμαχα θα τεθούν στο τραπέζι. 

Πρέπει να σημειωθεί ότι η τελευταία αυτή αποστροφή του Νίκου Παππά προκάλεσε το χειροκρότημα μεγάλου τμήματος του κομματικού ακροατηρίου, που έδειξε έτσι να συμφωνεί με τις απόψεις του.

Ιστορική ομιλία Τσίπρα σηματοδοτεί την ρεαλιστική γείωση του ΣΥΡΙΖΑ στον αριστερό μεταρρυθμισμό

"Ρήξη χωρίς σχέδιο ρεαλιστικό, οδηγεί σε ήττα"

Δημοσιεύουμε μερικά ενδεικτικά αποσπάσματα (και στο τέλος link με ολόκληρο το κείμενο) από την ιστορική κατά την γνώμη μας ομιλία του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στην παρουσίαση του βιβλίου των J. Galbraith, St. Holland και Γιάννη Βαρουφάκη "Μια Μετριοπαθής Πρόταση Για Την Επίλυση Της Κρίσης του Ευρώ" στο Βυζαντινό Μουσείο. Η αφορμή (το βιβλίο) αλλά και η ομιλία του Α Τσίπρα, παραπέμπουν σε μια βαθιά διεργασία ρεαλιστικής προσέγγισης των δυσκολιών ανατροπής του σημερινού status quo του πελατειακού κομματικού κράτους στην Ελλάδα και του οικονομικού εθνικισμού της Γερμανίας στην Ευρώπη - που συνεργάζονται αρμονικά για να μην αλλάξει τίποτα. 

Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην αλλαγή είναι η προσέγγιση της κρίσης και των υπαρκτών εναλλακτικών με δογματικά εργαλεία του παρελθόντος και αυτό φαίνεται να γίνεται συνείδηση στον ΣΥΡΙΖΑ. Που ανοίγεται στις δυνάμεις της μεταρρύθμισης με κοινωνικό πρόσημο και περιγράφει πλέον ως αντίπαλο την "πολιτική της αντιμεταρρύθμισης" τρόικας-ΝΔΠΑΣΟΚ :

"Και επειδή η έννοια μεταρρύθμιση έχει κακοπάθει και κακοφορμίσει από τα χρόνια του εκσυγχρονισμού έως τα χρόνια του τροϊκανισμού, από τους ίδιους πάνω κάτω ανθρώπους σε καίριες θέσεις άσκησης οικονομικής πολιτικής, οφείλω να εξηγηθώ.

Οι δικές μας μεταρρυθμίσεις θα έχουν ταξικό πρόσημο και κοινωνική ανταποδοτικότητα. Δε θα είναι αντιμεταρρυθμίσεις κοινωνικής διάλυσης.

• Θέλουμε ένα νέο πολιτικό σύστημα

Απεγκλωβισμένο από τη Λερναία Ύδρα της διαπλοκής. Αυτονομημένο από το καρτέλ της ολιγαρχίας. Στόχος μας να αποκόψουμε τον ομφάλιο λώρο που συνδέει το πολιτικό σύστημα με το παρασιτικό παρακράτος των ιδιοκτητών μέσων μαζικής ενημέρωσης.

• Θέλουμε τη μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης

Όχι όμως απολύοντας τις καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών και τους σχολικούς φύλακες. Προτεραιότητα είναι ο απογαλακτισμός της δημόσιας διοίκησης από την κομματική εξάρτηση, το ρουσφέτι και την αναξιοκρατία. Η κατάργηση του πελατειακού κράτους. Εμείς μπορούμε να το κάνουμε. Γιατί δεν το σχεδιάσαμε δεν το στελεχώσαμε. Και, επιπλέον, λειτούργησε εναντίον μας. Για αυτό και θα προσπαθήσουμε να διαμορφώσουμε μια νέα σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στο κράτος και τον πολίτη.

• Θέλουμε τη μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος

Για ένα νέο φορολογικό σύστημα. Απλό, διαφανές, σταθερό και δίκαιο.
Για να βγάλουμε από τη μέγγενη της υπερφορολόγησης τα μεσαία στρώματα. Και να αυξήσουμε, παράλληλα, τη φορολογία των υψηλών εισοδημάτων και της μεγάλης περιουσίας.

• Θέλουμε μεταρρυθμίσεις στην αγορά

Όχι, όμως, για να ανοίξουμε δήθεν τα κλειστά επαγγέλματα, αλλά για να ανοίξουμε τις αγορές από τα καρτέλ της διαπλοκής. Με σύγχρονη αντιολιγοπωλιακή νομοθεσία και μια πραγματικά ανεξάρτητη, ακηδεμόνευτη, πλήρως λειτουργική και θεσμικά ενισχυμένη Επιτροπή Ανταγωνισμού. Και αυτές οι προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, γνωρίζουμε ότι δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν στις σημερινές συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης. Ούτε μπορούν να τις εφαρμόσουν οι δύο πολιτικές δυνάμεις που ευδοκίμησαν χρεοκοπώντας τη χώρα και το λαό μας.

Μόνον ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη στήριξη και συμμετοχή του λαού και με μια πλατιά προοδευτική συμμαχία, σε ένα αναγκαίο ριζοσπαστικό πρόγραμμα, μπορεί να ανοίξει το δρόμο για την αναπτυξιακή και παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου, με βάση το εθνικό σχέδιο που έχουμε εκπονήσει. Και μπορούμε να το κάνουμε μόνο εμείς, γιατί δεν είμαστε το απαξιωμένο χθες. Δεν ανακυκλώνουμε ούτε τις πολιτικές, ούτε τις συμπεριφορές, ούτε το δημόσιο ήθος, ούτε και τα πρόσωπα της κρίσης και της καταστροφής."
...

"Έχουμε απόλυτη επίγνωση ότι οι πιθανότητες επιτυχίας και θετικών αποτελεσμάτων του δικού μας σχεδίου, συναρτώνται με το πλαίσιο άσκησης πολιτικής στην Ευρώπη. Και εδώ ακριβώς έρχεται η «μετριοπαθής πρόταση».
Μια πρόταση που μπορεί να συμβάλει σημαντικά στο να αναστραφεί η τάση εμβάθυνσης της κρίσης. Και μάλιστα, ενώ η ευρωπαϊκή ηγεσία, δεν μπορεί να επικαλεστεί τις ευρωπαϊκές Συνθήκες για να την απορρίψει."

...

"Καμία πρόταση δεν είναι ρεαλιστική αν δεν συνεκτιμά τον πραγματικό συσχετισμό πολιτικών δυνάμεων. Ακούω πολλές φορές ότι το δίλλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ρήξη ή ρεαλισμός. Ανοησίες. Η ρήξη και ο ρεαλισμός δεν είναι ετερώνυμες αλλά συμπληρωματικές έννοιες. Ρήξη χωρίς σχέδιο ρεαλιστικό, οδηγεί σε ήττα, σημαίνει ενσωμάτωση. Ρήξη με σχέδιο ρεαλιστικό, οδηγεί σε νίκη και σημαίνει ανατροπή.
Αυτό λοιπόν είναι το πραγματικό δίλλημα: ενσωμάτωση ή ανατροπή.

Αυτοί που διαρκώς αναπαράγουν το δίλλημα της ρήξης και του ρεαλισμού, προφανώς και θα επιθυμούσαν έναν ΣΥΡΙΖΑ συγκρουσιακό στα λόγια και ενσωματωμένο στη πράξη.
Για εμάς όμως το ζήτημα είναι να είμαστε ριζοσπαστικοί, συγκρουσιακοί και στα λόγια και στη πράξη. Και αυτό απαιτεί στρατηγικό σχέδιο, επίγνωση των δυσκολιών αλλά και των δυνατοτήτων. Και στην Ευρώπη σήμερα, παρά τις τρομακτικές αντιφάσεις υπάρχουν ακόμη αναξιοποίητες δυνατότητες για τη χώρα μας."

...

*πηγή tvxs.gr 

Ολόκληρη η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, εδώ: Το δίλημμα της ρήξης και του ρεαλισμού

ΣΥΡΙΖΑ: Και τώρα ..."Ήρθε η ώρα της κεντροαριστεράς!" ;

Αφίσα της ταινίας Les Gauloises bleues
του Michel Cournot (1968)

(#κεντροαριστερή στροφή)

Είναι δύσκολο να είσαι αντικειμενικός περιγράφοντας τις πολιτικές τρίπλες της συγκυρίας. Συνήθως χρωματίζεις τα γεγονότα με τις προσωπικές σου προτιμήσεις και στοχεύσεις και φιλτράρεις τα συμπεράσματα βάσει των "θέλω" του πολιτικού σου χώρου. Όλα αυτά δείχνει περίπου να τα αποφεύγει ο ΝΓ στο παρακάτω άρθρο, που περιγράφει σχεδόν(*) πραγματιστικά πρόσωπα και πράγματα της τακτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Και πέφτει κοντά... πολύ κοντά: (ΑΣ)

Η "μετάλλαξη" του Αλέξη

του Νίκου Γεωργιάδη από την athens voice

O Αλέξης Τσίπρας φαίνεται πως το αποφάσισε. Η πραγματική Κεντροαριστερά κατά τον ηγεμόνα της Κουμουνδούρου δεν εφάπτεται ούτε του ΠΑΣΟΚ ούτε της ΔΗΜΑΡ ούτε των "58". Η Κεντροαριστερά οφείλει να εκπροσωπείται από τη βασική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή τον "Συνασπισμό", με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη να διαδραματίζει το ρόλο της πάλαι ποτέ "Σοσιαλιστικής Πορείας" και των ευδοκίμως διαγραφέντων τροτσκιστών επί εποχής Ανδρέα Παπανδρέου.

Mε λίγα λόγια η ηγετική ομάδα της Κουμουνδούρου προετοιμάζει την ποιοτική και ποσοτική προσαρμογή της με γνώμονα και βασικό στόχο τη μάζα των ψηφοφόρων του Κεντροαριστερού χώρου, που το 2009 εμπιστεύτηκαν τον Γ. Παπανδρέου και του έδωσαν το περίφημο και εν πολλοίς απίστευτο 44% για να "τα αλλάξει όλα". Ο Παπανδρέου αρκέστηκε απλώς να αλλάξει… τον Κίμωνα Κουλούρη. 

Αυτή η μάζα των κεντροαριστερών ψηφοφόρων δεν έχει τοποθετηθεί μέχρι στιγμής. 

Οι δημοσκόποι επιδιώκουν να εντοπίσουν την εκλογική συμπεριφορά μιας δεξαμενής της τάξης των 700.000 εκλογέων κεντροαριστερής προέλευσης που δεν εμφανίζεται ενεργή στα δείγματα των δημοσκοπήσεων. Για τις ηγετικές ομάδες των χώρων της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς το ποσοστό τελικής εκλογικής επιρροής επί του αποτελέσματος των εκλογών αυτής της δεξαμενής ψηφοφόρων κυμαίνεται 20-30%. Ποσοστό καταλυτικό και μάλιστα σε μία περίοδο βαθιάς πόλωσης. Αυτό το ποσοστό θα κρίνει τελικά το εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θα διαβεί τον εκλογικό Ρουβίκωνα ή όχι.

Η δεξαμενή αυτή έχει κατά παράδοση αντιδεξιά ανακλαστικά αλλά και αντικομουνιστικά γονίδια. Ένα μέρος της (το μικρότερο) ακολούθησε τα στελέχη του βαθέος ΠΑΣΟΚ που εγκαταστάθηκαν (στρογγυλοκάθισαν επί της ουσίας) στην Κουμουνδούρου και συνεισέφεραν στο εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. Εναπομένει να προσδιοριστεί η εκλογική συμπεριφορά των υπολοίπων.

Στην Κουμουνδούρου γνωρίζουν με λεπτομέρειες όλα τα παραπάνω, όπως αισθάνονται πως πρέπει να εκμεταλλευτούν στο έπακρο το πολιτικό momentum. 

Ο προσανατολισμός είναι σαφής. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να αφαιρέσει το δικαίωμα από κάθε πολιτική δύναμη να αναφέρεται στο χώρο της Κεντροαριστεράς. 

Οι "εκτελεστές" αυτής της νέας τακτικής είναι οι κ.κ. Σταθάκης, Δραγασάκης, Βούτσης, Φίλης, Σκουρλέτης, Παππάς βεβαίως, Δούρου και όλα εκείνα τα παιδιά που αποζητούν την ψήφο του βαθέος και λαϊκού ΠΑΣΟΚ στο Περιστέρι, το Αιγάλεω, την Καλαμαριά και τους Αμπελοκήπους Θεσσαλονίκης. 

Η "μπάλα" έτυχε να κάτσει στην Πελοπόννησο, αφού όλα τα σοβαρά πράγματα αρχίζουν και τελειώνουν στη χώρα του Πέλοπα, από το αλισβερίσι της Ωραίας Ελένης έως τη δολοφονία του Καποδίστρια. 

Η συνειδητή επιλογή του Βουδούρη ως υποψηφίου περιφερειάρχη ήταν στρατηγικού βάθους αλλά και βεληνεκούς. Σηματοδότησε την κεντροαριστερή ενηλικίωση της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ και την προσωπική μετάλλαξη του Αλέξη Τσίπρα από το καθεστώς του επαναστατημένου νέου της διπλανής πόρτας σε διεκδικητή της εξουσίας με προδιαγραφές ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80.

Τι έκανε στην πραγματικότητα ο Αλέξης Τσίπρας. Πήρε ένα βουλευτή του Γιώργου Παπανδρέου από την Καλαμάτα, στη συνέχεια βουλευτή της ΔΗΜΑΡ στη Β΄ Αθηνών. Ο Βουδούρης αποχώρησε για αντιμνημονιακούς λόγους από τη ΔΗΜΑΡ, αν και είχε ψηφίσει το Μνημόνιο, και κατέληξε ανεξάρτητος βουλευτής για μερικές εβδομάδες. Εισήλθε στον ΣΥΡΙΖΑ από το μισάνοιχτο παράθυρο. 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου με ανάλογες κινήσεις διέλυσε την Ένωση Κέντρου. Αλλιώς ο ...

Ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ και οι χήρες των συνιστωσών...

Το "κόκκινο βιβλιαράκι" φτάνει και περισσεύει;

του Δημήτρη Χρήστου*

Η Χήρα των Συνιστωσών ...συγγνώμη... του Μάο.

Το σημερινό θέμα αφορά την εσωκομματική αντιπαράθεση με αφορμή όσα δήλωσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Γιώργος Σταθάκης. 

Οι συνιστώσες (και ομάδες της πλειοψηφίας) που μετά το Συνέδριο έχουν γίνει υποτίθεται ιδεολογικές τάσεις, αλλά στην ουσία παραμένουν κόμματα μέσα στο κόμμα, κάνουν ξεχωριστές συσκέψεις και λειτουργούν (εσωτερικά) με τον απόλυτο δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, αντιδρούν. Δεν είναι παράλογο να ζητήσεις διευκρινίσεις για όσα είπε ο επιστήμονας Σταθάκης για το χρέος και το επαχθές μέρος του. Ούτε είναι παράλογο να διαφωνήσει κανείς εφόσον έχει τεκμηριώσει ένα διαφορετικό ποσοστό από αυτό που υπολόγισε ο βουλευτής Χανίων και υπεύθυνος της αναπτυξιακής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ.

"Επαναστατικά κλαμπ" υπάρχουν άφθονα στη χώρα. Ο λαός όμως επέλεξε τον ΣΥΡΙΖΑ για να σταματήσει η εθνική καταστροφή και να ανασυγκροτήσει τον παραγωγικό ιστό.

ΤΑ ΣΟΒΑΡΑ κόμματα, όταν μάλιστα βρίσκονται στα πρόθυρα της εξουσίας, αντιμετωπίζουν τα προβλήματα και τις διαφορετικές εκτιμήσεις με αντίστοιχα σοβαρό τρόπο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, οι αντιδράσεις ξέφυγαν από κάθε κανόνα. 

Απορώ μάλιστα πώς ένα βαρύγδουπο μακροσκελέστατο άρθρο για την οικονομική πολιτική που χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, του μέλους της Κ.Ε. Πάνου Κοσμά από την ομάδα "Κόκκινο", εκλεγμένου χάρη στην προσχώρησή του στην "Αριστερή Πλατφόρμα", που από ό,τι είδα στο βιογραφικό του δηλώνει δημοσιογράφος, προβλήθηκε πολύ από τον ιστότοπο Iskra και αποστέλλεται μέσω άλλων διαδικτυακών μέσων σε μέλη του ΣΥΡΙΖΑ για να... ξεστραβωθούν.

Τσουβάλιασε λοιπόν ο αρθρογράφος και τον καθηγητή Σταθάκη και τον καθηγητή Μηλιό και τον οικονομολόγο υπεύθυνο της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ Γιάννη Δραγασάκη και νομίζει ότι τους έκανε με τα κρεμμυδάκια. 

Το να το νομίζει αυτός δεν θα ήταν ζήτημα. Το να το νομίζει όμως όλη σχεδόν η "ιδεολογική τάση" (και όχι μόνο) στην οποία εντάχθηκε είναι ανατριχιαστικό! 

Ξέρει για παράδειγμα ο αρθρογράφος πόσο είναι το επαχθές χρέος και έχει γνώσεις να το υπολογίσει; Με το κόκκινο βιβλιαράκι, όπως λέγαμε στην εποχή του Μάο, μπορείς να τα απαντήσεις όλα; Ακόμα και εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας μπορείς να κάνεις;

ΑΠΟΡΩ πώς νιώθει το πολιτικό και επιστημονικό (!) ανάστημα για να σημειώνει στο άρθρο του ότι: "Το μείζον είναι ότι (Δραγασάκης, Σταθάκης και Μηλιός) σκιαγραφούν μια γραμμή που οδηγεί κατευθείαν (!) σε μια οδυνηρή ήττα. Πρέπει να δοθεί αποφασιστική μάχη ενάντια στις επικίνδυνες (!) αυτές νέες ιδέες και τη 'μεγάλη αφήγηση' που συνθέτουν", εσείς πώς θα το χαρακτηρίζατε, όταν μάλιστα πίσω από αυτές τις ανιστόρητες προσεγγίσεις... κρύβονται διαπρεπείς απόφοιτοι του σοβαρού -τότε- ΚΚΕ;

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ και η προγραμματική του δέσμευση είναι ότι το Μνημόνιο καταργείται αμέσως, αφού άλλωστε είναι ανθρωπίνως αδύνατο να υλοποιηθεί, συζητάμε τους όρους και το ύψος (κούρεμα) της αποπληρωμής του χρέους και καθορίζουμε μονομερώς -αν χρειαστεί- τις δόσεις που μπορούμε να πληρώνουμε χωρίς να θυσιάζουμε τους Έλληνες σε ένα μάταιο σκοπό. 

Μαγκιές με μια τόσο μικρή και αποσαθρωμένη παραγωγικά χώρα μπορείς να κάνεις μόνο στα βιντεοπαιχνίδια. Στον πραγματικό κόσμο, με τους συγκεκριμένους συσχετισμούς, εφόσον ασκείς πολιτική για την κοινωνία, είσαι υποχρεωμένος να κινηθείς σοβαρά και υπεύθυνα ώστε να προστατεύσεις τα συμφέροντα των πολιτών και της χώρας. Εδώ δεν παίζουμε. Εδώ απαγορεύεται να πεις μετά με συγχωρείτε, νόμιζα ότι αυτό που υποστήριζα ήταν σωστό".

ΣΕ ΜΙΑ πρόσφατη παρουσίαση βιβλίου μίλησαν για το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ο Γιάννης Δραγασάκης, η Σοφία Σακοράφα, η Ρένα Δούρου, ο Γιάννης Τόλιος και ο Λεωνίδας Βατικιώτης. Στις κάθετες θέσεις των Τόλιου και Βατικιώτη για άρνηση αποπληρωμής του χρέους ο Δραγασάκης τους ανέφερε, μεταξύ άλλων, ένα ιστορικό παράδειγμα. Όταν οι μπολσεβίκοι κατέλαβαν την κεντρική εξουσία στη Ρωσία, ο Λένιν αρνήθηκε την αποπληρωμή του χρέους που είχε η χώρα από ...

ΣΥΡΙΖΑ: οι πρώην συνιστώσες εξεγείρονται στην ρεαλιστική στροφή της πλειοψηφίας

του Χρήστου Παπανίκου

Μια ακόμη απόδειξη της στροφής του ΣΥΡΙΖΑ στις ανάγκες μιας ρεαλιστικής διακυβέρνησης (στροφή που ξεκίνησε με τις αποφάσεις του ιδρυτικού συνεδρίου όπου μειοψήφησαν οι απόψεις του grexit/δραχμής)  έρχεται από "μέσα": από το στρίμωγμα που αισθάνονται και εκφράζουν με όλους τους τρόπους, οι -στην πράξη καταργημένες- "συνιστώσες" του ενιαίου πλέον κόμματος. 

Η δαιμονοποίηση του όλου ΣΥΡΙΖΑ που συνεχίζεται εργολαβικά από τις δυνάμεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αλλά και μέρους της κεντροαριστεράς, δεν βοηθά την ρεαλιστική πτέρυγα αλλά τους αριστεριστές, τους κρατικιστές και τους νοσταλγούς του υπαρκτού. Φυσικά, ο ΣΥΡΙΖΑ πληρώνει τον λαϊκισμό που του έδωσε την απαραίτητη ώθηση να φλερτάρει πλέον δυναμικά με την εξουσία, αλλά αυτό είναι δικό του πρόβλημα: το πρόβλημα των πολιτών αυτής της χώρας είναι να ενισχυθούν σήμερα, οι δυνάμεις του ρεαλισμού αλλά και οι πιθανότητες συνεργασίας για έξοδο από την κρίση (έως και ιστορικού συμβιβασμού) μετά την αναπόφευκτη αναμέτρηση των εθνικών εκλογών που πλησιάζουν ταχύτατα. Μέχρι και σήμερα ακόμη τον πρώτο λόγο για κάτι τέτοιο είχε το σύμπλεγμα ΝΔΠΑΣΟΚ που προτίμησε όμως τον ρεβανσισμό, τον αυταρχισμό και την προστασία του πελατειακού συστήματος θυσιάζοντας μόνο τους ήδη "νεκρούς" συνεργάτες του. Οι εκλογές πιθανότατα θα δώσουν τον πρώτο λόγο στον ΣΥΡΙΖΑ. Ποιον ΣΥΡΙΖΑ προτιμάτε; Εκείνον των πάλαι ποτέ "συνιστωσών" ή εκείνον της τείνουσας στον πραγματισμό πλειοψηφικής πτέρυγας;

Όσοι και όσες έχετε ακόμη αμφιβολίες για την -σίγουρα ευάλωτη ακόμη- ρεαλιστική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ και τον σταθεροποιούμενο ευρωπαϊκό του προσανατολισμό, διαβάστε το παρακάτω χαρακτηριστικό κείμενο που δημοσιεύτηκε στην σελίδα της "αριστερής πτέρυγας" του ΣΥΡΙΖΑ: 

(ΑΣ)

ΟΙ (ΕΠΙΚIΝΔΥΝΕΣ) "ΝEΕΣ ΙΔEΕΣ" ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

του Πάνου Κοσμά* (από την iskra.gr)

Το τελευταίο διάστημα κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, εκ των βασικών «εκφωνητών» της γραμμής του κόμματος, προβάλλουν με δημόσιες τοποθετήσεις τους κάποιες «νέες ιδέες» για κεφαλαιώδη ζητήματα του προγράμματος και του πολιτικού σχεδίου του κόμματος, που όχι μόνο είναι εκτός των πρόσφατα ψηφισθέντων θέσεων στο ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είναι ταυτόχρονα και εξαιρετικά επικίνδυνες.

Σταχυολογώντας από παρεμβάσεις των Γιάννη Δραγασάκη (υπεύθυνος για το Πρόγραμμα), Γιώργου Σταθάκη (επικεφαλής του Τομέα Ανάπτυξης) και Γ. Μηλιού (επικεφαλής του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής), παρατηρούμε συμπτώσεις και μια νέα «αφήγηση» σε βασικά ζητήματα: χρέος, «σχέδιο Μάρσαλ», πρωτογενές πλεόνασμα και ισοσκελισμένος προϋπολογισμός, τράπεζες.

(Οι υπογραμμίσεις στα αποσπάσματα είναι του γράφοντος)

Γ. Δρα­γα­σά­κης:

«Ασφαλώς οι γενεσιουργές αιτίες της κρίσης είναι ενδογενείς και η αντιμετώπισή τους είναι δική μας ευθύνη. Χρειάζεται λοιπόν να τεθεί σε εφαρμογή ένα συνολικό ανορθωτικό πρόγραμμα με βασικούς στόχους τη διασφάλιση της δημοσιονομικής σταθερότητας και του αξιόχρεου του ελληνικού κράτους».

«α) Διαγραφή μέρους του συσσωρευμένου χρέους

β) Μη δανειακή αναπτυξιακή χρηματοδότηση στο αρχικό στάδιο

γ) Ρήτρα ανάπτυξης, δηλαδή εξυπηρέτηση του συμφωνημένου χρέους ανάλογα με την ονομαστική αύξηση του ΑΕΠ και όχι ανάλογα με το πλεόνασμα».

(«Κα­θη­με­ρι­νή», 12/1/2014)

«Τέλος, πρέ­πει να λά­βου­με υπόψη μας ότι το υφι­στά­με­νο τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα θα αρ­γή­σει να ορ­θο­πο­δή­σει. Το ανα­γνω­ρί­ζει εμ­μέ­σως και η τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δας, όταν στην τε­λευ­ταία Έκ­θε­σή της συ­ζη­τά το εν­δε­χό­με­νο μιας ανά­καμ­ψης που ίσως χρεια­σθεί να γίνει χωρίς επαρ­κή τρα­πε­ζι­κό δα­νει­σμό. Πρέ­πει λοι­πόν να προ­χω­ρή­σου­με άμεσα στη δη­μιουρ­γία μιας ανα­πτυ­ξια­κής επεν­δυ­τι­κής τρά­πε­ζας δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος, όπως έκανε πρό­σφα­τα και η Γαλ­λία. Επί­σης πρέ­πει να με­λε­τή­σου­με και μη συμ­βα­τι­κά και εναλ­λα­κτι­κά μέσα χρη­μα­το­δό­τη­σης και δη­μιουρ­γί­ας ρευ­στό­τη­τας, και στο κρά­τος και στην ιδιω­τι­κή οι­κο­νο­μία».

(Συνέντευξη στην «Αυγή» 19/1/2014)

Γ. Μηλιός:

«Εμείς, αρχίζουμε από το οικονομικό επιχείρημα, το οποίο είναι το πιο σημαντικό: ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και από τη στιγμή που δεν είναι βιώσιμο, πρέπει να γίνει».

«Θα επιχειρήσουμε (αν γίνουμε κυβέρνηση) να βγούμε πραγματικά στις αγορές, διότι αυτό θέλουμε και για να έχουμε και ένα αξιόπιστο τραπεζικό σύστημα, να λύσουμε το θέμα της χρηματοπιστωτικής αξιοπιστίας. Να έχουμε ένα αξιόχρεο Δημόσιο».

«Λέμε συνέχεια για το πρωτογενές πλεόνασμα και τα στοιχεία του ...

Χρειαζόμαστε την ρεαλιστική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι καιρός τώρα που όλοι καταλαβαίνουν -ακόμη και εκείνοι που δεν το επιθυμούν- ότι ο ΣΥΡΙΖΑ προσεγγίζει με ταχύτητα μια ρεαλιστική αφήγηση της ενδεχόμενης ανόδου του στην εξουσία. Οι παρεμβάσεις Δραγασάκη για "μικρό καλάθι", οι συνεχείς αποσαφηνίσεις Τσίπρα για το ποια είναι η ψηφισμένη στο ιδρυτικό συνέδριο άποψη για το ευρώ (τελευταία στο Τέξας), οι επεξηγήσεις Νίκου Παππά στο Star/"στον ενικό" και πολλές άλλες δηλώσεις του ηγετικού πυρήνα, κοντράρονται πλέον καθημερινά με τις δογματικού τύπου "κομμουνιστικές" θέσεις που εκφράζουν άλλα στελέχη του κόμματος, όπως πχ η βουλευτής Α΄ Θεσ/νίκης Δέσποινα Χαραλαμπίδου για "απαγόρευση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα" (!). 

Έχουμε ξαναγράψει ότι η κοινωνία μας, κρεμασμένη -με το ένα χέρι πια- στον γκρεμό της κρίσης, χρειάζεται κάθε ρεαλιστική πρόταση εξόδου από αυτήν και οποιαδήποτε γέφυρα συνεννόησης.  Ποιοι δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο; Οι συντεχνιακοί, οι κρατιστές, οι ημέτεροι και οι ελίτ του παλιού πελατειακού καθεστώτος, οι επαγγελματίες κρατικοδίαιτοι όλων των ιδεολογιών και φυσικά οι ελεγχόμενοι για τα χρόνια της κλεπτοκρατίας. 

Όλοι αυτοί ανατριχιάζουν στην ιδέα ενός "μη παλαβού" ΣΥΡΙΖΑ, που μπορεί να συνομιλήσει με τις πραγματικά μεταρρυθμιστικές δυνάμεις και να ζητήσει έλεγχο των πεπραγμένων της χρεοκοπίας και απελευθέρωση της χώρας από την διαπλοκή και τους "εθνικούς νταβατζήδες". Γιατί ένας ΣΥΡΙΖΑ λαϊκιστικός, εξωπραγματικός, αντιευρωπαϊκός, είναι εύκολος αντίπαλος και δημοσκοπικά πιάνει εύκολα ταβάνι εξαντλούμενος στην αντιμνημονιακή διαμαρτυρία. 
Συμφέρον λοιπόν αυτών των δυνάμεων είναι η καθήλωση/παγίδευση του ΣΥΡΙΖΑ στον λαϊκισμό και τον αριστερισμό. Συμφέρον όμως των υπολοίπων μας είναι ακριβώς το αντίθετο. Γι αυτό και η δαιμονοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η δική μας πολιτική. Και ναι, χρειαζόμαστε την ρεαλιστική στροφή του και μάλιστα επειγόντως.

Αν υπάρχουν ακόμη κάποιοι/ες που αμφιβάλλουν κατά πόσο το ζήτημα της ρεαλιστικής στροφής είναι πραγματικότητα ή άλλη μια επικοινωνιακή ανάγκη για διεύρυνση της επιρροής του κόμματος στους ...αφελείς και καλόπιστους αντικυβερνητικούς, ας διαβάσουν την παρακάτω κριτική εξ "αριστερών" στον Αλέξη Τσίπρα - με τον χαρακτηριστικότατο τίτλο - και θα καταλάβουν: (ΑΣ)

Τσιπρανδρέου;

Οι δηλώσεις Τσίπρα στο Τέξας περί προκαταβολικού αποκλεισμού από πλευράς του οποιασδήποτε σκέψης περί εξόδου της χώρας από το ευρώ, έρχεται να παγιώσει τη στροφή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ «στο ρεαλισμό»

Του Θέμη Τζήμα*

Έτσι απεφάνθη από το καλοκαίρι άλλωστε μια από τις ναυαρχίδες του καθεστωτικού τύπου, το Βήμα.

Έτσι, ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζουν ολοένα περισσότερο Γιώργο Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ του 2009, αντίστοιχα, χωρίς βεβαίως να έχουν την- αν μη τι άλλο- οργανωτική επάρκεια που διέθετε τότε το ΠΑΣΟΚ.

Όπως το ΠΑΣΟΚ του 2009 έτσι και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ διακατέχεται από το άγχος της επίδειξης συστημικής νομιμοφροσύνης. Από την αγωνία να πείσει την άρχουσα τάξη της χώρας και τα ξένα κέντρα που την εντέλλουν ότι δε θα προχωρήσει σε ενέργειες που σήμερα θα βλάψουν καίρια τα συμφέροντά της.

Στην περίπτωση της κυβέρνησης Παπανδρέου ήταν η προκαταβολική της δέσμευση ότι δε θα προχωρούσε σε στάση πληρωμών και αναδιάρθρωση χρέους. Δεν το έθεσε καν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, κατηγορώντας σχεδόν για προδοσία όσους την ...