Εξορύξεις υδρογονανθράκων: Οι Ηπειρώτισσες, Ηπειρώτες απαιτούν γενικές συνελεύσεις σε χωριά, αδελφότητες, ομοσπονδίες, συλλόγους, παντού. Παίρνουν θέση.

Ηπειρώτισσες, Ηπειρώτες

Το τελευταίο διάστημα η πατρίδα μας, αυτός ο τόπος που τόσο απλόχερα προίκισε η φύση και παραμένει έτσι ως σήμερα, έχει μπει στο στόχαστρο των πολυεθνικών εταιρειών που μετά την υπογραφή των σχετικών συμβάσεων προχωρούν σε έρευνες και εξόρυξη υδρογονανθράκων και στη στεριά και στη θάλασσα. Όπως είναι γνωστό, εργασίες έχουν ξεκινήσει ήδη στο οικόπεδο Ιωαννίνων.

Πώς έγινε αυτό; Πώς φτάσαμε να απειλείται το πανέμορφο και παρθένο περιβάλλον, οι υπάρχουσες αγροτικές-κτηνοτροφικές δραστηριότητες, η τουριστική ανάπτυξη που θέλουμε για τον τόπο μας –που δείχνει αλματώδη αύξηση μετά και την ολοκλήρωση της Ιόνιας οδού– η υγεία των κατοίκων και η προοπτική μιας ήπιας ανάπτυξης που θα βασίζεται στα πλεονεκτήματα του τόπου μας; Στα βουνά, στα ποτάμια, στις λίμνες, στα νερά, στα αρχαιολογικά-ιστορικά μνημεία, στον πολιτισμό, στα ποιοτικά προϊόντα, στην ορθολογική και αειφόρα διαχείριση, ώστε να δούμε τον τόπο μας να προκόβει και να μην αλλοιώνονται τα βασικά χαρακτηριστικά του;

Τι συμβαίνει παγκόσμια; Σταδιακά εγκαταλείπεται η ιδέα των εξορύξεων Υ/Α και της παραγωγής ενέργειας από την καύση τους, λόγω της κλιματικής αλλαγής. Υπάρχει στροφή στην αναζήτηση νέων τρόπων παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές που τόσο πλούσιος είναι ο τόπος μας.

Και εμείς; Οδηγούμαστε σε συμφωνίες με τις αδηφάγες πολυεθνικές που το μόνο που τις ενδιαφέρει είναι να προλάβουν στο κύκνειο άσμα τους να καταστρέψουν την Ήπειρο και να αφήσουν πίσω τους καμένη γη και διαλυμένη οικονομία όταν φύγουν μετά από λίγα χρόνια.

Όλα αυτά έγιναν πίσω από τις πλάτες μας. Δε μας ρώτησαν, δεν μας ενημέρωσαν. Αφού ξεκίνησαν οι εργασίες και ξεσηκώθηκαν οι κάτοικοι, άρχισαν κατόπιν εορτής τις ημερίδες ενημέρωσης. Συμμέτοχοι στο παιχνίδι και οι Δήμοι που έδωσαν, χωρίς ουσιαστικά να ξέρουν περί τίνος πρόκειται, άδειες έρευνας για τις δημοτικές εκτάσεις τους. Οι πρώτες αντιδράσεις κατοίκων που ζητούσαν ενημέρωση –και την ξεκίνησαν οι ίδιοι– οδήγησαν τελικά κατόπιν απαίτησης και στην «επίσημη» πραγματοποίησή της από τους Δήμους.

Από ημερίδα σε ημερίδα φάνηκε καθαρά από τον Ιανουάριο πως οι υποσχέσεις Υπουργείου και εταιρειών δεν πείθουν ούτε για το ακίνδυνο, ούτε για τα οφέλη. Δρομολογούν αλλαγή στο τοπίο και τις παραγωγικές δραστηριότητες του τόπου μας και σχεδιάζουν ερήμην μας για το μέλλον μας. Επικαλούνται το εθνικό συμφέρον, που το ταυτίζουν με την δική τους «ανάπτυξη» και τα υπερκέρδη των πολυεθνικών, άσχετα αν αυτό φέρνει την καταστροφή μας. Για μας το «εθνικό μας συμφέρον» είναι άλλο. Η διατήρηση του περιβάλλοντος και η ανάπτυξη με βάση αυτό, η δημόσια υγεία, η συνέχιση των παραδόσεων και του πολιτισμού μας.

Η κατάσταση αυτή έχει ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών από κατοίκους, απόδημους Ηπειρώτες, επιστημονικούς φορείς, περιβαλλοντικές κινήσεις, Ομοσπονδίες, Αδελφότητες, μεγάλες οικολογικές οργανώσεις και άλλες συλλογικότητες που είναι αντίθετοι με τα σχέδια αυτά.

Συμπατριώτες, το ερώτημα που μπαίνει είναι καθαρό. Είμαστε υπέρ ή κατά; Μέση λύση δεν υπάρχει.

Εκτός των κινδύνων που αναφέρθηκαν παραπάνω είναι σε όλους μας γνωστό από πρώτο χέρι τι σημαίνουν οι υποσχέσεις για την «προστασία του περιβάλλοντος». Τόσο από την πλευρά των εταιρειών παγκοσμίως, όσο και από την ελληνική πραγματικότητα. Ας μείνουμε μόνο στα Γιάννινα. Βιολογικός που υπολειτουργεί, λυματολάσπη στα χωράφια, βιομηχανικά, αγροτικά και κτηνοτροφικά απόβλητα, παράνομες απορρίψεις, τάφρος Λαψίστας, Καλαμάς, Παμβώτιδα, αμέλεια συντήρησης φυσικών και τεχνητών γεφυριών και τόσα άλλα. Και βέβαια το γενικευμένο φαινόμενο της απουσίας ελέγχων, η μη εφαρμογή και τήρηση της νομοθεσίας, αυτής της «ευρωπαϊκής» για την οποία κόπτονται.

Στην αρχή είχαμε το ευφυολόγημα των Δημάρχων πως δίνουν άδεια μόνο για την έρευνα και μετά θα δουν, αγνοώντας ηθελημένα ότι η σύμβαση αναφέρεται στο πακέτο έρευνας-εξόρυξης.

Νέα κλισέ άρχισαν να κυκλοφορούν μετά την «ενημέρωση». Ακούγονται, σαν δικαιολογίες, εκφράσεις του τύπου «ψήφισα με βαριά καρδιά». Τι πάει να πει αυτό; Αποτελεί απλά την ομολογία πως εν γνώσει σου επέλεξες το λάθος, υπονομεύοντας το μέλλον των απογόνων σου κι αδιαφορώντας για το οποιοδήποτε κόστος στο περιβάλλον που είναι όμως το σπίτι σου, το σπίτι όλων μας. Επίσης μεγάλη πέραση έχει και το «έχω επιφυλάξεις».

Επιφυλάξεις για τι πράγμα συμπατριώτες; Δηλαδή αν τα πράγματα πάνε άσχημα τι θα κάνουμε; Αν τους επιτρέψουμε να ξεκινήσουν δεν είναι καθόλου εύκολο να τους σταματήσουμε.

Η Γ.Σ. της Πανηπειρωτικής Σ.Ε. με το ψήφισμά της (1/4/2018), μετά από πρόταση της Ομοσπονδίας Αδελφοτήτων Καλαμά, μας έδειξε το δρόμο:

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ - ΕΞΟΡΥΞΗ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΗΠΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕ ΓΝΩΜΟΝΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ

Ενημερωθείτε, διαδώστε, απαιτήστε γενικές συνελεύσεις σε χωριά, αδελφότητες, ομοσπονδίες, συλλόγους, παντού. Πάρτε θέση.

ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΘΑΡΟΣ ΚΑΛΑΜΑΣ - ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΩΝ ΚΑΛΑΜΑ - ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ

Άβολες αλήθειες για βολικά παραμύθια ανάπτυξης

των Θεοδότας Νάντσου*, Δημήτρη Ιμπραήμ**

Μπορείτε να φανταστείτε τη Γερμανία σε οικονομική κρίση να χτίζει πετρελαιοπηγές μέσα στον Μέλανα Δρυμό των θρύλων και των παραμυθιών; Αδύνατον!

Τη Γαλλία να εγκαθιστά γεωτρύπανα για να βγάλει ορυκτά καύσιμα στη Βουργουνδία; Αποκλείεται!

Την Ελλάδα να ξεκινάει πρόγραμμα εξορύξεων πετρελαίου και σχιστολιθικού αερίου στα Ζαγοροχώρια και το Εθνικό Πάρκο Βόρειας Πίνδου;

Επειδή τα πράγματα είναι σοβαρά και το πρόγραμμα ανάπτυξης υδρογονανθράκων στην Ηπειρο εξελίσσεται επικίνδυνα και με μεγάλη αδιαφάνεια, ας δούμε μερικές άβολες αλήθειες που βολικά κρύβονται πίσω από τα παραμύθια στα οποία βασίζεται το σύγχρονο πετρελαιόραμα της Ελλάδας.

1. Οι φυσικοί βιότοποι της Ηπείρου κινδυνεύουν

Με την υπουργική απόφαση που εγκρίθηκε το 2013, το πρόγραμμα εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στα Ιωάννινα αγγίζει ή ακόμα και καλύπτει ολοκληρωτικά εθνικά πάρκα τεράστιας σημασίας και τουλάχιστον 10 περιοχές Natura. Και όμως, προ ημερών το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας δήλωσε ότι «οποιαδήποτε εξορυκτική δραστηριότητα δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί σε περιοχή Natura». Η αλήθεια είναι πως η περιοχή που καλύπτει το εγκεκριμένο πρόγραμμα έρευνας και εξόρυξης στα Ιωάννινα περιλαμβάνει τα Ζαγοροχώρια, τον Εθνικό Δρυμό Βίκου-Αώου, εμβληματικά βουνά, όπως η Τύμφη και η Γκαμήλα και φτάνει μέχρι Μέτσοβο, Πάπιγκο και Κόνιτσα. Ενα από τα αστεία της ελληνικής νομοθεσίας είναι πως ενώ επιβάλλει περιορισμούς στην ανάπτυξη των αιολικών μέσα σε προστατευόμενες περιοχές, δεν απαγορεύει καθόλου την καταστροφική εξόρυξη ορυκτών καυσίμων μέσα σε αυτούς τους σημαντικούς πυρήνες βιοποικιλότητας.

2. Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις είναι πολύ σοβαρές

Κάθε ισχυρισμός περί μη σημαντικών επιπτώσεων είναι αστείος, όμως πρέπει να απαντηθεί. Η ήδη μετριοπαθής πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δίνει μια αρκετά καλή εικόνα των αναμενόμενων επιπτώσεων από τις εξορύξεις συμβατικών (πετρέλαιο κυρίως) και μη συμβατικών (σχιστολιθικό αέριο) υδρογονανθράκων: αέρια ρύπανση από τις εργασίες, κατάληψη και αλλαγή χρήσεων γης, μετατροπή φυσικών εκτάσεων σε βιομηχανικό τοπίο, δασικές αποψιλώσεις, ρύπανση υδάτινων πόρων, θόρυβος, πιθανότητα ατυχημάτων με διαρροή και ρύπανση.

Το τεράστιο όμως κεφάλαιο της κλιματικής αλλαγής, η οποία παρεμπιπτόντως κατατάσσεται εδώ και χρόνια στην κορυφή της λίστας με τις παγκόσμιες απειλές, είναι το πιο σοβαρό από τα προβλήματα που προκαλούν οι υδρογονάνθρακες. H χρήση ορυκτών καυσίμων είναι η κυριότερη αιτία υπερθέρμανσης του πλανήτη, ενώ πλέον γίνεται ολοένα και ακριβότερη λόγω των πολιτικών και διεθνών συμφωνιών για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης.

3. Η απουσία εξορύξεων δεν δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα

Η στρατηγική μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων που ενέκρινε το ΥΠΕΝ για τις εξορύξεις στα Ιωάννινα μας λέει πως εάν δεν πραγματοποιηθεί το πρόγραμμα έρευνας και εξόρυξης, «οι επιπτώσεις στη δημόσια υγεία ενδέχεται να είναι αρνητικές και όχι ουδέτερες, καθώς, όπως υποστηρίζουν επιστημονικές έρευνες, κρισιακά φαινόμενα, όπως π.χ. η ανεργία, οδηγούν σε αύξηση της νοσηρότητας στους πληθυσμούς που πλήττονται (π.χ. αύξηση των ψυχολογικών διαταραχών, αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ κ.λπ.)». Από τη διεθνή εμπειρία και επιστημονική έρευνα, μάλλον το αντίθετο σενάριο είναι πιο πιθανό: όπου εγκαθίσταται η πετροχημική βιομηχανία, αυξάνεται η χρήση ψυχοτρόπων ουσιών, η εγκληματικότητα και η κατανάλωση αλκοόλ. Η έλλειψη ηρεμίας και η αποξένωση από το φυσικό περιβάλλον είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών.

4. Δεν πρόκειται μόνο για έρευνα

Η έρευνα, ο επιστημονικός δηλαδή εντοπισμός των κοιτασμάτων, ώστε να υπάρχει η απαραίτητη δημόσια γνώση για όσα φιλοξενεί το υπέδαφος της Ελλάδας, έχει ήδη γίνει από το Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών. Τώρα το πρόγραμμα που αδειοδοτείται και έχει ξεκινήσει στα Ιωάννινα αφορά την ειδική γνώση που χρειάζονται οι εταιρείες εξόρυξης των υδρογονανθράκων για τον ακριβή εντοπισμό των κοιτασμάτων που θα αντλήσουν.

5. Οι εξορύξεις προκαλούν σεισμούς

Πρόσφατο ρεπορτάζ του Associated Press παρουσιάζει την περίπτωση του Zeerijp στην Ολλανδία, το οποίο συγκλονίζεται από τη σεισμική δραστηριότητα που αποδεδειγμένα προκαλεί η εξόρυξη φυσικού αερίου. Η εταιρεία Netherlands Petroleum Company (ιδρύθηκε το 1947 από την Esso και τη Shell), που εκμεταλλεύεται τα κοιτάσματα της περιοχής, έχει υποχρεωθεί με βάση δικαστική απόφαση να πληρώσει αποζημιώσεις για μεγάλες ζημιές σε σπίτια, δημόσια κτίρια και μνημεία καθώς και για ψυχική οδύνη. Υπάρχουν πολλές ακόμα δημοσιευμένες επιστημονικές έρευνες που αποδεικνύουν ότι σε κάθε φάση της διαδικασίας έρευνας και εξόρυξης υδρογονανθράκων είναι αυξημένος ο κίνδυνος πρόκλησης σεισμικής δραστηριότητας.

6. Πετρέλαια = κέρδος για λίγους και ζημιά για πολλούς

Εάν στόχος είναι ο πλουτισμός των εταιρειών που ψάχνουν για φτηνό πετρέλαιο και αέριο στην Ελλάδα, τότε κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως όντως θα έχουν οικονομικό κέρδος. Εάν όμως μιλάμε για πραγματική και βιώσιμη ανάπτυξη μιας περιοχής που ζει από τη φύση της, τότε οι εξορύξεις υδρογονανθράκων είναι μια ξεκάθαρα αντιαναπτυξιακή επιλογή και καταστροφή για την τοπική οικονομία. Αλήθεια, ποιος μπορεί να αποτιμήσει οικονομικά τη ζημιά που μπορεί να προκληθεί στους υδάτινους πόρους, την τουριστική οικονομία και το φυσικό περιβάλλον της περιοχής από τις γεωτρήσεις και τις εξορύξεις;

7. Δεν έχει αποκλειστεί η πιθανότητα fracking

Οπως προκύπτει από επιστημονική μελέτη που πραγματοποίησε το Ινστιτούτο Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών το 2012 σε όλη την Ελλάδα, στα Γιάννενα υπάρχει κοίτασμα πετρελαίου και σχιστολιθικού αερίου. Στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμα καταλάβει καλά τον εφιάλτη που ζουν οι κάτοικοι των περιοχών εξόρυξης σχιστολιθικού αερίου. Oι επιπτώσεις από την υδραυλική ρωγμάτωση (fracking) είναι τόσο αναμφισβήτητα αποδεδειγμένες και σοβαρές, που χρειάζονται ξεχωριστή και εκτεταμένη αρθρογραφία για να περιγραφούν.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η σύμβαση μίσθωσης δεν απαγορεύει το fracking ως εξορυκτική μέθοδο, ενώ ούτε το υπουργείο Περιβάλλοντος, αλλά ούτε και οι εταιρείες Energean και Repsol έχουν αποκλείσει την πιθανότητα εξόρυξης σχιστολιθικού αερίου.

8. Η οικονομική εξίσωση δεν βγαίνει

Από πουθενά δεν προκύπτουν τα οικονομικά οφέλη που μπορεί κάποιος να αντιπαραβάλει στον μεγάλο κίνδυνο για το περιβάλλον και την υγεία των ανθρώπων. Η σύμβαση που κύρωσε η Βουλή για την έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων στα Ιωάννινα προβλέπει φορολόγηση της εταιρείας εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων με 20% επί των δηλωμένων κερδών και 5% περιφερειακό φόρο, ποσά που θα καταβάλλονται όταν και εάν ξεκινήσει η εξόρυξη. Οι σε χρήμα στρεμματικές αποζημιώσεις που δεσμεύεται η εταιρεία να καταβάλει στο Ελληνικό Δημόσιο για τη μίσθωση της γης κατά το στάδιο της έρευνας είναι 10 ευρώ ετησίως ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (!!!) της συμβατικής περιοχής και 15 ευρώ ετησίως ανά τ.χλμ. στη δεύτερη φάση ερευνών.

Για τη φάση της εκμετάλλευσης, δηλαδή της εξόρυξης των ρυπογόνων υδρογονανθράκων, το τίμημα θα ανέρχεται στα 200 ευρώ ανά τ.χλμ. της εκμετάλλευσης –σε απλά λόγια, αν γίνει μόνο μια γεώτρηση σε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο, τότε το ενοίκιο της γης για το Δημόσιο θα είναι 200 ευρώ τον χρόνο. Σε καμία μελέτη δεν αποτιμάται η αξία της γης και των υπηρεσιών που θα χαθούν εξαιτίας της εξορυκτικής δραστηριότητας, ούτε και η δεδομένα αρνητική επίδραση σε οικονομικές δραστηριότητες που σήμερα ανθούν, όπως ο τουρισμός και η αγροτική παραγωγή.

Η πολιτική επένδυση στα πετρέλαια για έξοδο της χώρας από την κρίση δείχνει ακριβώς την πολιτική φτώχεια σε όραμα για πραγματικά βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη που σέβεται ανθρώπους και περιβάλλον.

9. Ορυκτά καύσιμα = ανεργία

Τα ορυκτά καύσιμα μονοπωλούν τις τοπικές οικονομίες, δημιουργούν σχέση εξάρτησης από τη «μονοκαλλιέργεια» και σκοτώνουν κάθε άλλη προοπτική. Η Δυτική Μακεδονία, κέντρο της λιγνιτικής παραγωγής και «μαύρος πνεύμονας της Ελλάδας», είναι με βάση τα στοιχεία της Eurostat η περιφέρεια με την υψηλότερη ανεργία σε ολόκληρη την Ε.Ε. Οταν η ΔΕΗ ισχυρίζεται πως η εξόρυξη λιγνίτη φέρνει θέσεις εργασίας και πλουτίζει τον τόπο, τα στοιχεία δεκαετιών δείχνουν πως η εξόρυξη ορυκτών καυσίμων στην πραγματικότητα σκοτώνει τις προοπτικές για ζωντανή οικονομία και βιώσιμη τοπική ανάπτυξη. Η Ηπειρος έχει ένα σαφές ανταγωνιστικό πλεονέκτημα: εξαιρετικής ποιότητας πρωτογενή παραγωγή και βιομηχανία τροφίμων και τουρισμό που βασίζεται αποκλειστικά στη συγκλονιστική φύση και τα πολιτιστικά μνημεία της. Οι εξορύξεις υδρογονανθράκων μόνο να σκοτώσουν τις προοπτικές βιώσιμης ανάπτυξης του τουρισμού και του πρωτογενούς τομέα μπορούν.

*επικεφαλής περιβαλλοντικής πολιτικής του WWF Ελλάς
**διευθυντής εκστρατειών της Greenpeace

πηγή efsyn.gr

Ορυκτά καύσιμα και πετρελαιάδες. Ή το δικό τους ή το δικό μας τέλος

του ομότιμου Καθηγητή Γεωλογίας του ΑΠΘ κ. Σαράντη Δημητριάδη

Εκτιμάται ότι το ποσοστό εκείνο από το σύνολό των ήδη πιστοποιημένων και ήδη παραγωγικών παγκόσμιων αποθεμάτων υδρογονανθράκων (πετρελαίου και φυσικού αερίου) που καταλήγει και θα καταλήξει στην παραγωγή ενέργειας με την καύση τους, αρκεί και με το παραπάνω για να ξεπεραστεί το κατώφλι της ανόδου της μέσης θερμοκρασίας της γης κατά τους κρίσιμους δύο επί πλέον βαθμούς κελσίου, και ούτε καν μέχρι το τέλος του αιώνα μας. 

Με όλες τις καταστρεπτικές συνέπειες, κοινωνικές και οικονομικές που αυτή η σημαντική παράμετρος της κλιματικής αλλαγής μπορεί να επιφέρει. 

Αν δε υπολογιστεί και το αρνητικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα από την άλλη, πλην της καύσης, εκμετάλλευση των αποθεμάτων αυτών (στη χημική βιομηχανία και κυρίως την παραγωγή πλαστικών), γεννάται το εύλογο ερώτημα:

Χρειάζεται αλήθεια σήμερα η ανθρωπότητα παραπέρα έρευνες για ανακάλυψη και νέων επί πλέον κοιτασμάτων υδρογονανθράκων; 

Τη στιγμή που έχει συνειδητοποιηθεί πως η εκμετάλλευση των ήδη γνωστών και των ήδη σε παραγωγική διαδικασία μπορεί μια χαρά να κάνουν τη διαβίωση στον πλανήτη μας τόσο αφόρητη, ώστε να υπάρχουν ήδη σκέψεις και σχεδιασμοί για προετοιμασίες αποχώρησής μας από αυτόν στο όχι και πολύ μακρινό μέλλον -κάτι σαν μαζική διαπλανητική μετανάστευση δηλαδή. Και αυτά να συζητούνται ως μία στο ορατό μέλλον αναγκαιότητα μάλλον, παρά ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Οι πιο σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον και στη ζωή μας από τη συνέχιση χρήσης των υδρογονανθράκων ως ορυκτών καυσίμων και ως κύριου τροφοδότη της χημικής βιομηχανίας είναι οι εξής:

Α) Η προαναφερθείσα συμβολή τους στην ραγδαία εξέλιξη της κλιματικής αλλαγής -της κλιματικής απορρύθμισης ακριβέστερα. 

Κάτι που μόνο ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ αμφισβητεί (αλλά αυτός έχει το ακαταλόγιστο, δυστυχώς για όλους εμάς τους υπόλοιπους). Και αυτό γιατί τα δύο σε πολύ μεγάλες ποσότητες παραγόμενα και διαφεύγοντα στην ατμόσφαιρα αέρια κατά την εξόρυξη και την καύση υδρογονανθράκων (μεθάνιο και διοξείδιο του άνθρακα) είναι οι δύο κύριοι επιβαρυντικοί παράγοντες, ως αέρια του θερμοκηπίου, που προάγουν την κλιματική απορρύθμιση. 

Το παραγόμενο διοξείδιο του άνθρακα είναι σημαντικά περισσότερο από το διαφεύγον στην ατμόσφαιρα μεθάνιο, το δεύτερο όμως είναι κατά πολύ περισσότερο δραστικό ως αέριο του θερμοκηπίου. 

Το συμπαραγόμενο κατά την καύση υδρογονανθράκων νερό (υδρατμοί) συντελεί και αυτό, ως επίσης αέριο του θερμοκηπίου, στην επίταση του φαινομένου της κλιματικής απορρύθμισης, ενώ η όποια συνεισφορά του στο υδατικό δυναμικό του πλανήτη μας αντισταθμίζεται από την ανάλογη απορρόφηση πολύτιμου οξυγόνου από την ατμόσφαιρα (κάτι που γίνεται επίσης και με την οξείδωση των πάντοτε και πανταχού παρόντων ατελώς οξειδωμένων παραγώγων της καύσης υδρογονανθράκων).

Την κλιματική απορρύθμιση δεν την φανταζόμαστε απλά, ούτε την πιθανολογούμε. Την βιώνουμε ήδη και μάλιστα με τραγικό τρόπο. 

Η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας της γης, η σταδιακή ανύψωση της στάθμης της θάλασσας, το λιώσιμο του παγοκαλύμματος των πόλων και των μεγάλων παγετώνων, η αλλαγή της αέριας κυκλοφορίας στη γήινη ατμόσφαιρα και η αλλαγή της υδάτινης κυκλοφορίας στους ωκεανούς, τα όλο και συχνότερα, όλο και πιο απρόβλεπτα, όλο και πιο έντονα και καταστροφικά καιρικά φαινόμενα, προκαλούν τεράστιας έκτασης οικονομικές καταστροφές και ανθρώπινα θύματα, ενώ βλέπουμε ήδη να κάνουν αναγκαία και την μετοίκηση πληγέντων πληθυσμών. 

Η «κλιματική μετανάστευση» ήδη συντελείται, σε μικρή προς το παρόν κλίμακα, όλα όμως δείχνουν πως μάλλον θα αυξηθεί σημαντικά αν ως σκεπτόμενη και προβλέπουσα ανθρωπότητα δεν συνειδητοποιήσουμε τα βαθύτερα αίτια που την προκαλούν και δεν αναλάβουμε δράση για να τα εξουδετερώσουμε. 

Τελικά, η κλιματική απορρύθμιση, αν συνεχιστεί ανεμπόδιστα στο παρόν στάδιο και αν δεν αναστραφεί το συντομότερο δυνατό, πιθανότατα θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη φυσική αλλά και οικονομική καταστροφή στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Β) Η κατά την καύση των υδρογονανθράκων παραγωγή τοξικών πτητικών ουσιών, διοξειδίου του θείου κυρίως. 

Το διοξείδιο του θείου παράγεται κατά την καύση υδρογονανθράκων από την οξείδωση του πάντοτε ενυπάρχοντος σε μικρότερες ή μεγαλύτερες ποσότητες θείου σ’ αυτούς και παρά την όποια επέμβαση αποθείωσης πραγματοποιείται κατά την επεξεργασία τους προ της καύσης. 

Το διοξείδιο του θείου είναι άμεσα επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία, ως ιδιαίτερα τοξικό εισπνεόμενο αέριο, αλλά η κυρίως καταστρεπτική του δράση αφορά την οξύνιση των ατμοσφαιρικών καταιωνισμάτων (πάχνης, βροχής, χιονιού) επειδή ενώνεται και αντιδρά με το νερό των τελευταίων σχηματίζοντας θειικό οξύ. 

Η πάχνη η βροχή και το χιόνι, με την απορρόφηση του διοξειδίου του θείου μετατρέπονται από ευλογία σε κατάρα και ως «όξινη βροχή» κατατρώγουν σιγά αλλά σταθερά τη βλάστηση και οδηγούν στη σταδιακή υποβάθμιση και τον τελικό μαρασμό εκτεταμένων δασικών εκτάσεων. Με ό,τι παραπέρα αυτό το τελευταίο συνεπάγεται για την διάβρωση και αστάθεια των εδαφών, τις μεταβολές του κλίματος, την προέλαση της ερημοποίησης, την χειμαρρώδη απορροή των υδάτων και την υποτροφοδοσία των υπόγειων υδροφορέων.

Ακόμα μεγαλύτερη όμως και ιδιαίτερα καταστρεπτική είναι η επίδραση του παραγόμενου κατά την καύση υδρογονανθράκων διοξειδίου του θείου στα πολύ ευαίσθητα οικοσυστήματα των κοραλλιογενών υφάλων. 

Που σχετικά πρόσφατα διαπιστώθηκε ότι κινδυνεύουν άμεσα με κατάρρευση και αφανισμό εξαιτίας της σταδιακής αύξησης της οξύνισης του νερού των ωκεανών, πράγμα που αποδίδεται στη σταδιακή αύξηση της περιεκτικότητας του ατμοσφαιρικού αέρα σε διοξείδιο του θείου αλλά και διοξειδίου του άνθρακα, λόγω ακριβώς της μακρόχρονης και συνεχώς αυξητικής μέχρι σήμερα καύσης υδρογονανθράκων. 

Η δε κατάρρευση του οικοσυστήματος των κοραλλιογενών υφάλων είναι απόλυτα βέβαιο ότι θα αποτελέσει την απαρχή κατάρρευσης και άλλων πολύ ευρύτερων οικολογικών συστημάτων που βασίζονται και εξαρτώνται από τα πρώτα, όπως του συνόλου της ενάλιας ζωής, των αλιευμάτων συμπεριλαμβανομένων, με ανυπολόγιστες και για εμάς αρνητικές κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις.

Γ) Η συνεχής που καταγράφεται -ή συχνότερα αποκρύπτεται- επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τις διαφυγές σ’ αυτό υδρογονανθράκων κατά την εξόρυξη ή μεταφορά τους. 

Αν ανατρέξει κανείς ακόμα και στις επίσημες παραδοχές όλων των μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών θα αντιληφθεί πως οι διαφυγές υδρογονανθράκων στην ξηρά και τη θάλασσα είναι μια ασταμάτητη, που έχει καταντήσει κάτι σαν «φυσική», αν και εντελώς αφύσικη διαδικασία. 

Και δεν είναι μόνο οι μεγάλης κλίμακας διαφυγές που συνοδεύουν αστοχίες και καταστροφές στα γεωτρητικά εργοτάξια, όπως εκείνη του κόλπου του Μεξικού, ή τα ναυάγια των δεξαμενοπλοίων, οι οποίες γίνονται και ευρύτερα γνωστές. 

Είναι, ίσως και κυριότερα, οι πολύ περισσότερες μικρότερης κλίμακας διαφυγές, ή καμιά φορά και σκόπιμες απορρίψεις, που θεωρούνται πλέον ρουτίνα και μένουν συνήθως στο σκοτάδι, οι οποίες όμως σταθερά και βασανιστικά επιβαρύνουν το περιβάλλον, στην ξηρά και στη θάλασσα με τοξικότατες ουσίες.

Δ) Η όλο και ευρύτερη εφαρμογή των λεγόμενων ‘’μη συμβατικών’’ μεθόδων εξόρυξης υδρογονανθράκων, με κυριότερες εκείνες του fracking (εξόρυξη σχιστολιθικών υδρογονανθράκων, κυρίως αερίου) και της εκμετάλλευσης των πεδίων ασφαλτούχου άμμου. 

Οι μέθοδοι αυτές, ειδικά το fracking, είναι κυριολεκτικά ολέθριες για το περιβάλλον και με σημαντικότατες διαπιστωμένες καταγραφές βλαβών στη δημόσια υγεία. Η εφαρμογή του fracking συνοδεύεται από πολύ μεγάλες απελευθερώσεις τοξικών ουσιών στο υπέδαφος και στους υδροφορείς και μεθανίου τόσο στα προηγούμενα όσο και τελικά και στον ατμοσφαιρικό αέρα. 

Είναι αυτός ο λόγος που ειδικά το fracking είναι απαγορευμένο ως μέθοδος εξόρυξης υδρογονανθράκων σε πολλές χώρες. Παρόλες τις επίμονες προσπάθειες των εταιρειών πετρελαίου να γενικεύσουν την εφαρμογή του.

Ε) Η θανάσιμη πια για το περιβάλλον απειλή από τη συνέχιση της παραγωγής και χρήσης πλαστικών. 

Όλοι έχουμε δει τις τραγικές εικόνες από τα επιπλέοντα αρχιπελάγη πλαστικών στους ωκεανούς, από τη ασταμάτητη, σαν χιόνι, καταβύθιση μικροσκοπικών υπολειμματικών κόκκων πλαστικών στον πυθμένα τους, από την ύπαρξη ακτών μήκους δεκάδων χιλιομέτρων καλυμμένων με πλαστικά υπολείμματα αντί για χαλίκια και άμμο, από την ανατριχιαστική όσο και πολύ συχνή ανεύρεση νεκρών ψαριών και πουλιών με τα στομάχια τους γεμάτα πλαστικά, από τα βουνά πλαστικών στις ζέχνουσες ή καιόμενες χωματερές ή, ακόμα χειρότερα ίσως, από τη συνεισφορά μας, ημών των σύγχρονων, στη γήινη στρωματογραφία με τη δημιουργία του ανώτερου ανθρωπογενούς στρώματος των θαμμένων πλαστικών. 

Ίσως ως αποχαιρετιστήρια υπογραφή, ως παρακαταθήκη, ως στρώμα έναρξης των ανασκαφών των τυχόν, μετά την αναχώρησή μας γι’ άλλη Γη κι’ άλλα μέρη, περαστικών από τον πλανήτη μας μελλοντικών γεωλόγων και αρχαιολόγων.

Δεν έχει περάσει και πολύς καιρός από τότε που στην ταινία «ο Πρωτάρης» δινόταν η συμβουλή στον νεαρό χημικό πως αν ήθελε ένα λαμπρό μέλλον έπρεπε να θυμάται μια μόνο λέξη: «plastics». Για να γίνει τόσο γρήγορα η λέξη αυτή ο σημερινός μας περιβαλλοντικός εφιάλτης.

Στ) Η, εκτός από την κλιματική, μεγάλης επίσης κλίμακας κοινωνική και πολιτική αποσταθεροποίηση που σχετίζεται με την διεκδίκηση και κατοχή περιοχών όπου υπάρχουν κοιτάσματα υδρογονανθράκων. 

Δεν είναι ασφαλώς πολλοί αυτοί που θα αμφισβητήσουν ότι σε όλη τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, όπως και στην μέχρι τώρα πορεία του διανυόμενου, η προσπάθεια πρόσβασης προς και κατοχής των περιοχών όπου είχε και έχει διαπιστωθεί η παρουσία τέτοιων κοιτασμάτων ήταν και είναι η αιτία σοβαρών γεωπολιτικών διενέξεων και αιματηρότατων πολέμων, ανθρώπινης δυστυχίας γενικότερα. 

Λίγα είναι τα παραδείγματα της ομαλής και χωρίς γεωπολιτικές διαταράξεις εκμετάλλευσης σημαντικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Στις περισσότερες περιπτώσεις η «ευλογία» της κατοχής τους ή η βίαιη πρόσκτησή τους έχει μετατραπεί σε εφιάλτη για τους «τυχερούς» κατέχοντες. Ή, αν όχι για τους ίδιους, σίγουρα για κάποιους άλλους που πρέπει σε αντιστάθμισμα να υποφέρουν ώστε οι τυχεροί να ευημερούν.


Δεν είμαι βέβαια αφελής για να παραβλέψω, παρόλα τα παραπάνω, και τον σημαντικότατο από την άλλη μεριά ρόλο που έπαιξαν οι φυσικοί υδρογονάνθρακες και η εκμετάλλευσή τους στην ενεργητική επάρκεια των σύγχρονων κοινωνιών και την ανάπτυξη του πολύ υψηλού όντως σημερινού μας τεχνικού πολιτισμού. 

Μόνο που σήμερα η προσθετική και κατά γεωμετρική πρόοδο συσσώρευση των αρνητικών πλευρών της εκμετάλλευσης αυτής έφτασε σε οριακό σημείο, πέρα από το οποίο οι αρνητικές πλευρές υπερτερούν και ακυρώνουν τις όποιες, που ασφαλώς και υπήρξαν, θετικές της πλευρές. 

Σε σημείο μάλιστα ώστε να συνιστούν πια τον υπ’ αριθμόν ένα διαβλεπόμενο κίνδυνο που απειλεί την απρόσκοπτη, ποιοτική και αειφορική συνέχιση της διαβίωσής μας στον πλανήτη αυτόν.

Προβάλλει ως εκ τούτου η ανάγκη της όσο το δυνατό ταχύτερης απεξάρτησής μας από την χρήση των υδρογονανθράκων. Και της αναζήτησης και χρήσης αντικαταστατών τους, ως ενεργειακών πηγών κυρίως. Χωρίς χρονοτριβή. 

Και προπαντός, ερχόμενοι τώρα στα καθ’ ημάς, με την εγκατάλειψη ονειροπολήσεων για εξεύρεση νέων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που θα μας σώσουν δήθεν και θα καλυτερέψουν τη μοίρα μας. 

Και αν δυσκολευόμαστε εδώ στη χώρα μας σ’ αυτή μας την απεξάρτηση, απεξάρτηση από τις ονειροπολήσεις κυρίως, ας την επιχειρήσουμε ξεκινώντας άμεσα από τα πιο εύκολα και τα αυτονόητα. Από την απαίτηση για άμεση ακύρωση της όποιας σύμβασης για αναζήτηση και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σε χερσαίες περιοχές. 

Με πρώτη αυτήν που επιχειρείται στην οικολογικά πιο πολύτιμη αλλά και πιο ευάλωτη σε περιβαλλοντικές καταστροφές περιοχή της χώρας μας: την Ήπειρο. 

Όπου και το πρώτο ένοχα αθόρυβο ξεκίνημα ενός πραγματικού περιβαλλοντικού εγκλήματος. 

Εν πλήρη αγνοία μάλιστα της τοπικής κοινωνίας για τα τεκταινόμενα -μέχρι πριν λίγες μέρες τουλάχιστον.


πηγή

Η ομιλία του καθηγητή γεωλογίας κ. Σαράντη Δημητριάδη στις εκδηλώσεις ενημέρωσης για τους Υδρογονάνθρακες, σε Ζαγόρι και Ζίτσα, 9 & 10 Δεκεμβρίου 2017

Εξορύξεις Υδρογονανθράκων στην Ήπειρο.  Όμως, ο τόπος έχει τη δική του ιστορία και αυτή απειλείται.

Δεν υπάρχει καμιά αμφισβήτηση πως το πολυτιμότερο κεφάλαιο της Ηπείρου είναι η φυσιογνωμία της. Το μοναδικό της φυσικό περιβάλλον και η εξίσου μοναδική και ζηλευτή πολιτιστική της ταυτότητα. Αυτά τα δύο σε συνδυασμό την αναδεικνύουν, την κάνουν ξεχωριστή, μοναδική σχεδόν,  και θα πρέπει αλώβητα μαζί τα δυο να αποτελούν την αδιαπραγμάτευτη βάση της σημερινής και μελλοντικής της εξέλιξης.

Αυτά εξάλλου διαμόρφωσαν με τους αιώνες και τους ανθρώπους της και τους έκαναν ξεχωριστούς. Τίποτα δεν χαρίστηκε στους ηπειρώτες πέρα από το επιβλητικό σκληρό τοπίο, τα υπέροχα δάση, τον καθαρό της αέρα, το καθαρό και άφθονο νερό και την ικανότητά τους να αποτιμούν τις υλικές αξίες με τη σοφία που χαρίζει το κοίταγμα του κόσμου από τα κορφοβούνια του τόπου τους.  Όλα τ’ άλλα τα κέρδισαν με μακρόχρονο, συλλογικό και πάρα πολύ μόχθο. Αυτά όλα, τα χαρισμένα από τη φύση και τα αποκτημένα με μόχθο γενιών και γενιών είναι η κληρονομιά των ηπειρωτών που πρέπει να τη διαφυλάξουν ως μοναδική παρακαταθήκη. Και πάνω στην παρακαταθήκη αυτή να συνεχίσουν χτίζοντας και το μέλλον τους.

Σήμερα η Ήπειρος αντιμετωπίζει μια σημαντικότατη πρόκληση. Την προοπτική

Σώστε την Ήπειρο από τις εξορύξεις!

ΥΠΟΓΡΑΨΕ ΤΟ ΨΗΦΙΣΜΑ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΤΛΗΣΗ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ

Zητούμε από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, την Κυβέρνηση και το Ελληνικό Κοινοβούλιο, την επείγουσα ψήφιση νομοσχεδίου που θα ακυρώνει την παραχώρηση του δικαιώματος έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στη χερσαία περιοχή της Ηπείρου(1), στην πολυεθνική Repsol S.A. και την ελληνική Energean Oil & Gas.

Οι εργασίες ξεκίνησαν ήδη χωρίς ουσιαστική δημόσια διαβούλευση. Όμως οι εξορύξεις και τα γνωστά συνοδά αναπόφευκτα ατυχήματα θα έχουν αρνητική επίδραση στην ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον για πολλά χρόνια. Επιπλέον, η παγκόσμια φήμη της Ηπείρου κινδυνεύει…

Υπογράψτε για να διαφυλαχθεί το φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον της Ηπείρου ως παρακαταθήκη και κοινό αγαθό για ολόκληρο τον κόσμο.

Η Δωδώνη, το Ζαγόρι, το Σούλι, η Ζίτσα, το Πωγώνι, οι Φιλιάτες και η Ηγουμενίτσα, συνολικά η Περιφέρεια της Ηπείρου, είναι η λιγότερο ανεπτυγμένη και μια από τις περιβαλλοντικά καθαρότερες περιφέρειες της Ευρώπης. Η Ήπειρος αξίζει μια καλύτερη μοίρα, από το να "καεί" στον βωμό της απληστίας των πολυεθνικών του πετρελαίου για ακόμη περισσότερη από την, σαφώς παρωχημένη πλέον, βρώμικη αυτή ενέργεια.

Η από δεκαετιών δρομολογημένη προοπτική του τόπου, για την οποία έχουν ήδη επενδυθεί ανυπολόγιστα χρηματικά ποσά από ιδιώτες, Ελληνικό Κράτος και Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κυρίως η ήπια και ποιοτική τουριστική ανάπτυξη. Επίσης η διαρκώς αυξανόμενη αγροτική παραγωγή εξαιρετικών και αγνών τοπικών προϊόντων, αντιμετωπίζει πλέον θανάσιμο κίνδυνο για χάρη ενός παροδικού και ασήμαντου οικονομικού οφέλους.

Η εκτατική κτηνοτροφία της Ηπείρου, η μελισσοκομία, οι αμπελουργικές ζώνες, τα βιολογικά αγροτικά προϊόντα, τα αρωματικά φυτά, τα άγρια μανιτάρια, τα πεντακάθαρα νερά, το μοναδικό φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον και τοπίο απειλείται. Το ίδιο και με τις πολυάριθμες προστατευόμενες περιοχές της, του ευρωπαϊκού δικτύου Νatura 2000 όπως των ποταμών Καλαμά και Αχέροντα, του Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου (με τον Εθνικό Δρυμό Βίκου‐Αώου κτλ.), το Γεωπάρκο της UNESCO, δηλαδή ο πραγματικός παγκόσμιος πλούτος του τόπου μας, καλείται να θυσιαστεί για ένα πρόσκαιρο, μικρό όφελος.

Υπογράψτε για να παραδώσουμε το παρόν ψήφισμα στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, τον Υπουργό Ενέργειας και Περιβάλλοντος Γιώργο Σταθάκη, τον έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και τους έλληνες βουλευτές όλων των κομμάτων.

Βλέπε: (1) Π.Δ.: NOMOΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘ. 4300/2014: https://goo.gl/8seZKT
Σχετικά Links: https://www.facebook.com/groups/300971910407357
https://goo.gl/njK1w6
https://goo.gl/qYjNLu
https://goo.gl/xesZ1U

ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΕΤΕ ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ AVAAZ:

https://secure.avaaz.org/el/petition/ELLINIKI_KYVERNISI_KAI_ELLINIKO_KOINOVOYLIO_OHI_STIN_EREYNA_KAI_TIN_ANTLISI_YDROGONANThRAKON_STIN_IPEIRO

πηγή ΣΩΣΤΕ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ - ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΧΕΡΣΑΙΑ ΕΞΟΡΥΞΗ ΠΕΤΡΕΛΑΙΩΝ

Το πιο επαίσχυντο περιβαλλοντικό μυστικό του Καναδά δεν πρέπει να παραμείνει κρυφό

 "Η εξόρυξη πετρελαίου από πισσούχες άμμους έχει κατονομαστεί ως το μεγαλύτερο (και πιο καταστρεπτικό) βιομηχανικό έργο στην ανθρώπινη ιστορία" Photograph: Aaron Huey/National Geographic/Getty Images

της Τζεπόρα Μπέρμαν (Tzeporah Berman)

Αυτή την εβδομάδα, η κυβέρνηση του Καναδά θα είναι στη Βόννη και θα διαφημίζει το σχέδιο του Καναδά για το κλίμα. Θα ενταχθούν σε αυτό καναδικές εταιρείες πετρελαίου που εργάζονται για να βάλουν μια πράσινη απόχρωση στην καναδική πισσούχα άμμο - αλλά ο κόσμος δεν πρέπει να ξεγελαστεί..

Η αλήθεια είναι ότι ο Καναδάς δεν μπορεί ακόμα να επιτύχει τους δικούς του αδύναμους κλιματικούς στόχους. Η χώρα σχεδιάζει να επεκτείνει την παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου παρά τα αποδεικτικά στοιχεία (why new tar sands pipelines are incompatible with the paris goals) ότι αυτό είναι ασυμβίβαστο με τους στόχους του Παρισιού. Επίσης, υπάρχει το ζήτημα της τοξικής λάσπης των αποβλήτων από την καταστροφή των άμμων πίσσας του Καναδά, τα οποία σχηματίζουν τις λεγόμενες "λιμνοδεξαμενές” (αποβλήτων).

Από αυτό το έτος, οι λίμνες αυτές διαθέτουν 1 τρισεκατομμύριο λίτρα λάσπης που δεν συγκρίνεται με οποιοδήποτε άλλο βιομηχανικό υποπροϊόν στον κόσμο. Περιέχει ένα μοναδικό κοκτέιλ τοξικών χημικών ουσιών και υδρογονανθράκων που θα παραμείνει σε ενδιάμεση κατάσταση "μελάσας"  για αιώνες εάν μείνει ως έχει.

Αυτές οι ανοιχτές, χωρίς όρια λίμνες καλύπτουν σήμερα 220 τ.χλμ., μια έκταση γης ισοδύναμη με 73 κεντρικά πάρκα της Νέας Υόρκης. Μια ενιαία δεξαμενή αποβλήτων - η λεκάνη καθίζησης της λίμνης Mildred - έχει αναγνωριστεί από το Υπουργείο Εσωτερικών των ΗΠΑ ως το μεγαλύτερο φράγμα στον κόσμο.

"Οι λίμνες αυτές διαθέτουν 1 τρισεκατομμύριο λίτρα λάσπης που δεν συγκρίνεται με οποιοδήποτε άλλο βιομηχανικό υποπροϊόν στον κόσμο"

Αυτές οι λίμνες αποβλήτων έκαναν διεθνή πρωτοσέλιδα το 2008, όταν 1.600 πάπιες πέταξαν και προσγειώθηκαν σε μια από αυτές. Η προκύπτουσα απεικόνιση των ζώων που είχαν επικαλυφθεί με πετρέλαιο ήταν μια ισχυρή υπενθύμιση του κόστους του παγκόσμιου εθισμού στο πετρέλαιο.

Έκτοτε, το θέμα έχει σιγά-σιγά ξεθωριάσει στη δημόσια μνήμη, καθώς οι έντονες υποσχέσεις της κυβέρνησης της Αλμπέρτα ότι θα καθαρίσει τις λίμνες δημιούργησαν στον Καναδά και τον υπόλοιπο κόσμο την εντύπωση ότι το πρόβλημα αντιμετωπίζεται σοβαρά.

Ωστόσο, τον περασμένο μήνα η κυβέρνηση της Αλμπέρτα ενέκρινε ένα σχέδιο διαχείρισης αποβλήτων της Suncor Energy Incorporated, της παλαιότερης εταιρείας εξόρυξης στην καναδική άμμο πίσσας. Με την έγκριση αυτού του σχεδίου, η Suncor θα χρειαστεί άλλα 70 χρόνια μετά τη διακοπή λειτουργίας των εγκαταστάσεών της για να καθαρίσει το περιβαλλοντικό χάος που έχουν δημιουργήσει πάνω από 60 χρόνια εξόρυξης πετρελαίου.

Για να είναι ξεκάθαρο, η Αλμπέρτα διαθέτει μια νέα προοδευτική πλειοψηφία της κυβέρνησης του NDP, η οποία έχει πραγματοποιήσει μερικές μεγάλες βελτιώσεις στην αντιμετώπιση κοινωνικών και περιβαλλοντικών ζητημάτων, όπως η σταδιακή κατάργηση του άνθρακα και η απαγόρευση των εκπομπών από την άμμο πίσσας.

Ωστόσο, ακόμη και με αυτή την κυβέρνηση, οι σωρευτικές επιπτώσεις αυτής της ανάπτυξης των ορυκτών καυσίμων μεγεθύνονται και η βιομηχανία συνεχίζει να αποκτά σαρωτικές εγκρίσεις που προκαλούν σοκ με την έλλειψη περιβαλλοντικής αυστηρότητας γι αυτές.

Η ιστορία των αδύναμων προσπαθειών της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει τα απόβλητα είναι σοκαριστική. Πριν από μερικά χρόνια τέθηκε σε εφαρμογή οδηγία για να υποχρεωθούν οι εταιρείες να μειώσουν τις απορρίψεις αποβλήτων. Δεν συμμορφώθηκε ούτε μία εταιρεία. Αντί να επιβάλλει πρόστιμα στις εταιρείες ή να αρνειθεί τις άδειες, η κυβέρνηση απλά απέρριψε την ...οδηγία.

Αυτή η πρόσφατη έγκριση για την Suncor υπογραμμίζει το εντυπωσιακό και αυξανόμενο σωρευτικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα της άμμου πίσσας της Αλμπέρτα. Η εξόρυξη πετρελαίου από τις άμμους πίσσας παράγει πάνω από 3.600 τόνους εκπομπών CO2 ανά εκτάριο, καταναλώνει γλυκό νερό με ρυθμό που ανταγωνίζεται την καθημερινή χρήση νερού από μερικές μεγάλες καναδικές πόλεις μαζί και έχει καταστρέψει ένα κομμάτι αρκτικού δάσους και βαλτώδους φύσης μεγέθους σαν την πολιτεία της Ν Υόρκης.

Για τους παραπάνω λόγους, η εξόρυξη περτελαίου από πισσούχες άμμους  έχει κατονομαστεί ως το μεγαλύτερο (και πιο καταστρεπτικό) βιομηχανικό έργο στην ανθρώπινη ιστορία.

Δυστυχώς, η σημερινή πλήρης περιβαλλοντική κρίση των λιμνοδεξαμενών τελμάτων αμμώδους πίσσας είναι προϊόν επιδείνωσης  μόνο της τελευταίας δεκαετίας. Στον Καναδά, οι επαρχίες και οι περιφέρειες έχουν δικαιοδοσία για την εξόρυξη πόρων και η εφαρμογή ενός νέου κανονισμού για τις απορρίψεις από την περιφερειακή ρυθμιστική αρχή έχει οδηγήσει σε μια πρόσφατη αναθεώρηση όλων των σχεδίων διαχείρισης των αποβλήτων από πίσσα άμμου.

Το σχέδιο της Suncor είναι το πρώτο που εγκρίθηκε, αντιπροσωπεύει όμως μια τυπική αίτηση. Για το λόγο αυτό, η απόφαση έγκρισης έχει πλέον προκαλέσει ένα προηγούμενο για το τι θα θεωρηθεί αποδεκτό από την ρυθμιστική αρχή στον τομέα αυτό και τι όχι.

Ενώ το ορυχείο της Suncor θα κλείσει το 2033, έχει επιχορηγηθεί μέχρι το 2100 για να δουν πως θα καταφέρουν να καθαρίσουν τα απόβλητά τους και να αποκαταστήσουν το έδαφος. Επιπλέον, θα "επεξεργάζονται" τα απόβλητά τους απορρίπτοντάς τα στον πυθμένα κοιλοτήτων και θα τα καλύπτουν με γλυκό νερό για να σχηματίσουν μια μόνιμη «λίμνη».

Οι μακροπρόθεσμοι οικολογικοί κίνδυνοι που αυτό δημιουργεί εκτείνεται πολύ πέρα ​​από την Αλμπέρτα και πέραν ακόμη και από τον Καναδά. Αρκετές από τις λίμνες αποβλήτων έχουν πλέον δεκαετίες λειτουργίας πίσω τους. Η αποτυχία ενός και μόνο αναχώματος θα μπορούσε να οδηγήσει μολυσμένες υδάτινες οδούς από την περιοχή Athabasca της Αλμπέρτα μέχρι τον Αρκτικό Ωκεανό, γεγονός που θα καθιστούσε ακόμη και την καταστροφή του Exxon Valdez συγκριτικά ήπια.

Επιπλέον, τα κυβερνητικά στοιχεία δείχνουν ότι αυτές οι λίμνες απορρίψεων αποβλήτων έχουν διαρροές και οι ιθαγενείς ηγέτες έχουν επανειλημμένα ζητήσει μελέτες για τις επιπτώσεις στην υγεία τους και σημείωσαν ότι η επέκταση των tar sands παραβιάζει τα δικαιώματα της Συνθήκης τους με το κράτος του Καναδά.

Η δυσοίωνη προοπτική αυτής της κατάστασης εντείνεται από το πολύ αβέβαιο οικονομικό μέλλον για την εξόρυξη άμμου πίσσας. Η προσέγγιση της βιομηχανίας άμμων πίσσας για τη διαχείριση των απορριμμάτων από το 1967 είναι να χρονοτριβεί μπροστά στην υποχρέωση να καθαρίσει το χάος μέχρι να βρεθεί μια μαγική τεχνολογική λύση που θα το κάνει.

Τώρα, 50 χρόνια αργότερα, οι τεχνολογίες καθαρισμού απορριμμάτων που έχουν ανακαλυφθεί δεν εφαρμόζονται, επειδή είναι δαπανηρές και η κυβέρνηση δεν τις απαιτεί.

Εν τω μεταξύ, η αντίδραση παραπέμπεται ακόμη περισσότερο στο μέλλον. Το 2015 ο γενικός επιθεωρητής εκτιμούσε ότι η ευθύνη για τα απόβλητα ξεπερνούσε τα 20 δισ. δολάρια, κάτι που πολλοί λένε ότι ήταν ένας συντηρητικός υπολογισμός. Οι μεταλλευτικές πίσσες είναι ένας από τους πιο ακριβούς τρόπους παραγωγής πετρελαίου μαζούτ παγκοσμίως και με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας να αξιολογεί την κορύφωση της ζήτησης πετρελαίου για τον 21 αιώνα να πλησιάζει, οι βιομηχανίες εξόρυξής τους θα είναι μεταξύ των πρώτων πετρελαϊκών βιομηχανιών που θα αντιμετωπίσουν πτώχευση.

Αν δεν αντιμετωπιστούν τώρα, τα απόβλητα πίσσας θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια μόνιμη τοξική κληρονομιά των πιο απερίσκεπτων μορφών εξόρυξης ορυκτών καυσίμων του 20ού αιώνα.

Ευτυχώς, όμως, εξακολουθεί να υπάρχει χρόνος για ριχθεί φως στο πιο επαίσχυντο περιβαλλοντικό μυστικό του Καναδά και να αναγκάσουμε τους ρυπαίνοντες να πληρώσουν σήμερα, πριν δεν είναι πλέον κοντά μας για να το κάνουν.


*Η Tzeporah Berman είναι καναδή σύμβουλος πολιτικής σχετικά με ζητήματα κλίματος και ενέργειας και βοηθός καθηγήτρια περιβαλλοντικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο York του Καναδά.

πηγή άρθρου: The Guardian 

μετάφραση: Γιώργος Παπασπυρόπουλος

Δίκες, δίκες, δίκες κατά των κατοίκων της Χαλκιδικής που αντιστέκονται στην αποικιακή Eldorado!

Το χωριό που "ζει" στα δικαστήρια

του Νίκου Φωτόπουλου

Ιερισσός - το χωριό των υποδίκων! Δικαστήρια χωρίς τέλος για τους κατοίκους της περιοχής που αντιδρούν στις εξορύξεις χρυσού, 22 εκ των οποίων βρέθηκαν πάλι χθες κατηγορούμενοι στο Πλημμελειοδικείο Πολύγυρου Χαλκιδικής επειδή είχε εισβάλει η... μισή αστυνομία της βόρειας Ελλάδας στο χωριό τους.

Μοιάζει παράλογο, αλλά είναι μνημειώδης εκείνη η Τσικνοπέμπτη του 2013, που τα ΜΑΤ της συγκυβέρνησης Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ έκαναν πρωτοφανή έφοδο στην Ιερισσό, μπαίνοντας στα σπίτια, ταλαιπωρώντας κατοίκους, τρομοκρατώντας μικρά παιδιά και σκεπάζοντας τον ουρανό με νέφη χημικών και δακρυγόνων.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, αντί να βρεθούν κατηγορούμενοι οι "εγκέφαλοι" αυτής της ανεπανάληπτης επίθεσης στο χωριό και όσοι υπερέβησαν τα καθήκοντά τους ή βιαιοπράγησαν εις βάρος των κατοίκων, 22 απλοί πολίτες κατέληξαν χθες στο εδώλιο σαν κοινοί εγκληματίες.
Χάρη στην πρόβλεψη του νόμου 4411/2016, για 17 από αυτούς έπαυσε η δίωξη στο δικαστήριο, λόγω παραγραφής του πλημμεληματικού αδικήματος της παρακώλυσης συγκοινωνιών που τους είχε προσάψει -με υπερβάλλοντα ζήλο- η αστυνομία του κ. Δένδια. Δυστυχώς, για άλλους πέντε Ιερισσιώτες η δικαστική περιπέτεια συνεχίζεται.
Θα δικαστούν στις 30 Ιανουαρίου 2018 για τις υπόλοιπες κατηγορίες (κατά περίπτωση αντίσταση κατά της Αρχής και πρόκληση σωματικής βλάβης). Γι’ αυτούς τους πέντε, το δικαστήριο ανέβαλε χθες την εκδίκαση της υπόθεσης λόγω απουσίας δύο μαρτύρων κατηγορίας.
Τραυματική εμπειρία
"Πρόκειται για άλλη μια φρονηματική δίκη στη λογική της επένδυσης με κάθε κόστος. Τέτοια εισβολή από την αστυνομία και τέτοιες πρακτικές σ’ ένα μέρος είχαν να γίνουν 40 χρόνια, θυμίζοντας άλλες εποχές", ανέφερε σχετικά ο συνήγορος υπεράσπισης των κατηγορουμένων κατοίκων, Βασίλης Τζιμούρτος.

#όταν τα ΜΑΤ της συγκυβέρνησης Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ έκαναν πρωτοφανή έφοδο στην Ιερισσό

Και πράγματι, επρόκειτο περί πρωτοφανούς επιχείρησης καταστολής και κατατρομοκράτησης πολιτών. Πάνω από 400 αστυνομικοί αρματωμένοι σαν αστακοί, πολλοί φορώντας κουκούλες για να μην αναγνωρίζονται τα πρόσωπά τους, απέκλεισαν εκείνη την Τσικνοπέμπτη το χωριό, εισβάλλοντας σε σπίτια με παιδιά, κάνοντας άνω κάτω ντουλάπια, κρεβατοκάμαρες, αποθήκες...

Το μόνο που βρήκαν ήταν κάποιες ναυτικές φωτοβολίδες, τρακατρούκες και κυνηγετικά όπλα. Εντελώς αναίτια έριξαν δακρυγόνα και χημικά κοντά στο σχολείο...

"Υπάρχουν στο χωριό ακόμη μικρά παιδιά που επισκέπτονται ψυχολόγο, προσπαθώντας να αποβάλουν το σοκ εκείνης της αστυνομικής επίθεσης", αναφέρει ο κ. Τζιμούρτος.

Χωρίς να έχουν γίνει συλλήψεις εκείνη την ημέρα, η αστυνομία στοχοποίησε 22 κατοίκους οι οποίοι κλήθηκαν να λογοδοτήσουν γιατί φοβήθηκαν κι έκλεισαν τους δρόμους όταν είδαν το χωριό να περικυκλώνεται από τις δρακόντειες δυνάμεις των ΜΑΤ και της ΟΠΚΕ σαν να ήταν κατοχικός στρατός!

Το ίδιο πρωί είχαν καλέσει στην Ασφάλεια έξι κατοίκους να δώσουν γενετικό υλικό, αν και δεν τους είχαν απαγγελθεί κατηγορίες, απλώς και μόνο επειδή θεωρούνταν ύποπτοι για την επίθεση στις εγκαταστάσεις της εταιρείας εξόρυξης χρυσού.

Οι κάτοικοι της Ιερισσού ακόμη αναρωτιούνται αν ποτέ θα τελειώσουν οι δικαστικές περιπέτειές τους κι ακόμη περισσότερο το θρίλερ της περιβαλλοντικής καταστροφής στο όνομα της "επένδυσης με κάθε τρόπο"...

  πηγή

 

Συλλαλητήρια σε Ιερισσό και Θεσσαλονίκη ενάντια στην εξόρυξη χρυσού #skouries

Δύο συλλαλητήρια ενάντια στην εξόρυξη χρυσού θα πραγματοποιηθούν τις επόμενες μέρες:

• την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου στις 11:00 π.μ. στην Ιερισσό και
• την Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου στις 18:00 στη Θεσσαλονίκη.

Όπως τονίζει στην ανακοίνωσή της η Επιτροπή Αγώνα Θεσσαλονίκης:

«Απέναντι στους εκβιασμούς της πολυεθνικής και τις παλινωδίες της κυβέρνησης, εμείς απαντάμε: Να φύγουν!

Να σταματήσουν τώρα και οριστικά οι εξορύξεις σε όλη τη Χαλκιδική, να ακυρωθούν τα σχέδια για νέες εξορύξεις σε Μακεδονία και Θράκη. Δεν περιμένουμε κανένα σωτήρα, δεν αναθέτουμε τους αγώνες μας σε καμία κυβέρνηση.

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας δυναμικά, μέχρι να φύγει η εταιρεία και να μην έρθει άλλη!

Συγκέντρωση την Τρίτη 19/09 στις 18:00 στην Καμάρα».

Σχετικά: Νέες καταδίκες κατοίκων σε δίκη-παρωδία #skouries

  

πηγή  antigoldgr.org/blog

Είναι οι αποικιοκράτες της Eldorado Gold, "επενδυτές";

Πάγια τακτική της Eldorado ο εκβιασμός, να ακυρωθεί το καταστροφικό της έργο ζητούν οι κάτοικοι της ΒΑ Χαλκιδικής

από την Σταυρούλα Πουλημένη*

Ξεκάθαρο εκβιασμό για επιβολή των δικών της όρων χαρακτηρίζουν την ανακοίνωση της Eldorado Gold για αναστολή των εργασιών της σε Σκουριές, Ολυμπιάδα και Στρατώνι κάτοικοι της Χαλκιδικής που εδώ και χρόνια αγωνίζονται ενάντια στο καταστροφικό έργο της εταιρείας.

Το κίνημα της Χαλκιδικής που βλέπει τον τόπο του να ρημάζεται από την δραστηριότητα της εταιρείας, που έχει υποστεί μια απίστευτη αστυνομική βία και σωρεία διώξεων (400 διωκόμενοι συνολικά) μετά από την επιβολή της “επένδυσης με κάθε κόστος” από την κυβέρνηση Σαμαρά, δεν βλέπει ως πρωτοφανή την τελευταία κίνηση της εταιρείας. Είναι η σταθερή της προσπάθεια να παραβιάζει τη νομοθεσία, να μην τηρεί ούτε τους όρους που η ίδια είχε υπογράψει, να προσπαθεί να αποφύγει ελέγχους, να βάζει σε κίνδυνο την υγεία των κατοίκων και να ζητά υποστηρικτικό πολιτικό πλαίσιο, δηλαδή χωρίς κανόνες για να δρα ανενόχλητη.

Ουσιαστικά ζητά την εγκαθίδρυση ενός νεοαποικιακού μοντέλου όπου τα κράτη γίνονται υποτελείς των εταιρειών και οι κάτοικοι αντιμετωπίζονται ως ιθαγενείς που θα πρέπει να επιλέγουν μεταξύ του υποτίθεται "φυσικού" διλήμματος που τίθεται από την ίδια την εταιρεία “υγεία ή δουλειά;”. Σε αυτούς τους εκβιασμούς οι κάτοικοι ζητούν από την κυβέρνηση να μην υποκύψει και να τηρήσει την περιβαλλοντική νομοθεσία, όπως και η ίδια προεξαγγέλλει.
 

Να θυμίσουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που η εταιρεία απειλεί με αναστολή εργασιών στην περιοχή και ομαδικές απολύσεις. Το Αύγουστο του 2016 είχε ανακοινώσει ότι «θα αναγκαστεί να θέσει σε διαθεσιμότητα την πλειονότητα των εργαζομένων της στην Ελλάδα για ένα διάστημα έως τρεις μήνες, σύμφωνα με τους όρους που προβλέπει η ελληνική εργασιακή νομοθεσία» σε περίπτωση που οι άδειες που είχε ανακαλέσει το Υπουργείο δεν ανακτώνταν.  Τότε βλέπαμε και πάλι το ΣΚΑΙ να σκηνοθετεί ένα υπερθέαμα με μεταλλωρύχους που είχαν κλειστεί στις στοές διαμαρτυρόμενοι,  οι εργαζόμενοι που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα από την εταιρεία να αυξάνονται κατά δεκάδες στα δελτία ειδήσεων ενώ για το οικονομικό, περιβαλλοντικό και κοινωνικό σκάνδαλο που συντελείται στην περιοχή, η απόλυτη σιωπή.
 

Στις 12 Ιανουαρίου του 2016 και πάλι ο καναδικός όμιλος είχε ανακοινώσει “την αναστολή των εργασιών ανάπτυξης στις Σκουριές”  προαναγγέλλοντας παράλληλα τη διακοπή των εργασιών και στις υπόλοιπες περιοχές δραστηριοποίησής του, εάν δεν προχωρήσουν άμεσα οι απαιτούμενες αδειοδοτικές διαδικασίες.
 

Αυτό που η Eldorado Gold ονομάζει, όπως και στην σημερινή συνέντευξη τύπου, “άδειες ρουτίνας” είναι όροι που η ίδια έχει διαμορφώσει και εγκρίθηκαν το 2011 από το δημόσιο, και μάλιστα η μία αφορά την καρδιά της σύμβασης, δηλαδή το γεγονός ότι αδειοδοτήθηκε για να παράξει καθαρά μέταλλα. Η εταιρεία γνώριζε ότι η μέθοδος flash smelting που πρότεινε για την μεταλλουργία  είναι ανεφάρμοστη, και προτιμά να στέλνει στην Κίνα συμπυκνώματα από τα τέλματα στην Ολυμπιάδα καθώς με αυτόν τον τρόπο κερδίζει περισσότερα χρήματα και γλιτώνει και ένα σύνολο αδειοδοτήσεων και φόρων.
 

Ο τρόπος που στο παρελθόν  δίνονταν οι άδειες στην εταιρεία ήταν όντως μια απλή υπόθεση ρουτίνας και όταν η “αποψιλωμένη” περιβαλλοντική μονοθεσία έθετε εμπόδια άλλαζαν οι  ίδιοι νόμοι, όπως στην περίπτωση της δασοκτόνας τροπολογίας που άρον άρον ψηφίστηκε από την κυβέρνηση Σαμαρά προκειμένου η εταιρεία να κατασκευάσει το εργοστάσιο εμπλουτισμού στο δάσος του Κακκάβου στις Σκουριές.
 

“Όταν η εταιρεία βρίσκει μπροστά της στοιχειώδεις κανόνες που πρέπει να τηρήσει, εκβιάζει και με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να λάβει τις άδειες. Η εταιρεία πιστεύει ότι στην Ελλάδα  οι αδειοδοτήσεις γίνονται με το “ό,τι θέλω το παίρνω” αναφέρει ο δήμαρχος του δήμου Αριστοτέλη Γ. Ζουμπάς μιλώντας στον ρ/σ Στο Κόκκινο Θεσσαλονίκης. “Εμείς πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση πρέπει να επιμένει στην άποψη ότι πρέπει να τηρείται η περιβαλλοντική νομοθεσία, να τηρούνται οι όροι που έχουν εγκριθεί, να προχωρήσει η διαιτησία από την στιγμή που αμφισβητείται η σύμβαση και εφόσον έχει παραβιαστεί να διεκδικήσει την αναθεώρηση της παραχώρησης, της ιδιοκτησίας της” προσθέτει.
 

 “Σε τι αποσκοπεί μια τέτοια κίνηση λίγο πριν την εκκίνηση της διαδικασίας της  Διαιτησίας με το Ελληνικό Δημόσιο;” διερωτάται από την πλευρά της η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Ιγγλέζη για να απαντήσει ότι “Η μόνη εύλογη απάντηση είναι ότι αυτή η “επένδυση” δεν είναι ικανή να αντέξει τη νόμιμη διαδικασία ελέγχων που κάθε Ευρωπαϊκή χώρα έχει δικαίωμα να διεξάγει και έτσι η εταιρεία ακολουθεί μία στρατηγική εκβιασμού, επιδιώκοντας μια θετική γι’ αυτήν έκβαση. Σε αντίθετη περίπτωση αναμένει σύμφωνα με την επίσημη δήλωση της, την ύπαρξη μιας υποστηρικτικής προς αυτή κυβέρνησης,η οποία θα είναι θετικά προσκείμενη στην εφαρμογή των προτεινόμενων από αυτή τεχνολογιών”.
 

“Εμείς παρακολουθούμε όλο αυτό που συμβαίνει, περιμένουμε από την κυβέρνηση να μην υποκύψει στους εκβιασμούς, να εφαρμόσει την περιβαλλοντική νομοθεσία” επισημαίνει ο Χρ. Αδαμίδης, κάτοικος της Ιερισσού και μέλος του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη χρυσού.
 

“Αυτή η εταιρεία δεν μπορεί να παραμείνει στην περιοχή, δεν μπορεί να εφαρμόσει ούτε τους όρους που έχει υπογράψει. Παραβιάζει καθημερινά τη νομοθεσία τοποθετώντας επικίνδυνα απόβλητα στο φράγμα που κατασκευάζει στον Κοκκινόλακα με άλλους όρους από αυτούς που υπέγραψε, σε ένα φράγμα που δεν έχει λάβει καν άδεια. Εμείς ως κοινωνία έχουμε υποστεί ήδη ανεπανόρθωτη ζημιά και αυτό που ζητάμε είναι έστω και τώρα αυτή να σταματήσει και να κάνουμε μια μεγάλη προσπάθεια να επαναφέρουμε το περιβάλλον και τον τόπο μας όσο πιο κοντά γίνεται στην πρότερη κατάσταση” συμπληρώνει ο κάτοικος της Ιερισσού.
 

Εκβιασμών συνέχεια
 

“Η Ελληνικός Χρυσός/Eldorado Gold έχει διαπράξει σωρεία παρανομιών, όπως αυτές έχουν βεβαιωθεί από τη Διοίκηση. Η απόρριψη της μεταλλουργίας παρέπεμψε την υπόθεση στη διαιτησία, διαδικασία την οποία, προφανώς, η εταιρεία θέλει να επηρεάσει και να εκβιάσει το αποτέλεσμά της. Το σχέδιό της υλοποιήθηκε σε επιλεγμένο χρόνο, σε συνεργασία με τα κόμματα που στηρίζουν αυτό το τερατούργημα. Η εταιρεία δεν δικαιούται να ζητά να προχωρήσει η επένδυση, ενίοτε ζητώντας χάρες και ενίοτε εκβιάζοντας” δηλώνει μεταξύ άλλων  το Συντονιστικο Ιερισσού κατά της εξόρυξης χρυσού σε ανακοίνωση του επισημαίνοντας ότι οποιαδήποτε έκδοση αδειών, υπό αυτές τις συνθήκες, θα είναι απαράδεκτη.
 

Το Συντονιστικό υπενθυμίζει ότι έχει επιστημονικά τεκμηριωθεί ότι το έργο δεν έπρεπε να είχε ξεκινήσει πότε, είναι καταστρεπτικό για τη Β.Α. Χαλκιδική, θα στερήσει πολλές θέσεις εργασίας και σημαντικούς πόρους για τη ζωή, και θα έχει ανεπίστρεπτες συνέπειες.
 

“Όπως η Ελληνικός Χρυσός έχει υποχρέωση στην κερδοφορία των μετόχων, έτσι και η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να προστατέψει τους πολίτες και να ακυρώσει αυτό το καταστροφικό επενδυτικό σχέδιο” καταλήγει στην ανακοίνωσή του.

πηγή stokokkino.gr

Φωτό: Craig Wherlock 

Ακούστε τι είπαν μιλώντας στον ρ/σ Στο Κόκκινο Θεσσαλονίκη η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Ιγγλέζη και ο κάτοικος της Ιερισσού Χρ. Αδαμίδης

Ακούστε:

00:00

"Ο Θεός να σ’ έχει καλά Αδόλφε Χίτλερ"

του Γιώργου Τσιριγώτη*

Η πρόσφατη απόφαση της Ι.Μ.Ιβήρων του Αγίου Όρους να νοικιάσει στην εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός» (θυγατρικής της «Eldorado Gold») στο δάσος του Κακάβου (Σκουριές), έκταση 1.000 στρεμμάτων περίπου, για να την μετατρέψει σε τέλμα μεταλλευτικών τοξικών αποβλήτων, μου θύμισε μια ιστορία που μου είχε διηγηθεί πριν πολλά χρόνια ο συχωρεμένος ο πατέρας μου, θεοσεβούμενος και σεμνός χριστιανός, γεννημένος το 1914, πάλι με πρωταγωνιστή την ίδια «Ιερά» Μονή.

«Όταν ήμουνα παιδί, πολύ πριν τον μεγάλο σεισμό του ’32, στο παλιό χωριό (Ιερισσός), το νεκροταφείο ήταν εκεί που είναι σήμερα το Δημοτικό Σχολείο, λίγο πιο δω, δίπλα στο σημερινό χωριό, εκεί που είναι τώρα τα σπίτια του Ρισκάκη και του Λατζαρίνη και προς τα πάνω. Το μέρος που ήταν το νεκροταφείο, ήταν λέει Ιβηρίτικο και το διεκδικούσαν οι καλόγεροι. Ήρθαν λοιπόν μια μέρα καμπόσοι καλόγεροι απ’ το μοναστήρι, και για να ξηλώσουν το νεκροταφείο από τον χώρο που διεκδικούσαν, μπήκαν μέσα κι έβγαζαν τους σταυρούς από τα μνήματα των νεκρών. Τότε κάποιοι χτύπησαν τις καμπάνες του χωριού και –καθώς οι άντρες ήταν στις δουλειές, στα χωράφια, στο ψάρεμα, στα κοπάδια- κατέβηκαν τα γυναικόπαιδα με τα ξύλα και τις πέτρες, τους κυνήγησαν και δεν ξαναπάτησαν».

Αυτά έγιναν σχεδόν έναν αιώνα πριν. Η εγκληματική όμως συμπεριφορά της «Ιεράς Μονής Ιβήρων» συνεχίζεται. 

Η εκχώρηση του δάσους για να το μετατρέψουν σε λίμνη τοξικών αποβλήτων, εκτός του ότι είναι εχθρική ενέργεια ενάντια στους αγωνιζόμενους κατοίκους της Χαλκιδικής, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, για την στάση του Αγίου Όρους και της εκκλησίας γενικότερα. Να κάνουμε σαφές πως μιλάμε πάντα για τους αξιωματούχους της εκκλησίας και όχι για τους αγνούς πιστούς ή τους πραγματικούς μοναχούς που έχουν την εκτίμηση και τον σεβασμό μας.

Στον πολυετή αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στα μεταλλεία χρυσού, η Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους εκώφευσε εκκωφαντικά. Πολλές φορές ενημερώθηκε από επιστήμονες του ΑΠΘ για τις επιπτώσεις της καταστροφικής μεταλλευτικής δραστηριότητας στην ευρύτερη περιοχή, αλλά εκείνη προτίμησε την σιωπή, ενώ η Ι. Μ. Ιβήρων πήγε ακόμα παραπέρα και προτίμησε την συναλλαγή με την εταιρεία και τσέπωσε τα χρήματά της.

Αλλά κι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, που στέλνει κείμενα να διαβαστούν στις εκκλησίες για την μέρα του περιβάλλοντος, πήρε την βρώμικη χορηγία της «Ελληνικός Χρυσός» και δέχτηκε να παίξει τον ρόλο του εξαγνιστή της, στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ, σε σκηνοθεσία της ίδιας της εταιρείας για την επικοινωνιακή της καμπάνια. Είπατε τίποτα για Φαρισαϊσμό;

Μήπως όμως κι ο Οικουμενικός Πατριάρχης που το παίζει και οικολόγος, είπε καμιά κουβέντα; Πέρασε από την περιοχή, ενημερώθηκε, αλλά σιωπή κι αυτός.

Όσοι όμως έχουν διαβάσει λίγη ιστορία, έξω από την «επίσημη» των σχολικών εγχειριδίων, δεν εκπλήσσονται με την στάση της «ιεράς» Μονής και του ράσου γενικότερα. Το ράσο ήταν πάντα με την εξουσία και με το χρήμα. 

Ήταν με τους τούρκους και τους σουλτάνους και τα χρυσόβουλα (έτσι άλλωστε απόχτησαν τα εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα γης ανά την χώρα). 

Ήταν με τους βασιλιάδες κάθε είδους και κάθε προέλευσης. 

Ήταν με τον Καραμανλή και με τον Πάχτα («Άγιο Πάχτα» τον έλεγαν οι μεγαλόσχημοι αγιορείτες, όταν ήταν στα πράγματα και μοίραζε τα χρήματα των ευρωπαϊκών κονδυλίων). 

Αλλά θα μου πείτε, εδώ η «Ιερά» Επιστασία του Αγίου Όρους έφτασε να εξυμνήσει και να ευλογήσει ακόμα και τον Χίτλερ, τις δοσοληψίες με την «Eldorado» θα ντρεπόταν οι Ιβηρίτες;

Διαβάστε εδώ τις δύο επιστολές που έστειλαν στον Χίτλερ:
http://knossopolis.com/2010-09-08-21-43-18/641-2011-04-28-01-21-01.html

Εδώ στην περιοχή της Χαλκιδικής τους ξέρουμε καλά. Υποκριτές, συμφεροντολόγοι, αδηφάγοι, αδίστακτοι (επαναλαμβάνω, όχι συλλήβδην όλοι, αλλά συνήθως οι κεφαλές τους). Άλλωστε δεν πέρασαν και πολλά χρόνια από την εποχή του σκανδάλου του Βατοπεδίου. 

Δεν είναι τυχαίο που οι ντόπιοι χρησιμοποιούν την έκφραση «βάλε πινέζα στο καλυμμαύκι», για κάποιον που συνεχώς και με ευκολία αλλάζει θέση, λέει ψέματα και δεν έχει αρχές. Το λένε γιατί το καλυμμαύκι που φοράν οι καλόγεροι είναι στρόγγυλο, γυρίζει, και όπως και να το φορέσεις είναι το ίδιο. Για να μην γυρίζει πρέπει να το καρφιτσώσεις με πινέζα, πάνω στο κεφάλι.


Τσιριγώτης Γιώργος

Καθηγητής ΤΕΙ Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης