Όταν η αδυναμία εξόφλησης φορολογικών η ασφαλιστικών υποχρεώσεων βαπτίζεται "οικονομικό έγκλημα"

Ο ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ

του Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη*

"Χώρο κράτησης (στρατόπεδο) κατηγορουμένων για οικονομικά αδικήματα αναζητά η κυβέρνηση."

Ένα είδος στρατοπέδου συγκέντρωσης δηλαδή. Είναι μία ενδιαφέρουσα μετακίνηση θέσης. 
Αντί για φυλακή, κάτι πιο light. 
Υπαγορεύεται φυσικά από τον όγκο των υποθέσεων που έχουν χαρακτηριστεί "οικονομικά εγκλήματα". 
Μία αδυναμία εξόφλησης φορολογικών η ασφαλιστικών υποχρεώσεων έχει βαπτιστεί "οικονομικό έγκλημα". Οι αριθμοί είναι τεράστιοι. 

Μόνο στον χώρο των αποτυχόντων ΑΕ και ΕΠΕ, μετράμε 25.000 επιχειρήσεις με τέτοιου είδους χρέη, "οικονομικά εγκλήματα", με αποτέλεσμα τουλάχιστον 50.000 άτομα (ιδιοκτήτες και μέλη ΔΣ) να περιμένουν την σειρά τους για δίωξη. Προσθέστε και τουλάχιστον 100.000 ελεύθερους επαγγελματίες (τόσοι είναι μόνον οι υπόλογοι για ασφαλιστικά "οικονομικά εγκλήματα", γύρευε πόσοι για φορολογικά) και άγνωστο αριθμό φυσικών προσώπων (ένεκα τα χαράτσια των ακινήτων).

Ακούω ότι αυτή τη στιγμή βρίσκονται στις φυλακές 13.000 άτομα, σε συνθήκες απάνθρωπες αφού οι φυλακές είναι "φίσκα". Ο αριθμός δεν είναι στατιστικά μεγάλος (π.χ. αν είχαμε το στατιστικό ποσοστό των ΗΠΑ, θα είχαμε 50.000), αλλά οι χώροι κράτησης που υπάρχουν είχαν σχεδιαστεί για τους μισούς.

Αν κάτι λειτουργεί παρηγορητικά, είναι ο αργός ρυθμός της δικαιοσύνης. 
Αλλιώς το πρόβλημα, που σήμερα είναι "κρυμμένο", θα είχε φανεί στις πραγματικές του διαστάσεις: Που στο καλό θα βάλουμε >100.000 "οικονομικούς εγκληματίες";
Η πασιέντζα, και αυτή, δεν βγαίνει.

Είναι καθαρό ότι θα χρειαστεί να αλλάξουν οι νόμοι. Η δρακόντια λογική θα πνίξει την χώρα.

Υπάρχει και μία άλλη παράμετρος: 
Η ουσιαστική απαλλαγή των σοβαρών περιπτώσεων οικονομικών εγκλημάτων. 
Αν τσουβαλιάσεις τους παραπάνω "οικονομικούς εγκληματίες " με τον Άκη, τον Λαυρέντη και τα άλλα "παιδιά", ε, δεν θέλει και πολύ μυαλό να καταλάβει κανείς ποιος θα την βγάλει "καθαρή".
Να αλλάξουμε μυαλά, γρήγορα.


* πηγή: Πολίτες Υπέρ των Μεταρρυθμίσεων
 *Ο Αριστοτέλης Αϊβαλιώτης είναι επιχειρηματίας, μέλος της ΚΕ της Δράσης

ΚΥΠΡΟΣ: Ο χρόνος θα δείξει;

του Χρήστου Παπανίκου

του Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη

Ανεξάρτητα από την αιτιολογία από την χθεσινή, πρωτοφανή, απόφαση, για συμμετοχή των καταθέσεων στο πακέτο διάσωσης της Κυπριακής οικονομίας, ανεξάρτητα από τις γνώμες που θα εκφραστούν για την αρτιότητα, την ηθική της βάση, η, την αποτελεσματικότητα της, ας επικεντρωθούμε στην "επόμενη ημέρα", και στον βαθμό που θα μας επηρεάσει.
Σημειώνω μερικές πρώτες σκέψεις:

- Το σπάσιμο του "ταμπού" έχει να κάνει με την ανάγκη να αιτιολογηθεί η βοήθεια που δίνουν οι πλούσιες χώρες και το ρίσκο που παίρνουν, κυρίως στους δικούς τους φορολογούμενους, αλλά και στα κοινοβούλια τους. Επομένως πιθανότατα θα αποτελεί ένα μελλοντικό συστατικό στοιχείο όλων των πιθανών νέων πακέτων διάσωσης χωρών του Νότου.

- Ο κίνδυνος αυτός θα προεξοφληθεί από τις αγορές. Θα δούμε φυγή κεφαλαίων από τις τράπεζες του Νότου σε ασφαλέστερα καταφύγια. Νέοι κίνδυνοι θα προκύψουν για τον τραπεζικό τομέα από αυτό. Και για την ανάπτυξη...

- Στην περίπτωση μας, η εξελισσόμενη ύφεση δημιουργεί διαρκές φούσκωμα των επισφαλειών. Κατά πληροφορίες, το 30% των επιχειρηματικών, το 40% των στεγαστικών και το 55% των καταναλωτικών δανείων δεν εξυπηρετούνται κανονικά. Και το πρόβλημα μεγαλώνει, καθημερινά. Ενδέχεται να απαιτηθεί νέα ανακεφαλαιοποίηση των Ελληνικών τραπεζών, της τάξεως των 30-50 δις (!!!). Επομένως σε περίπτωση νέου "μνημονίου" το μενού θα περιλαμβάνει και "κούρεμα" καταθέσεων, κατά το νέο, Κυπριακό, πρότυπο. (Ο Γλέζος ζει, αυτός μας οδηγεί...)

- Σε πολιτικό επίπεδο, η χθεσινή απόφαση ξαφνικά νομιμοποιεί πολλά από τα επιχειρήματα που έχει εκφράσει το ΣΥΡΙΖΑ. Αιφνιδίως δεν μπορεί πια να κατηγορηθεί για "αφασία" και ανοησία, όταν οι επιτελείς της παγκόσμιας οικονομίας (ΔΝΤ) επιβάλλουν μία παρόμοια λύση. Το ΣΥΡΙΖΑ γίνεται πλέον "συστημικό" και με την βούλα...

Τώρα το μόνο που μένει σαν ελπίδα είναι η απόφαση αυτή να αποδειχθεί, σύντομα, καταστροφική εξαιτίας των παρενεργειών της, ώστε να μπορεί να επαναληφθεί το επιχείρημα (ότι το ΣΥΡΙΖΑ είναι άσχετο, καταστροφικό, και "αστείο"). Η "νομιμοποίηση" της επιχειρηματολογίας του Τσίπρα θα έχει σοβαρά πολιτικά αποτελέσματα, στην χώρα μας.

Σε αποφάσεις που αλλάζουν το τοπίο και την θέαση του κόσμου όπως τον ξέρουμε, είναι αλήθεια ότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια την νέα κατάσταση. Η χθεσινή απόφαση ισοδυναμεί με απόφαση των ΗΠΑ, το 2008, να ΜΗΝ στηρίζουν την Citibank και τις άλλες τράπεζες μετά την χρεωκοπία της Lehman, να μην κάνουν το TARP και την κολοσσιαία ένεση ρευστότητος έκτοτε. Ξέρουμε ότι αυτό που έκαναν λειτούργησε καλά, δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα γινόταν αν έπαιρναν την αντίθετη απόφαση, ανάλογη με αυτήν που πήρε χθες η Ευρώπη.
Δεν θα πω ότι ελπίζω (αντίθετα), αλλά ας αφήσουμε τον χρόνο να μας διδάξει. Θα δούμε τι θα γίνει. Σε όλα τα ανθρώπινα, το ελκυστικό είναι ότι τίποτα δεν είναι τελείως προβλέψιμο.

Οι νέες επενδύσεις πρέπει να γίνουν η νέα "Μεγάλη Ιδέα" του έθνους μας

"Κύριες παρεμβάσεις

1. Ρυθμιστική διευκόλυνση. Γρήγορο άνοιγμα αλλά και εύκολο κλείσιμο επιχειρήσεων. (Είναι ο ίδιος κύκλος)
2. Έμφαση στην μείωση της φορολογίας, ιδιαίτερα της εργασίας και της επιχειρηματικής δράσης. Αφορολόγητη περίοδος ετών για μεγάλες επενδύσεις έτσι ώστε κατά το δυνατόν γρηγορότερα να απορροφηθούν μεγάλοι αριθμοί ανέργων.
3. Αυξημένη νομική προστασία των μεγάλων επενδύσεων, έστω και με χρήση ξένου δικαίου, έτσι ώστε να δημιουργηθεί περιβάλλον ασφάλειας των επιχειρηματικών αποφάσεων.
4. Ιδιαίτερη μεταχείριση επιθυμητών κατηγοριών επενδύσεων, έτσι ώστε να πριμοδοτηθεί η παραγωγή εξαγώγιμων προϊόντων, η καινοτομία, η βιομηχανία, το μεγάλο μέγεθος.
5. Αναστολή, έστω και για περιορισμένο χρόνο, όσο κρατάει η κρίση, ρυθμιστικών υποχρεώσεων πολύ μικρών επιχειρήσεων, έτσι ώστε να βοηθηθεί η «επιχειρηματικότητα επιβίωσης» στην οποία μπορούν να καταφύγουν οι χιλιάδες άνεργοι νέοι μας. Πρέπει, πάση θυσία να του κρατήσουμε στην χώρα.
6. Κατάργηση των επιδοτήσεων και αντικατάσταση τους με φορολογικά ισοδύναμα.  Πρέπει κυρίως να βοηθήσουμε την λειτουργία, όχι την εγκατάσταση, υπό το φως της εμπειρίας διαφθοράς που έχουμε από τους προηγούμενους επενδυτικούς νόμους.
7. Απομάκρυνση του παράλυτου κράτους από όλες τις διαδικασίες πρωτογενών ελέγχων και αδειοδοτικών μηχανισμών, με εκχώρηση τους σε ιδιωτικούς φορείς. Το κράτος θα περιοριστεί στον έλεγχο των ιδιωτικών αυτών φορέων και μόνον.
8. Και τέλος: Αντιγραφή. Εκείνων των πρακτικών που εφάρμοσαν άλλες χώρες με επιτυχία.

Προαπαιτούμενο. Κορυφαίο.Που προκύπτει και σαν παράγωγο όλων των ανωτέρω δράσεων:  

Η απόφαση μας να μειώσουμε το κράτος έτσι ώστε τα έξοδα του να μην είναι τροχοπέδη στις προσπάθειες μας να ανακάμψουμε."

Ζητείται ανάπτυξη

Του Αριστοτέλη Αιβαλιώτη

 Ομιλία-παρέμβαση στην εκδήλωση "Ζητείται ανάπτυξη" που συνδιοργανώθηκε από τη Δράση -Δυν.Ελλ.- Ρ.Ι.Κ.Κ.ΣΥ.

Είναι πολλοί εκείνοι που αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορεί να ξεφύγουμε από την κρίση αν δεν κάνουμε μία τομή με το παρελθόν. Η πορεία για το μέλλον πρέπει να ξεκινήσει με την διαμόρφωση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας.
Μόνο κινητοποιώντας τα παραγωγικά τμήματα της κοινωνίας αλλά και τα εκατομμύρια των νέων ανέργων μπορούμε να χτίσουμε ένα νέο, αειφόρο, οικονομικό μοντέλο για το αύριο.
Το πρώτο ζητούμενο επομένως είναι ένας νέος πολιτικός φορέας που θα συνασπίσει όλους εκείνους που θέλουν την πατρίδα μας ισότιμο, δυναμικό μέτοχο και ανταγωνιστή σε μία Ενωμένη Ευρώπη. Ένας φορέας που θα κάνει όλες τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, γρήγορα και αποφασιστικά, έτσι ώστε να αποβάλλουμε το εθνικό όνειδος του να είμαστε οι παρίες της ηπείρου μας.
Για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να δουλέψουμε συλλογικά, να σκεφτούμε με φαντασία, να πειραματιστούμε αποβάλλοντας πολλά από τα στερεότυπα που εμποδίζουν σήμερα την συνεργασία. Είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε μία νέα εμπιστοσύνη μεταξύ πολιτικών δυνάμεων εθισμένων στην διαίρεση και την αντιπαλότητα. Γιατί οι καιροί είναι καιροί πολέμου και η κοινωνία μας κινδυνεύει, σοβαρά.
Για αυτά είμαστε σήμερα εδώ.
Η σημερινή εκδήλωση είναι ενταγμένη σε αυτό το πλαίσιο αναζήτησης μίας νέας εμπιστοσύνης. Ελπίζω να ακολουθήσουν και πολλές άλλες, πολύ σύντομα. Γιατί οι προκλήσεις είναι μεγάλες.

Είναι ειρωνικό να μιλάμε σήμερα για ανάπτυξη. 
Αυτό που βλέπουμε σήμερα να εξελίσεται γύρω μας δεν είναι στασιμότητα, είναι τραγωδία. 

Δεκάδες χιλιάδες εταιρείες κλείνουν, προσθέτοντας εκανοντάδες χιλιάδες νέους ανέργους, στον ήδη τεράστιο αριθμό τους, επιβαρύνοντας ολοένα και περισσότερο τα κρατικά ταμεία μέ νέα ανείσπρακτα χρέη, αυξάνοντας τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών.

Την ίδια στιγμή οι επιτελείς των δημοσιονομικών αυξάνουν τις απαιτήσεις για νέες φορολογίες, νομοθετούν εξοντωτικές ποινές, ζητούν περισσότερα έσοδα από μία οικονομία που έχει ήδη απωλέσει το 25% του προϊόντος της.
Η περίπτωση της Ελλάδος θα διδάσκεται στο εξής στα οικονομικά Πανεπιστήμια όλου του κόσμου. Σαν ένα παράδειγμα τύφλωσης. Τύφλωσης ...

"ΜΑΧΕΣ" ΣΤΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΚΟΡΥΦΗΣ

Α. Τσίπρας: "αν συνεχιστεί να υπάρχει διαφθορά και πελατειακό σύστημα στο κράτος θα μείνουν αναξιοποίητα και τα κονδύλια που εξασφαλίστηκαν" !!! (από τον skai) Ποιος μιλάει...*

του Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη*

Μερικά έργα, όσο και αν τα βαριέται κανείς, παίζονται συνέχεια. Όπως το σημερινό, όπου η κυβέρνηση θριαμβολογεί, όπως και πολλές άλλες κυβερνήσεις πριν από αυτήν την τελευταία τριακονταετία, για την "μάχη" που έδωσε, και κέρδισε, ώστε να προβλεφθούν άφθονα Ευρωπαϊκά κονδύλια - επιδοτήσεις για την Ελλάδα. Αυτήν την φορά 16 δις Ευρώ για την περίοδο 2014-2020.

Σύμφωνα με τις στατιστικές, την περίοδο 1981 -2011 η χώρα έλαβε συνολικά 220 δις Ευρώ επιδοτήσεις (σε αναπροσαρμοσμένες τιμές), εκ των οποίων 177 δις στον αγροτικό τομέα. 

Ας αναρωτηθούμε πόσο μας ωφέλησαν όλα αυτά τα χρήματα. 

Υποτίθεται ότι αυτά δίνονται για να βοηθήσουν την ανάπτυξη, δηλαδή νέες παραγωγές και επενδύσεις. Πέτυχαν τον στόχο τους; 

Για παράδειγμα το 1981 η Ελλάδα είχε 70% αυτάρκεια τροφίμων, ενώ το 2011 30%. Η δε βιομηχανική παραγωγή που υπήρχε τότε έχει σταδιακά εξαφανιστεί, στο μεγαλύτερο μέρος της.

Τα χρήματα δόθηκαν, φυσικά. Τα βλέπουμε γύρω μας. 

Στην εκρηκτική οικιστική ανάπτυξη, στις πισίνες, στους στόλους των πολυτελών αυτοκινήτων, στους εμπορικούς πεζόδρομους και στα mall που ξεφύτρωσαν σε κάθε ραχούλα. Που δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε, σήμερα.

Όλα τα πράγματα κρίνονται εκ του αποτελέσματος τους, αλλά και από την λεγόμενη βιωσιμότητα, την αντοχή στο χρόνο. 
Με αυτό το κριτήριο και με δεδομένα τα σημερινά χάλια μας, μπορούμε να αποφανθούμε ότι, όχι, τα χρήματα των επιδοτήσεων δεν έπιασαν τόπο. 
Το μοντέλο ήταν λανθασμένο, η κακά σχεδιασμένο.Έτσι αδιαφορώ για το σημερινό έργο. 

Όπως νομίζω και το να αναμασάει η ηγεσία του Υπουργείου Ανάπτυξης γιατροσόφια ("ανάπτυξης") βασισμένα στα "ΕΣΠΑ", είναι ανώφελη, μακροπρόθεσμα, πολιτική.Ίσως, αντίθετα, μας βοηθούσε περισσότερο αν δεν μας έδιναν δεκάρα.

Τις επόμενες ώρες, η, ημέρες, θα παρακολουθήσουμε την κλασσική πλειοδοσία "εθνικής ζητιανιάς", με την αντιπολίτευση να κατηγορεί ότι η κυβέρνηση δεν απαίτησε περισσότερα. 

Που φυσικά, σύμφωνα με την ιδεολογία του Καραγκιόζη, τα εδικαιούτο.
Ένας λαός εθισμένος στο "δώσε και μένα μπάρμπα"...

*από ανάρτηση στο fb

Σχόλιο ΑΣ: πριν αλέκτωρ λαλήσει... ο συγγραφέας του άρθρου επιβεβαιώνεται: Τσίπρας: Παρατηρητής και κομπάρσος στις Βρυξέλλες ο πρωθυπουργός...

"Αν βρισκόμασταν στο τιμόνι της χώρας θα είχαμε γυρίσει τον κόσμο ανάποδα και θα διεκδικούσαμε ειδικά κονδύλια και στοχευμένες δράσεις για τις χώρες που βρίσκονται στο μνημόνιο" δήλωσε χαρακτηριστικά. 

Μια μικρή απορία: Πριν ή αφού σκίσετε (συγγνώμη: "καταργήσετε με ένα νόμο") το Μνημόνιο;

Γιατί και η δημαγωγία έχει τα όριά της!

*σκίτσο του Χρήστου Παπανίκου / από την πελατειακή υπεράσπιση των προνομίων των υπαλλήλων της Βουλής από ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΧΑ - σε πρώτο φόντο η Ζωή φυσικά...

Φόροι Ακινήτων: η μοναδική δυνατότητα για το Δημόσιο να συλλέξει τους φόρους θα είναι η κατάσχεση ακινήτων

ή αλλιώς: "Δεν σκότωσα την ανάπτυξη, μια τελευταία αφαίμαξη της έκανα" (ΑΣ)

του Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη*

Ακούω με προσοχή διαφόρους, ανάμεσα τους τον Υπουργό Οικονομικών κύριο Στουρνάρα, να υπεραμύνονται των φόρων επί των ακινήτων με το επιχείρημα ότι οι φόροι αυτοί είναι παρόμοιοι (σε ποσοστό του ΑΕΠ) με αντίστοιχους φόρους στις Ευρωπαϊκες χώρες. Δεν αμφισβητώ τον ισχυρισμό, παρ'ότι δεν έχω τα στοιχεία, αλλά για να το ισχυρίζεται έτσι θα είναι, Υπουργός είναι.

Όμως:
Στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης οι κάτοχοι ακινήτων είναι λιγότεροι σαν ποσοστό του πληθυσμού (η Ελλάδα με το 85% του πληθυσμού της είναι μακράν ο πρωταθλητής), και θεωρούνται οι σχετικά εύποροι, αφού η αγορά ακινήτων εκεί έχει από μακρού ομαλοποιηθεί. Τα ακίνητα ενσωματώνουν δε μεγαλύτερη σχετική αξία, αφού ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, οι μη ιδιοκτήτες, δημιουργούν μία ζήτηση ενοικίασης και επομένως έσοδα για τα ακίνητα στα οποία επιβάλλεται φόρος, κατοχής. 

Αντίθετα στην Ελλάδα είχαμε μία στρέβλωση, αφού πολλοί θεωρούσαν τα ακίνητα σαν την μοναδική επένδυση και μεταβλήθηκαν σταδιακά σε "συλλέκτες" ακινήτων, μειώνοντας ταυτόχρονα την ζήτηση ενοικιάσεων και επομένως την αναμενόμενη απόδοση των ακινήτων.

Έτσι ενώ στην Ευρώπη ο φόρος κατοχής επιβαρύνει τους σχετικά εύπορους, οι οποίοι ταυτόχρονα έχουν και έσοδα από την περιουσία τους, στην Ελλάδα επιχειρείται μία βίαιη προσαρμογή από την προηγούμενη κατάσταση της "ασυλίας" των ακινήτων, η οποία θα επιβαρύνει όλους, με μικρή δυνατότητα εσόδων από την, σχολάζουσα στην πραγματικότητα, περιουσία τους. Η επιβάρυνση αυτή θα είναι, σχετικά, βαρύτερη για τους πλέον αδύναμους συμπατριώτες μας.

Η ένσταση συνεπώς είναι ότι στην Ευρώπη φορολογούν πραγματική περιουσία, ενώ στην Ελλάδα φανταστική. Διότι τα ακίνητα, όπως και όλα τα πράγματα, έχουν την αξία που καθορίζει η σχέση προσφοράς και ζήτησης. 

Και μπορεί προχθές να είχαμε μία ανωμαλία στην χώρα μας, με μικρή προσφορά και συνεχή ζήτηση (συνέπεια της τιμωρίας κάθε άλλης μορφής επένδυσης), αλλά σήμερα έχουμε μία ολική αντιστροφή, με περίσσεια προσφορά και καθόλου ζήτηση. 

Οι φόροι υπολογίζονται σε φαντασιακό επίπεδο και επιβάλλονται σε πραγματικό, όπου το ποσοστό τους είναι στην πραγματικότητα γιγαντιαίο. Η βιώνεται έτσι.

Στο πεδίο της (ελληνικής) πραγματικότητας η φοροεπιδρομή στα ακίνητα θα καταλήξει σε κολοσσιαίο φιάσκο.

Αναδιανομή υπέρ των ισχυρών 

Σύμφωνα με την πολιτική επιχειρηματολογία της Αριστεράς, παγκοσμίως, οι φόροι πρέπει να χρησιμεύουν και σαν ένα εργαλείο αναδιανομής. Η αναδιανομή γίνεται αντιληπτή σαν ένα μέσο στήριξης των αδυνάτων τμημάτων της κοινωνίας, έτσι ώστε να ανακουφίζονται στα βάσανα της ζωής τους, αλλά και να ενεργοποιείται η κοινωνική κινητικότητα (π.χ. μέσω της δωρεάν Παιδείας).

Η λογική είναι λοιπόν να φορολογούνται οι έχοντες προκειμένου να συμμετέχουν στην ευμάρεια και οι μη έχοντες.

Η αιχμή της φορολογικής πολιτικής, σχεδόν παντού, είναι οι φόροι εισοδήματος, δηλαδή μερίδιο στην δημιουργία νέου πλούτο. Υπάρχουν και φόροι περιουσίας, με την λογική πάντα της αναδιανομής υπέρ των αδυνάτων, αλλά αφορούν ...

Ανάγκη για μια "Νέα Ελλάδα"

(Οι μεταρρυθμιστές και τα επόμενα βήματά τους)

του Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη*

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Η Ελλάδα έχει μπει σε μία παρατεταμένη κρίση, δημοσιονομική, οικονομική, πολιτιστική, πολιτική. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειριστήκαμε τα προβλήματα μας τα προηγούμενα χρόνια μέχρι σήμερα, όλοι, πολίτες, πολιτικό σύστημα, ΜΜΕ, είχε τα ακόλουθα κύρια χαρακτηριστικά:

-          Εσωστρεφής αντίληψη. Η Ελλάδα απέφυγε να ακολουθήσει την διεθνή προβληματική πάνω σε παρόμοια με τα δικά της προβλήματα, αλλά και να αντιγράψει συνταγές που εφαρμόζονταν αλλού. Το benchmarking  παρέμεινε μία άγνωστη έννοια. Έπρεπε σε κάθε περίπτωση να «ανακαλυφθεί ξανά ο τροχός».
-          Έλλειμμα τεκμηρίωσης και αριθμών. Δεν μετράγαμε τα μεγέθη. Έτσι τις περισσότερες φορές δεν υπήρχε πραγματική βάση συζήτησης καθώς οι συνομιλητές, απλά, δεν ήξεραν για τι πράγμα συζητούσαν.
-          Παραπομπή των προβλημάτων για λύση σε ένα ασαφές μέλλον. Με λίγα λόγια βάζαμε τις εκκρεμότητες «κάτω από το χαλί». Η αλλιώς, η τακτική της στρουθοκαμήλου.
-          Αποφυγή της ουσίας για χάρη της επικοινωνίας. Το πως θα φανεί κάτι σε ένα αβέβαιο και απαιτητικό αλλά και άπληστο εκλογικό σώμα έγινε υπέρτατη αρχή «πολιτικής διαχείρισης», οδηγώντας σε θεσμική ακινησία.
-          Έλλειψη συνολικής διάγνωσης των προβλημάτων της χώρας, αποτέλεσμα ελλειπούς γνώσης της πραγματικότητας, τόσο της παγκόσμιας αλλά και της εγχώριας. Η γνώση αλλά και η διάχυση της στην κοινωνία είναι χαμηλή. Το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει βαριά.
-          Αδυναμία ολοκληρωμένου σχεδιασμού. Αποτέλεσμα ένας ωκεανός αποσπασματικών ρυθμίσεων που επιτύγχαναν οι εκάστοτε ισχυροί της ημέρας (συντεχνίες, οργανωμένα συμφέροντα, τοπικές ομάδες κλπ), που έχει χτίσει ένα δαιδαλώδες θεσμικό πλαίσιο προνομίων με ένα βασικό χαρακτηριστικό: Την αδικία.
-          Σταδιακή αποδυνάμωση του παραγωγικού ιστού της χώρας και μείωση της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων. Η Ελλάδα σήμερα έχει ένα πολύ επικίνδυνο για την μακροχρόνια επιβίωση της εμπορικό έλλειμμα.
-          Διόγκωση του κράτους και των κρατικών δαπανών σε επίπεδο που δεν είναι διατηρήσιμο χωρίς εξωτερική χρηματοδότηση. Που σήμερα πια, και στο εγγύς μέλλον, δεν υπάρχει. Η διόγκωση αυτή έγινε χωρίς οι προσφερόμενες υπηρεσίες να είναι αναλόγως ανταποδοτικές και η ποιότητα τους να είναι αισθητά καλλίτερη.
-          Αδιαφάνεια σε όλα τα επίπεδα σχεδιασμών και διαφάνειας , που δημιούργησε ένα περιβάλλον γενικευμένης διαφθοράς. Και ακόμα περισσότερο, ανοχής της διαφθοράς.
-          Αντιμετώπιση των διεθνών σχέσεων της χώρας με το σύνδρομο του επαίτη, η «Καραγκιόζη», όπου η συμμετοχή στις διεθνείς ενώσεις (Ε.Ε. κλπ) ήταν καλή μόνο για να αποσπούμε χρηματοδοτικά πακέτα για «πάσα νόσον». Με άλλα λόγια καλή μόνο για τα δικαιώματα που απέρρεαν από την συμμετοχή μας, αλλά όχι και για τις συνεπαγόμενες υποχρεώσεις.

Διαμορφώνοντας για δεκαετίες ένα τέτοιο περιβάλλον λειτουργίας της κοινωνίας μας, επιτρέψαμε να κυριαρχήσει η παρασιτική συμπεριφορά, η προτίμηση για την μικρότερη προσπάθεια, η προσδοκία για μία εύκολη, γρήγορη και παχουλή αμοιβή από το δημόσιο κορβανά, είτε με μορφή μισθού είτε σαν μία (η περισσότερες...) σύνταξη, απαξιώνοντας παράλληλα την σκληρή προσπάθεια, το ρίσκο, την επιχειρηματικότητα.

Η ΑΝΑΓΚΗ

Τώρα όλα αυτά οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση αδιεξόδου. Η Ελλάδα είναι σε ένα σταυροδρόμι όπου πρέπει να πάρει πολύ σοβαρές αποφάσεις αν είναι να ...