Μπορεί η Δημοκρατική Αριστερά;

Ήταν 14 Αυγούστου του 2009 όταν γράφτηκε το παρακάτω κείμενο. Δυο χρόνια μετά στη θέση της Ανανεωτικής Πτέρυγας υπάρχει ένα διακριτό κόμμα με τον τίτλο Δημοκρατική Αριστερά και με πολύ κόσμο στις γραμμές του που δεν συμμετείχε στον Συνασπισμό ή στην ανανεωτική του πτέρυγα, η μεγάλη πλειοψηφία μάλιστα. Καλώς όμως ή κακώς (κακώς βέβαια) η ηγεσία του νέου κόμματος είναι πάνω κάτω η ίδια ομάδα ανθρώπων που διηύθυνε και την πτέρυγα. Μετά τον ένα χρόνο ζωής του εγχειρήματος και τις όλο και εντεινόμενες ενστάσεις για την πολιτική του παρουσία (έλλειψη προτάσεων, χάιδεμα συντεχνιών, αφωνία απέναντι στην εκκλησία, καταψήφιση μεταρρυθμίσεων, συμμαχίες με αντιμνημονιακούς τύπου Δημαρά αντί με την πολιτική οικολογία, εσωτερική δομή απαράλλακτη με τον συγκεντρωτισμό της παραδοσιακής αριστεράς κλπ κλπ) μοιάζει σαν τίποτα να μην έχει απαντηθεί από τα ερωτήματα του κειμένου. Άρα, η αμφιβολία επιμένει ενοχλητικά: 

Μπορεί η Ανανεωτική Πτέρυγα;

14 - 8 - 09

Γράφει ο Χρήστος Τσακόπουλος στον Διάλογο της Αυγής:

“Τι δέον γενέσθαι;

Κατά τη γνώμη μου αυτό που πρέπει να γίνει άμεσα είναι η ανασυγκρότηση του ιδεολογικού και πολιτικού ρεύματος της ανανεωτικής αριστεράς, που βρίσκεται μέσα και έξω από τον Συνασπισμό, στη βάση των αρχών του δημοκρατικού δρόμου για τον σοσιαλισμό, του δομικού χαρακτήρα μεταρρυθμίσεων, της αυτοδιεύθυνσης και αυτοδιαχείρισης, της άμεσης δημοκρατίας, της κοινωνίας των πολιτών και του ανεβάσματός της σε πολιτική κοινωνία, με ένα ανώτερο πολιτισμικό επίπεδο.

Με την εξέλιξη αυτή θα διαδραματίσει ηγεμονικό ρόλο στον ΣΥΝ, στον ΣΥΡΙΖΑ και στην κοινωνία γενικότερα.”

Είναι αλήθεια ότι εδώ και καιρό, και μετά την αυτοαπομόνωση Αλαβάνου στο περιβάλλον των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, οι ελπίδες για πρωτοβουλίες διεξόδου στον Συνασπισμό συγκεντρώνονται κυρίως στην πλευρά της Ανανεωτικής Πτέρυγας.

Το ερώτημα όμως είναι: μπορεί η Ανανεωτική Πτέρυγα ;

Έχει το θεωρητικό βάθος για να προτείνει ένα συνεκτικό αριστερό πολιτικό σχέδιο διεξόδου για την ελληνική κοινωνία;

Έχει την πολιτική τόλμη να προτείνει συγκεκριμένες δομικές μεταρρυθμίσεις που θα περιγράψουν χωρίς μισόλογα ένα καθαρό αριστερό πολιτικό στίγμα;

Έχει καθαρές ιδέες για την μικτή οικονομία, τον δημόσιο τομέα, τις επενδύσεις, την διαφθορά, τις οικολογικές προτεραιότητες. Ένα σχέδιο για την ελληνική οικονομία που να περιγράφει μιάν “ανάπτυξη” όχι περιβαλλοκτόνα και ταυτόχρονα “έξυπνη” και στηριγμένη στην δημιουργικότητα και την από πολλού απαξιωμένη εργατικότητα και παραγωγικότητα;

Μπορεί να περιγράψει χωρίς κόμπλεξ τι είναι αριστερή πολιτική σήμερα και να ξαναφέρει τις μεταρρυθμίσεις στο κέντρο της πολιτικής της αριστεράς;

Έχει το πολιτικό θάρρος να περιγράψει μια αυτόνομη και αδέσμευτη από κράτος και κόμματα συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων - ιδιαίτερα στον δημόσιο τομέα - και να δώσει έκφραση και λόγο στην κοινωνία, στην ατομική και οικογενειακή επιχειρηματικότητα που στην χώρα μας αν και πρωτεύουσα μορφή απασχόλησης είναι μονίμως αγνοούμενη;

Έχει επεξεργασίες και αποσαφηνίσεις για συγκεκριμένες εφαρμογές των ιδεών της αυτοδιαχείρισης, της αειφορίας και της επινοητικότητας στην επίλυση προβλημάτων;

Μπορεί να περιγράψει πειστικά κάποια εκδοχή συμμετοχικής δημοκρατίας και σχετικής συνταγματικής αναθεώρησης;

Έχει ιδέες για τον πολιτισμό;

Έχει ιδέες - πέραν του ανθρωπισμού - για το μεταναστευτικό, που να αποτρέπουν εξίσου την εξαθλίωση των φιλοξενουμένων και των φιλοξενούντων, να ορίζουν όρια και δυνατότητες και να αποτρέπουν τον βίαιο εποικισμό και τα φαινόμενα γκετοποίησης των τοπικών κοινωνιών – πριν αυτές παραδοθούν στην ακροδεξιά;

Έχει βγάλει τα συμπεράσματά της από την ατελέσφορη λειτουργία των τάσεων μέσα στον Συνασπισμό, ώστε να προτείνει έναν νέο τρόπο λειτουργίας που θα κάνει τον ΣΥΝ κόμμα των μελών του;

Έχει την δυνατότητα να εγγυηθεί μια νέα ενότητα μέσα στο κόμμα της αριστεράς στηριγμένη στην ανανέωση των ιδεών, την δημιουργικότητα και τον πλουραλισμό στην έκφραση και όχι στις συνεννοήσεις των μηχανισμών;

Έχει την διάθεση να ξεκόψει από την καμαρίλα της Κουμουνδούρου και να εμπιστευθεί τα μέλη και τους φίλους της αριστεράς που ποτέ δεν έπαψαν να ελπίζουν ότι κάποια μέρα θα αφήσουμε πίσω μας το τριτοδιεθνιστικό μοντέλο και το ΚΚΕ και θα δημιουργήσουμε δομές και τρόπους λειτουργίας δημοκρατικούς, οριζόντιους και δημιουργικούς;

Βάζουμε τα παραπάνω ερωτήματα γιατί είναι ώρες ευθύνης.

Δεν αρκεί να προβλέπεις ότι με την σημερινή πολιτική πάμε για ξέρα και πιθανό εξωκοινοβουλευτικό ποσοστό …

Οφείλεις να παρέμβεις και μάλιστα αποφασιστικά!

Να καλέσεις τις ζωντανές δυνάμεις της αριστεράς σε συμπαράταξη, να δώσεις δύναμη και λόγο στον κόσμο της, να αναλάβεις ηγετικές πρωτοβουλίες.

Δεν αρκούν σιβυλλικές δηλώσεις ότι "είμαστε σε επαγρύπνηση", "θα διαφυλάξουμε τον ανανεωτικό χαρακτήρα του ΣΥΝ", "δεν θα μείνουμε αδιάφοροι στα προβλήματα διακυβέρνησης" κλπ, κλπ.

Οι εξελίξεις απαιτούν ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ!

Αλλιώς θα πιστέψουμε αυτό που λέγεται, ότι η Ανανεωτική Πτέρυγα ζητά απλά ένα τίμιο συνεταιρισμό – ως μόνιμη δεύτερη, ως μειοψηφία - με την πλειοψηφία και όχι ανατροπή των συσχετισμών - με ενεργοποίηση του συγκριτικού πλεονεκτήματός της που είναι η απήχησή της στην κοινωνία.

Αν όλη η φασαρία είναι για τα δικαιώματά σας ως μειοψηφία, τότε απλά σύντροφοι “δεν μπορείτε”.

Όση κενότητα εκπέμπει η πεισματική αγκίστρωση του Αριστερού Ρεύματος στην "πλειοψηφία του", άλλη τόση θα εξέπεμπε η αγκίστρωση της Ανανεωτικής Πτέρυγας στα καταπατημένα δικαιώματα της "μειοψηφίας της".

Την ώρα που η αριστερά διψά για κοινότητα ιδεών και δράσεων!

Ανατροπές χρειάζονται και αναδημιουργία της αριστεράς πέρα από ονόματα και τίτλους.

Μπορεί λοιπόν η Ανανεωτική Πτέρυγα;

Επίλογος:

Εδώ τελειώνει το προ διετίας κείμενο. Ένας φίλος μού γράφει σχετικά στο fb:

"Δυστυχώς Γιώργο μου σήμερα, η ανανεωτική αριστερά εκπροσωπείται από δύο κόμματα-τρία αν βάλουμε και την Α.Κ.Ο.Α αλλα δεν εκφράζεται από κανένα. Αντιθέτως έχει πολύ πιο προωθητικές θέσεις στο διαδίκτυο. Μήπως πρέπει να κάνουμε κανα φόρουμ;"

"Όταν ο Θεός έβρεχε μυαλά, εμείς κρατούσαμε ομπρέλα"

"Ο ΣΥΝ πέτυχε την παγκόσμια πρωτοτυπία να κάνει μια συμμαχία πιο στενή από τον εαυτό του. Και βρεθήκαμε να μας κουνούν διάφοροι το δάχτυλο και να μας λένε «είσαι έξω από το πλαίσιο της επανάστασης» και άλλες τέτοιες ιδεοληψίες και κολλήματα. Γι’ αυτό υπάρχουν σήμερα 132 ομαδούλες, πιο πολλές από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ..."

Γρηγόρης Ψαριανός, Συνέντευξη στον Ίωνα Τσώχο, Αγγελιοφόρος της Κυριακής, 13/06/2010

Κύριε Ψαριανέ, πώς νιώθετε μετά τη διάσπαση του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ; Λύπη, πίκρα ή ανακούφιση;

Και τα τρία. Δεν μπορεί να μην αισθάνεσαι μια αναταραχή και θλίψη που άλλο ένα ενωτικό και φιλόδοξο εγχείρημα σταματά χωρίς να έχει αποδώσει κάτι σημαντικό. Πήγαμε μέχρι 18%, μετά στις ευρωεκλογές πέσαμε στο 4,5% και μετά ψάχναμε να μπούμε στη Βουλή. Ολο αυτό ήταν μια διολίσθηση προς μικρά πράγματα. Ταυτόχρονα, αισθάνεσαι μια χαρά γιατί ξεκινάς ένα εγχείρημα να επαναπροσδιορίσεις ένα χώρο που διολίσθαινε προς «ΚΚΕ Β’». Ή προς ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ποιος ευθύνεται τελικά γι’ αυτό το ναυάγιο;

Δε θα πω ότι φταίει ο Τσίπρας ή ο Κουβέλης ή ο Αλαβάνος, επειδή τρελάθηκε -που τρελάθηκε, εδώ που τα λέμε. Υπάρχει σοβαρή κατανομή ευθυνών σε όλους. Φταίνε οι ομαδούλες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που ήθελαν να κάνουν το «στρατηγικό επενδυτή» στο ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλαβάνος, που ξεκίνησε από φωτεινός ηγέτης κι έφτασε μέχρι «γκρουπουσκουλιάρης» του «Μετώπου Ανατροπής και Κατεδάφισης», όπως το λέω εγώ, ο Τσίπρας που δεν πήρε μια απόφαση να πει «ο ΣΥΡΙΖΑ τελείωσε»...

Έχουν βάση οι αιτιάσεις του κ. Τσίπρα ότι η αποχώρηση δεν εδράζεται σε σοβαρούς λόγους ή δεν έχει αντιστοίχιση στην κοινωνία;

Ηταν πολύ σοβαρός ο λόγος. Ζητήθηκε απεμπλοκή του ΣΥΝ από το ΣΥΡΙΖΑ. Να προχωρήσει ο ΣΥΝ μόνος του σε μια άλλου τύπου αριστερή συμμαχία. Ξέρετε, ο ΣΥΝ πέτυχε την παγκόσμια πρωτοτυπία να κάνει μια συμμαχία πιο στενή από τον εαυτό του. Και βρεθήκαμε να μας κουνούν διάφοροι το δάχτυλο και να μας λένε «είσαι έξω από το πλαίσιο της επανάστασης» και άλλες τέτοιες ιδεοληψίες και κολλήματα. Γι’ αυτό υπάρχουν σήμερα 132 ομαδούλες, πιο πολλές από τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ...

Ο κ. Τσίπρας είπε ότι υπάρχουν και προσωπικά απωθημένα, ότι κάποιοι δεν αντέχουν πια να βλέπουν τον εαυτό τους σε δεύτερο ρόλο...

Λέει το ίδιο που θα του πει αργότερα κι αυτουνού κανένας άλλος, όταν θα πάει κι αυτός στα αζήτητα, τον «καθαρίσουν» και τον φάνε «στο φούρνο με πατάτες»!

"Εσωτερικός εχθρός"

Ποιοι θα είναι αυτοί;

Ενα μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, ένα μέρος του ΣΥΝ. Δε θέλει πολύ... Ελπίζω να γλιτώσει γιατί τον αγαπάω, είναι φίλος. Ομως, θεωρώ αυτονόητο ότι θα γίνει κάποια στιγμή. Διότι υπάρχει αυτή η βλάβη της Αριστεράς, πάντα να ψάχνεις τον «εσωτερικό εχθρό». Ως τώρα ο «εσωτερικός εχθρός» ήταν η πτέρυγα. Τώρα είδα δυο τρεις συνιστώσες που έβγαλαν κάτι ανακοινώσεις που ουσιαστικά έλεγαν «επιτέλους, διώξαμε τα βαρίδια, πάμε τώρα να φάμε την ’’Πλατφόρμα 2010’’». Δηλαδή, ήδη έχουν βρει το νέο «εσωτερικό εχθρό» και δε θα σταματήσουν μέχρι να καθαρίσει «και ο σύζυγος τη γυναίκα του», γιατί εδώ κάθε αντρόγυνο είναι και μια... συνιστώσα! Υπάρχει βλάβη, σας λέω, που λύνεται μόνο με ψυχίατρο!

Λύση πολιτική μπορεί να βρεθεί σ’ αυτόν το φαύλο κύκλο;

Βεβαίως. Να καλυφθεί ο χώρος, αλλά με ξεκάθαρη φυσιογνωμία αριστερού ευρωπαϊσμού, δημοκρατικών διαδικασιών, ανοιχτών οριζόντων, πλατιών συμμαχιών. Δεν μπορεί να λέμε: «Δε συνεργαζόμαστε με το ΠΑΣΟΚ». Τι πάει να πει αυτό; Για ένα πάρκο σε ένα δήμο, δε συνεργαζόμαστε επειδή είναι το ΠΑΣΟΚ; Το ζήτημα δεν είναι με ποιον θα συνεργαστείς ή όχι, αλλά με ποιο πρόγραμμα. Αν είναι για πέντε σημεία που θα αλλάξουν αυτό το χάλι που ζούμε, να συνεργαστώ και με τον... Φούφουτο!

Λέτε, δηλαδή, «ναι» σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ ακόμη και σε κεντρικό επίπεδο;

Βεβαίως. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν ένα νεοφιλελεύθερο, δεξιό ανοσιούργημα και ήταν ένα «καλό ΠΑΣΟΚ», γιατί όχι;

Τι εννοείτε «καλό ΠΑΣΟΚ»;

Ενα ΠΑΣΟΚ που να μην έχει λαμόγια, υπουργούς που έχουν φάει τρισεκατομμύρια, να μην έχει μέσα από ακροδεξιούς μέχρι αριστεριστές... Το ΠΑΣΟΚ είναι κι αυτό ένα απέραντο ψυχιατρείο. Να καθίσουμε κάτω και να πούμε: εξωτερική πολιτική, αλλαγή πλεύσης στο ενεργειακό, διαχωρισμός Κράτους - Εκκλησίας. Στα λόγια το ΠΑΣΟΚ τα έχει πει. Αλλά, όταν έρχεται η πράξη, μας «πηδάει»...

Λέτε, δηλαδή, ότι ο κόσμος του ΠΑΣΟΚ που αγανακτεί μπορεί να βρει αυτό που αναζητά κοντά στην πτέρυγα;

Σήμερα στο χώρο ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ υπάρχει ένα τεράστιο κενό. Αυτό πρέπει να συμπληρωθεί. Αυτό θέλουμε να κάνουμε εμείς. Αυτό δεν απορρίπτει το Συνασπισμό, τους Οικολόγους, μέρος του ΚΚΕ ή του ΠΑΣΟΚ. Υπάρχουν 1 εκατομμύριο άνθρωποι ανένταχτοι, που πιστεύουν στην Αριστερά, με ευρωπαϊκό όμως προσανατολισμό. Οχι να ξαναφτιάξουμε την Κομεκόν και τους Ερυθρούς Χμερ. Οχι να πάμε στη Στάζι και στην Κα Γκε Μπε!

Άρα, το ΚΚΕ δεν έχει χώρο σε αυτήν τη συμμαχία;

Η ηγεσία και η κεντρική στρατηγική του, όχι βέβαια. Αφού θέλουν να γυρίσουμε στη Μόσχα! Αλλά ο κόσμος του εξυπακούεται ότι έχει χώρο.

Για τον Παπαδημούλη

Πρέπει να επιστρέψετε τις έδρες που πήρατε με το ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές;

Οι πολίτες ψήφισαν κι έβγαλαν δέκα βουλευτές του ΣΥΝ και τρεις ανένταχτους. Αν ο κόσμος ήθελε να επιλέξει ανθρώπους από τα γκρουπούσκουλα, θα τους είχε ψηφίσει. Ουδένα ψήφισε. Οι συνιστώσες δεν έχουν εκλέξει ούτε ένα βουλευτή. Υπάρχει ο κ. Δρίτσας, ο κ. Μουλόπουλος, που είναι βουλευτής Επικρατείας, όχι με σταυρό δηλαδή, οι οποίοι δεν ανήκουν σε καμιά συνιστώσα. Δεν υπάρχει ΑΚΟΑ, ΚΟΕ και πάει λέγοντας...

Επαφές με άλλους ανεξάρτητους βουλευτές έχετε σήμερα;

Καμία. Οφείλω πάντως να πω ότι υπάρχει ένα πλήγμα, ένα κακό δώρο που «προσφέρει» σ’ αυτή την ιστορία ο Δημήτρης ο Παπαδημούλης.

Που έμεινε στο ΣΥΝ; Εδωσε άλλοθι, δηλαδή;

Παρά το ότι οι περισσότεροι το περίμεναν, εγώ πίστευα μέχρι τέλους ότι, όπως είπε κι ο ίδιος, έχει τα όριά του. Λέει ότι πάλευε για την ενότητα. Μα κι εμείς, δεν μαχαιρωθήκαμε με κανέναν. Και να ξέρετε, μαζί με το ΣΥΝ θα πάμε. Εγώ το θεωρώ βέβαιο ότι και στις αυτοδιοικητικές εκλογές θα πάμε μαζί.

Διακηρύσσετε κι εσείς κι ο ΣΥΝ, ακόμη και τα «γκρουπούσκουλα», όπως λέτε, μια πλατιά ενότητα της Αριστεράς. Πώς να σας εμπιστευτεί όλους εσάς ο κόσμος ως καταλύτες αυτού του οράματος, όταν οι ίδιοι κάθε τρεις και λίγο προχωράτε σε διάσπαση;

Αν στις επόμενες εκλογές κατέβει καθένας χωριστά, δε θα μπει κανένας στη Βουλή...

Ο ΣΥΝ έγινε «ΚΚΕ Β’»...

Ούτε ο ΣΥΝ;

Ο ΣΥΝ σήμερα είναι ΚΚΕ Β’. Γιατί ο κόσμος να μην ψηφίσει το αυθεντικό ΚΚΕ; Εγώ θέλω να υπάρξει μια πλατιά συμμαχία στην οποία θα συμπορευτούν η πτέρυγα, ο ΣΥΝ με επαναπροσδιορισμό της φυσιογνωμίας του, οι Οικολόγοι, ένα μεγάλο μέρος οπαδών και στελεχών του ΠΑΣΟΚ, τρεις τέσσερις μικρότερες ομάδες της Αριστεράς με τους οποίους μπορούμε να πάμε μαζί για κάπου. Αυτό, αν συμφωνήσουμε και το προχωρήσουμε, δε θα έχει 3%, θα έχει 15%. Αυτή η Αριστερά που περιγράφω θα έπρεπε να έχει σήμερα 20%. Δε φταίει ο κόσμος που δεν την ψηφίζει, φταίνε οι ομαδούλες, οι αντιπαλότητες μέχρι θανάτου και κυρίως ένα κεντρικό ζήτημα για όλους τους αριστερούς: ότι, «όταν ο Θεός έβρεχε μυαλά, εμείς κρατούσαμε ομπρέλα»!

Σήκωσε το γάντι η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΝ

Δεν συμμετέχει στα νέα όργανα του κόμματος, δεν υπηρετεί το σχέδιο ΣΥΡΙΖΑ

Έξοδος από την ομηρία σε ένα πολιτικό σχέδιο που δεν περιέχει τον αριστερό ευρωπαϊσμό, τον δημοκρατικό μεταρρυθμισμό και την σύνθεση της διαφορετικότητας.

Ήταν μεγάλο το πλήθος και μέγα το πάθος στην σύναξη των ανανεωτικών. Συντριπτική και ομόθυμη η απόφαση ότι δεν πάει άλλο.

Ο Φώτης Κουβέλης έδωσε τον τόνο με την εισήγησή του.

Δεν μπορούμε να υπηρετήσουμε από θέσεις ευθύνης ένα πολιτικό σχέδιο με το οποίο δεν συμφωνούμε στην βασική του κατεύθυνση.

Μεταλλαγμένο σε αντιευρωπαϊκή κατεύθυνση, κατά των αριστερών μεταρρυθμίσεων με ευρύτατες συνεργασίες, σε ένα κόμμα δημοκρατικού συγκεντρωτισμού που ποινικοποιεί την διαφορετικότητα.

Αλλά κυρίως σε ένα κόμμα που συνεχίζει στην γραμμή του αντισυστημικού Συριζα και την απορρόφηση στον αριστερισμό.

Αυτή ήταν η ουσία των τοποθετήσεων της ολότητας σχεδόν των ομιλητών. Λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα, διαφώνησαν μόνο για τον χρόνο εκδήλωσης της εξόδου...

Από σήμερα, όσοι θεωρούσαν ότι οι κόκκινες γραμμές που τέθηκαν από τον Δεκέμβρη, ήταν επικοινωνιακά κόλπα, θα εισπράξουν πίσω την αλαζονεία τους.

Κι όσοι από μας θεωρούσαν τους δισταγμούς της πτέρυγας, φόβο και συνήθεια, είναι πια ειλικρινά περήφανοι για τους συντρόφους τους.

Τώρα, την θέση στην ομηρία της πτέρυγας παίρνει το αριστερό ρεύμα.

Θα ακολουθήσουν και άλλα επεισόδια στην καταστροφική για τον Συνασπισμό δράση της καθεστωτικής και αλαζονικής ομάδας γύρω από τον Α. Τσίπρα καθώς και η αντεπίθεση του Α. Αλαβάνου.

Ας φάνε τα μουστάκια τους. Ποτέ άλλωστε δεν καταλάβαμε τι τους χωρίζει εκτός από προσωπικές φιλοδοξίες.

Σήμερα είναι ημέρα ανακούφισης για την δημοκρατική αριστερά.

Εξέρχεται από ένα παραλυτικό περιβάλλον, ανακτά την αξιοπρέπειά της και στέλνει μήνυμα ενεργοποίησης στους χιλιάδες αποστασιοποιημένους υποστηρικτές της.

Τα της δημιουργίας νέου φορέα είναι θέμα χρόνου.

Το ρίσκο είναι μεγάλο αλλά μεγάλη είναι και η ψυχή της.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και η αποτυχία είναι προτιμότερη από την αργή αυτοκτονία στο παρακμιακό περιβάλλον και στην πολιτική σιγή του νεοδογματισμού.

Όπως λέει άλλωστε κι ο R.M.Unger "Ακόμη και αν αποτύχουμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο θα έχουμε πετύχει στο ν’ αλλάξουμε τον εαυτό μας ...και να ζήσουμε σπουδαιότερες ζωές".

Ψυχή βαθιά λοιπόν...

Έφτασε η ώρα

του Κώστα Ανδρέου

ΣΥΝκάηκα ρε παιδιά... δεν το βλέπετε;

Ότι είχα να πώ για την ανάγκη της αποχώρησης της Ανανεωτικής Πτέρυγας, από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και την ανάληψη της πρωτοβουλίας για την συγκρότηση μιας Λογικής και Δημοκρατικής Αριστεράς, το έχω ήδη πεί, γράψει, ευχηθεί, παρακαλέσει, προτρέψει. Για μένα είναι το κεντρικό στοίχημα, όχι μόνο της αριστεράς, αλλά του διαφωτισμού στην χώρα μας.

Η κρίση ήρθε και η χώρα πλέον ζεί τα χρόνια του ΔΝΤ. Για πόσο άραγε ακόμη. Εξι μήνες;

Ένα χρόνο, δύο ,ακόμη; Μετά θάρθουν μάλλον ακόμη χειρότερα χρόνια.

Η ΕΕ μεταμορφώθηκε στο απαίσιο πρόσωπο, του κέρδους που είναι πάνω από τους ανθρώπους, απροκάλυπτα. Το κοινωνικό κράτος, αντιμετωπίζεται σαν απηρχαιωμένη πολυτέλεια, σαν εμπόδιο που πρέπει να μπεί στην άκρη. Προέχει ο διεθνής ανταγωνισμός. Οι μπίζνες. Τα πλεονάσματα.

Η ΕΕ των 6 στην αρχή, των 10, των 15 των 26 χωρών, αντικαταστάθηκε από την ΕΕ της Γερμανίας και των δορυφόρων της.

Από την ΕΕ του 40% των χωρών και του 60% των λαών, φτάσαμε στην Ευρωζώνη της τιμωρίας, στην ευρώπη του καιάδα, που όποιος χωλαίνει περισσότερο από 3% στα ελλείματα και 60% του εξωτερικού χρέους, πετιέται στο περιθώριο, στην σύνταξη του 49%, έξω από την ζώνη, στην χρεοκοπία.

Βάλαμε όμως και μείς το χέρι μας, γι’αυτή την εξέλιξη, τότε που πανηγυρίζαμε για το αριστερό ΟΧΙ των Γάλλων και των Ολλανδών . Θυμάστε;

Ήταν τότε , που σταμάτησε η πολιτική ολοκλήρωση, ακριβώς την στιγμή που θα έπρεπε να γίνει το βήμα, που ξέρουμε τώρα πόσο μας στοιχίζει. Το ακούς Αλέκο. Το ακούω να λές.

Ηταν τότε, που θα φτιάχναμε εναλλακτικό σύνταγμα των λαών. Το θυμάσαι Αλέκο; Το θυμάμαι να λές.

Ηταν τότε, που όταν άνοιγε η υπόθεση του Βατοπεδίου, εμείς ανακαλύπταμε το Βατοπέδι του ΠΑΣΟΚ, που όποιος το θυμηθεί τώρα κερδίζει χρυσούν ωρολόγιο. Το θυμάσαι Αλέκο; Αμφιβάλω.

Ηταν τότε, που ο λαός έδινε λευκή επιταγή. 18% επίσημα –μου έχει εκμυστηρευτεί δημοσκόπος- 28% , που δεν τολμούσε να το δόσει και μείς λέγαμε «Καλώς τα παιδιά». Το θυμάσαι Αλέκο; Το θυμάμαι να λές;

Πόσο περισσότερο κακό θα μπορούσε να κάνει κανείς στην Αριστερά;

Και το μεγάλο ερώτημα μου, είναι το γιατί;

Γιατί;

Αυτός ήταν, είναι και θα είναι φίλοι, αυτός ο χώρος.

Είναι άλλη μια εκκλησία. Είναι άλλη μια ομάδα, «φίλων των ηρώων». Είναι άλλη μια ομάδα ανθρώπων που τους φτάνει αυτό. Να ξέρουν οι φίλοι τους, οι γείτονές τους, ότι είναι φίλοι «ηρώων», βασανισμένων.

Κάποτε ασχολήθηκαν με τα κοινά και κατάφεραν να βγούν «ήρωες».

Αν ξανασχοληθούν, ποιος μας βεβαιώνει ότι δεν θα χάσουν αυτό το φωτοστέφανο;

Αυτό είναι το δίλλημα. Θα μείνουν πιστοί στην εκκλησία ή θα την γκρεμίσουν και θα εκτεθούν.

Σιγά μην εκτεθούν.

Γιώργο αφιέρωσέ τους, άλλο ένα κεράκι. Να μην ξεχνιούνται.

Έφτασε η ώρα. Ή με τον Γιώργο, τον leo, τον LLS ή με τον ΣΥΝ...

Γιατί σοσιαλδημοκράτης;

από το ιστολόγιο Ανανεωτική Άποψη, νέων της ανανεωτικής πτέρυγας

Ήμουν φοιτητής κοινωνιολογίας, όταν έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο της Ρόζας Λούξεμπουργκ "Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση;". Την απάντηση, μου την είχαν δώσει από πριν διάφοροι σύντροφοι, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ! Έτσι λοιπόν και γώ, κάθισα να διαβάσω το βιβλίο όντας προδιατεθειμένος ότι θα βρω την απάντηση στο ερώτημα γιατί επανάσταση και όχι μεταρρύθμιση. Ήλπιζα ότι η επιχειρηματολογία θα με πείσει προς αυτήν την κατεύθυνση, μάταια όμως, καθώς από τις πρώτες κιόλας σελίδες οι ελπίδες μου διαψεύστηκαν.

Ουσιαστικά σε αυτό το βιβλίο, η Ρόζα Λούξεμπουργκ προσπαθεί να αποδομήσει τη μεταρρυθμιστική σκέψη του αναθεωρητή Μπερνστάιν. Βασικό επιχείρημα της είναι η Μαρξική αντίληψη περί κατάρρευσης του καπιταλισμού, όπου ο τελευταίος θα καταρρεύσει από τις εγγενείς του αντιφάσεις και από το "μεγάλο κραχ". Αυτό είναι δεδομένο σύμφωνα με την κομμουνιστική προσέγγιση των πραγμάτων, όπως δεδομένο είναι ότι υπάρχει μεταθάνατον ζωή σύμφωνα με τον Χριστιανισμό. Κάτι τέτοιο όμως δεν έχει αποδειχτεί και ως αριστερός που πιστεύει στον Διαφωτισμό και στην επιστήμη δεν μπορώ να το ασπαστώ.

Ας δούμε όμως επιγραμματικά βασικά συστατικά της σκέψης του Μπερνστάιν για να απαντήσω στο ερώτημα που έθεσα στην κεφαλίδα του κειμένου.

Στο κοινωνικοπολιτικό:

1. Η κοινωνική συνθετότητα είναι εγγενές χαρακτηριστικό της καπιταλιστικής κοινωνίας. Η μαρξική ανάλυση περί ταξικής πόλωσης δεν υφίσταται, καθώς ο Μπερνστάιν παρατηρεί στην εποχή του να γίνεται το αντίστροφο από την προλεταριοποίηση των ενδιάμεσων στρωμάτων. Δηλαδή παρατηρεί να υπάρχει κοινωνική κινητικότητα από το προλεταριάτο στα μεσαία στρώματα.
2. Μεγάλη αξία στον συνδικαλισμό. Η τάξη, δεν ορίζεται ως προς την σχέση που έχει με τα μέσα παραγωγής αλλά από μια σειρά άλλων παραγόντων όπως η παιδεία, το εισόδημα, το κοινωνικό κύρος, στοιχεία που αργότερα ο μεγάλος κοινωνιολόγος Μαξ Βέμπερ τα χρησιμοποίησε για να αναπτύξει τη θεωρία του περί κοινωνικής στρωμάτωσης και όχι κοινωνικής τάξης. Η αξία που έδωσε ο Μπερνστάιν στον συνδικαλισμό, εξηγείται ακριβώς από την λογική της διεκδίκησης που αντικαθιστά κατ’ αυτόν τη Μαρξική λογική της κοινωνικής σύγκρουσης, καθώς στη διαδικασία της κοινωνικής κινητικότητας όλοι προσπαθούν να επωφεληθούν από την αναδιανομή του κοινωνικού πλεονάσματος. Ο Μπερνστάιν, όπως αναφέρθηκε, ήθελε να αντικαταστήσει την τάξη και στη θέση της να βάλει την έννοια του κοινωνικού στρώματος. Ο καπιταλισμός, δημιουργεί κοινωνικές ανισότητες μέσω της εκμετάλλευσης, άρα, οι εργαζόμενοι/ες, οφείλουν να οργανωθούν στο συνδικάτα τους και να διεκδικήσουν στο σήμερα κοινωνικές και πολιτικές βελτιώσεις.
3. Ουτοπία ο σοσιαλισμός με βίαιη επανάσταση. Οι εργαζόμενοι/ες, οφείλουν να περάσουν από μακροχρόνιους αγώνες, να μετασχηματιστούν οι αντιλήψεις τους, να συνδικαλιστούν, να χτίσουν κινήματα και να διεκδικήσουν στο σήμερα καλύτερους όρους εργασίας και ζωής.
4. Στόχοι του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Πολιτική οργάνωση των εργαζόμενων τάξεων και δημοκρατική διαπαιδαγώγηση αυτών. Μεταρρυθμιστικοί αγώνες που ευνοούν τους εργαζόμενους και ισχυροποιούν τους δημοκρατικούς θεσμούς του κράτους. Ενίσχυση των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας μέσα από ειρηνικές δράσεις και τμηματικές μεταρρυθμίσεις. Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΑΠΛΩΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Στο οικονομικό:

1. Αμφισβήτηση της θεωρίας της αξίας του Μάρξ. Το επίπεδο της ζωής της εργατικής τάξης έχει βελτιωθεί σε σχέση με τα χρόνια που έγραφε ο Μαρξ από το Μάντσεστερ και συνεχώς βελτιώνεται. Άρα το επίπεδο διαβίωσης των εργατών δεν είναι δυνατόν να συνδεθεί άμεσα με το ποσοστό υπεραξίας και το βαθμό εκμετάλλευσης. Επιπροσθέτως, τα εμπορεύματα δεν έχουν αξία παρά μόνο η τιμή τους! Άρα τα πρώτα έχουν αξία επειδή έχουν αγοραία τιμή.
2. Οικονομική αποκέντρωση ως λογική συσσώρευσης. Το κεφάλαιο δεν το οικειοποιούνται λίγοι αλλά περνά στα χέρια ενός αυξανόμενου αριθμού ατόμων. Έτσι, παρατηρείται η τάση του καπιταλισμού να αναπαράγει και να διευρύνει τον αριθμό των κεφαλαιοκρατών.

Ο Μπερνστάιν, έζησε στη Γερμανία, σε μια εποχή ανόδου τμημάτων του προλεταριάτου στη μεσαία τάξη. Σίγουρα από αυτή την άποψη και εν μέσω οικονομικής κρίσης και με την ανεργία να εκτοξεύεται στο 20% είναι άκαιρο να φέρνω σαν παράδειγμα κάποιες απόψεις του Μπερνστάιν. Η απάντηση μου στο γιατί σοσιαλδημοκράτης (χρησιμοποίησα ως εργαλείο τον Μπερνστάιν, θα μπορούσε να ήταν και άλλοι και σίγουρα κανένας δογματικά), έχει να κάνει με την έννοια του πολιτικού απέναντι σε κάθε είδους μεταφυσική προσέγγιση. Και δυστυχώς η μεταφυσική και το δόγμα δεν αναφέρονται μόνο στη θρησκεία. Η μεταρρυθμιστική αριστερά, έχει τις δυνατότητες να προσφέρει στην κοινωνία επειδή έχει ρεαλιστικές προτάσεις που μπορεί να τις ακούσει με ενδιαφέρον ακόμα και κάποιος που δεν συμφωνεί με αυτές. Αυτή είναι η διαφορά με τις ολοκληρωτικές θεωρήσεις που όσο και ωραίες να ακούγονται μερικές φορές δεν μπορούν να πουν τίποτα στο δια ταύτα. Είναι το ισχυρό μας όπλο, το ξέρουμε. Ας βγούμε επιτέλους δυνατά όσο η κοινωνία μας θυμάται ακόμα γιατί μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ θα μας ξεχάσει, θα μας βάλει στην ίδια θέση με το συνονθύλευμα, και δεν θα φταίει συντρόφισσες/οι, εκτός αν θεωρούμε ότι θα πρέπει να ξέρει ποιος είναι το αριστερό ρεύμα, ποια η Α.Π, ποια η ΚΟΕ κτλ. Mη γίνουμε και μεις αριστεριστές στο τέλος…

Αντρέας Τσιμεράκης

Καταπίεση, ασφυξία και εργασιοθεραπεία

Όταν τα δεδομένα δείχνουν με σαφήνεια ότι το ιδρυτικό συμβόλαιο του ΣΥΝ έχει ακυρωθεί ήδη από την έναρξη της «αριστερής στροφής» (ασχέτως πότε το συνειδητοποίησε ο καθένας μας ξεχωριστά) κι όταν οι αριστεροί πολίτες της δημοκρατικής και ανανεωτικής λογικής έχουν εγκαταλείψει μαζικά το κόμμα του Συνασπισμού, ποια τέλος πάντων είναι η κόκκινη γραμμή που μας κρατά ακόμα μέσα σε αυτήν την μιζέρια;

Η ανανεωτική πτέρυγα καλώς ή κακώς είναι η μόνη συλλογικότητα που διαθέτει υποδομή για μια νέα, αυτόνομη προσπάθεια.

Αυτή η υποδομή καταστρέφεται σιγά σιγά στην πορεία για το συνέδριο που γίνεται για να λύσουν τα προβλήματά τους το αριστερό ρεύμα και η προεδρική "φρουρά".

Οι άλλοι τι περιμένουμε; Τον από μηχανής θεό, δηλαδή να γίνει τρία κομμάτια το ρεύμα μήπως και ξαναμοιραστεί η τράπουλα;

Αυτό δεν είναι πολιτική είναι καιροσκοπισμός.

Αυτό που κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να μας απασχολεί, είναι η αδυναμία του συνιδρυτικού εταίρου αριστερού ρεύματος να αρθρώσει την οποιαδήποτε πολιτική και οργανωτική θέση και η αναξιοπιστία του ως και τούτου για την όποια συνέχιση του κοινού εγχειρήματος.

Η πτέρυγα άγεται και φέρεται κατά τις ορέξεις των ομάδων του ρεύματος και οι αντιστασιακές της κορώνες λίγη σημασία έχουν όταν συνεχώς αναβάλλει την όποια σαφή αντίδραση.

Κι αυτό διολίσθηση είναι: διολισθαίνουμε προς το συνέδριο χωρίς να εννοούμε τις κόκκινες γραμμές (οι οποίες έχουν ποικίλες αναγνώσεις) και το «όλα είναι ανοιχτά» είναι απλό σχήμα λόγου γιατί από μια άποψη πάντοτε όλα είναι ανοιχτά.

Κατανοώ ότι κάποιοι σύντροφοι προτιμούν την σιγουριά της μειοψηφίας παρά το άνοιγμα στην κοινωνία με αυτόνομο λόγο και συγκρότηση – ας μην το παρουσιάζουμε όμως με πολιτικό περιτύλιγμα.

Η ώρα της αυτόνομης συγκρότησης ήταν χθες, οι προετοιμασίες έχουν ολοκληρωθεί, δεν πρόκειται να χρεωθούμε καμιά διάσπαση γιατί η κοινωνία ζητά τον λόγο της δημοκρατικής αριστεράς και απεχθάνεται τον αριστερισμό και την χρόνια φαγωμάρα.

Κι ενώ όλα είναι έτοιμα συρόμαστε πάλι πίσω σε διαπραγματεύσεις στο παραβάν, σε ρόλο πολιτικού κορόϊδου δηλαδή να προσφέρουμε ψήφους, δυνάμεις και χρήματα στον αριστερίστικο κατήφορο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.

Και ψυχραινόμαστε καθημερινά με τους συντρόφους της άλλης όχθης που θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί στους κοινούς αγώνες και κοντεύουμε να μην μιλιόμαστε πλέον – γιατί;

Γιατί παίζονται πόντοι και κουκιά στην εσωκομματική αρένα.

Κανένα λόγος δεν συντρέχει να παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε αλλότριους σχεδιασμούς.

Εδώ και τώρα βελούδινο διαζύγιο απαιτείται για να προλάβουμε την κρίση ή έστω σαφέστατη δέσμευση, εάν είναι να υποστούμε την ταλαιπωρία του συνεδρίου, ότι εάν το ρεύμα -σε όποια του εκδοχή- ή η πλειοψηφία νομιμοποιήσει τις επιλογές για συμμετοχή στον ΣΥΡΙΖΑ-κόμμα, η αντίδραση να είναι η παράλληλη ιδρυτική πράξη της νέας συλλογικότητας.

Αλλιώς τι κόκκινη γραμμή είναι αυτή; Μάλλον με διολίσθηση μοιάζει στα ίδια μέσω εργασιοθεραπείας…

Ας δεσμευτούν σε αυτό και όσοι υποτίθεται ότι αντιτίθενται στην διάλυση του ΣΥΝ στον ΣΥΡΙΖΑ.

Περιμένουμε καθαρές κουβέντες. Και δεν είμαστε δεδομένοι για κανέναν από όσους τυχόν κάνουν τους προσωπικούς τους υπολογισμούς. Φανταράκια τέλος...

Η μικρή Α.Π. πάει συνέδριο

του Κώστα Ανδρέου

Τελικά η Α.Π. πάει στο συνέδριο.

Κάτι σαν την μικρή κοκκινοσκουφίτσα που πάει στην γιαγιά της και ο κακός λύκος, αλοίμονο, είναι εκεί στο δάσος και καιροφυλακτεί.
Τι πιθανότητες έχει;
Πόσοι σύνεδροι, ποιο ποσοστό της επιφυλάσσει η συμμετοχή της; Τι θα εκπροσωπεί αύριο, αυτό το ιστορικό ρεύμα;
Ποιος πήρε την ευθύνη να την οδηγήσει σε τέτοια περιπέτεια;
Εχει πιθανότητες η κοκκινοσκουφίτσα να νικήσει τον κακό λύκο και να μετατρέψει αυτό το συνέδριο από συνέδριο εκκαθάρισης και περιθωριοποίησης προδιαγεγραμμένης, σε συνέδριο ουσιαστικό, σε συνέδριο αποκαθήλωσης του αριστερισμού και του τυχωδιωκτικού οπορτουνισμού;
Εγώ υποστηρίζω, παρά την πλήρη διαφωνία μου για την συμμετοχή της Α.Π. σ’αυτό, ότι έχει την πολιτική και ιδεολογική επιρροή για να κερδίσει.
Να κερδίσει. Όχι να επιβιώσει. Να κερδίσει για το καλό όλης αυτής της ιστορικής περιπέτειας. Να κερδίσει για το καλό της Ανανεωτικής Αριστεράς , για το καλό όλης της χώρας.
Για να συμβεί αυτό όμως, υπάρχει μια προυπόθεση.
Να μετατρέψει το συνέδριο από συνέδριο αφωνίας σε συνέδριο πολιτικής συζήτησης με ένα και μόνο θέμα. Πως θα βγεί η χώρα από την κρίση.
Δεν είμαι μέλος του ΣΥΝ και προφανώς δεν μου πέφτει και λόγος για το τι θα κάνει η Ανανεωτική Πτέρυγα, αλλά έτσι επειδή με μεγάλη ευγένεια αυτό το site φιλοξένησε τη γνώμη μου, όποτε τα επιθύμησα, νοιώθω υποχρεωμένος να πώ την γνώμη μου.

Το ιδεολογικό όριο της παραδοσιακής Αριστεράς.

Η Ανανεωτική Αριστερά, λούζεται διάφορα επίθετα, από τους «αυτόκλητους» αριστερούς του Αριστερού Ρεύματος, του Κοκκινοπράσινου και των συνιστωσών περί τον Αλαβάνο συνιστουσών για έναν και μόνο λόγο. Το έχω ξαναπεί στο κείμενό μου σ’αυτό το site όπου υποστήριζα ότι η Αριστερά πρέπει να βγάλει την επανάσταση από το μενού της αν θέλει να κάνει αριστερή πολιτική και έτσι δεν επανέρχομαι.
Θα προσθέσω όμως ένα απλό λογικό σχήμα για να γίνει κατανοητή αυτή η κεντρικού χαρακτήρα ανάγκη.
Το 17 οι Μπολσεβίκοι, έκαναν την επανάσταση στηριζόμενοι στην συμμαχία των εργατών με τους αγρότες, επειδή το βασικό αίτημα μιας επανάστασης και η βασική προϋπόθεση αποδοχής της από την κοινωνία και συστράτευσης, είναι το εγχείρημα να μπορεί να καταλήξει σε μια βασική δυνατότητα.
Η επανάσταση πρέπει να μπορεί να θρέψει, να δώσει ψωμί –ένα από τα τρία συστατικά του κεντρικού συνθήματός της «Ψωμί , γή, ειρήνη»- στην κοινωνία. Η επανάσταση πρέπει να μπορεί να οδηγήσει την κοινωνία με την εξασφάλιση των στοιχειωδών αναγκών της.
Σήμερα η κρίση στην Ελλάδα, μας καλεί να απαντήσουμε ξανά στο ίδιο σύνθημα, αν θεωρούμε ότι χρειάζεται μια επανάσταση για να λυθεί.
Ολοι αυτοί που περιμένουν η κρίση να οδηγήσει σε κοινωνικές εκρήξεις και «κινηματικές ευκαιρίες», θα πρέπει να απαντήσουν πριν απαντήσουν σε δευτερεύοντα θέματα, στο ερώτημα.
Με ποιους και πως θα εξασφαλίσει αυτή η άλλη, η επαναστατική εκδοχή, το ψωμί της χώρας;
Οι αγρότες πριν από έναν μήνα ακόμη ήταν στα μπλόκα για να πάρουν τις επιδοτήσεις με τις οποίες έχουν μάθει να ζούν τα τελευταία 30 χρόνια. Όχι μόνο δεν έχουν να προσφέρουν ψωμί, αλλά χρειάζονται και αυτοί μια επιδότηση για να επιβιώσουν.
Οι βιομηχανικοί εργάτες, μετά την φυγή 50.000 επιχειρήσεων στα βαλκάνια, αποτελούν μειοψηφία που κινδυνεύει να χάσει και αυτή την δουλειά της, αν κάποιος καταλάβει τα όποια εργοστάσια.
Οι εργάτες στον τουρισμό, τρέμουν τον «Δεκέμβρη» του Αλαβάνου που θα μειώσει τις αφίξεις τουριστών σε μια χώρα με κοινωνικές εκρήξεις, αν αναλογιστούμε τον νεανικό Δεκέμβρη και τις φωνές των «μικροαστών» του τουρισμού «τότε».
Ας μη μιλούμε για την οικοδομή, για το εμπόριο και τους 1 εκατομμύριο εργαζόμενους στον Δημόσιο Τομέα, που περιμένουν με αγωνία αν θα καταφέρουμε να πάρουμε τα απαιτούμενα δανεικά για να πληρωθούν τον μισθό τους.
Αν κάνουμε λοιπόν ταμείο, βλέπουμε ότι η Αριστερά δεν μπορεί να στηριχτεί στα «παραδοσιακά κοινωνικά υποκείμενα» που θα τις έδιναν την δυνατότητα να τραβήξει τον επαναστατικό της «μονόδρομο».
Αν πετύχει η ακτιβίστικη κοπτοραπτική της μέσα σε μια χαοτική εξέγερση των συντεχνιών, θα καταρρεύσει την άλλη μέρα το πρωί. Αυτός ο στρατός στερείται «επιμελητείας».
Αυτό είναι το σημείο που η Ανανεωτική Αριστερά , με την φρονιμάδα της και τις πραγματιστικές προσεγγίσεις της στο πρόβλημα της κρίσης, μπορεί να οργανώσει την πρότασή της, την συνεισφορά της στο κενό πολιτικής ανάλυσης και πρότασης στην συγκυρία.
Αυτό είναι το σημείο, που κάνει αριστερή πολιτική την πολιτική του δρόμου της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και τυχοδιωκτική αυτή της αριστερής και της αριστερίστικης στροφής, των κινηματικών εφόδων στο πλευρό κάθε συντεχνιακής λαθροχειρίας, που θέλει να κρατήσει τα προνόμια που κατέκτησαν με ποικίλους εκβιασμούς στο παρελθόν, που αρνείται να αποδεχθεί ότι η κρίση ή θα οδηγήσει σε ολοκαυτώματα ανεργίας αδύναμων κοινωνικών μερίδων ή θα μας φωτίσει να προχωρήσουμε σε εξορθολογιμούς με γνώμονα την «κοινωνική δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη στους πλέον αδύναμους τουλάχιστον».

Συμπέρασμα

Η μικρή κοκκινοσκουφίτσα, μόνο έτσι μπορεί να νικήσει τον κακό λύκο, φίλοι μου. Μόνο με την αποδόμηση των επαναστατικών φαντασιώσεων , των κατά τα άλλα αγαπητών συντρόφων των άλλων τάσεων και ευρύτερα των αριστερών. Μόνο με την αποδόμηση των ιδεολογικών τυφλώσεων και την πρόταξη της Λογικής.
Μόνο έτσι, μπορεί να ξεκαθαρίσει η θολούρα των μεγαλοστομιών και η αποκόληση των σταθερών φοβικών ΟΧΙ της σε κάθε κυβερνητική επιλογή.
Η Αριστερά πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι δουλειά της είναι να οδηγήσει την κοινωνία με δικαιοσύνη και φροντίδα στην έξοδο από την κρίση. Πρέπει να καταλάβει ότι καλείται να επιβεβαιώσει ότι είναι η πολιτική δύναμη της λογικής.
Η διακυβέρνηση της χώρας, στην κρίση, δεν είναι υπόθεση κοινοβουλευτικών συσχετισμών μόνο. Οι προτάσεις όλων θα συζητούνται και θα επιβάλλονται από την κοινή γνώμη και εκεί η Ανανεωτική Αριστερά μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο , για το καλό ή το χειρότερο. Ας διαλέξει.

"Ο ΣΥΡΙΖΑ ως σχήμα έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Ζητάμε απεμπλοκή του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ."

Με συμμετοχή υπερτετρακοσίων στελεχών από όλη την Ελλάδα , έληξαν εχθές οι εργασίες της Διήμερης Πανελλαδικής Σύσκεψης της Ανανεωτικής Πτέρυγας (Α.Π.) του ΣΥΝ.

Στην Πανελλαδική Σύσκεψη:

1. Επαναβεβαιώθηκε η συνέχιση της κοινής πορείας και δράσης μαζί με τις δυνάμεις της Πρωτοβουλίας και της ΑΡ.ΣΗ. για την Ανασυγκρότηση της Ανανεωτικής Αριστεράς με την προώθηση των θεματικών πολικών εκδηλώσεων και το μηνιαίο πολιτικό περιοδικό που είναι υπό έκδοση.

2. Εκφράστηκε η έντονη αντίθεση για την διεξαγωγή του Εκτάκτου Συνεδρίου με επιχειρήματα, που έχουν εκτεθεί επαρκώς την τελευταία περίοδο.

3. Αποφασίστηκε:
Α. Να συμμετάσχουμε στο Έκτακτο Συνέδριο με την ολόπλευρη προβολή των θέσεων και ιδεών της Α.Π.
Β. Να κατατεθέσουμε συνολική πολιτική πλατφόρμα με κύριους άξονες:
- ρεαλιστικό πρόγραμμα διεξόδου από την οικονομική κρίση
- αριστερό ευρωπαϊσμό
- συνεργασία με τους Οικολόγους –Πράσινους, ανοικτή σε δυνάμεις τις Αριστεράς
- ευέλικτη πολιτική συμμαχιών στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές
Γ. Να διεκδικήσουμε την ενδυνάμωση του ΣΥΝ και την απόκρουση της ρευστοποίησης του ΣΥΝ.
Να θέσουμε τα συγκεκριμένα πολιτικά μας όρια σε ότι αφορά την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα και να διεκδικήσουμε ξεκάθαρη απόφαση από το Έκτακτο Συνέδριο στο ζήτημα αυτό.

Η Πανελλαδική Σύσκεψη της ΑΠ απευθύνει κάλεσμα στα μέλη και τα στελέχη του κόμματος που εντάσσονται στο ρεύμα της Ανανεωτικής Αριστεράς να πάρουν μαζικά μέρος στις διαδικασίες του Εκτάκτου Συνεδρίου και να διαμορφώσουν τις συνθήκες της καλύτερης δυνατής παρουσίας του χώρου μας.

Δείτε:

Έληξαν οι εργασίες της Διήμερης ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗΣ της ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗΣ ΠΤΕΡΥΓΑΣ

Το ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ -Οι ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

21/02/2010

Εδώ και τώρα σύντροφοι

Του Τάκη Παπαθεοδωρόπουλου

Αγαπητοι συντροφοι και φιλοι της Ανανεωτικης Πτερυγας παρακολουθω με αναμικτα συναισθηματα τα τελευταια γεγονοτα στον ΣΥΝ και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Από την μια πλευρα καταλαβαινω και συμμεριζομαι την αγωνια, τον θυμο και την απογοητευση του αριστερου που ανεξαρτητα σε ποια ταση και συνιστωσα ανηκει, ανεξαρτητα πως ερμηνευει τα πραγματα και ποια γραμμη στηριζει, βλεπει το πραγμα να εχει βαλτωσει και μεσα του συχτηριζει γιατι ντρεπεται να βγει στο καφενειο.

Από την άλλη με συγχωρειτε αλλα αρχιζω να βαριεμαι αφορητα.

Και τουτο γιατι στεκομαστε σχεδον ολοι ενθεν κακειθεν στο ρεπορταζ των διαδοχικων επεισοδιων του σηριαλ της κρισης του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, ψεγοντας ο ενας τον αλλον για σταλινισμο και αντιδημοκρατικοτητα, διαδικαστικα φαουλ, ηθικες παρεκτροπες (!!!), πολιτικες αποκλισεις προς τα αριστερα και προς τα δεξια, κοντρα εκλεγμενων με διορισμενους και παει λεγοντας.

Βαριεμαι λοιπον τοσες δηλωσεις και αναλυσεις γιατι με ολο το δικιο η το αδικο τους, αναπαραγουν απλα τα εδραιωμενα μας στερεοτυπα και πεποιηθησεις, ιστορικες διαδρομες, φιλιες και εχθρες. Κυριως όμως βαριεμαι γιατι σχεδον ολοι οι αναλυτες, αρθρογραφοι και συνεντευξιαζομενοι δεν προχωρανε από το ρεπορταζ στο κινητρο. Και αυτό συσκοτιζει αντικειμενικα τα πραγματα γιατι κρυβει το κυριαρχο ερωτημα.

Τι φταιει;

Με μια εξαιρεση. Την τελευταια ανακοινωση της ΠΑΣΑ.

Για οσους δεν την ξερετε είναι η Πρωτοβουλια για την αντισυστημικη Αριστερα και ουδεποτε πιστευα ότι θα συμφωνουσα με την λογικη που διεπει ανακοινωσης της εστω και διατρεχοντας την όπως στην συγκεκριμμενη περιπτωση αναποδα.

Λεει λοιπον η ΠΑΣΑ με αφοπλιστικη ειλικρινεια… «Το μείζον ζήτημα που ανέκυψε με τη στάση του σ. Κουβέλη και την ανακοίνωση μελών της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, είναι γενικότερο.

Δεν έχει να κάνει απλά με τη διαφοροποίηση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου σε διάφορα θέματα, που προκαταλαμβάνουν και εκβιάζουν τον ΣΥΡΙΖΑ σε τακτικές συμπόρευσης με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές του ΠΑΣΟΚ, ούτε και με την αμφισβήτηση της διαφορετικής άποψης μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που αυτή, υλοποιούμενη, αντιστρατεύεται ανοιχτά και τις αποφάσεις και την ίδια την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ.»

Για να καταληξει «Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ! Η λύση βρίσκεται στην από τα κάτω οικοδόμηση ενός «νέου» ΣΥΡΙΖΑ, ενός ΣΥΡΙΖΑ που θα απεμπλακεί από την κυριαρχία «στελεχών» και μηχανισμών και που θα διευθύνεται από τα ίδια του τα μέλη. Να υλοποιηθούν άμεσα οι αποφάσεις για την εγγραφή μελών και την συγκρότηση παντού επιτροπών ΣΥΡΙΖΑ, και να προχωρήσουμε άμεσα στην προετοιμασία της 4ης Συνδιάσκεψης με εκλεγμένους αντιπροσώπους η οποία και θα εκλέξει τα όργανά του και θα θεσπίσει τους κανόνες λειτουργίας του»

Πραγματι λοιπον το επιδικο δεν είναι ουτε το δειπνο του Λεωνιδα, ουτε ο Παπουλιας, ουτε η ανακοινωση των 23, ουτε καν η συναντηση με τους Οικολογους Πρασινους.

Από την στιγμη που εχει φανει περαν πασης αμφιβολιας το ασυμβατο των εκατερωθεν θεμιτων πολιτικων αποψεων, ιδεολογιων, αποψεων και παει λεγοντας το επιδικο είναι αν θα υλοποιηθει η προτροπη της ΠΑΣΑ η αν αντιθετα ο ΣΥΝ θα απαγκιστρωθει από αυτό που ξεκινησε ως ονειρο ενοτητας για να εξελιχθει σε εφιαλτη διασπασης.

Και η Ανανεωτικη Αριστερα οφειλει να το θεσει ετσι απλα, χωρις φτιασιδωματα, χωρις φιοριτουρες και περιτεχνες διατυπωσεις στην ηγεσια του ΣΥΝ και την πλειοψηφια του.

Και ο καθεις από εκει και περα να σταθμισει τις ευθυνες του. Και προσυπογραφω ακομα μια φραση από την ανακοινωση της ΠΑΣΑ. Αυτή με την οποια καταληγει… «Εδώ και τώρα σύντροφοι».

Τακης Παπαθεοδωροπουλος

Γραμματεας της ΝΕ Αχαιας του ΣΥΝ