Ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο, που όμως δεν απαντά σε μια σειρά κρίσιμα ερωτήματα:
Πως και από ποιον θα διεκδικηθεί ο λογιστικός έλεγχος του χρέους όταν το πελατειακό σύστημα έχει διαβρώσει συνδικάτα, δικαιοσύνη, διανοούμενους αλλά και την συντεχνιακή αριστερά; Όταν, όσον αφορά τον λαϊκισμό στην πολιτική, δεν μπορείς πια να ξεχωρίσεις αριστερούς και δεξιούς, κόμματα εξουσίας και αντιπολίτευσης, συνδικάτα και εργοδοτικές οργανώσεις;
Μέσα σε ένα τέτοιο ασφυκτικό πλαίσιο, η επίκληση μιας λαϊκής εξέγερσης γενικά, φέρνει αναπόφευκτα ως διαχειριστές της τις γνωστές φυσιογνωμίες των ηγετίσκων κάθε λογής γκρουπούσκουλου της "ανατροπής", όπου ο προσωπικός εγωισμός και τυχοδιωκτισμός τους υπερβαίνει κατά πολύ την έγνοια για το καλώς εννοούμενο δημόσιο συμφέρον.
Κι εδώ ερχόμαστε πάλι μπροστά στο "ελληνικό πρόβλημα": την έλλειψη ιθαγενών δυνάμεων ικανών να παραμερίσουν το ατομικό συμφέρον έναντι του εθνικού και συλλογικού και να προτείνουν ένα σύνολο προτάσεων που να αντιμετωπίζει και την ανάγκη επείγουσας διεκδίκησης μέτρων πολιτικής ένωσης της Ευρώπης και την προώθηση των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων στο εσωτερικό της χώρας. Φαίνεται ότι και τα δυο περνούν μέσα από την ενεργοποίηση ενός μετώπου κατά του λαϊκισμού, ενός μετώπου αυτογνωσίας πάνω απ' όλα και παραδοχής όλης της αλήθειας για το παρακμασμένο πολιτικό μας σύστημα. Αλλιώς μόνη ελπίδα φαντάζουν οι φιλέλληνες...
*Δείτε επίσης και το πολύ καλό σχετικό σχόλιο, "Deptocracy -Υποκειμενικά" από Το ελληνάκι!
