Άγγελος Αντωνόπουλος, αντιπρύτανης ΑΣΚΤ & μέλος ΔΣ ΕΜΣΤ: η κρίση δημιουργεί προβλήματα αλλά είναι κι ένα εφαλτήριο για να σκεφτούμε διαφορετικά..

Angelos Antonopoulos interview 

# Tales from the Neverland

της Βασιλίκας Σαριλάκη 

από το art noise*

Μια δουλειά άξια, όμορφη, ευθύβολη, ιδιωματική, αλχημιστική, πολιτική.. Με ευθείς, πλην λεπτοφυείς χειρισμούς και συμβολοθεσίες, ώριμη κι άνετη στους πλασμούς της, με ευφυέστατη σχεδίαση του χώρου, κομψότητα και χάρη μέσα στο ποιητικό της λιώσιμο.. H πρόσφατη, πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση του Άγγελου Αντωνόπουλου που έγινε στο Κέντρο Τεχνών του Πάρκου Ελευθερίας ήταν η αιτία αλλά κι η αφορμή για να συζητήσει το Art Noise εφ’ όλης της ύλης μαζί του.. Η αδέκαστη αναφορά της στον σκληρό καιρό, η grotesco αύρα της, χωρίς άφεση αμαρτιών, η ανεξαγόραστη ματιά της, είναι μια ελπίδα.. Μιλήσαμε για την δυναμική “στροφή” της δουλειάς του που βγαίνει με τόλμη, εμπειρία και πολιτική θέση πλέον στον χώρο, από τις δύο διαστάσεις, την ζωγραφική στις τρείς, την γλυπτική.

Μαζί μ΄ αυτά συζητήσαμε και για τα φλέγοντα: Τι προτείνει ως νέος αντιπρύτανης της ΑΣΚΤ για την αναβάθμιση της Σχολής; Τι απαντά στο γνωστό ερώτημα πότε και γιατί δεν ανοίγει τις πύλες του το ΕΜΣΤ ως μέλος του Δ.Σ του Μουσείου; Την έκθεση επιμελήθηκε η Ρεγγίνα Αργυράκη. Τις φωτογραφίες τράβηξε ο αρχιτέκτων και φωτογράφος Βασίλης Γκοιμήσης, συνεπιμελητής της έκθεσης και τον ευχαριστούμε..

Βασιλίκα Σαριλάκη: Πρόσφατα μπήκες στο Δ. Σ του ΕΜΣΤ κι έγινες αντιπρύτανης της ΑΣΚΤ μετά από την εκλογή σου τον Ιούλιο ως τακτικού καθηγητή. Συγχαρητήρια καταρχήν.

Άγγελος Αντωνόπουλος: Ευχαριστώ..

Β. Σ. Άς ξεκινήσουμε από την ΑΣΚΤ. Ο τέως πρύτανης έλεγε ότι η Σχολή βρίσκεται υπό διάλυση με τεράστια οικονομικά προβλήματα ακόμη και για λειτουργικά έξοδα, πληρωμές μοντέλων, καθηγητών κλπ.. Το ερώτημα είναι ποια νέα μορφή μπορεί να πάρει η Σχολή υπό τις συνθήκες της κρίσης με την νέα Διοίκηση. Ποιες είναι οι πρώτες σκέψεις ώστε η Σχολή να μην διαλυθεί, να πάρει μια νέα βιώσιμη μορφή, να αποκτήσει εξωστρέφεια και να λειτουργήσει όσο μπορεί καλύτερα;

Α.Α. Το πρώτο πράγμα που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να συνειδητοποιήσουμε και να προσδιορίσουμε το περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται και δραστηριοποιείται η Σχολή. Και από ότι ξέρουμε όλοι μας είναι ένα πάρα πολύ δύσκολο οικονομικά κι όχι μόνον.. Ωστόσο η κρίση δημιουργεί προβλήματα αλλά είναι κι ένα εφαλτήριο για να σκεφτούμε διαφορετικά.. Αυτό λοιπόν το διαφορετικό προσπαθούμε να το εντοπίσουμε, να το καταγράψουμε και να το διεκδικήσουμε ως ΑΣΚΤ όσο μπορούμε.. Το οικονομικό κομμάτι είναι σίγουρα ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα.. Από τα 5 εκατομμύρια πριν 4-5 χρόνια έχουμε κατέβει σχεδόν στις 700-750.000 ..

Β.Σ. Και τι σκεφτόσαστε να κάνετε για αυτό;

Α.Α. Να διεκδικήσουμε καινούργια χρήματα αλλά και να δούμε εμείς οι ίδιοι σαν Σχολή πως μπορούμε να βρούμε πόρους ώστε να στηρίξουμε τις δραστηριότητες της Σχολής αλλά και την λειτουργία της.. Γιατί πλέον δεν έχουμε λεφτά για τα λειτουργικά έξοδα.. και αυτό το πρόβλημα δεν είναι μόνον δικό μας είναι και όλων των άλλων Σχολών. Σε μας η περικοπή που έκανε το Υπουργείο πάντως ήταν από τις μεγαλύτερες. Δεν ξέρω για ποιο λόγο..

Β.Σ. Ίσως γιατί θεωρείται η τέχνη ως « είδος πολυτελείας»;

Α.Α. Μπορεί κι αυτό. Μπορεί κι ότι δεν διεκδικήσαμε κι εμείς σθεναρά.

Β.Σ. Μήπως πρέπει η Σχολή να γίνει υπόθεση της κοινωνίας τελικά και να σταματήσει ναναι απομονωμένη.. γιατί από την εποχή του Κεσσανλή λένε –ας μην κρυβόμαστε- ότι είναι λίγο ..φέουδο.

Α.Α. Λένε γενικά.. εγώ δεν το πιστεύω. Αλλά όπως πολλοί οργανισμοί έχουν μια εσωστρέφεια έχουν και τις αγκυλώσεις τους που τους εμποδίζει να λειτουργήσουν και να ανοιχτούν στην κοινωνία. Αυτό είναι όμως κάτι που πάντα το διεκδικούμε.. Την σχέση με την κοινωνία. Ποιος δεν θέλει να είναι η Σχολή Καλών Τεχνών στο προσκήνιο των πραγμάτων; Όλοι μας το θέλουμε. Άρα σίγουρα πρέπει να σπάσουμε αυτήν την ...

Χορογραφίες σκέψης και οπτική ποίηση στην έκθεση SonicTime του ΕΜΣΤ..

Gary Hill, Incidence of catastrophe, video short cut, 1987-88

της Βασιλίκας Σαριλάκη από το  art noise

Η έκθεση SonicTime λόγος/ήχος/σιωπή, του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης είναι πραγματικά μια άξια έκθεση-ταξίδι που με ενθουσίασε από την πρώτη στιγμή.. Αν δεν την είδατε μέχρι τώρα να πάτε οπωσδήποτε καθώς θα είναι ανοιχτή μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου. 

Μας ταξιδεύει κυρίως στην πειραματική τέχνη της δεκαετίας του ’70 αλλά και στο σήμερα με έναν μαγικό, εξομολογητικό, μύχιο τρόπο. Συνδυάζει τον πειραματισμό της εννοιολογικής τέχνης, την γραπτή και εικονιστική ποίηση της video art, τον υπαρξισμό, μια μυσταγωγική διάθεση, και μια διαλογιστική ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε ενδότερο στοχασμό.

Τα πολύ δυνατά και ιστορικά έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση, έχουν μια καταλυτική επίδραση στις μέρες της κρίσης που περνάμε. 

Δίνουν μια απάντηση, ιδιαίτερα στους νέους, ότι η λύση βρίσκεται στην “εσωτερική ενδοχώρα”, ότι δεν υπάρχει ο από μηχανής Θεός αλλά η εσωτερική παρατήρηση που θα μας δώσει τα σωστά ερωτηματικά, τις αξιολογήσεις, ταυτότητα και λύσεις. Χωρίς την αναζήτηση αυτή του ένδον και τον αναπροσδιορισμό του εαυτού σε νέες βάσεις αλλαγή δεν υπάρχει.. 

Είναι για μένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι το Μουσείο επέλεξε να παρουσιάσει μια δύσκολη, πλην ειλικρινή και ουσιαστική πρόταση αντί ενός εύπεπτου λαϊκισμού..

Gary Hill 

Η Άννα Καφέτση, διευθύντρια του ΕΜΣΤ που την επιμελήθηκε βάζει έντονα την προσωπική της σφραγίδα εδώ.

Στο εισαγωγικό της δοκίμιο αναφέρεται στην «συναισθησία» και την «συγχρονικότητα» των ακουστικών και οπτικών εμπειριών στην τέχνη και την διαδραστικότητά τους. Πρόκειται όπως λέει για “ Μέρος ενός συλλεκτικού σχεδίου σε εξέλιξη, και συγκεντρώνει πενήντα πέντε έργα από τη συλλογή του Μουσείου, που θέτουν στο δημιουργικό τους κέντρο τη γλώσσα, τον ήχο, τη μουσική, καθώς και τη σιωπή ως κοινή τους μήτρα.

Πρόκειται για βίντεο/ηχητικές/ multimedia εγκαταστάσεις, μονοκάναλα βίντεο, ηχητικά γλυπτά, σχέδια, διαδικτυακά έργα, ...