Δεν υπάρχει πολιτική πρόταση από την κυβέρνηση – μόνον, "ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι χειρότερος"

του Χρήστου Παπανίκου

Ο φόβος της κυβέρνησης πρέπει να είναι μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ γυρίσει την πολιτική του στον ευρωπαϊκό ρεαλισμό τώρα. Ξαφνικά η κυβέρνηση θα βρεθεί χωρίς ακροατήριο στο 25% του εκλογικού σώματος που υποτίθεται πως είναι ακόμη ρευστό.

Καθαρή έξοδος – προς τα πού;

του Γιώργου Προκοπάκη*

Όσο περνάει ο καιρός φαίνεται όλο και πιο καθαρά πως η πολιτική «καθαρής εξόδου» από τα Μνημόνια ήταν ένα λάθος. Τρεις εβδομάδες μετά τη συνάντηση με την κ. Λαγκάρντ, την αναδίπλωση της ελληνικής κυβέρνησης και οι αρνητικές επιπτώσεις επιμένουν. Τα επιτόκια των ομολόγων βρίσκονται σταθερά σε χρεοκοπικά επίπεδα, το χρηματιστήριο έχει πάρει την κατιούσα. Κανένα από τα θετικά μηνύματα που περνά  η κυβέρνηση δεν φαίνεται να πείθει τις αγορές, τον τελικό κριτή για την ωριμότητα της Ελλάδας να σταθεί στα πόδια της. 

Είναι πια φανερό πως η πολιτική υπαγορεύθηκε από πολιτικές σκοπιμότητες. Η κυβέρνηση επεχείρησε να αφαιρέσει το όπλο του αντιμνημονιασμού από τον απειλητικό ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς, δεν υπάρχει πολιτική πρόταση από την κυβέρνηση – μόνον «ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι χειρότερος». Αυτό το επιχείρημα καταθέτει και στους εταίρους-δανειστές. Οι δηλώσεις πολλών παραγόντων και το τελευταίο Eurogroup καταδεικνύουν πως, ακόμη και εάν κάποτε μπορεί να το αντιμετώπιζαν οι εταίροι ιδιαίτερα ευνοϊκά, δεν αρκεί. Το κακό είναι πως, με την κατάσταση στις αγορές μεγάλα κομμάτια της μεσαίας τάξης αντιλαμβάνονται το κενό πολιτικής και ο φόβος του ΣΥΡΙΖΑ εξασθενεί ως πειστικό επιχείρημα. Οι επόμενες τρεις εβδομάδες είναι ιδιαίτερα κρίσιμες. Είναι αμφίβολο εάν θα μπορέσει να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση και είναι ακόμη άδηλη η στάση των εταίρων στο Eurogroup της 8 Δεκεμβρίου. Είναι σαφές πως η Ευρώπη δεν θα αφήσει την Ελλάδα στην τύχη της.Είναι όμως εξ ίσου σαφές πως δεν πρόκειται να αφεθεί η ελληνική κυβέρνηση να θέσει σε κίνδυνο την πρόοδο που έχει γίνει μέχρι σήμερα.

Η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να επενδύει όλο και περισσότερο στη σημειολογία και την επικοινωνιακή διαχείριση. Μετά την αποτυχία του εγχειρήματος για «καθαρή έξοδο», ο αγώνας γίνεται για την αντικατάσταση του όρου Μνημόνιο με κάτι άλλο. Το πλάνο δημοσιονομικής διαχείρισης βασίζεται στο αχρησιμοποίητο υπόλοιπο του ΤΧΣ, λες και δεν έχει ήδη συνεκτιμηθεί στις προβλέψεις μείωσης του χρέους κάτω από 110% του ΑΕΠ το 2022 – όχι μόνον αυτό,αλλά και τα έσοδα ιδιωτικοποίησης των τραπεζών του 2018. Κύριος στόχος είναι η διαπραγμάτευση για την ελάφρυνση του χρέους, όμως το επάρατο ΔΝΤ, ο μόνιμος και συνεπής σύμμαχος στην κατεύθυνση αυτή, είναι εξοβελιστέο. Η απουσία οποιουδήποτε προγράμματος επανεκκίνησης της οικονομίας είναι εμφανής.

Επιχειρείται η χρέωση της αποσταθεροποίησης της κατάστασης στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξέρω πόσο και σε ποια κοινωνικά στρώματα πιάνει αυτή η ρητορική.Φοβάμαι πως πείθει μόνον τους ήδη πεπεισμένους. Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα αντιπολιτευόταν κάθε κίνηση της κυβέρνησης. Η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης συρρικνούται στο αυτονόητο: υπάρχει αντιπολίτευση! Είναι μια εμφανώς ηττοπαθής στάση, σε βαθμό ανησυχητικό. Ανάγει το υποτιθέμενο φόβητρο των νοικοκυραίων σε ρυθμιστή των δικών της πολιτικών. Ο πολιτικός κίνδυνος που βλέπουν οι αγορές και δεν μας αφήνουν να πάρουμε ανάσα δεν είναι ο κ. Τσίπρας –είναι η κυβερνητική πολιτική που προσπαθεί να τον αντιμετωπίσει στο δικό του γήπεδο. Οι πολιτικές πρωτοβουλίες έχουν πρακτικά αφεθεί στην αντιπολίτευση. 

Οι πέντε μήνες μέχρι τον Μάρτιο είναι εξαιρετικά πολύς χρόνος για να πορεύεται ηχώρα με πολιτικές ευάλωτες στη ρητορική της.  Με τούτα και με κείνα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει πια με φυσικό φαινόμενο – η παράσταση νίκης στις δημοσκοπήσεις το δείχνει όλο και πιο και έντονα και δεν φαίνεται αυτό να φοβίζει τους πολίτες.Όλοι βέβαια περιμένουν τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει πολιτική – το είδαμεήδη με τη συγκυβέρνηση από το 2012. 

Ο φόβος της κυβέρνησης πρέπει να είναι μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ γυρίσει την πολιτική του στον ευρωπαϊκό ρεαλισμό τώρα. Ξαφνικά η κυβέρνηση θα βρεθεί χωρίς ακροατήριο στο 25% του εκλογικού σώματος που υποτίθεται πως είναι ακόμη ρευστό. Λέτε;

*Επένδυση, 15/11/2014

Πρώτη προτεραιότητα των κομμάτων που "σώζουν" τη χώρα είναι η πολιτική σωτηρία των ιδίων και κυρίως των ηγετικών ομάδων τους

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Πάμε σαν άλλοτε...

του Γιώργου Προκοπάκη*

από την "Επένδυση" 1/11/2014

Παρακολουθώντας την επικαιρότητα σχετικά με τη διαχείριση του χρέους, ξυπνούν μνήμες του Αυγούστου 2012. Είχαμε φρέσκια την τρικομματική κυβέρνηση σωτηρίας, οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί είχαν ψηφισθεί με σημαία την απαγκίστρωση από το Μνημόνιο ενώ η Ελλάδα ήταν με το ένα πόδι εκτός ευρώ, οι εκκρεμότητες με τα προαπαιτούμενα – όλα ψηφισμένα στη Βουλή από τον προηγούμενο Φεβρουάριο – περίμεναν, όπως περίμενε και η τρόικα πότε θα αποφασίσουμε να συνεννοηθούμε. 

Αποκλεισμένοι από τις αγορές, είχαμε υποχρεώσεις χρεολυσίων, με κενό το δημόσιο ταμείο. 

Οι τράπεζες είχαν πάρει €18 δισ, προκαταβολή της ανακεφαλαιοποίησης. Ο κ. Βενιζέλος είχε έτοιμο το πλάνο μείωσης του χρέους και των χρηματοδοτικών απαιτήσεων κατά €91 δισ και μέσα από το πρωθυπουργικό γραφείο δόθηκε στους Financial Times το σχέδιο για επιμήκυνση του χρόνου εφαρμογής του Μνημονίου (εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων δηλαδή) χωρίς βοήθεια, χωρίς λεφτά.
Με διαφορά σε επί μέρους σημεία, η δικομματική πια κυβέρνηση σωτηρίας, έχει φροντίσει για την επαναφορά του σκηνικού. 

Ας θυμηθούμε τι ακολούθησε. 

Η ΕΚΤ έδωσε την "τεχνική" λύση, ανεβάζοντας τα όρια παροχής ρευστότητας στις τράπεζες, ώστε αυτές να δανείσουν την κυβέρνηση, να πληρωθούν τα χρεολύσια και να κρατήσουμε το ένα πόδι εντός ευρώ. Ο συνολικός βραχυπρόθεσμος δανεισμός του δημοσίου έφθασε να είναι λίγο πάνω από το ποσό της προκαταβολής ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών – δηλαδή, ο διαχειριστής της κρίσης μάζεψε όλη τη ρευστότητα αφήνοντας την οικονομία να καταρρέει. Ο δε δανεισμός, πανάκριβος σε σχέση με τα τροϊκανά δάνεια. 

Η κατάληξη της οξείας τότε κρίσης ήταν η επικράτηση της πολιτικής Στουρνάρα. Με πρώτο τον Σαμαρά και μετά από εμφανή ανταρτοπόλεμο τους δύο «μικρούς», η πολιτική της τρικομματικής άλλαξε. Συνεργασία με τους εταίρους-δανειστές για την εφαρμογή των ψηφισμένων από τη Βουλή αποφάσεων. Η χώρα σώθηκε – αν σώθηκε – γιατί η πολιτική των κομμάτων της τότε συγκυβέρνησης ηττήθηκε κατά κράτος!

Όπως το 2012, η πολιτική των κομμάτων που "σώζουν" τη χώρα έχει προτεραιότητες. 

Πρώτη προτεραιότητα είναι η πολιτική σωτηρία των ιδίων και κυρίως των ηγετικών ομάδων τους. 

Η αλήστου μνήμης «καθαρή έξοδος» από τα Μνημόνια εδώ και τώρα είχε όλα τα στοιχεία της πολιτικής «επιμήκυνση χωρίς λεφτά» του Αυγούστου 2012. Με την υιοθέτηση του αντιμνημονιασμού επιχειρήθηκε να μεταφερθεί το πεδίο αντιπαράθεσης με την αντιπολίτευση για να υπάρξουν πολιτικά οφέλη. Το σχέδιο, όπως φαίνεται από την εκπεφρασμένη βεβαιότητα των εταίρων για νέο δανεισμό τον Ιούνιο, εξυπηρετούσε ένα σενάριο σύντομου διαλείμματος ΣΥΡΙΖΑ – με πιθανότητες αποφυγής του μάλιστα. Αυτό που δεν συζητήθηκε καθόλου είναι η κατάσταση στην περίπτωση επιτυχίας του σεναρίου της «καθαρής εξόδου». Προχθές, η τριμηνιαία έκθεση της Υπηρεσίας Προϋπολογισμού της Βουλής έδωσε μια εικόνα. Χωρίς σχέδιο, πριν την επανεκκίνηση της οικονομίας, χωρίς μεταρρυθμίσεις, χωρίς ρευστότητα η «καθαρή έξοδος» θα οδηγούσε σε παράταση της λιτότητας – με υπερηφάνεια όμως για την εθνική επιλογή. Ως επιλογή πολιτικής ανελάμβανε και τον κίνδυνο εξώθησης του ΣΥΡΙΖΑ σε ακραίες πολιτικές, σε περίπτωση εκλογικής επικράτησής του.

Όσο ειρωνικό και εάν ακούγεται, οι αγορές έπαιξαν το ρόλο του Στουρνάρα του 2012. Ανάγκασαν την κυβέρνηση σε αναδίπλωση. Το μήνυμα ήταν καθαρό: η Ελλάδα δεν μπορεί ακόμη να σταθεί στα πόδια της και πρέπει να βρεθεί άλλος τρόπος για να λυθεί το εσωτερικό πολιτικό πρόβλημα. 

Οι αγορές επιμένουν και επανέρχονται: ακόμη και μετά την επιτυχία των τραπεζών στα stress tests, ακόμη και μετά την αναδίπλωση της κυβέρνησης, οι αποδόσεις των ομολόγων παραμένουν σε χρεοκοπικά επίπεδα, οι επενδυτές που είχαν πάρει το «στοίχημα Ελλάδα» ξεπούλησαν και τη θέση τους πήραν βραχυπρόθεσμοι λάτρεις του κινδύνου και των διακυμάνσεων. 

Αναζητείται σταθερότητα πολιτικής!

Η λύση είναι μία και μοναδική – ίδια με αυτήν του καλοκαιριού του 2012. 

Συνεργασία με ειλικρίνεια και καθαρότητα με τους εταίρους, επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων, στοιχειώδες σχέδιο ανάκαμψης της οικονομίας – και υπομονή. 

Η λύση του βουνού του χρέους δεν μπορεί να είναι άμεση. Σε μερικά χρόνια – δύο έως τρία – η παγίωση της καλής πορείας της οικονομίας και η εξέλιξη των ευρωπαϊκών θεσμών μπορεί να οδηγήσει στην οριστική λύση.

Ας ευχηθούμε πως τα "συνετά και στέρεα βήματα" που αντικατέστησαν εδώ και μια βδομάδα την "καθαρή έξοδο από τα Μνημόνια" στη ρητορική του πρωθυπουργού θα μετουσιωθούν σε πολιτική. 

Ας ευχηθούμε, η αξιωματική αντιπολίτευση να υιοθετήσει μια συνετή πολιτική. 

Αυτές είναι οι αλλαγές στο σκηνικό που θα διαφοροποιήσουν την πορεία μας από αυτήν της κόλασης του 2012.

*πηγή notes/george-j-prokopakis/πάμε-σαν-άλλοτε
 *υπογραμμίσεις της ΑΣ

Γιώργος Προκοπάκης: Για το συνέδριο της Δράσης

Ο δικός μου ελέφας

Οι αμερικάνοι χρησιμοποιούν μια επιτυχημένη έκφραση στις περιπτώσεις που για οποιοδήποτε λόγο η συζήτηση γίνεται γύρω από το πρόβλημα, αλλά όχι ΓΙΑ το πρόβλημα. Σε ελεύθερη μετάφραση πάει ως εξής:"Όταν υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο, καλύτερα να τον συστήσουμε στους παρευρισκομένους".Να σας παρουσιάσω λοιπόν, τον δικό μου ελέφαντα.

Ήδη από την ιδρυτική της διακήρυξη του 2009, η Δράση έθετε ως στόχο τη συνεργασία των ευρύτερων δυνατόν δυνάμεων, από τον φιλελεύθερο χώρο μέχρι τη σοσιαλδημοκρατία. Δεν επεδίωξε να καταλάβει συγκεκριμένη θέση στο πολιτικό φάσμα. Σχηματικά, επεδίωκε να είναι ένα παρεμβατικό κόμμα, αδιαπραγμάτευτο όσον αφορά τον πολιτικό φιλελευθερισμό, με οδηγό την πολιτική αποτελεσματικότητα και την "κοινή λογική". Βάζω τα εισαγωγικά γιατί η περίφημη "κοινή λογική" ούτε κοινή είναι, ούτε πάντα λογική.

Οι περυσινές διπλές εκλογές έδειξαν τα όρια και τους περιορισμούς ενός κόμματος-παρέα που ενεργοποιείται δυο μήνες πριν τις εκλογές, ακόμη και όταν έχει εξαιρετικές πολιτικές θέσεις και απολύτως καθαρό πρόσωπο. Η πολιτική απήχηση της Δράσης ήταν πολύ μεγαλύτερη από το εκλογικό αποτέλεσμα, πλην όμως το τελευταίο είναι που μετράει τελικά.

Μετά τις εκλογές οι επιλογές της Δράσης ήταν τρεις:

1. Να αυτοδιαλυθεί ή να προσχωρήσει σε κάποιον άλλο σχηματισμό2. Να επιχειρήσει να προσδιορίσει το - όσο χρειάζεται - στίγμα της στο πολιτικό φάσμα και να αγωνισθεί να κατακτήσει το συγκεκριμένο κομμάτι της πολιτικής πίττας.3. Δοθείσης και της ρευστότητας του πολιτικού σκηνικού, να συμμετάσχει στις διαδικασίες δημιουργίας του (απαραίτητου και για τη χώρα και τη Δημοκρατία) τρίτου πόλου.

Τον Ιούλιο 2012 έγινε η τρίτη επιλογή. Απολύτως συμβατή με την ιδρυτική διακήρυξη της Δράσης. Πέρα από την κατάθεση των προθέσεων για το οποία θα αρκούσε η επίδειξη και μόνον της ιδρυτικής διακήρυξης, η Δράση προσέφερε εν είδει συμβολαίου σε όλους τους δυνητικούς "αντισυμβαλλομένους" και τη διαδικασία. 

Αυτή επικυρώθηκε στο Συνέδριο του Δεκεμβρίου. 

Η διαδικασία είχε ημερομηνία λήξης: κάποια στιγμή στις αρχές του 2014. 

Όχι αυθαίρετα - ό,τι και να έχει γίνει στο μεσοδιάστημα έχει τις ευρωεκλογές (έως και τριπλές εκλογές) του Μαίου 2014 να περάσει το τεστ της εκλογικής αναμέτρησης και καταγραφής.

Το πόσο επιτυχές ήταν μέχρι σήμερα το εγχείρημα, είναι στον/ην καθένα/μία να το κρίνει. 

Πολύ πιο σημαντικό είναι να κρίνουμε όλοι τη δυναμική που έχει αναπτυχθεί και συνεχίζει να αναπτύσσεται. 

Ανάλογα με το αποτέλεσμα αυτής της κρίσης, μπαίνουν ζητήματα σχετικά με πράγματα που έπρεπε να γίνουν αλλιώς, σχετικά με μερική αναπροσαρμογή στόχων και επιδιώξεων, σχετικά με την αλλαγή ρότας συνολικά. 

Ο ελέφαντάς μου διακρίνεται πια.

Η άποψή μου είναι πως στη συγκυρία η Δράση έχει αναδειχθεί σε αξιόπιστο συνομιλητή και κυρίως στη μόνη οργανωμένη, με προοπτική και σοβαρότητα δύναμη σε όλο το φάσμα από τις παρυφές της ΝΔ μέχρι τις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ - πλην βεβαίως των δύο "μικρών" της τρικομματικής κυβέρνησης, μάρτυρες της φθοράς και της συρρικνούμενης απήχησης των οποίων ...

Για το Δημόσιο και τη Δημόσια Διοίκηση (και το γαϊτανάκι με την τρόικα και την κοινωνία)

Ζητούν από την κοινωνία να "χρηματοδοτήσει" την αναδιοργάνωση χωρίς να προχωράει το Δημόσιο στις απαραίτητες δραστικές ενέργειες.

Για το Δημόσιο και τη Δημόσια Διοίκηση

του Γιώργου Προκοπάκη

Πολύ κουβέντα γίνεται για το μέγεθος του κράτους και την ποιότητα των υπηρεσιών του, συγκρίσεις με πληθυσμούς Δ.Υ. σε άλλες χώρες και τέτοια. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

1. Το Δημόσιο είναι, που έχει φαλιρίσει. Χρεοκοπία θα πει ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΕΦΤΑ ο συγκεκριμένος εργοδότης.

2. Λόγω της χρεοκοπίας του, το Δημόσιο είναι, που πρέπει να σκιστεί να μειώσει το κόστος του.

3. Η προσέγγιση Μανιτάκη και όλων όσοι εμφανίζονται (και πιθανότατα έτσι είναι) πρωταθλητές της βελτίωσης της ποιότητας των υπηρεσιών, λειτουργεί εις βάρος ΚΑΙ του Δημοσίου. 

Ζητούν από την κοινωνία να "χρηματοδοτήσει" την αναδιοργάνωση χωρίς να προχωράει το Δημόσιο στις απαραίτητες δραστικές ενέργειες.

4. Τα ζητήματα είναι πολλών επιπέδων. Υπάρχουν παρεμβάσεις που μειώνουν άμεσα το κόστος του Δημοσίου. 

Ο απίθανος αριθμός των δημοσίων οργανισμών και επιχειρήσεων είναι υποχρεωτικό να μειωθεί άμεσα και δραστικά. ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ή να συγχωνευθούν χθες. Χωρίς μέριμνα για αναβάθμιση των υπηρεσιών ΤΩΡΑ. 

Αυτή η αναβάθμιση ας γίνει με τους ρυθμούς Μανιτάκη από αύριο, στους απομένοντες (ή/και συγχωνευμένους) οργανισμούς.

5. Τα διοικητικά συμβούλια, οι γραμματείς, οι πρακτικογράφοι, οι νομικές υπηρεσίες, οι κλητήρες, τα λογιστήρια, οι οδηγοί, η φύλαξη, τα νοίκια, τα λειτουργικά έξοδα, κόβονται με το μαχαίρι. 

Δεν μπορεί να γίνεται συζήτηση για κάτι τέτοιο. 

Δεν είναι δυνατόν να αποδέχεται η κοινωνία την πολιτική απάτη "κύκλων" του Υπουργείου Μανιτάκη πως ...η παρέμβαση σε 285 οργανισμούς καταλήγει σε 28 αποχωρήσεις!

6. Από τους υπαλλήλους όλων αυτών των οργανισμών, υπάρχει ένα μικρός αριθμός (αν δεν είναι μηδέν) που είναι απαραίτητος ή χρήσιμος για τη συνέχεια της παροχής της όποιας υπηρεσίας παρείχαν. 

Αυτοί να μείνουν. 

Όλοι οι υπόλοιποι, απλώς δεν χρειάζονται όπως δεν χρειάζονταν και οι οργανισμοί.

7. Υπάρχει το ζήτημα της δικαιοσύνης (fairness) προς τους αποχωρούντες εργαζομένους. 

Ε ας το καταλάβουμε επί τέλους! Δεν υπάρχει δικαιοσύνη, επιλεκτική μάλιστα, στην κόλαση της κρίσης και της ανεργίας. 

Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι ζήτημα εντός ενός υποσυνόλου της κοινωνίας - είναι ζήτημα του συνόλου της κοινωνίας.

8. Την επομένη, μπορούν ο κ. Μανιτάκης και όποιος άλλος να βάλουν τη σοφία τους και να αναβαθμίσουν τις υπηρεσίες. Δουλειά τους είναι, αυτό εκλήθησαν να υπηρετήσουν.

9. Ο κ. Μανιτάκης και οι λοιποί που θολώνουν το ζήτημα με δικαιοσύνες, νέα οργανογράμματα και τέτοια, υποθηκεύουν υποθηκεύουν τη λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης και το μόνο σίγουρο είναι πως οι υπηρεσίες ΔΕΝ θα αναβαθμισθούν. 

Τα οργανογράμματα Μανιτάκη είναι λειτουργικά εκτρώματα. Στην προσπάθεια να μην πειραχτεί κανένας, καταλήγουν σε οργανισμούς που δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσουν και θα απαιτήσουν νέα στελέχωση.

Ας σταματήσει η κοροϊδία. Ακόμη και από σεβαστούς ανθρώπους όπως ο κ. Μανιτάκης ή τους υποτιθέμενους κεντροαριστερούς σωτήρες.

Όλοι αυτοί κάθονται στις καρέκλες τους τους δέκα μήνες τώρα. Είχαν και δυόμισυ χρόνια που υποτίθεται προβληματίζονταν. 

Δεν έχουν να παρουσιάσουν τίποτε πέρα από κάποια ανόητα οργανογράμματα. 

Ας λυπηθούν την κοινωνία τουλάχιστον!

Η επιλογές είναι δύο:
1. Άμεσες παρεμβάσεις μέγιστης επίπτωσης
2. Να πάνε να πνιγούνε.

Η κοινωνία δεν έχει κανένα λόγο να στηρίζει τους βιαστές της. Ακόμη και εάν είναι γλυκείς άνθρωποι με προϊστορία στο κίνημα.
Αμάν πια!

*από την Μεταρρυθμιστική Αριστερά

Οι απολύσεις στο Δημόσιο και το γαϊτανάκι με την τρόικα

του Χρήστου Παπανίκου

του Γιώργου Προκοπάκη*

Αναρωτιέμαι...
Πόσο κακή μπορεί να είναι μια λύση όπως η παρακάτω:

1. Κλείνουν σήμερα ΟΛΟΙ οι οργανισμοί που περισσεύουν.
2. Όλο το προσωπικό από τους οργανισμούς που κλείνουν τίθεται σε τρίμηνη διαθεσιμότητα με τις βασικές αποδοχές.
3. Αξιολογούνται οι ευρισκόμενοι σε διαθεσιμότητα.
4. Προσδιορίζονται ανάγκες του υπόλοιπου δημόσιου τομέα.
5. Γίνεται αντιστοίχιση των σε διαθεσιμότητα με τις ανάγκες.
6. Συμπληρώνονται οι ανάγκες με τους σε διαθεσιμότητα μέχρι του επιθυμητού αριθμού δημοσίων υπαλλήλων.
7. Οι υπόλοιποι απολύονται.
8. Εάν επιθυμούμε σταδιακή προσαρμογή, μπορεί να κλείνουν οι οργανισμοί σταδιακά ενώ οι αξιολογήσεις θα προχωρούν.
9. Εάν επιθυμούμε ΚΑΙ ανανέωση, στο βήμα 5 μπορεί με τις ανάγκες του υπόλοιπου δημοσίου να αντιστοιχίζεται πληθυσμός που να αποτελείται από υπαλλήλους σε διαθεσιμότητα και ίσο αριθμό (ή άλλο πλήθος) επιτυχόντων του ΑΣΕΠ.

Είναι απολύτως νόμιμη, είναι γρήγορη, είναι αποτελεσματική, σταματάει το γαϊτανάκι με την τρόικα, καταλήγει σε πιο λειτουργικό δημόσιο - από τους οργανισμούς που κλείνουν παραμένουν οι ικανοί.


*από την Μεταρρυθμιστική Αριστερά στο fb

Η Κύπρος έπεσε από τον 20ο όροφο. Με σοβαρά κατάγματα, αλλά ζωντανή

Της Κύπρου... πριν κατακάτσει η σκόνη 
του Γιώργου Προκοπάκη



Τα καλά της απόφασης και οι ουρές τους

1. Επιχειρεί να αποσυνδέσει το τραπεζικό από το δημοσιονομικό πρόβλημα. 
Χαρακτηριστικό το πλαίσιο: 

(α) δεν πάνε χρήματα της δανειακής σύμβασης στις τράπεζες 
(β) η ΕΚΤ εγγυάται τη ρευστότητα. 

Η αναγνώριση της οφειλής ELA και το πέρασμα στην Τράπεζα Κύπρου ήταν υποχρεωτική - το πάγωμά της όμως σηματοδοτεί τον ρόλο της ΕΚΤ. Στην ίδια κατεύθυνση είναι και ο περιορισμός της παρέμβασης στις 'προβληματικές" τράπεζες μόνον.

2. Αποκαθιστά τους στοιχειώδεις κανόνες για την τραπεζική πίστη και το τραπεζικό ρίσκο: 

(α) ασφάλεια καταθέσεων μέχρι 100.000, 
(β) εμπλοκή των μετόχων και δανειστών μέχρις εξαφανίσεως. 

Παράπλευρη απώλεια, η σαγονιά στους μεγαλοκαταθέτες - απλούστατα γιατί η αξία μετόχων και δανειστών δεν έφθανε για την ανακεφαλαιοποίηση.

Όσον αφορά την επέμβαση στον τραπεζικό τομέα, έχει τα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να την εντάξουν στη (μελλοντική) φιλοσοφία ενός ενοποιημένου τραπεζικού συστήματος.

Η αβεβαιότητα για το μέλλον των καταθέσεων πάνω από 100.000 (στην εκκαθάριση της Λαϊκής από τη μια, κούρεμα έκτασης υπό προσδιορισμό στην Κύπρου από την άλλη) είναι πρόβλημα. 
Έχει ενδιαφέρον η υποχρεωτική ανταλλαγή καταθέσεων με εταιρική συμμετοχή (μετοχές) - πρέπει να δούμε τους όρους και τη βάση αξίας ανταλλαγής στο swap. 
Θάχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να καταλήξουμε να δούμε συνδιοίκηση της Τράπεζας Κύπρου από την Εκκλησία (κατείχε 17 εκατ μετοχές) και μια "κοινοπραξία" Ρώσων. Διακινδυνεύω την πρόβλεψη πως το κούρεμα στην Κύπρου θα καταλήξει να είναι πολύ βαθύτερο από το εικαζόμενο 29%-32%.

Τα κακά της απόφασης, οι ουρές και τα καθήκοντα
 
- Τυπικά η απόφαση περιορίζεται στην τραπεζική αναδιάρθρωση. 
Πλην όμως, το 42% του ΑΕΠ της Κύπρου έβγαινε από τις δραστηριότητες ως χρηματοοικονομικό κέντρο (πέραν των προφανών, δικηγόροι, λογιστές, κούριερς, εστιατόρια, καταστήματα πούρων...). Υπάρχει και η παράλληλη φούσκα ακινήτων: οι τράπεζες δάνειζαν κατασκευαστές και αγοραστές - τώρα έχουν μείνει με κάποιες προσημειώσεις. 
Η απειλή από την επέμβαση στον τραπεζικό τομέα έχει να κάνει με τη βίαιη αφαίρεση έως και 30% του ΑΕΠ, με όλα τα συμπαρομαρτούντα - ανεργία και συντριβή της υπερεκτεθειμένης σε τραπεζικό δανεισμό μεσαίας τάξης.

- Η φούσκα των ακινήτων έχει σκάσει και δεν ...

Η διαπραγμάτευση του ΟΧΙ: Θα αγοράσουν τελικά οι Ρώσοι την Κύπρο;

Plan B... Ο Μόσκοβος

του Γιώργου Προκοπάκη

Πάει, λέει, ο Σαρρής στη Μόσχα να διαπραγματευθεί τρία πράγματα:

1. Τους όρους του δανείου των €2.5 δισ. Ούτως ή άλλως αυτό έπρεπε να γίνει για να βρεθεί η τσόντα μέχρι τα €17 δισ. 

2. Να πείσει τους ορθόδοξους αδελφούς να αγοράσουν τη Λαίκή Τράπεζα (84% συμμετοχή του Δημοσίου - απαιτήσεις αποζημίωσης €800 εκατ, πλέον τόκοι, από Βγενόπουλο). Δεν ξέρω ακριβώς το νούμερο, αλλά εκτιμώ πως για να κρατήσει την τραπεζική της άδεια από το ευρωσύστημα, η Λαϊκή θα χρειάζεται τουλάχιστον €4 δισ. Ήγουν, ή ανακεφαλαιοποίηση από τον νέο ιδιοκτήτη ή κούρεμα υποχρεώσεων και καταθέσεων ή συνδυασμός. 

3. Να συμμετάσχουν στο οικόπεδο "Αφροδίτη" - προφανώς εις αντάλλαγμα των 1 και 2.

Ο Χριστόφιας εκτιμούσε το κοίτασμα σε €80 - €100 δισ. Ας πούμε πως όντως μένει το 35% στο κυπριακό Δημόσιο, το βγάζουν σε 20 χρόνια μετά από 5 χρόνια από σήμερα. Παρούσα αξία της "Αφροδίτης" με 4.5% επιτόκιο €14.6 - €18.3 δισ. Ας υποθέσουμε πως καθαρίζει η Κύπρος με τις συμβατικές δεσμεύσεις με τους Ισραηλινούς και Αμερικανούς. Αυτό σημαίνει πως βάζει συνεταίρο κατά 50% (μπορεί πολύ χειρότερα - στην ανάγκη είναι) στον εθνικό πλούτο. Κι από πάνω, ο ίδιος συνεταίρος ελέγχει το μισό τραπεζικό σύστημα.

Το καλό σενάριο θέλει, τα παραπάνω να λήξουν σε δύο ημέρες (ψηφοφορία στη Βουλή παίζει;) και να τα δεχθεί η ευρωζώνη. Ποιός φαντάζεται πως μπορεί εύκολα να δεχθεί η ευρωζώνη κάτι τέτοιο; Ας πούμε πως το δέχεται.
1. Ο Μόσκοβος πρέπει να βάλει ακόμη περίπου €1.5 δισ ώστε μαζί με τις αποκρατικοποιήσεις (δεν φαντάζομαι να έχει κανείς πρόβλημα μετά την εκποίηση της "Αφροδίτης") για να φτάσει το πακέτο στα €7 δισ. Παίρνει παραπάνω πόντους στην "Αφροδίτη".
2. Η τρόικα βάζει τα €10 δισ και η Κύπρος πορεύεται με ένα ωραίο Μνημόνιο. Στο πρόγραμμα στήριξης που θα τρέξει, θα έχουμε δύο υποστηρικτές, την τρόικα και τη Ρωσία, με τον δεύτερο να είναι εκ των προτέρων διασφαλισμένος.
3. Ποιός φαντάζεται την εξέλιξη σε τρία χρόνια;

Ας πούμε όμως πως η ευρωζώνη δεν θέλει με τίποτε τέτοιου είδους κολλεγιά με τους Ρώσους. Οι εναλλακτικές είναι:
1. Η ευρωζώνη προσφέρει τους ίδιους όρους με τους Ρώσους και για €7 δισ παίρνει τα παραπάνω. Οι Ρώσοι τραβούν τις καταθέσεις και ... τόμπολα!
2. Η προσφορά των €10 δισ αποσύρεται και η χρεοκοπία μένει στη διαπραγμάτευση με τους Ρώσους. Για να μη χρεοκοπήσει η χώρα, οι Ρώσοι έχουν πάρει όλη την "Αφροδίτη", έχουν το σύνολο του τραπεζικού συστήματος υπό τον έλεγχό τους και κρατούν όλο το χρέος της χώρας. Μου φαίνεται πως οι Ρώσοι αγοράζουν μια ολόκληρη χώρα - μικρή μεν, ολόκληρη όμως.
3. Αν οι Ρώσοι δεν επιλέξουν να πάρουν και τα πρόσθετα €10 δισ ... τόμπολα. Αφήνουν με άνεση τη χώρα να χρεοκοπήσει, πλην της Τράπεζάς τους προφανώς η οποία είναι επαρκώς ανακεφαλαιοποιημένη - έχουν και την "Αφροδίτη" καβάντζα. Με τη χρεοκοπία αγοράζουν την υπόλοιπη χώρα για €5 δισ.

Μικρές λεπτομέρειες:
1. Εάν ο Μόσκοβος είναι αποδεκτός από τη Μέρκελ, δεν σημαίνει πως την επομένη θα μπορεί να κάνει "ταρζανιές" με τις τράπεζες.
2. Εάν η Κύπρος βγει από το ευρώ σε οποιοδήποτε σενάριο, η "αξία" της ως πάροχος χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών πέφτει κατακόρυφα. Το ευρώ με τη χαλαρή εποπτεία τραβάει το πονηρό χρήμα.

Μια χαρά θα τα πάει ο Σαρρής στις διαπραγματεύσεις στη Μόσχα.

*ο τίτλος της ανάρτησης της ΑΣ

*ο τίτλος Plan B... Ο Μόσκοβος, του συγγραφέα /πηγή: fb

Πολύ μικρή για να την αφήσουν να πέσει - πολύ μικρή για να τη σώσουν

του Γιώργου Προκοπάκη*

Η επιλογή της επιβολής φόρου στις καταθέσεις σε κυπριακές τράπεζες εξέπληξε τους πάντες. 

Από τον Ιανουάριο ήταν σαφές πως η Κύπρος θα υποχρεωνόταν να συμμετάσχει με πραγματικά χρήματα στο πρόγραμμα της δικής της διάσωσης. Ήταν σαφές επίσης πως ο μόνιμος κίνδυνος της τραπεζικής διόγκωσης δεν ήταν ανεκτός. Την εβδομάδα πριν από το Eurogroup από τα πιο επίσημα χείλη είχε ειπωθεί πολλές φορές πως, παρά το ότι οι ανάγκες του προγράμματος στήριξης είναι περί τα € 17 δις, το πακέτο θα ήταν περί τα € 10 δις. 

Η Κύπρος δεν είχε πολλές εναλλακτικές να βρει τα € 7 δις που απαιτούνται. Οι αποκρατικοποιήσεις δύσκολα θα αποφέρουν € 1,5 δις, η φορολογία θα βελτιώσει την δημοσιονομική εικόνα, όμως δεν είναι αμέσου αποδόσεως. Έπρεπε λοιπόν τα χρήματα να βρεθούν από τις τράπεζες τις ίδιες, οι οποίες είναι πρακτικώς χρεοκοπημένες. Πού η έκπληξη, λοιπόν;

Κανείς δεν περίμενε πως από όλους τους δανειστές των τραπεζών (και οι καταθέτες, δανειστές είναι) η ζημιά θα περνούσε κατ’ ευθείαν στους τελευταίους στη σειρά. 

Προστατεύθηκαν οι μέτοχοι και συμβατικοί δανειστές των τραπεζών –αυτοί δηλαδή οι οποίοι τοποθετούνται στις τράπεζες με πλήρη επίγνωση των κινδύνων–, προστατεύθηκαν οι κάτοχοι διαφόρων «τραπεζικών προϊόντων», εξ ορισμού μειωμένης εξασφάλισης, και κατέπεσε το ταμπού της εγγύησης των μικρών καταθετών μέχρι € 100.000. 

Η λύση που επελέγη ενέχει κίνδυνο για την Ευρωζώνη και κυρίως για τις χώρες της περιφέρειας που επιχειρούν δημοσιονομική προσαρμογή. Ως φιλοσοφία, είναι αντίθετη με αυτήν του ενοποιημένου τραπεζικού συστήματος προς το οποίο υποτίθεται πορεύεται η Ευρώπη μέχρι το τέλος του έτους. Γιατί, λοιπόν, η λύση οδηγήθηκε στη γνωστή κατάληξη;

Οι πληροφορίες θέλουν, για πρώτη φορά στην τριετία των μηχανισμών στήριξης, να μην είναι η Γερμανία η πηγή έμπνευσης. Αντίθετα, φαίνεται να πρόκειται για επιλογή της «ήπιας» Κομισιόν και της κυπριακής κυβέρνησης. Η στάση της ΕΚΤ ήταν αποφασιστική, αλλά διφορούμενη: κατέστησε σαφές πως δεν πρόκειται να συνεχίσει τη στήριξη των κυπριακών τραπεζών χωρίς τη συμβολή των ιδίων των τραπεζών, αλλά αδιαφόρησε για τις επιπτώσεις της όποιας λύσης. 

Η κυπριακή θέση απαιτεί ερμηνεία.

• Η ίδια η κυπριακή κυβέρνηση θεωρεί κατάκτηση τη μη επιβολή φόρου στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές. 

• Οι πληροφορίες θέλουν να έχει απορρίψει μεγαλύτερο κούρεμα από το αποφασισθέν 9,9% στις μεγάλες καταθέσεις, με αποτέλεσμα να μπουν στο παιγνίδι και οι μικροκαταθέτες. 

Τα δύο αυτά συνηγορούν σε μια προσπάθεια περιορισμού των ζημιών των ...

Αποκρατικοποιήσεις: πεδίον δόξης λαμπρόν για το δημόσιο συμφέρον

"Το ερώτημα που δήθεν ταλανίζει τους "προβληματισμένους" είναι: Καλά με τα ανεκμετάλλευτα κομμάτια γης, τις κερδοφόρες επιχειρήσεις, όπως ο ΟΠΑΠ, γιατί να τις πουλήσουμε; Ή γιατί να δώσουμε τη διαχείριση δημόσιων αγαθών, όπως το νερό, σε ιδιώτες;  Ισχυρίζομαι πως όλη η σχετική επιχειρηματολογία είναι προσχηματική." 

Οι ιδιωτικοποιήσεις πάνε προς... νερού τους;

του Γιώργου Προκοπάκη*

Πριν από μερικές ημέρες ανακοινώθηκε από το ΤΑΙΠΕΔ η πώληση του κτήματος "Κασσιόπη" στην Κέρκυρα, αντί 23 εκατομμυρίων ευρώ -εάν «γυρίσουν» οι αξίες στα επόμενα τρία χρόνια θα καταβληθούν μέχρι 2,5 εκατομμύρια παραπάνω. Ο επενδυτής ανέλαβε την υποχρέωση να επενδύσει 75 εκατομμύρια ευρώ, σε ήπια τουριστική ανάπτυξη. Έγιναν αναφορές για ξεπούλημα και τα σχετικά. 
Παρά το ότι η αντικειμενική αξία του κτήματος εκτιμήθηκε σε 17,5 εκατομμύρια, αριστεροί και εθνικοπατριώτες (πιθανόν και μικροκομπιναδόροι εργολάβοι) ήταν βέβαιοι πως το φιλέτο αυτό θα «έπιανε» καμιά πενηνταριά εκατομμύρια στην αγορά. Η αγορά όμως δεν έστερξε!

Ας υποθέσουμε το αυτονόητο: ο επενδυτής είναι στοιχειωδώς ορθολογιστής! Εάν δεν είναι απέραντα ματαιόδοξος και απλώς ικανοποίησε το παιδικό του όνειρο να έχει γείτονες τους Rothchild (η «Κασσιόπη» γειτονεύει με το κτήμα Rothchild - ήταν τμήμα του παλιότερα), αναμένουμε να θέλει να αποσβέσει σε εύλογο χρόνο (7 με 10 χρόνια) την επένδυσή του. 

Για να γίνει αυτό, με τους μετριότερους υπολογισμούς, η εκμετάλλευση της «Κασσιόπης» θα φέρει άμεσο τζίρο 250 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο - πιθανώς άλλο τόσο έμμεσο. 
Κάποιοι θα δουλεύουν, θα μαστορεύουν, θα μαγειρεύουν, θα πληρώνουν εισφορές και φόρους. Αυτά σε μια έρημη περιοχή απέναντι από τις αλβανικές παραλίες! 

Η λεπτομέρεια είναι πως μέχρι σήμερα, η «Κασσιόπη» απλώς φιλοξενεί ένα μετεωρολογικό σταθμό της Αεροπορίας. Δεν ξέρω για τους προβληματισμένους περί του ύψους του τιμήματος, προσωπικά δεν θα είχα πρόβλημα να ανταλλάξω ένα μετεωρολογικό σταθμό με κύκλο εργασιών που μπορεί να φτάνει το μισό δισ. έναντι συμβολικού μόνον τιμήματος- όχι 50% πάνω από την αντικειμενική αξία.

Η από κάθε άποψη επιτυχημένη ιδιωτικοποίηση της «Κασσιόπης» μάς δίνει την ευκαιρία να μιλήσουμε επί της ουσίας για τις αποκρατικοποιήσεις - δεν το κάνουν ούτε αυτοί που έχουν την καυτή πατάτα στη μασχάλη, η κυβέρνηση δηλαδή. Όλοι κρύβονται πίσω από τις «εντολές των δανειστών» και υποκλίνονται στο λαϊκισμό των ανεύθυνων που μιλούν για τους Βησιγότθους που επιβουλεύονται τη γη στην οποία περπάτησε ο Αριστοτέλης και ο Περικλής. Οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν κάθε συμφέρον να προχωρήσουν όσο πιο γρήγορα και όσο πιο αποτελεσματικά οι ιδιωτικοποιήσεις. Όχι για να υπάρχουν χρήματα που θα μπουν στον ειδικό λογαριασμό του χρέους - κι αυτό βέβαια βοηθάει. Αλλά για να γίνουν οι επενδύσεις που θα φέρουν δουλειές κατά την κατασκευή, που θα φέρουν δουλειές κατά τη λειτουργία, που θα δημιουργήσουν τζίρους, που θα σπρώξουν και συμπολίτες μας να αναλάβουν επιχειρηματικό ρίσκο αναπτύσσοντας υποστηρικτικές δραστηριότητες - κι άλλες δουλειές, κι άλλοι τζίροι. 

Ο ρόλος του Δημοσίου δεν είναι το "επιχειρείν" - έχει αποτύχει παταγωδώς άλλωστε, σχεδόν σε κάθε σχετικό εγχείρημα. Ο ρόλος του Δημοσίου εν προκειμένω είναι να διασφαλίσει τις διαδικασίες πώλησης των υποτιθέμενων ασημικών και την τήρηση των προβλέψεων των νόμων και των ρυθμιστικών πλαισίων (περιβάλλον, δόμηση, ανταγωνισμός).

Το ερώτημα που δήθεν ταλανίζει τους «προβληματισμένους» είναι: ...

Της Κύπρου

του Γιώργου Προκοπάκη

Πέρα από την φιλολογία για την Ευρώπη, την αλληλεγγύη, τους κακούς Βόρειους και ό,τι άλλο σχετικό χρειάζεται ο καθένας μας για να βολέψει το εξηγητικό του σχήμα ή τις ιδεοληψίες του, υπάρχει και ένας λαός. Εξακόσιες χιλιάδες Κύπριοι, το μέλλον των οποίων, αλλά και των παιδιών τους και ό,τι κατάφεραν στα 38 χρόνια μετά την εισβολή - όπως το κατάφεραν - παίζεται σε μεγάλο βαθμό τις επόμενες τρεις μέρες.

Η λύση στο Κυπριακό πρόβλημα δεν μπορούσε παρά να είναι οδυνηρή. Οι εναλλακτικές περιορισμένες:

1. Δανειακή σύμβαση α λα ελληνικά, με πακέτο 17 δισ (ή και μεγαλύτερο) για την κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών του κυπριακού δημοσίου και την ανακεφαλαιοποίηση των κυπριακών τραπεζών. Το αντίστοιχο Μνημόνιο θα απαιτούσε μέτρα τέτοια που οι προβλέψεις των ελληνικών Μνημονίων θα φάνταζαν ως ευχάριστη βόλτα στο πάρκο. Σε κάθε περίπτωση είναι αμφίβολο κατά πόσον οι συνήθεις δανειστές θα μπορούσαν να πείσουν την κοινή γνώμη των χωρών τους να σώσουν τις καταθέσεις ξένων στην Κύπρο, επτά φορές το ΑΕΠ της χώρας και να φορτωθεί το χρέος στους Κύπριους φορολογούμενους (ή από το 2014 στους Ευρωπαίους).

2. Κατάρρευση δύο (οπωσδήποτε, ίσως περισσοτέρων) κυπριακών τραπεζών και μείωση του πακέτου διάσωσης κατά το αναλογούν ποσόν. Το Ευρωσύστημα θα κάλυπτε με την εγγύησή του τις καταθέσεις (αμφίβολο εάν όντως είναι 100 χιλ ευρώ, αλλά δεν έχει σημασία). Οι ξένοι καταθέτες/δανειστές θα υφίσταντο τη ζημιά. Πλην όμως, το άμεσο επακόλουθο θα ήταν το άμεσο ξεφούσκωμα του κυπριακού τραπεζικού συστήματος. Μαζί του θα είχε τελειώσει και η οικοδομική φούσκα για πάρα πολλά χρόνια. Η ρηχή κυπριακή οικονομία (χρηματοπιστωτικός τομέας, τουρισμός, ακίνητα/κατασκευές) θα είχε χάσει τους δύο από τους τρεις πυλώνες της. Η διάλυση των πάντων σε μικρό χρονικό διάστημα θα ήταν αναπόφευκτη.

3. Κούρεμα καταθέσεων/δανειστών πέραν της εξασφάλισης του Ευρωσυστήματος. Η λύση του ΔΝΤ ήταν η "ηθικά" αποδεκτή, μιας και έριχνε το βάρος του bail in στους κυρίως ωφελημένους της δεκαετίας. Πάλι όμως θα οδηγούσε στην απαξίωση του χρηματοπιστωτικού πυλώνα της οικονομίας - και βέβαια τις χρηματοδοτούμενες απ' αυτόν κατασκευές. 

4. Η λύση που επελέγη. Είναι μια μέση λύση που φορτώνει μέρος του bail in στους μεγαλοκαταθέτες (το 9.9% και η υψηλή φορολογία τόκων), άλλο μέρος στους μικροκαταθέτες (το 6.75% μέχρι 100 χιλ). 

Η αύξηση της φορολογίας είναι μάλλον μικρή για να είναι αποτρεπτική από μόνη της. 

Η μη επιβάρυνση των χρηματοοικονομικών συναλλαγών αυτόνομα, δίνει τη δυνατότητα να συνεχίσει να είναι το νησί φορέας παροχής χρηματοοικονομικών υπηρεσιών - μικρότερου όγκου και αξίας βέβαια. Δίνεται η δυνατότητα να "χτιστεί" ένα άλλο κυπριακό οικονομικό μοντέλο, σε ένα βάθος χρόνου πέντε έως δέκα ετών. 

Από την ελληνική εμπειρία είναι σαφές πως η απώλεια των μικροκαταθετών (ας υποθέσουμε πως η μέγιστη πλειοψηφία των Κυπρίων έχει καταθέσεις μέχρι 100 χιλ) είναι μικρότερη (για το τυπικό προφίλ) από την αντίστοιχη ενός πλήρους (και πολύ πιο βεβαρυμένου από το ελληνικό) πακέτου διάσωσης.

Αλλά...
Ο κίνδυνος είναι στη διαχείριση των τριών ημερών. Τίποτε δεν έχει παγιωθεί. Όλα εξαρτώνται από (α) τις αποφάσεις της κυπριακής Βουλής και (β) τη στάση των κυπριακών πολιτικών δυνάμεων.

Αντί του λαϊκισμού, οι κυπριακές πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να καταθέσουν στη Βουλή την εναλλακτική τους πρόταση. Όχι αφορισμούς και αναθέματα. Ο θάνατος της διατραπεζικής αγοράς ήδη από το 2009, προδιέγραφε την κατάληξη σε αδιέξοδο ενός τραπεζικού τομέα 7-8 φορές το ΑΕΠ της χώρας. 

Η χθεσινή κατάληξη είναι αποτέλεσμα της ανεύθυνης διαχείρισης σχεδόν 10 ετών. Η κυπριακή οικονομία είναι πολύ μικρή για να την αφήσουν να "πέσει". Το "μικρή" όμως ενέχει και το κίνητρο για το αντίθετο: είναι πολύ μικρή για να μη μπορεί να ελεγχθούν οι επιπτώσεις της "πτώσης".

Πρέπει επίσης ο πρόεδρος Αναστασιάδης να μιλήσει με απόλυτη ειλικρίνεια και καθαρότητα στον λαό του. Να δείξει την όποια προοπτική υπάρχει. Να δείξει εάν είναι ο ηγέτης που οι Κύπριοι δεν είχαν τόσα χρόνια.

Η Καθαρή Δευτέρα είναι αργία στην Κύπρο και την Ελλάδα. Δεν είναι όμως στην Ισπανία, την Ιταλία και τις αγορές όλου του κόσμου. Το bank run δεν είναι ορθολογισμός - είναι ψυχολογία.

Το μόνο σίγουρο είναι πως η Τρίτη θα ξημερώσει - και όλες οι άλλες μέρες μετά. Ας αφήσουμε τα εξηγητικά μας σχήματα, τις στρατηγικές του νεοφιλελευθερισμού και τις ιδεοληψίες μας στην άκρη. Η Κύπρος χρειάζεται ψυχραιμία και πολιτική συναίνεση. Ο κρίσιμος χρονικός ορίζοντας είναι τρεις μέρες!

Είναι βιώσιμο το χρέος; Με τα σημερινά δεδομένα, όχι! Αλλά μπορεί να γίνει...

 ...με πέντε προϋποθέσεις

του Γιώργου Προκοπάκη*

Με τη δημόσια "διαμάχη" Λαγκάρντ - Σόιμπλε, η βιωσιμότητα του χρέους έχει γίνει κύριο ζήτημα στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης, ακόμη και για την εκταμίευση της καθυστερούμενης δόσης των 31,5 δισ. ευρώ. Όσον αφορά το ΔΝΤ, η συνέχιση της συμμετοχής του στο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας εξαρτάται από το αν το χρέος είναι βιώσιμο και η ευρωζώνη πιέζεται να προχωρήσει σε κινήσεις που θα εγγυώνται ακριβώς αυτό - πιέζεται ποικιλοτρόπως και η Ελλάδα.

Η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους πάντα ήταν πρόβλημα και μέλημα για την τρόικα. Ανεδείχθη ρητώς και ως ποσοτικός στόχος με την απόφαση της Συνόδου Κορυφής της 17/10/2011: 120% του ΑΕΠ το 2020. 

Την εικόνα θολώνει το ότι η βιωσιμότητα του χρέους δεν εξαρτάται μόνο από τον δείκτη χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η αναφορά σε αυτόν δίνει λαβή σε προσχηματικούς προβληματισμούς τύπου, "η Ιαπωνία έχει χρέος 200% του ΑΕΠ", και αποπροσανατολιστική ρητορική όπως το προεκλογικό, "θα έχουμε περάσει από μια δεκαετή κόλαση για να ξαναγυρίσουμε εκεί που είχε αφήσει η ΝΔ το χρέος το 2009". Θα επιχειρήσουμε να ρίξουμε λίγο φως στο ζήτημα.

Κάθε χρέος είναι βιώσιμο εφόσον ο οφειλέτης μπορεί να το εξυπηρετεί. Δηλαδή, εάν μπορεί να πληρώνει τους τόκους και όταν λήγει το χρέος να καταβάλλει το χρεολύσιο. 

Εάν ο οφειλέτης έχει πλεονάσματα ή «έκτακτα» έσοδα από πώληση περιουσιακών στοιχείων, τα χρησιμοποιεί για την εξόφληση των λήξεων του χρέους. Εάν όχι (ή εάν δεν επαρκούν) υποχρεούται να ανανεώσει το χρέος δανειζόμενος από άλλη πηγή (αναχρηματοδότηση). 

Όσο πιο απλωμένο χρονικά είναι το χρέος τόσο ευκολότερη είναι η αναχρηματοδότησή του. Το 120% του ΑΕΠ του 2009 στο οποίο αναφερόταν προεκλογικά η ΝΔ, διαφέρει ουσιαστικά από το χρέος με τον ίδιο δείκτη που φανταζόταν η κ. Μέρκελ στις 27/10/2011. Το μεν απαιτούσε αναχρηματοδότηση στο σύνολό του κάθε επτά χρόνια (κάθε χρόνο έπρεπε να βρίσκει ο υπουργός Οικονομικών περίπου 16% του ΑΕΠ από τις αγορές), το δε, επειδή σχεδιαζόταν με κύκλο αναχρηματοδότησης εικοσαετίας, θα απαιτούσε κάθε χρόνο μόνο 5% του ΑΕΠ από τις αγορές. 

Επίσης, το μέσο επιτόκιο του ελληνικού δανεισμού ήταν το 2009 περίπου 4,6%, ενώ τα τροϊκανά δάνεια σήμερα παρέχονται με επιτόκιο κάτω από 2%.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ακόμη και μετά τη μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους στην ιστορία με το PSI+, το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο με τα σημερινά δεδομένα. Πώς μπορεί να γίνει βιώσιμο;

• Πρώτον, και προφανώς, μειώνοντάς το απολύτως: με ιδιωτικοποιήσεις και αγορά χρέους, με πλεονάσματα και σταδιακή αγορά χρέους, με επαναγορά βαθιά υποτιμημένου χρέους από τις αγορές, με διακανονισμό με τους δανειστές για μείωση του χρέους (κούρεμα - του επίσημου τομέα, πια).
• Δεύτερον, απλώνοντάς το χρονικά, ώστε η αναχρηματοδότησή του να είναι πιο εύκολη, και με περίοδο χάριτος ώστε να έχουν γίνει εν τω μεταξύ οι αλλαγές στην οικονομία που θα επιτρέπουν μακροπρόθεσμα την εξυπηρέτησή του - πάλι με διακανονισμό με τους δανειστές.
• Τρίτον, με μείωση του κόστους εξυπηρέτησης (του επιτοκίου, δηλαδή) και με διοχέτευση του οφέλους στην οικονομία για πολλαπλασιασμό του - πάλι με διακανονισμό με τους δανειστές.
• Τέταρτον, με ραγδαία εφαρμογή διαρθρωτικών αλλαγών που θα ενισχύουν την ανάπτυξη και τη δημιουργία πλούτου.
• Πέμπτον, με τη δημιουργία συνθηκών που θα προσελκύουν επενδύσεις, οι οποίες με τη σειρά τους θα οδηγήσουν στην ανάπτυξη.

Όλα αυτά έχουν κόστος. Σε μια συναινετική διαδικασία, όπως είναι (θεωρητικά τουλάχιστον) το πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας, επιχειρείται να βρεθεί συμβιβαστική λύση, με κατανομή του κόστους στους συμμετέχοντες. 

Επειδή η κατάληξη σε βιώσιμο χρέος θα έχει κόστος για όλους, με καθέναν να έχει διαφορετικές αντοχές, περιορισμούς (κοινωνικούς, πολιτικούς, οικονομικούς, ή θεσμικούς), ακόμη και ιδιοτέλειες, θα γίνεται διαπραγμάτευση μέχρι την τελευταία στιγμή.

Για την ώρα, με το Μνημόνιο ΙΙΙ που ψηφίστηκε, η ελληνική κοινωνία ανέλαβε το δικό της κόστος. Είναι μεγάλο, είναι δυνητικά καταστροφικό για τον κοινωνικό ιστό. Μπορεί όμως να σηματοδοτεί και την αρχή του τέλους της κρίσης, εάν οι εταίροι ανταποκριθούν και αναλάβουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κόστος ώστε το ελληνικό χρέος να γίνει όχι μόνο βιώσιμο αλλά και βιωτό.

* Ο Γιώργος Προκοπάκης είναι σύµβουλος επιχειρήσεων σε θέµατα οργάνωσης και διαχείρισης πληροφοριών, πρώην καθηγητής στο Columbia University

* από ΤΑ ΝΕΑ
* η εικόνα από graffiti των Joe Hill και Max Lowry (από το art noise )

Οι ρεαλιστικές προϋποθέσεις μιας συνολικής διαπραγμάτευσης: ραγδαία εφαρμογή διαρθρωτικών αλλαγών και του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων

ή αλλιώς, η έννοια του "Βάστα Στουρνάρα!"

...ακούω κούφια τα τουφέκια της επαναδιαπραγμάτευσης... 
(Τζοκόντα με μπαζούκα, κατά Banksy)

του Γιώργου Προκοπάκη*

1. Πριν κάμποσους μήνες είχα ΄"ζητήσει" από οποιονδήποτε μιλάει για πολιτική απέναντι στο Μνημόνιο να τοποθετηθεί στους "μάκρο-στόχους". 

Δηλαδή, σε ποιά κατάσταση θέλουμε να βρισκόμαστε το 2020. Πόσο χρέος και πόσα πλεονάσματα επί πόσα χρόνια.

2. Θα επαναλάβω πως το 2020 είναι "κρίσιμο" γιατί αρχίζουν οι αποπληρωμές των δανείων της τρόικας. 

Εάν η Ελλάδα δεν μπορεί να αναχρηματοδοτήσει το χρέος της το 2020 (δηλαδή [α] να μπορεί να δανείζεται από τις αγορές αυτονόμως ή [β] να έχει βρει άλλη πηγή χρηματοδότησης - Κίνα, Ρωσία, Ιράν, Βενεζουέλα, ή [γ] να είναι τόσο πλεονασματική η οικονομία της ώστε να μπορεί να πληρώνει χωρίς να δανείζεται) τότε ή θα φαλίρει ή θα πρέπει να γίνει ένα κούρεμα κάποιου είδους των δανείων του επίσημου τομέα.

3. Είναι έως και αδύνατον να χρηματοδοτούν οι προϋπολογισμοί της Ευρώπης την Ελλάδα με τη βεβαιότητα είτε της χρεοκοπίας ή του κουρέματος. 

Για το ΔΝΤ δεν τίθεται θέμα - έχει πρόβλημα καταστατικό.

4. Απαγκίστρωση από τα Μνημόνια μπορεί να γίνει μόνον όταν η Ελλάδα θα μπορεί να εξυπηρετεί αυτοδύναμη το χρέος της.

5. Η λογική του 2ου πακέτου στήριξης (μαζί με τις προφορικές δεσμεύσεις του Eurogroup της 21/2) είναι: με χρέος 120% του ΑΕΠ το 2020 και πέντε χρόνια πλεονασματικού προϋπολογισμού, η Ελλάδα θα έχει βγει στις αγορές να δανείζεται. 

Άντε με μια επιμήκυνση ενός έτους, με τέσσερα χρόνια πλεονασματικού προϋπολογισμού.

6. Η απαγκίστρωση από τους επαχθείς όρους του Μνημονίου (όπως άλλαξε η ρητορική μετεκλογικά) με την τριετή επιμήκυνση φορτώνουν το ελληνικό χρέος με πάνω από 20 δισ νέου πρωτογενούς χρέους, ή πάνω από 10% του ΑΕΠ. 

Οι προβλέψεις του κειμένου σύγκλισης των τριών κομμάτων φορτώνουν για την αντιστροφή των "αδικιών" του PSI άλλα 14 δισ, ή 7% του ΑΕΠ. 

Οι άλλες προβλέψεις του κειμένου φορτώνουν με παραπάνω χρέος - το αφήνουμε όμως στην άκρη.

7. Η υποτιθέμενη στρατηγική αναδιαπραγμάτευσης λοιπόν, καταλήγει ...

Εκατό και μία μέρες (και νύχτες) στα Γόμορρα

του Γιώργου Προκοπάκη

Το κείμενο που ακολουθεί ετοιμάστηκε αρχές Ιουνίου ως προσχέδιο δράσεων της όποιας κυβέρνησης. Είναι "πολιτικά ουδέτερο", δηλαδή δεν επιχειρεί να δώσει στίγμα πολιτικής κόμματος. Αφορά τις δράσεις έκτακτης ανάγκης αφενός, και τις δράσεις για δομικές αλλαγές που έχουν συμφωνηθεί με τους εταίρους και καταγραφεί και αποτελούν πρακτικά το πλαίσιο του Μνημονίου που αφορά το κράτος.Είναι αναμενόμενο ότι στην όποια αναδιαπραγμάτευση με την Τρόικα, το ζήτημα της επαναφοράς του προγράμματος μεταρρυθμίσεων στον προγραμματισμό του θα τεθεί.

Οι διαδοχικές εκλογές, η ακυβερνησία και η αβεβαιότητα για το μέλλον είχαν σημαντικές επιπτώσεις όσον αφορά τις προσπάθειες εξόδου από την κρίση:

1. Διακράτηση εκταμιεύσεων από τους πόρους του 2ου πακέτου στήριξης, πλην όσων αφορούν την εξυπηρέτηση και αναχρηματοδότηση του χρέους. 
2. Σημαντική υστέρηση στα δημόσια έσοδα. 
3. Περαιτέρω ένταση στην ασφυξία ρευστότητας που έχει χτυπήσει όλους τους τομείς της οικονομίας – ακόμη και τις εξαγωγικές επιχειρήσεις – επιτείνοντας την ύφεση και το πρόβλημα της ανεργίας. 
4. Όλο το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων που έχει συμφωνηθεί με την τρόικα παρουσιάζει καθυστερήσεις κατ’ ελάχιστον δύο μηνών – σε πολλές περιπτώσεις τριών.

Απόλυτη προτεραιότητα της νέας κυβέρνησης είναι η αποκατάσταση των σχέσεων εμπιστοσύνης με την Τρόικα, η εντατική προσπάθεια επαναφοράς του προγράμματος σταθεροποίησης στο σχεδιασμένο πλαίσιο μέχρι το τέλος τους χρόνου.

Δράσεις έκτακτης ανάγκης – μέχρι 28/6

Μετά από παροχή διαβεβαίωσης για την προσήλωση στη συνέχιση της εκτέλεσης του προγράμματος σταθερότητας, υποβολή αιτήματος συνέχισης της χρηματοδότησης «υπό συνθήκες έκτακτης ανάγκης» και αναστολή της απαίτησης ικανοποίησης στόχων του προγράμματος για ...

Η κρίση δίνει την “ευκαιρία” της αλλαγής του οικονομικού μοντέλου: όχι όμως χωρίς την ανάληψη διαχειριστικής ευθύνης από τα κόμματα...

Μια συνομιλία της Μελίττας Γκουρτσογιάννη με τον Γιώργο Προκοπάκη για τις εκλογές, την οικονομία, την ανάπτυξη, την πράσινη ανάπτυξη, το HELIOS

από το ιστολόγιο melittag.wordpress.com

Μ.Γ.: Γιώργο Προκοπάκη καλημέρα. Το πρώτο πράγμα που ήθελα να σε ρωτήσω είναι πώς εσύ, ένας χημικός μηχανικός, ασχολείσαι τόσο πολύ με την οικονομία, τόσο που όταν σε γνώρισα νόμιζα ότι είσαι οικονομολόγος. 

Γ.Π.: Ε, για να κολακέψουμε τους συναδέλφους μας, όπως έλεγε και ο Χορν, “μηχανικός σημαίνει φως”! Η ζωή τα φέρνει έτσι και για λόγους επαγγελματικούς από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 ασχολούμαι πάρα πολύ με χρηματοοικονομικά ζητήματα από διάφορες θέσεις, ως επενδυτής, ως επενδεδυμένος, η δουλειά μου είναι σύμβουλος επιχειρήσεων.

Μ.Γ. Ωραία, ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την οικονομία, - αν και έχουμε πάθει πια όλοι overdose - έχεις κάποια αισιοδοξία ότι θα τα καταφέρουμε; Τι λέει κατ’ αρχήν το ένστικτό σου, βλέπεις κάποια αχτίδα;

Γ.Π.: Η πραγματική αχτίδα θα φανεί ίσως μετά από έξη μήνες, αλλά αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι είναι ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, ας σταματήσει αυτή η τρομολαγνεία των αριθμών που λέει αν είναι ή αν δεν είναι βιώσιμο το χρέος, ε, η Ιαπωνία έχει χρέος ας πούμε 200% και είναι μια χαρά, γιατί το σύστημα λειτουργεί...

Μ.Γ. Γιατί παράγουν οι άνθρωποι!

Γ.Π. Ναί. Επομένως το κριτήριο 120% ή οι κανόνες του Μάαστριχτ είναι μερικά ας πούμε ορόσημα για να μπορεί κανένας να συγκρίνει διάφορα πράγματα…

Είμαι αισιόδοξος ότι υπάρχει προοπτική, αλλά χρειάζεται σταθερότητα, οικονομική και πολιτική, 6-12 μηνών, ώστε να ξέρουν οι μικροεπιχειρηματίες ότι μπορούν ν’ αρχίσουν να φέρνουν στοκ, να πληρώνουν τους υπαλλήλους τους, να κάνουν τη δουλειά τους- μην ξεχνάμε ότι οι δουλειές έχουν χαθεί από αυτούς, όχι από τον Τιτάνα ή από τη Motor Oil- να κυλίσει το τραπεζικό σύστημα, να υπάρχει χρήμα για να μη φορτώνεται το κόστος στο προϊόν, με άλλα λόγια να μπορέσει να κινηθεί η οικονομία. 

Βασικό ζήτημα είναι το πού θα καταλήξει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, δηλαδή να μπούνε χρήματα στις τράπεζες, που θα τα βάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω του ελληνικού κράτους.

Μ.Γ. Σε αυτό το σημείο πατάνε οι -κατά τη γνώμη μου- λαϊκιστές κάθε είδους και λένε, ότι τα παίρνουν όλα οι τραπεζίτες και δε μένει τίποτα για το λαό.

Γ.Π. Μα με το PSI μειώθηκε το ελληνικό χρέος κατά 100 δις. Αν δεν μετείχαν στο PSI οι ελληνικές τράπεζες, απλώς το PSI δεν θα πετύχαινε και θα είχαμε φαλίρει.

Μ.Γ. Προφανώς, γιατί τότε πώς θα συμμετείχαν μόνο οι ξένες τράπεζες; Το ίδιο ισχύει και για τα ασφαλιστικά ταμεία, αν εξαιρούνταν από το κούρεμα των ομολόγων τους, τότε θα απαιτούσαν να εξαιρεθούν και τα ασφαλιστικά ταμεία άλλων ευρωπαϊκών χωρών, οπότε το όλο εγχείρημα θα τιναζόταν στον αέρα.

Γ.Π. Ακριβώς αυτό είναι το ζήτημα. Αν κάποιος έχει άλλη λύση, πλην της μείωσης του χρέους, να μας την πει.

Το διακύβευμα των εκλογών

Μ.Γ. Εφ’ όσον όμως είναι συνυφασμένη η οικονομική με την πολιτική σταθερότητα, για σένα από τι εξαρτάται η πολιτική σταθερότητα. Ποιό θεωρείς ότι είναι το διακύβευμα αυτών των εκλογών, με αυτή την έννοια.

Γ.Π. Το διακύβευμα είναι ότι πρέπει από την επόμενη μέρα η Ελλάδα να κυβερνηθεί με σοβαρότητα...

Υπάρχει ελπίδα να περάσουμε μέσα από τις εκλογές ...σκεπτόμενοι;

Η Ελληνική κοινωνία υποφέρει. Δεν την ενδιαφέρει να καταλάβει τί φταίει.Προτιμά να φταίει κάτι εύκολο. Κάποιοι προδότες.Θα ψηφίσει πατριώτες. Και μετά θα καταλάβει. 

Κώστας Ανδρέου 

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που, μέσα στην κορύφωση της κρίσης και σε αυτήν την πόλωση ιδεών και συναισθημάτων που ζούμε ήδη και στην οποία θα βυθιστούμε δυστυχώς ολοκληρωτικά την προεκλογική περίοδο που ακολουθεί, σκέφτονται και προτείνουν τρόπους δημιουργικής εξόδου από το ψυχοπολιτικό μας αδιέξοδο ( που προηγείται του οικονομικού και απειλεί ταυτόχρονα με την παγίωσή του ). Βρίσκουν συγγένειες αντιλήψεων και κοινούς τόπους, εκεί που άλλοι βλέπουμε μόνο κάθετους διαχωρισμούς, βλέπουν δυνατότητες συνεργασιών εκεί που άλλοι βλέπουμε μονάχα πόλωση και φανατισμό.  Τέτοιο είναι το κείμενο του Νίκου Ράπτη που ακολουθεί - και μαζί (αμέσως μετά) μια απάντηση του Γιώργου Προκοπάκη, που με λιτό τρόπο εκφράζει τις αμφιβολίες όλων μας για το αν το μοντέλο που προτείνει ο Νίκος είναι ρεαλιστικό ή κάνει την ανάγκη (μας) φιλοτιμία. Σε κάθε περίπτωση, αυτή νομίζω είναι η σημαντική συζήτηση της επόμενης περιόδου και όχι αν θα κολλήσει και πόσο η πολιτική σούπα που μας ετοιμάζουν οι μεταμφιεσμένοι σε "μνημονιακούς" ή "αντιμνημονιακούς", λαϊκιστές πολιτικοί μας. (ΑΣ)

Μαγική εικόνα: βρες πού είναι το τρίτο κόμμα

του Νίκου Ράπτη

Αν το δούμε σχολαστικά, η διάκριση ανάμεσα σε «αντιμνημονιακούς» και «μνημονιακούς» αποτελεί πράγματι «ψευτοδίλημμα»: και στη μια και στην άλλη κατηγορία έχουμε προοδευτικές και αντιδραστικές αντιλήψεις κι αιτήματα. 

Από την άλλη όμως, για λόγους που πολιτικά είναι αδιάφοροι (ή σχεδόν αδιάφοροι), η διάκριση αυτή αποτελεί στη σημερινή Ελλάδα τον «ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο»: ό,τι κι αν λένε οι εμβριθείς αναλυτές, στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση ο κόσμος -ή το μεγαλύτερο μέρος του- θα πάει να ψηφίσει με το μυαλό σε αυτό ακριβώς το δίλημμα: υπέρ ή κατά της «μνημονιακής πολιτικής» και της τρόικα; Εξάλλου, όλα τα μεγάλα διλήμματα που διαμόρφωσαν την πολιτική μας ιστορία, αν τα εξέταζε κανείς ακριβοδίκαια και εργαστηριακά, ήσαν εν πολλοίς ψευδή: βασιλόφρων ή δημοκρατικός; Εθνικόφρων ή εαμικός; Δεξιός ή αντιδεξιός; Ευρωπαϊστής/εκσυγχρονιστής ή πατριώτης; Και πάει λέγοντας...

Για τη ζώσα και ζέουσα πολιτική διαμάχη, το ζήτημα δεν είναι να βάλουμε στο σημειολογικό ζύγι και να αποδομούμε τις κυρίαρχες διαχωριστικές γραμμές, αλλά μάλλον να τοποθετηθούμε ως προς αυτές έχοντας στο νου μας πώς θα τις αξιοποιήσουμε κατά τον καλύτερο τρόπο. «Πρέπει να αφεθείς στον άνεμο για να τον καβαλικέψεις». Αυτή τη στιγμή στην κεντρική πολιτική σκηνή παίζουν «μνημονιακοί» εναντίον «αντιμνημονιακών» -κι όποιος θέλει να σκοράρει οφείλει να επιλέξει ποια φανέλα θα φορέσει.

Μην σκιάζεστε όμως! Τα πράγματα γίνονται πολύ πιο ενδιαφέροντα αν κοιτάξει κανείς εκ του σύνεγγυς τι πρεσβεύουν οι μεν και οι δε.

Το τι πρεσβεύουν οι μνημονιακοί είναι λίγο πολύ γνωστό: ξεκινώντας από μια σειρά εύλογες υποθέσεις εργασίας (οι Έλληνες συνολικά είμαστε υπεύθυνοι για τον υπερδανεισμό και την χαμηλή μας ανταγωνιστικότητα και λοιπές παραλλαγές του «μαζί τα φάγαμε»· στο αίτημά μας να σωθούμε από τη χρεοκοπία, εμείς είμαστε οι «παράκλητοι» και η τρόικα ο «ελεήμων»· με δεδομένο το συσχετισμό δύναμης Ελλάδας/τρόικα, κάθε διαπραγμάτευση παύει να έχει νόημα άπαξ και η δεύτερη λάβει τις αποφάσεις της· ΤΙΝΑ –«δεν υπάρχει εναλλακτική λύση»- στην υποταγή στην τρόικα πλην της άτακτης χρεοκοπίας) χαράσσεται μια στρατηγική υπακοής στον άξονα «Μερκοζί» στο όνομα της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, της δίκαιης τιμωρίας του φαύλου ελληνικού λαού και του μακροπρόθεσμου εθνικού συμφέροντος.

Ιδού το υπ' αριθμό ένα «κόμμα» τη σημερινής Ελλάδας: είναι το «μνημονιακό» κόμμα της διακυβερνητικής διαχείρισης της ελληνικής κρίσης χρέους. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το κόμμα αυτό πρέπει να εκφράζει μεταξύ του 1/4 και των 2/5 των Ελλήνων. Πολιτικά το κόμμα αυτό σήμερα εκπροσωπείται κυρίως από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ (ίσως και ένα τμήμα του -προερχόμενου από τη «δεξιά» ανανεωτική αριστερά- στελεχιακού δυναμικού της ΔΗΜΑΡ, μια «ολίγη» από «οικολόγους πράσινους» κ.λπ).

Είναι πολύ πιο συναρπαστικό να δει κανείς τι πρεσβεύει το -πλειοψηφικό πέραν πάσης αμφιβολίας- αντιμνημονιακό στρατόπεδο:

Η φιλοσοφία του πακέτου σωτηρίας, η διακριτική γοητεία της χρεοκοπίας και οι σημερινές μας προτεραιότητες

Θαύμα, θαύμα! Εξαφανίστηκε ο Βενιζέλος...

του Πολυβώτη* (δυο κείμενα σε ένα)

1. Προτεραιότητες

Μιλούσα στο τηλέφωνο με μία φίλη μου από την Ελλάδα. Δε θέλει να χρεοκοπήσουμε, αλλά δε θέλει να περάσουν και τα μέτρα που αποφασίστηκαν, και ετοιμάζεται να κατεβεί στις διαδηλώσεις. Συμφωνήσαμε ότι για να μη χρεοκοπήσουμε και να μην περάσουν τα μέτρα, πρέπει να βρεθούν ισοδύναμα μέτρα, τα οποία όμως θίγουν ισχυρά κατεστημένα συμφέροντα που η τρόικα Βενιζέλος-Σαμαράς-Καρατζαφέρης δεν υπάρχει περίπτωση να αγγίξει. Άρα, η αντίδραση στα μέτρα χωρίς χρεοκοπία προϋποθέτει, και αυτή είναι η βασική προτεραιότητα αυτή τη στιγμή:

Μία αντιπολίτευση, με την έννοια του κινήματος και του πολιτικού φορέα, που θα πιέσει για αυτά τα ισοδύναμα μέτρα και τις μεταρρυθμίσεις που θα έχουν οικονομικό αποτέλεσμα χωρίς να συμπεριλαμβάνουν τη σφαγή των μισθωτών και των επιχειρήσεων.

Μέχρι τότε; Η φίλη μου ισχυρίζεται ότι προτεραιότητα είναι να μην περάσουν τα μέτρα. Εγώ αντιτείνω ότι μοναδική προτεραιότητα μέχρι να υπάρξει καλύτερη διαχείριση είναι η αποφυγή της χρεοκοπίας. Τα όποια μέτρα μπορούν να αλλάξουν στο μέλλον, κάποια δυσκολότερα από άλλα, αλλά μπορούν να αλλάξουν. Η χρεοκοπία είναι δρόμος χωρίς επιστροφή, και θα σημάνει τρισχειρότερες συνθήκες για όλους τους εργαζόμενους. Το παιχνίδι της μπλόφας που παίζουν οι πολιτικοί μας, και της ρώσικης ρουλέτας που προτείνουν πολλοί ανεύθυνοι σταρ οικονομολόγοι (ονόματα δε λέμε) κουράζει σιγά-σιγά την κοινή γνώμη στην Ευρώπη και θα οδηγήσει, μοιραία, τους εταίρους μας να αποφασίσουν να μας κόψουν την τεχνητή αναπνοή.

Η υπερψήφιση και εφαρμογή της όποιας συμφωνίας γίνεται με τους δανειστές πρέπει να είναι αυτονόητη για όσους δε θέλουν να ζήσουν την τραγωδία της χρεοκοπίας. Η αποφυγή των πιο επώδυνων και άδικων μέτρων θα επιτευχθεί μόνο με την αντικατάσταση της παρούσας πολιτικής ηγεσίας με μία άλλη, όχι από αυτές που υπόσχονται να βρουν χρήματα με τρόπους που δε θίγουν σχεδόν κανέναν ή που ελπίζουν σε επαναδιαπραγμάτευση με τους εταίρους, αλλά αυτές που θα εξορθολογίσουν το κράτος με δραστικές μεταρρυθμίσεις και θα εφαρμόσουν ισοδύναμα μέτρα. Συντομότερες λύσεις δεν υπάρχουν.

Πράγματα που μπορούν να γίνουν ...χτες! Τα "ισοδύναμα μέτρα" και η υποκρισία του πελατειακού πολιτικού συστήματος

του Γιώργου Προκοπάκη 

(από το fb και την ομάδα Μεταρρυθμιστική Αριστερά)

Πολλή κουβέντα γίνεται για τα περίφημα ισοδύναμα μέτρα. όλοι τα μυρηκάζουν, αλλά συγκεκριμένο τίποτε. Όποιος έχει κάτι να προτείνει ας το κάνει παρακάτω σε σχόλια. Για αρχή παραθέτω μερικά από τα πολλάκις κατατεθέντα δικά μου. 

Φέξε μου και γλύστρισα...

Πες κάτι ισοδύναμο βρε Φώτη...

Θυμίζω ότι ο τζερτζελές των τελευταίων ημερών υποτίθεται ότι γίνεται για την εξεύρεση €600 εκατ. 

Οπότε αρχίζω, όποιος θέλει συνεχίζει:

1. Κατάργηση του άρθρου 32 του 3723. Οικονομικό αποτέλεσμα: εξοικονόμηση €604 εκατ από το προϋπολογισμό. Κοινωνική επίπτωση: καμία. Τι σημαίνει; Η κάλυψη των ασφαλιστικών των 21.500 εργαζομένων της ΔΕΗ (και των συνταξιούχων) θα γίνεται με €25-€27 χιλ ευρώ το κεφάλι, έναντι €10 χιλ το κεφάλι για τον μέσο ασφαλισμένο.

2. Σπάσιμο της Αγροτικής Τράπεζας σε δύο, απορρόφηση των "καταθέσεων" και "υγιών δανείων" από άλλη Τράπεζα (π.χ. Εθνική), τα υπόλοιπα υπό εκκαθάριση σε bad bank (υπάρχει νομικό πλαίσιο). Οικονομικό αποτέλεσμα: (α) €860 χιλ ετησίως αμοιδές Δ.Σ. (τα €570 τα παίρνουν δύο άνθρωποι), (β) μειωμένες ανάγκες επανακεφαλαιοποίησης τραπεζών κατά €2.5 δισ περίπου από το PSI και ένας θεός ξέρει πόσα από τα θαλασσοδάνεια - κατ ελάχιστον €90 εκατ τόκων ετησίως από τον προϋπολογισμό. Κοινωνική επίπτωση: δυνητικά καμία (απολύσεις για όποιον θέλει να κάνει σε δεύτερο χρόνο) (γ) είσπραξη μέρους του κεφαλαίου (έστω 30% μέσος όρος) μη εξυπηρετούμενων δανείων - δυνητικό όφελος διακανονισμός (μέχρις διαγραφής) δανείων, κυρίως αγροτικών.

Δεν θα δεχτώ άλλες περικοπές στην άμυνα! 

 Για την Τυποεκδοτική καμιά πρόταση;

3. Εγγύηση καταθέσεων ανεξαρτήτως ύψους (ας πούμε στις 8/2/2012) όλων των μη συστημικών τραπεζών (όλες πλην Εθνική, Αλφα, Eurobank, Πειραιώς - έχουν το 92% της αγοράς), καμία ενίσχυση επανακεφαλαιοποίησης. Οικονομικό αποτέλεσμα: εξοικονόμηση €4 δισ επανακεφαλαιοποίησης, κάπου €140 εκατ το χρόνο τόκοι. Πιθανό αποτέλεσμα: εξαναγκασμένες συγχωνεύσεις ή κεφαλαιοποίηση από μετόχους ή χρεοκοπία. Κοινωνική επίπτωση: απώλεια 1.000-1.500 θέσεων εργασίας (στη χειρότερη περίπτωση) - με €20 χιλ ετήσια αποζημίωση (μάλλον πλουσιοπάροχη) μέγιστο κόστος €30 εκατ ετησίως. Δυνητικό όφελος: διακανονισμός δανείων ιδιωτικών.

Εγώ μιλιά στο μεταξύ... (άσχετο)

4. Ενοποίηση των Ταμείων σε τρία (ή και ένα). Προσφορά προς τα Ταμεία να δώσουν στο κράτος τα €4 δισ της γλύκανσης Μέρκελ έναντι "επ' άπειρον αντιπαροχής" ύψους 21.3%. Κοινωνική επίπτωση: καμία (όσα έπαιρναν τα Ταμεία πριν το PSI από τόκους ομολόγων, τόσα θα παίρνουν και μετά. Οικονομικό αποτέλεσμα: δεν χρειάζεται επανακεφαλαιοποίηση Ταμείων (ή μεταφορά περιουσίας). Μείωση χρέους κατά €4 δισ (€140 εκατ το χρόνο). Τα ελλείμματα των Ταμείων ούτως ή άλλως θα καλύπτονται από τον προϋπολογισμό. Εναλλακτικά, τα €4 δισ μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την περίφημη ανάπτυξη και την επανεκκίνηση της οικονομίας.

Τι λέτε, καλά τα πάω; Έχω καμιά πενηνταριά ακόμη. Ας κάνουμε μια γρήγορη σούμα:
1. Μείωση χρέους: €10.5 δισ, ή 4.5% του ΑΕΠ

Εσένα πως σου φαίνονται Αλέξη;

2. Μείωση δαπανών: €950 εκατ (150% των προβληματικών €600 εκατ που οδηγούν σε απολύσεις, μειώσεις μισθών, συντάξεων, κλπ)

3. Εγγύηση ελάχιστης συμμετοχής από τον προϋπολογισμό στα Ταμεία.
4. Καμιά απώλεια θέσης εργασίας χωρίς τουλάχιστον ικανοποιητικότατη αντικατάσταση εισοδήματος.
5. Δεν συνεκτιμήθηκε κανένα όφελος από συνέργειες (συγχωνεύσεις).

*Αν παρατηρήσατε, δεν μιλάω για μεταρρυθμίσεις και τέτοια (τουλάχιστον δεν τα κοστολογώ, π.χ. Ταμεία). Μιλάω για πράγματα που μπορεί να γίνουν χτες. Το πρόβλημά τους είναι ότι πειράζουν τις ιερές αγελάδες του συνδικαλισμού και του κρατικοδίαιτου management. Γιατί... Γιατί, όλοι προτιμούν να πηδ... τον συνταξιούχο παρά να πάρουν το χαβιάρι από το ψωμάκι του Φωτόπουλου. 

Όλοι όμως...

-Εμάς ευτυχώς μας ξεχάσατε...ή όχι;

*σκίτσα του Κωνσταντίνου Παπαμιχαλόπουλου