Είδηση - ανέκδοτο: Η Δράση αποχωρεί από το Ποτάμι και προσχωρεί στην ΝΔ :)

Η ολοκληρωμένη στρατηγική "κατασκευής συναίνεσης" των νεοφιλελεύθερων κρατιστών σε ένα παράδειγμα

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Διαβάζουμε στο διαδίκτυο την παρακάτω είδηση - ανέκδοτο:

"Ο λόγος για τον Θεόδωρο Σκυλακάκη που ετοιμάζεται να αποχωρήσει από το «Ποτάμι» σύμφωνα με ρεπορτάζ του Alpha. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του τηλεοπτικού σταθμού, υπήρξαν επαφές μεταξύ των δύο πλευρών, με τον πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη έπειτα από συνομιλίες με τους συνεργάτες του να αποφασίσει πως η σχετική ανακοίνωση θα γίνει αύριο."

Γιατί ανέκδοτο;

Η Δράση (το κόμμα που θα σύρει στην ΝΔ ο Θόδωρος Σκυλακάκης) ως γνωστόν "κατελήφθη" από τον Θ Σκυλακάκη και τους ανθρώπους του, το 2013, σε συνέδριό της "ανοιχτό"  - ανοιχτό σε εγγραφές και συμμετοχή ατόμων από όλους τους πολιτικούς χώρους ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσανατολισμού - κατά αφελή (;) πρόθεση των τότε επιγόνων του Στέφανου Μάνου που την ήθελαν τεχνοκρατικό κόμμα προτάσεων και όχι ιδεολογικό μηχανισμό. 

Η κατάληψη έγινε από τον Θόδωρο Σκυλακάκη και την συνιστώσα του (που προσχώρησαν τελευταία στιγμή προσυνεδριακά) που κατεβάζοντας κυριολεκτικά ...πούλμαν και με μαζικές εγγραφές στο παραπέντε μελών του πρώην κόμματος της Ντόρας, "Δημοκρατική Συμμαχία", που ενέγραψε ο Θ.Σκ. ως πολιτικούς του φίλους παραβιάζοντας το προσυνεδριακό κανονισμό της "ισότιμης διεύρυνσης προς αριστερά και δεξιά" χωρίς εισοδιστικά φάουλ - αλλοίωσαν την "δημογραφική" σύνθεση του συνεδρίου. 

Αφού "απέκτησε" με αυτόν τον τρόπο εύκολα το μικρό κόμμα, κράτησε και την θέση του ως ευρωβουλευτής και παρέμεινε στις Βρυξέλλες (είχε βγει ευρωβουλευτής με την ΝΔ, κράτησε και μετέφερε τη έδρα αρχικά στην "Δημοκρατική Συμμαχία" ακολουθώντας κατά πόδας την Ντόρα Μπακογιάννη και μετά στην "Δράση" και στο ευρωπαϊκό κόμμα των Φιλελευθέρων του Φερχόφσταντ)  - αλλά το ίδιο το νέο κόμμα του, την "Δράση", το παρόπλισε και το πάρκαρε κάπου στην Β.Σοφίας ως εφεδρεία του μητσοτακέϊκου. 

Τώρα που ήρθε εκείνη η ώρα που το μητσοτακέϊκο κηρύσσει πανστρατιά, και τα πολιτικά ζόμπι ξυπνούν με τις κρυφές ή φανερές νεοφιλελεύθερες εφεδρείες να επανακάμπτουν στην μητρική δεξιά αγκάλη, ο Θόδωρος Σκυλακάκης ως έτοιμος από καιρό ξεπαρκάρει την Δράση από το Ποτάμι και την παρκάρει στα γκαράζ της ΝΔ... 

Έτσι απλά!
Ο ίδιος ολοκληρώνει έτσι την αποστολή του και ίσως ως ανταμοιβή μπορέσει και να ξαναβγεί μετά από καιρό βουλευτής για να συνεχίσει τη ζωή που ξέρει - και η ΝΔ ίσως εισπράξει ένα (πολύτιμο) τοις εκατό ακόμη. 

Έτσι είναι η προσχεδιασμένη πολιτική.

Όσοι και όσες πιστεύουν ακόμη στην ...μεταρρυθμιστική πρόθεση ή και δυνατότητα των κρατικοδίαιτων νεοφιλελεύθερων, ας ρίξουν και μια ματιά στο τι έγινε χθες στο ευρωκοινοβούλιο: βγήκε δεξιός πρόεδρος στο παραπέντε όταν οι "φιλελεύθεροι" του Φερχοφσταντ απέσυραν την δική τους υποψηφιότητα και ψήφισαν τον δεξιό υποψήφιο. Παγωτό οι σοσιαλδημοκράτες...

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της πανευρωπαϊκής ταύτισης των κάποτε κεντροαριστερών ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών με τον νεοφιλελευθερισμό τα προηγούμενα χρόνια και η εξήγηση του γιατί τώρα που ξυπνούν (;) από τον λήθαργο βλέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ ένα παράδειγμα/υπόδειγμα αριστερής σοσιαλδημοκρατίας που μπορούν αν προσεγγίσουν για να επιστρέψουν πίσω στο "σοσιαλιστικό" στρατόπεδο, έστω και για να μην καταβυθιστούν προεκλογικά σε Γερμανία, Γαλλία, Ολλανδία, Ιταλία κλπ

Υστερόγραφο:

Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; 

Πρώτον για να υπογραμμίστεί επί τη ευκαιρία, ότι η δεξιά είναι πολύ μπροστά στον μακρόχρονο σχεδιασμό και την στρατηγική και ότι μόνο η μνήμη των εγκλημάτων της στην οικονομία και τη χρεοκοπία της χώρας μας που την βύθισε στον "παράδεισο" των μνημονίων, μπορεί ίσως να φρενάρει για άλλη μια πολύτιμη φορά τα σχέδιά της. Αν βρει απέναντί της ενωμένη την αριστερά, την όλη αριστερά, ριζοσπαστική, ανανεωτική, σοσιαλιστική, δημοκρατική, οικολογική.

Κι επειδή δεύτερον, όλα τα παραπάνω  -τα του "ανοιχτού" συνεδρίου και του τρόπου της "κατάληψης" της Δράσης από τους ανθρώπους του μητσοτακέϊκου αλλά και την στρατηγική των εφεδρειών- τα ζήσαμε από κοντά, "τα είδαμε όλα" και έκτοτε "γνωρίζουμε". Και καλό είναι τώρα που το σχέδιο βρίσκεται σε εφαρμογή "να θυμηθούν οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι", όπως λέει και η γνωστή προτροπή της λαϊκής μας πολιτικής παράδοσης...

πηγή tvxs

Αγαπημένα χριστουγεννιάτικα παραμύθια: "Ο αυτοδημιούργητος Κυριάκος"

του Δημήτρη Σούλτα*

Εντάξει κυκλοφορούν πολλά παραμύθια στις γιορτές, αλλά το αγαπημένο μου είναι το "Ο αυτοδημιούργητος Κυριάκος". 

Μια ιστορία για τον Γολγοθά ενός παιδιού που αναγκάστηκε να πάει σχολείο στο Κολλέγιο Αθηνών, να ξενιτευτεί μετά για να σπουδάσει στο Χάρβαρντ και στο Στάνφορντ. 

Και αργότερα επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ανέλαβε διευθυντικές θέσεις σε τράπεζες ήδη από τα 30 του, όπως συμβαίνει σε κάθε παιδί με σπουδές που τυχαίνει, εντελώς συμπτωματικά, να έχει διατελέσει ο πατέρας του πρωθυπουργός. 

Εκεί στην μοναξιά της διευθυντικής πολυθρόνας λαξεύτηκε ο χαρακτήρ του, εκεί έδωσε και τον δύσκολο αγώνα να αποδείξει ότι είναι ένα παιδί που το όνομα του δεν επηρέασε καθόλου την καριέρα του.

Και ύστερα, αφού ψήθηκε στην ιδιωτική πρωτοβουλία, κατέβηκε στις εκλογές και αμέσως βγήκε πρώτος βουλευτής στην μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της χώρας. 

Ένας άθλος, που προφανώς δεν είχε καμία σχέση με το όνομα του.

Και τώρα, αυτό το παιδί, που έστυψε την πέτρα, μόνος σου, χωρίς μέσα, χωρίς βοήθεια, χωρίς στηρίγματα μπαίνει στη μάχη της αρχηγίας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. 

Μόνος, πλούσιος σε εμπειρίες, αποφασισμένος και κυρίως αυτοδημιούργητος. 

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα!

*dimitris.soultas

Σχόλιο ΑΣ: Ναι, αυτό το παραμύθι που το κρατικοδίαιτο μητσοτακέϊκο (όλοι πολυ-δημόσιοι υπάλληλοι ή πολυσυνταξιούχοι του δημοσίου) εκφράζει και στηρίζει την ιδιωτική οικονομία/πρωτοβουλία μόνο ως ελληνικό ανέκδοτο μπορεί να εκληφθεί... 

Η αντεπίθεση του συντηρητισμού: νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλοι

Γιάννης Καλαϊτζής / efsyn

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου  - από το tvxs

Ας μιλήσουμε καθαρά: Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνεται οριστικά ως ο προοδευτικός μεταρρυθμιστικός πόλος της ελληνικής κοινωνίας, πίσω από τις υπερεπαναστατικές διακηρύξεις και την αντεπίθεση της "ρητορικής-της-ρήξης" κρύβεται ένας ανομολόγητος συντηρητισμός. 

Οι άνθρωποι της προόδου αποφεύγουν τον ακατάσχετο βερμπαλισμό, οι προτάσεις τους περιγράφονται καλύτερα με συγκεκριμένα λόγια και συγκεκριμένα έργα - γιατί είναι ριζοσπαστικές, αλλάζουν δλδ κάτι ορατό και συγκεκριμένο και το μετασχηματίζουν σε κάτι άλλο επίσης ορατό και συγκεκριμένο. Δεν χρειάζεται να καλυφθούν πίσω από παχιά λόγια, και ηρωικές διακηρύξεις τσαμπουκά και αλύγιστης αποφασιστικότητας - τους αρκεί μόνο να πείσουν την πλειοψηφία γιατί ξέρουν ότι κανένα σχέδιο δεν θάχει τύχη αν δεν το θέλουν οι πολλοί/ές και αν δεν είναι ενήμεροι/ες και πεισμένοι/ες για την ορθότητά του - κι ότι αξίζει τον κόπο να πολεμήσουν αν χρειαστεί γι αυτό.

Οι συντηρητικοί έχουν ένα πρόβλημα: φοβούνται τις αλλαγές. Όχι γιατί δεν τις θέλουν - δεν είναι παράλογοι - αλλά γιατί δεν θέλουν να αλλάξουν οι ίδιοι/ες... Γνωρίζουν ότι για να επιφέρεις με επιτυχία, μια αλλαγή πρέπει να γίνεις το εργαλείο της δλδ να αλλάξεις κατά την διαδικασία ο ίδιος - η ίδια. Είναι όμως έτοιμοι/ες να αλλάξουν; Όχι. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος τους! Μην αναγκαστούν να αμφισβητήσουν στην πορεία της αλλαγής τα "πιστεύω" τους - γιατί για πίστη πρόκειται. Πίστη ανακουφιστική, πίστη ασφαλή, πίστη αποκρυσταλλωμένη... αλλά πίστη. Και στην πολιτική αυτό σημαίνει καταφυγή σε ένα δόγμα και αναχωρητισμό από την δύσκολη και απαιτητική πραγματικότητα.

Το δόγμα φτάνει ακριβώς εκείνη την στιγμή της αμφισβήτησης να σε σώσει από τον φόβο, να σε σώσει από την αλλαγή, να σε σώσει από τον έλεγχο όσων πιστεύεις και ακολουθείς ακόμη και αν αυτά πασιφανώς δεν είναι πλέον ορθά ή έστω λειτουργικά. 
Το βλέπεις γύρω σου ότι "δεν δουλεύουν". Αλλά έχεις ταυτιστεί με αυτά. 
Τα θεωρείς την απάντηση στο νόημα της ζωής, την απάντηση στα βασανιστικά ερωτήματα της καθημερινότητας, την απάντηση που υιοθετούν άλλωστε και οι άλλοι/ες γύρω σου, της ομάδας σου, της παρέας σου, της φυλής σου...

Συντηρητισμός και δόγμα είναι ένα και το αυτό. Κάτι σαν το χάπι της ευτυχίας. 
Μια Βίβλος που έχει για όλα απαντήσεις, ένα μαγικό βιβλίο ή η αιώνια αλήθεια. Εκεί τα όρια θρησκείας πολιτικής και πολιτισμού χάνονται - οι μοναδικές αλήθειες δουλεύουν σαν παρηγοριά, σαν σιγουριά σε έναν κόσμο με άγνωστες βουλήσεις και σκοτεινό μέλλον - έναν πλανήτη που καταστρέφουμε και που ίσως θελήσει να μας καταστρέψει  - έναν καπιταλισμό που χειροτερεύει και περιθωριοποιεί λαούς, έθνη και ατομικότητες - μια παγκοσμιοποίηση τυφλή και καθοδηγούμενη από αόρατες δυνάμεις των "αγορών"...

Νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλοι

Ο συντηρητισμός όπως και κάθε κοινωνικό φαινόμενο έχει δυο όψεις στον δυαδικό μας κόσμο - αντιθετικές δήθεν αλλά ίδιες στην ουσία. Ο συντηρητισμός στην πολιτική ταυτίζεται παραδοσιακά με την δεξιά παράταξη - η δε αριστερά με την πρόοδο. Και πράγματι έτσι λειτουργούσαν ιστορικά οι δυο αυτές παρατάξεις από τον καιρό της γαλλικής επανάστασης. 

Μέχρι που η αριστερά απέδειξε στην πρώτη της επαφή με την εξουσία ως "υπαρκτός σοσιαλισμός" πόσο συντηρητισμό μπορεί να χρειαστεί για να δικαιολογήσει την αποτυχία της να φέρει την πρόοδο με ένα αειφόρο και δημοκρατικό τρόπο - όπως και τον λαό στην εξουσία. Συντηρητισμό που έφτασε να γίνει αυταρχισμός και δικτατορία του φόβου για να καλύψει το γεγονός ότι η μοναδική του αλήθεια ήταν το λιγότερο ...ανεπαρκής. 

Από τότε οι φορείς του δογματικού κομμουνισμού έγιναν γνωστοί αρχικά ως "οι ορθόδοξοι" (καθόλου τυχαία η θρησκευτική ορολογία) μετά ως "οι δογματικοί" και τέλος ως οι "παραδοσιακοί"... Σε κάθε περίπτωση και έως την πτώση του τείχους (των ιδεών) εξέφραζαν το συντηρητισμό μιας εξουσίας που προσπαθούσε να μην επιτρέψει αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στο αποτυχημένο της μοντέλο που ήταν τρόπος ζωής για δεκαετίες και κυριαρχίας για τις διαμορφωμένες νέες δήθεν "αριστερές" ελίτ. Ακόμη και οι διαφορετικές σκέψεις αντιμετώπιζαν διώξεις της νέας ιεράς εξέτασης.

Στον "δεξιό" κόσμο αναπτυσσόταν παράλληλα και αντίστοιχα ο νέος συντηρητισμός ενός εξίσου αποτυχημένου συστήματος: του 100% φιλ-ελεύθερου οικονομικού συστήματος που ουδέποτε κατόρθωσε να επιβιώσει ως τέτοιο, ως δλδ η διακηρυγμένη "ελεύθερη αγορά". Οι συνεχείς κρίσεις του συστήματος οδήγησαν στην διατύπωση μιας αυταρχικής θεώρησης της άλλης μοναδικής αλήθειας που με την κυριάρχηση της ελεύθερης βούλησης θα επέβαλε την ψευδή της πραγματικότητα. Με εργαλείο την βία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και την ομογενοποίηση και αποικιοκράτηση των ποικίλων τοπικών κοινωνιών μέσω της παγκοσμιοποίησης του χρέους, αναπτύχθηκε ως φορέας του δογματικού φιλελευθερισμού, ως αυτό που έγινε γνωστό ως "νεοφιλελευθερισμός" (και ως "νεοσυντηρητισμός" στις ΗΠΑ).

Έκτοτε και στην δεξιά και στην αριστερά ήταν φανερές οι συντηρητικές πτέρυγες και οι συνέργειές τους απέναντι στην πρόοδο, την αλλαγή και την μεταρρύθμιση. 

Οι νεοφιλελέδες εξυμνούν την ικανότητα αυτορύθμισης των "αγορών", επιτίθενται δογματικά στο κράτος και ζητούν την εξαφάνισή του  - φυσικά δεν υπάρχει κανένα παράδειγμα όπου η αγορά να υπήρξε ελεύθερη και αυτορυθμιζόμενη: ειδικά τώρα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης που η δυνατότητα, βιαιότητα και αμεσότητα της έξωθεν επέμβασης σε μια οικονομία ή τοπική αγορά είναι τέτοια που καταρρίπτει αυτόματα κάθε σχετική επιχειρηματολογία: οι νεοφιλελέδες απλά λειτουργούν σαν το θρησκευτικό προσωπικό της νέας αποκάλυψης, οι φανατικοί σταυροφόροι της αντικατάστασης κάθε λειτουργίας του Δημοσίου από ιδιωτικές εταιρείες ή απλά της ιδιωτικοποίησης των πάντων χωρίς καν λόγο ή στόχευση. 

Οι νεοκομσομόλοι εξυμνούν την λειτουργία του Δημοσίου, εννοώντας όμως ως τέτοιο το κράτος τροφό και όχι ακριβώς το δημόσιο συμφέρον μέσω της παροχής σύγχρονων υπηρεσιών - γι αυτό και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συνδεθούν μαζί του βιοποριστικά μέσω των "κεκτημένων" ή να αρμέγουν τα δημόσια ταμεία μέσω των συντεχνιακών "κατακτήσεων" (πρόωρες συντάξεις, επιδόματα δημοσίου κλπ). 
Είναι αρνητικοί έως καταγγελτικοί σε κάθε ιδιωτική "ατομική" πρωτοβουλία που δεν ελέγχεται από κάποια "λαϊκή (κομματικά ελεγχόμενη δλδ) συλλογικότητα", θεωρούν το κέρδος κάτι σαν αμαρτία, την επένδυση περίπου μεθοδευμένη λαμογιά, την επιχειρηματικότητα δραστηριότητα υπόπτων στοχεύσεων κλπ κλπ 
Επιτίθενται δογματικά στις αγορές, τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις γενικά και ζητούν την άγρια φορολόγησή τους αδιαφορώντας για την επιβίωσή τους (πράγμα που ουδέποτε συνυπολογίζουν σε εκείνες τις "άγριες" απεργίες που καταλήγουν στο κλείσιμο του ...καπιταλιστή) - οι επιχειρήσεις εάν έχουν κέρδη είναι ένοχες - δουλειά τους δεν είναι η διατήρηση θέσεων εργασίας και η παραγωγή πλούτου αλλά η αναγκαστική χρηματοδότηση όσων μισθοδοτούνται από το Δημόσιο... γι αυτό και δεν υπάρχει "υγιής" επιχειρηματικότητα αλλά μόνο το "κεφάλαιο" και οι εργαζόμενοι. 

Νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλοι έτσι, αρνούνται και καταπολεμούν μαζί την μικτή οικονομία, την συνεργασία δημοσίου-ιδιωτικού τομέα και τον καταμερισμό εργασίας ανάλογα με τις πραγματικές κοινωνικές επιδόσεις του κάθε τομέα. Αρνούνται την υγιή οικονομία οι μεν αρνούμενοι απόλυτα τη λειτουργία του ελέγχου του κράτους και τις παρεμβάσεις των εκλεγμένων κυβερνήσεών του για την αποκατάσταση της ισορροπίας στην οικονομία και την προστασία των παραγωγών από μονοπωλιακά καρτέλ και κερδοσκοπικά funds - οι δε αρνούμενοι απόλυτα την ανεξάρτητη λειτουργία με σταθερούς κανόνες και φορολογία της αγοράς, αρνούμενοι ότι η επιχειρηματική πρωτοβουλία  είναι η βάση κάθε οικονομίας και οι ατομικές ή συνεργατικές εταιρικές δραστηριότητες εκείνες που παράγουν πλούτο, φόρους και θέσεις εργασίας συνήθως πολύ καλύτερα από το χωρίς κίνητρο Δημόσιο.

Νεοκομσομόλοι και νεοφιλελέδες μαζί αποτελούν τις δυο όψεις του κοινωνικού συντηρητισμού, τα εμπόδια σε μια κοινωνία που παράγει και προοδεύει συνεργατικά, αλληλέγγυα και δημιουργικά. 

Οι μεν είναι οι ταλιμπάν του κρατισμού οι δε των αγορών: και οι δυο σπέρνουν τον θρησκευτικό φανατισμό στην θέση της πολιτικής του εφικτού και τις συγκρούσεις στην θέση του δημιουργικού συμβιβασμού και του ρεαλιστικού βήματος προόδου. 

Και οι δυο είναι εχθροί της οικολογίας, του περιβάλλοντος και της αειφορίας: οι μεν δίνοντας προτεραιότητα στα συμφέροντα του κράτους με την φορολόγηση καταστροφικών επενδύσεων ή δραστηριοτήτων (πχ κυνηγιού) ή και διατήρηση θέσεων εργασίας ακόμη και με αντικοινωνικό περιεχόμενο (νέες εξορύξεις χρυσού στην Χαλκιδική) - οι δε επιτρέποντας οποιαδήποτε καταστροφή για το κέρδος και μόνο, θεωρώντας ότι οι θεοί των αγορών μπορούν να αντικαταστήσουν ακόμη και τον λεηλατημένο πλανήτη με έναν καινούργιο ή τις εξαντλημένες πλουτοπαραγωγικές πηγές με τρόπους που θα ...εφευρεθούν στο μέλλον - για την ώρα κρατώντας αμόλυντους παραδείσους για χρήση των οικονομικών ελίτ αποκλειστικά.

Τέλος και οι δυο είναι εχθροί της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της συλλογικής προόδου: οι μεν εργάζονται για τα συμφέροντα των "φωτισμένων" γραφειοκρατών του κόμματος και του κράτους ενάντια στην κοινωνία των παραγωγών, οι δε για τα συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών ελίτ που απομυζούν την κοινωνία των παραγωγών αποικιοκρατώντας τους μέσω των τραπεζών και του χρέους.

Μια ελεύθερη και προοδευτική κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει και να προσφέρει στα μέλη της "ψωμί και τριαντάφυλλα", ευημερία και πολιτισμό, όσο κλυδωνίζεται από τις μάχες των φανατικών θρησκευομένων του δόγματος - όσο εμποδίζεται από τους συντηρητικούς της δεξιάς και της αριστεράς, νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλους. Και αυτή είναι η αιώνια μάχη των προοδευτικών προς ένα καλύτερο αύριο σε ένα πλανήτη της αειφορίας.

Ξεκινήσαμε το άρθρο με την διαπίστωση: 

"Ας μιλήσουμε καθαρά: Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνεται οριστικά ως ο προοδευτικός μεταρρυθμιστικός πόλος της ελληνικής κοινωνίας, πίσω από τις υπερεπαναστατικές διακηρύξεις και την αντεπίθεση της "ρητορικής-της-ρήξης" κρύβεται ένας ανομολόγητος συντηρητισμός. " 

Μετά την παραπάνω εκτεταμένη εισαγωγική απόπειρα διακρίβωσης και εντοπισμού των συντηρητικών πίσω από τις ριζοσπαστικές διακηρύξεις είτε για την ελευθερία της αγοράς είτε για την επαναστατική ρήξη με την αγορά και την αποθέωση του κράτους, η πολιτική αποτύπωση του σημερινού προεκλογικού σκηνικού με όρους συντηρητικών προοδευτικών είναι μάλλον σαφής: 

οι νεοφιλελέδες των ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και οι νεοκομσομόλοι της ΛΑΕ συμπληρώνουν πλέον τις παραδοσιακές δυνάμεις του συντηρητισμού ακροδεξιούς και παλαιοκομμουνιστές, διαμορφώνοντας έναν πολυπρόσωπο συντηρητικό πόλο. 

Και βρίσκονται στην αντεπίθεση όλοι μαζί για να ανασχέσουν την "βίαιη ωρίμανση" και την επιταχυνόμενη προώθηση του ΣΥΡΙΖΑ στο ρεαλιστικό προοδευτικό μεταρρυθμιστικό πεδίο της επιτέλους κυβερνώσας αριστεράς. Νεοφιλελέδες και νεοκομσομόλοι δεν θέλουν ανατροπή των συντεχνιακών "κεκτημένων" είτε των κρατικών/κομματικών υπαλλήλων είτε των οικονομικών καρτέλ, δεν επιθυμούν ανατροπή του ελληνικού πελατειακού κόμματος-κράτους, την ανατροπή των "κατακτήσεων" των ελίτ του κρατικού συνδικαλισμού ή του εργολαβικού κατεστημένου. 

Αυτή είναι η σύγκρουση των ημερών και η αιτία ενός ακόμη προεκλογικού αγώνα που επεβλήθη από την απόδραση του συντηρητικού μέρους του ΣΥΡΙΖΑ από τις ευθύνες του ρεαλιστικού μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας - αναμενόμενης ως ολοκλήρωσης της ιστορικής αποτυχίας της μεταπολίτευσης να φέρει τον αστικό εκσυγχρονισμό και την κανονικότητα στην κοινωνία που αναδύθηκε από την 7χρονη δικτατορία.  Αντίθετα, κάτω από ηρωικά λόγια εγκαθιδρύθηκε ένα παρασιτικό πελατειακό κράτος και καταστράφηκε συστηματικά ο παραγωγικός ιστός της χώρας από την ταυτόχρονη ολοκληρωτική επικράτηση των μεταπρατών έναντι των παραγωγών. 

Σήμερα για πρώτη φορά ανοίγει ο δρόμος για την νέα μεταπολίτευση και την ταυτόχρονη παραγωγική ανασυγκρότηση - και βρισκόμαστε ενώπιοι ενωπίω με την τελευταία αντεπίθεση του συντηρητισμού σε μια μάχη που θα είναι όσο σκληρή και κρίσιμη αναλογεί στο διακύβευμα: μπροστά προς την αλλαγή και την ανασυγκρότηση ή πίσω στα κεκτημένα των παρασιτικών ελίτ;

Ασφαλιστικό: Οι υπαρκτές ρίζες του κοινωνικού αυτοματισμού

Προ κρίσης ο ιδιωτικός τομέας είχε εκτός από σχετικά μικρή επίσημη ανεργία (περίπου 9.5%), πολλές ευκαιρίες και πηγές εισοδήματος. Ποτέ δεν ήταν υγιής φυσικά αφού η διαχρονική ανάμιξη του κόμματος-κράτους στις "δουλειές" ήταν και είναι η μεγαλύτερη παθογένεια της οικονομίας μας. 

Τον καιρό εκείνο λοιπόν οι διεκδικήσεις και τα παράπονα των εργαζομένων του δημοσίου τομέα που υποτίθεται ότι μειονεκτούσαν περιορισμένοι/ες στην δημοσιοϋπαλληλική τους περιοχή εκτονωνόταν με δυο τρόπους: ο ένας ήταν η απόσπαση από την εκάστοτε εξουσία περισσότερων προνομίων και δικαιωμάτων που μερικά ήταν εξωφρενικά (και τα οποία συνειδητοποιήθηκαν από την υπόλοιπη κοινωνία τα χρόνια του μνημονίου... επιδόματα για ότι μπορεί κανείς να φανταστεί και πρόωρες συντάξεις με επίσης "ότι νάναι" τεκμηρίωση) - ο άλλος ήταν η δεύτερη παράνομη δουλειά στο όνομα τρίτου και η εκτεταμένη εκβιαστική είσπραξη μίζας από τους ελεγκτές κάθε είδους (αυτό μόλις τώρα άρχισε να ελέγχεται αναδρομικά). 

Είναι αλήθεια ότι η μονιμότητα αυτό το νόημα είχε αρχικά: λιγότερα λεφτά και ευκαιρίες αλλά ασφάλεια - για όσους δεν είχαν την διάθεση, την δυνατότητα ή τα προσόντα να ανοιχτούν στις θάλασσες του επιχειρείν ή την ανασφάλεια του ιδιωτικού υπαλλήλου. Κατόπιν απώλεσε οποιαδήποτε λογική - ήταν απλά το δώρο του κόμματος-κράτους στον "καλό οπαδό". 

Η "γνωριμία", σε ένα περιβάλλον όπου στο Δημόσιο διορίζονται τα "δικά μας παιδιά" και στον ιδιωτικό τομέα τις δουλειές επίσης τις παίρνουν τα δικά μας παιδιά, αποτέλεσε διαχρονικά το βασικό προσόν του αναζητούντος εργασία. Τα υπόλοιπα σωστά τα λένε και "τυπικά προσόντα" - επειδή είναι για ξεκάρφωμα κυρίως...

Σήμερα (όπως και τα τελευταία 6 χρόνια) στην κρίση, αυτές οι "ρυθμίσεις" ξεγυμνώθηκαν από τις αιτίες τους και εμφανίστηκαν ως στεγνές και αδήριτες πραγματικότητες εκτρέφοντας έναν νέο κοινωνικό αυτοματισμό: ενάμισυ εκατομμύριο άνεργοι χωρίς ελπίδα ανεύρεσης οποιασδήποτε εργασίας (οποιασδήποτε κυριολεκτικά - καμιά σχέση με το παλιό παράπονο των "ετεροαπασχολούμενων" πτυχιούχων) και κανένα εισόδημα μετά το ισχνό και σύντομο επίδομα ανεργίας έβλεπαν "απέναντι" (σε εισαγωγικά γιατί συχνά τους είχαν στην οικογένειά τους και ζούσαν/ζουν από τα εισοδήματά "τους") ανθρώπους με εξασφαλισμένο έστω και περικομμένο μισθό βρέξει χιονίσει, πρόωρη σύνταξη, σύνταξη συχνά υπερβολική για τις εισφορές που κατέβαλαν κλπ κλπ 

Η πικρία του ιδιωτικού τομέα για τις κυβερνήσεις που προστατεύουν τις ρυθμίσεις του πελατειακού κράτους και τα προνόμια των ευγενών συντεχνιών δημοσίου και ιδιωτικού τομέα άρχισε να ξεχειλίζει γρήγορα - οι ανισότητες, τα ρουσφέτια, οι αδικίες δεν μπορούσαν πλέον να κρυφτούν - και ο κοινωνικός αυτοματισμός δούλεψε και δουλεύει στην κρίση, άλλοτε υπόρρητα άλλοτε εκκωφαντικά, αποτελειώνοντας έναν ήδη διαρρηγμένο κοινωνικό ιστό: με την γενίκευση: τεμπέληδες Δημόσιοι, λαμόγια μικρομεσαίοι, απατεώνες επιχειρηματίες. Και οι "κυβερνήσεις των μνημονίων" αθεράπευτα πελατειακές εξαίρεσαν από τις οριζόντιες περικοπές τα ευγενή επαγγέλματα -που συνήθως ασκούν και κατά κόρον οι βουλευτές τους- και τις μαζικες πρόωρες συντάξεις προνομιακών κοινωνικών ομάδων/πελατών.

Υπάρχει το πρόβλημα; Υπάρχει. Και έκανε λάθος η Αριστερά υπερασπιζόμενη μαζί με τα ξερά των αδικημένων του Δημοσίου και τα χλωρά όσων αδίκως "είδαν φως και μπήκαν" στα προνόμια που αφειδώς παρείχαν με δανεικά οι πελατειακές κυβερνήσεις για να διατηρηθούν στην εξουσία. 

Τέτοια πραγματικά δεδομένα εξέθρεψαν έναν κοινωνικό αυτοματισμό με τους κρατικοδίαιτους της Δεξιάς να μεταμφιέζονται σε υποστηρικτές και ...εκπροσώπους ακόμη του ιδιωτικού τομέα (με εκκωφαντικά παραδείγματα όπως η διαχρονικά κρατικοδίαιτη, δήθεν φιλελεύθερη, πολιτική οικογένεια Μητσοτάκη) - και την Αριστερά να υπεραμύνεται συχνά των εξώφθαλμων προνομίων κάποιων εις βάρος των υπολοίπων και της οικονομίας ως κατακτήσεων του συνδικαλιστικού κινήματος - του κρατικού συνήθως συνδικαλισμού αφού στο Δημόσιο το συνδικαλιστικό κίνημα συγκυβερνούσε τουλάχιστον τις πασοκικές τετραετίες. Η διαδικασία αυτή αποτέλεσε ιδεολογικά την εν μέρει pasokification της Αριστεράς και όχι η μεταστροφή μαζικά ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι η ψήφος που άλλαξε αλλά η νοοτροπία που δεν άλλαξε το πρόβλημα: και όπου αυτό ισχύει, εκεί πρέπει η Αριστερά που είναι πρώτη_φορά_κυβέρνηση να γίνει και εξουσία, αποκαθιστώντας τις αδικίες όποιο και αν είναι το λεγόμενο πολιτικό κόστος - όση επιρροή κι αν έχουν δηλαδή οι μειοψηφίες αυτές στο "σύστημα εξουσίας" - γιατί μειοψηφίες είναι και η πλειοψηφία είναι εκείνη που υποφέρει και έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Εκεί όπου είναι φανερές πέραν πάσης αμφιβολίας οι αδικίες και κοινωνικές ανισότητες που εγκαθίδρυσε το πελατειακό σύστημα είναι στο ασφαλιστικό. Η μεγαλύτερη μεταρρύθμιση που αναμένεται από μια κυβέρνηση της Αριστεράς μαζί με την επίτευξη της παραγωγικής ανασυγκρότησης δλδ ανάπτυξης και θέσεων εργασίας, είναι στις υπονομευτικές ρίζες του κοινωνικού αυτοματισμού που παραμένουν ακόμη στο ασφαλιστικό. Ότι δεν είναι δίκαιο δεν μπορεί να θεωρείται "κατάκτηση του κινήματος" - και η περικοπή των αδικιών δεν πρέπει να θεωρείται νεοφιλελεύθερη εξίσωση προς τα κάτω: πρόκειται για κοινωνική αδικία να σου πληρώνουν την πρόωρη ή επιπλέον σύνταξη άλλοι εργαζόμενοι!

Το ζήτημα εκμεταλεύτηκαν πολιτικά οι δήθεν φιλελεύθερες εκφράσεις του κεντροαριστερού μωσαϊκού σε συμπαιγνία με τους χειρότερους εκφραστές του κεντροδεξιού κρατισμού - από εκεί πιάνονται απελπισμένα για να ξαναποκτήσουν κάποια επιρροή στην κοινωνία ή να χαρακτηρίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ "κόμμα του Δημοσίου" - και η σχετικά εύκολη αποκατάσταση (σε σχέση με τον κατεστραμμένο ιδιωτικό τομέα) αδικιών στον Δημόσιο τομέα που γίνεται άμεσα συνηγορεί δήθεν σε αυτό...
Πέραν λοιπόν προκαταλήψεων, δίκης προθέσεων, γλώσσας που χρησιμοποιείται, ύφους και προσβλητικών ακόμη χαρακτηρισμών σε σχετικά κείμενα, η Αριστερά οφείλει να διαβάσει και να αποδεχθεί την αλήθεια ορισμένων πραγματικοτήτων και να μην τις θάψει μαζί με τον υβριστικό μνημονιακό λόγο: ένα τέτοιο κείμενο είναι το παρακάτω του Μάνου Ματσαγγάνη, διαχρονικού ακαδημαϊκού μελετητή του ασφαλιστικού με μεγάλο έργο αλλά και ισοπεδωτικά μνημονιακού απολογητή στο σύνολο της οπτικής του. Παραμερίζοντας τα παράταιρα πολιτικά συμπεράσματα και τα πικρόχολα σχόλια του κεντροαριστερού Ματσαγγάνη για την κυβέρνηση "ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ" και τις προθέσεις της, μπορούμε να διαβάσουμε αληθινά προβλήματα και λύνοντάς τα να αποδείξουμε ότι Αριστερά σημαίνει δικαιοσύνη, εισόδημα αναλογικό της εργασίας και των υγιών ικανοτήτων (εφόσον και η λαμογιά "ικανότητα" είναι στον κρατικοδίαιτο καπιταλισμό - όπως και η "γνωριμίες"...), ισονομία και ενίσχυση της μαστοριάς και της καινοτομίας για την ανασυγκρότηση και όχι των κομματικών υποστηρικτών. Ειδικά μετά την νέα συμφωνία με τους πιστωτές που ελπίζουμε ότι θα ανοίξει δρόμους ανάπτυξης και ανασυγκρότησης - και που το καθήκον της Αριστεράς είναι τα όποια χρήματα της νέας ρευστότητας να πάνε στην παραγωγική ανασυγκρότηση και όχι στις πρόωρες συντάξεις, στην νέα γενιά και όχι τα ευγενή ταμεία που παρασιτούν την επιχειρηματικότητα, στην επιβίωση και επανεκκίνηση των μικρομεσαίων σε κατάσταση ζόμπι και όχι στην επιβίωση των κρατικοδίαιτων ευγενών ταμείων και επαγγελμάτων που παρασιτούν την οικονομία λόγω συγκριτικού πλεονεκτήματος "γνωριμιών". 

Το παρακάτω κείμενο θάπρεπε να τόχει γράψει συριζαίος/α - αλλά ακόμη και έτσι με την παράφορη αντιαριστερή του εκφορά στον λόγο, έχει την αξία του - και αποκαλύπτει παρά την θέληση του συγγραφέα πόσο άστοχος είναι ο κοινωνικός αυτοματισμός στην θέση των σοβαρών προτάσεων που αναμφίβολα ο ίδιος κατέχει, κατανοεί και προτείνει σε ...λάθος περιβάλλον - κρίνοντας τα μνημόνια θετικά από επιμέρους ορθές προτάσεις που ψηφίστηκαν για ξεκάρφωμα και ουδέποτε εφαρμόστηκαν.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

Η κυβέρνηση δίνει μάχη

Κατά των φτωχών, κατά των ανέργων και κατά των νέων

Του Μάνου Ματσαγγάνη

Μέρος Α. Ποιον ωφελούν οι πρόωρες συντάξεις;

Αν έρθει ο Σύριζα θα σφάζει με τενεκεδάκια από energy drink

Ο σαμαρο-βοριδικός εφιάλτης εικονογραφημένος:
ΣΥΡΙΖΑία ΟΠΛίτισσα αναζητούσα κλεπτοκράτες κρατιστές στις 26 Ιανουαρίου...

Ποιος είναι ο κρατιστής; 

Είναι προφανές πως και ο Σαμαράς και η παρέα του είναι κρατιστές, αφού όλη τους η πολιτική λειτουργία σχετίζεται με τη χρήση του κράτους και των εσόδων του. Απλώς θέλουν αυτή η χρήση του κράτους να ικανοποιεί συγκεκριμένες απαιτήσεις συγκεκριμένων ανθρώπων.
Των 500 ατόμων δηλαδή που το 2013 είχαν εισοδήματα 50 δις, και μετά από ένα χρόνο βαθιάς kρίσης έχουν 70 δις. Είναι ένας εραστής του κράτους. Μόνο που το θέλει για τον εαυτό του και τους φίλους του ολιγάρχες. Τόσο απλά. 

του Κώστα Βαξεβάνη*

Υπάρχουν δύο τρόποι να χειρίζεσαι το παράδειγμα στον πολιτικό λόγο. Ο πρώτος είναι να έχεις πολιτική θέση ή να αντιμετωπίζεις μια πολιτική θέση και να χρησιμοποιείς τη δύναμη του παραδείγματος. Ο άλλος είναι να θες να δημιουργήσεις εντυπώσεις και να σύρεις την κοινή γνώμη σε ένα σχήμα φόβου και να βρεις ένα παράδειγμα που σε βολεύει, έναν δράκο ή στην περίπτωση του κυρίου Σαμαρά ένα σοβιετικό κίνδυνο, και στη συνέχεια να κολλήσεις δίπλα στο παράδειγμα πολιτικές θέσεις που θεωρητικά τον δικαιολογούν. Με τον τρόπο αυτό ακόμη και αυτοί που δεν καταλαβαίνουν τις πολιτικές θέσεις μπορούν ωστόσο να φοβηθούν από το παράδειγμα.

Αφού η Ελλάδα δεινοπάθησε “για να μην γίνει Αργεντινή”, αφού έχασε ό,τι πολύτιμο έχει “για να μη γίνει Βενεζουέλα”, τώρα πρέπει να κάνει κάποιες ακόμη θυσίες για να “μην γίνει Σοβιετία”. Δηλαδή να ψηφίσει Σαμαρά, ούτε καν Βενιζέλο.

Ο, για λίγες μέρες ακόμη πολυχρονεμένος μας πρωθυπουργός, ήταν σαφής: “δεν θα γίνει εδώ Σοβιέτ, δεν θα γίνει κομμουνισμός”.

Ο Σαμαράς ανασύρει από τη φαρέτρα του Ψυχρού Πολέμου και του Εμφυλίου, το φόβο των κακών κομμουνιστών. Πρώτα βέβαια το έκανε πριν από ένα μήνα η εφημερίδα “τα Νέα” με πρωτοσέλιδο την αρκούδα που υποσχόταν πολικό χειμώνα αν έρθει ο Σύριζα, αλλά τελικώς αποδεικνύεται πως ο Σαμαράς είναι σε πολύ δύσκολη θέση, αφού επιμένει σε επιχειρηματολογία που δεν πιάνει και απευθύνεται σε υπέργηρους τηλεθεατές του Mega, άντε και του ΑΝΤΕΝΝΑ.

Ο πρωθυπουργός ήθελε να βάλει στο τραπέζι το φόβο των κομμουνιστών που θα σφάζουν με κονσερβοκούτι, ίσως και με τενεκεδάκια από energy drink, και αναζήτησε το πολιτικό πλαίσιο στο οποίο θα κόλλαγε ένας τέτοιος φόβος. Έτσι βρήκε την πρόθεση του Τσίπρα , όταν γίνει πρωθυπουργός, να συγκεντρώσει στο πρωθυπουργικό γραφείο την ευθύνη για την ΕΥΠ, το ΑΣΕΠ και άλλους οργανισμούς. Αυτή η κρατική συγκέντρωση λειτουργιών, είναι ο κατά Σαμαρά κομμουνιστικός κίνδυνος. Και αν πιστέψεις πως αυτό είναι κομμουνισμός, στη συνέχεια μπορείς να κολλήσεις όλο το απαρχαιωμένο φοβικό επιχειρηματολόγιο που θα ζήλευε ο Μακάρθυ. Πως ο κομμουνισμός (ο οποίος είπαμε ταυτίζεται με το Σύριζα) θα μας πάρει τα σπίτια, τις γυναίκες και θα μας κακοποιήσει με τενεκεδάκια από coca cola light.

Είναι όμως ο Σαμαράς στ’ αλήθεια εχθρός του κρατισμού και της σοβιετικής αντίληψης; Κάθε άλλο. 

Ο Σαμαράς διέσωσε τις ιδιωτικές τράπεζες, αυτή την κορωνίδα του καπιταλισμού, με κρατικό χρήμα. Κάλυψε όλα τα σκάνδαλα των τραπεζιτών βάζοντας το κράτος και την κοινωνία να πληρώσει και μετέτρεψε έτσι το ιδιωτικό τραπεζικό χρέος σε δημόσιο.

Ο Σαμαράς, όπως και οι προκάτοχοί του, είναι αυτός ο οποίος συντηρεί την κρατικοδίαιτη ολιγαρχία η οποία σε καιρούς κρίσης, όταν δεν υπάρχει κανένα αναπτυξιακό έργο, συνεχίζει να κατασκευάζει δρόμους και αεροδρόμια, προσφέροντας ως αντάλλαγμα την προβολή Σαμαρά ως σωτήρα από τα κανάλια της διαπλοκής.

Ο Σαμαράς είναι αυτός ο οποίος έχει δημιουργήσει ένα πλέγμα κρατικής προστασίας υπέρ των κατά Καραμανλή νταβατζήδων. Δεν τους δίνει μόνο δουλειές, αλλά τους παρέχει και ένα νομικό, κρατικό πλαίσιο προστασίας ώστε να μην κινδυνεύουν να τιμωρηθούν.

Ο Σαμαράς είναι αυτός ο οποίος χρησιμοποιεί την κρατική περιουσία ως ιδιοκτήτης της και την ξεπουλά σε «επενδυτές» οι οποίοι την αγοράζουν κοψοχρονιάς χωρίς να βάλουν ένα σεντς, αφού παίρνουν δάνεια με την εγγύηση του κράτους και πάλι.

Ο Σαμαράς χρησιμοποιεί τη ΝΕΡΙΤ ως πολιτικός επίτροπος μονοκομματικού κράτους και αφαιρεί τη δυνατότητα πολιτικού διαλόγου ακόμη και πριν τις εκλογές, αποφεύγοντας να πάει έστω σε debate.

O Σαμαράς είναι αυτός ο οποίος έχει την αντίληψη σοβιετικού κομισάριου και αντιλαμβάνεται τη νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία ως ενιαία σύνθεση που του ανήκει σε τέτοιο βαθμό ώστε να δίνει εντολές σε δικαστές και παναθηναϊκάκηδες.

Ο Σαμαράς είναι αυτός που καθημερινά αντιλαμβάνεται την αντίθετη πολιτική άποψη ως εσωτερικό εχθρό που αντιπαλεύει το τρίπτυχο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» το οποίο βεβαίως άξια κατ’ αυτόν εκπροσωπούν πρώην κομματάρχες του Παπαδόπουλου όπως ο Βορίδης και πολιτικά όντα όπως ο Άδωνις.

Είναι προφανές πως και ο Σαμαράς και η παρέα του είναι κρατιστές, αφού όλη τους η πολιτική λειτουργία σχετίζεται με τη χρήση του κράτους και των εσόδων του. Απλώς θέλουν αυτή η χρήση του κράτους να ικανοποιεί συγκεκριμένες απαιτήσεις συγκεκριμένων ανθρώπων.

Των 500 ατόμων δηλαδή που το 2013 είχαν εισοδήματα 50 δις, και μετά από ένα χρόνο βαθιάς kρίσης έχουν 70 δις. Είναι ένας εραστής του κράτους. Μόνο που το θέλει για τον εαυτό του και τους φίλους του ολιγάρχες. Τόσο απλά.

(η εικόνα είναι από το Red Alert 3, ο εσωτερικός τίτλος της ανάρτησης "Ποιος είναι ο κρατιστής" και η λεζάντα στην εικόνα είναι της ΑΣ)

*πηγή koutipandoras.gr

Το Ποτάμι και τα βαλτόνερα

"Η στάση της ηγεσίας του Ποταμιού είναι τόσο ακραία αντιφατική, 

ώστε 

κατορθώνει να διαπεράσει το ακρότατο όριο της αξιοπιστίας 

και 

να εγκατασταθεί στον χώρο του κραυγαλέου πολιτικού καιροσκοπισμού, 

εναγκαλιζόμενο ταυτόχρονα τον πλέον χονδροειδή παλαιοκομματισμό"

του Πέτρου Θ. Πιζάνια*

Το παλαιό, παραδοσιακό πολιτικό Κέντρο σχεδόν εξαφανίστηκε πριν από αρκετά χρόνια. Είχε απορροφηθεί από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, ενώ στη χώρα μας ενσωματώθηκε πλήρως στο ΠΑΣΟΚ.

Η προσπάθεια επανεπινόησης του Κέντρου ως μεσαίου χώρου και του σύστοιχου τρίτου δρόμου δεν ήταν κάτι άλλο από την απόπειρα επανορισμού της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ στα καθ’ ημάς, όταν η απορρόφησή τους στον νεοφιλελευθερισμό είχε συντελεστεί. Από όλη την Ευρώπη το νέο παράδειγμα αμφισβήτησης του νεοφιλελευθερισμού ξεκίνησε στην Ελλάδα με τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Ως αποτέλεσμα, σήμερα το πολιτικό σύστημα της χώρας μας είναι το μόνο ευρωπαϊκό που συγκροτείται πρωτίστως από τα δύο ιστορικά μπλοκ, τη Δεξιά και την Αριστερά, τη Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τον τελευταίο χρόνο έγιναν πολλές προσπάθειες αναβίωσης του Κέντρου με νέους όρους, κυρίως από υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ και πρώην εκσυγχρονιστών του κ. Σημίτη.
Κινήσεις θνησιγενείς, νεκρές ήδη στο ξεκίνημα, κατέληξαν στην προσθήκη ενός ψευδώνυμου στο υπόλειμμα του ΠΑΣΟΚ. Με την κεντρώα λογική επιδίωξε να παίξει, επίσης, η πλειοψηφία της ΔΗΜ.ΑΡ., αλλά επρόκειτο για σπασμωδικές τακτικές που την οδήγησαν δυστυχώς στην πολιτική αφάνεια.

Και έτσι απέμεινε το Ποτάμι του Σ. Θεοδωράκη να διεκδικεί -όχι βέβαια να ανασυστήσει μεθοδικά το Κέντρο, επειδή αυτό απαιτεί ικανότητες-, όσο να ορθώσει ένα εκλογικό φράγμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Στόχος τυπικά κεντρώας λογικής, χωρίς τις στοιχειωδέστερες ιδεολογικές συντεταγμένες, ούτε καν ένα συνοπτικό πρόγραμμα. 

Αυτό το τυπικό χαρακτηριστικό είναι ορατό στο κόμμα του κ. Θεοδωράκη διά γυμνού οφθαλμού πρώτα από τη σύνθεσή του.

Ελεύθεροι σκοπευτές σε αναζήτηση δημόσιου ρόλου που απέτυχαν επανειλημμένα σε προηγούμενες απόπειρες· 

"Ταλιμπάν" του νεοφιλελευθερισμού· 

Βουλευτές της ΔΗΜ.ΑΡ. και πρώην ευρωβουλευτές άλλων κομμάτων που γεύτηκαν τα προνόμια της θέσης τόσο ώστε να μη θέλουν να τα χάσουν ή να τα ξαναποκτήσουν· 

Πολιτικά αφελείς τεχνοκράτες· 

Γενικοί γραμματείς υπουργείων που έχασαν τη θέση τους· 

Παράγοντες του "καλού κόσμου" για τον οποίο η Αριστερά κινεί ταξικά ανακλαστικά νεόπλουτων.

Επικεφαλής όλων αυτών ένας αρχηγός, που αντιγράφει από αντιγραφή τις επικοινωνιακές τεχνικές του Γ. Παπανδρέου, εκφωνεί ένα δημόσιο λόγο μάλλον κενό, και ηγείται μιας κίνησης η οποία συστήθηκε με τη φενάκη ως κύριο χαρακτηριστικό των εσωτερικών της διαδικασιών και τη δημαγωγία της απλότητας του λόγου για ιδιαιτέρως πολύπλοκα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα.

Στο Ποτάμι είτε είναι μεθοδικά συγκαλυπτικοί των στόχων τους είτε απλώς δεν έχουν, το ίδιο για τις ιδέες.

Όλοι μαζί, συνεπώς, αδυνατούν να διαμορφώσουν κάποιο πολιτικό άθροισμα και παραπέμπουν κυρίως σε άθυρμα ατομικών περιπτώσεων.
Μόνο ρητό δημόσιο κοινό σημείο αναφοράς μεταξύ τους είναι η αντίθεσή στον ΣΥΡΙΖΑ.

Έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με άτομα συνασπισμένα, των οποίων η πολιτική είναι αποτέλεσμα ενιαίου ετεροκαθορισμού. Και από αυτό το χαρακτηριστικό προκύπτει ο θεμελιώδης πολιτικός στόχος τους: όχι στην Αριστερά.

Ακολούθως, ψάχνουν να βρουν τι θα μπορούσαν να προτείνουν ώστε να νομιμοποιηθούν.

• Λένε ότι θα προασπίσουν τη θέση μας στην Ευρώπη όταν μόνο περιθωριακές δυνάμεις ζητούν την έξοδο·
• διατρανώνουν τη στήριξη των καταθέσεων όταν κανείς δεν τις απειλεί, ενώ
• λένε πως δεν θα δεχτούν τους κομματικούς στρατούς τη στιγμή που το Ποτάμι απαρτίζεται από ποικίλους κομματικούς κάθε προέλευσης.

Αραγε απλώς παραβιάζουν ανοιχτές θύρες, πολιορκούν ανύπαρκτα κάστρα, ή είναι ικανοί χειριστές ανομολόγητων στόχων, ή εντέλει αφελείς;

Για ποιο λόγο σε μια προεκλογική εκστρατεία κατά την οποία οι πάντες δεσμεύονται πολιτικά και εκδηλώνονται ιδεολογικά, είτε ευθαρσώς όπως η Αριστερά είτε με μισόλογα όπως το ζεύγος Σαμαρά–Βενιζέλου, στο Ποτάμι αποφεύγουν κάθε είδους δέσμευση;

Νομίζω ότι το Ποτάμι, ο αρχηγός και τα στελέχη του, δεν έχουν τόσο να κρύψουν δικές τους διαπλοκές. Το Ποτάμι απλώς πάσχει από την παλαιά ασθένεια κάθε κεντρώου πολιτικού φορέα: έχει έναν θεμελιώδη στόχο που πρέπει να αποκρύψει και ασημαντότητες να πει δημόσια.

Η συστηματική άρνηση δημόσιας πολιτικής δέσμευσης και η αποσιώπηση κάποιας έστω αόριστης ιδεολογικής αρχής από τον αρχηγό του Σ. Θεοδωράκη και τα στελέχη του, εμφανίζουν το κόμμα αυτό ως δήθεν να υπερβαίνει τις κοινωνικές ανισότητες, να ίσταται υπεράνω της τομής μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, να αγνοεί τον νεοφιλελευθερισμό και τη συνοδευτική πολιτική των μνημονίων, την κατάλυση της πολιτικής κυριαρχίας της χώρας -υπεράνω εν γένει.

Το Ποτάμι όντας πολιτικό κόμμα θέλει να εμφανίζεται ως απολιτικό, το οποίο ωστόσο είναι στην Ευρωβουλή, θέλει να εκλεγεί στην ελληνική Βουλή και ακόμη να ασκήσει εξουσία. 

Όμως αυτή η απολιτική επιλογή από ένα πολιτικό κόμμα θα απαιτούσε τουλάχιστον να παρουσιάσει επεξεργασμένες τεχνοκρατικές προτάσεις. Με αυτές, έστω, θα δήλωνε έμμεσα τους πολιτικούς του στόχους και την όποια ιδεολογία του.

Όμως ούτε αυτό δεν έχει κάνει. Το Ποτάμι εντέλει ένα τίποτε.

Η στάση της ηγεσίας του Ποταμιού είναι τόσο ακραία αντιφατική, ώστε κατορθώνει να διαπεράσει το ακρότατο όριο της αξιοπιστίας και να εγκατασταθεί στον χώρο του κραυγαλέου πολιτικού καιροσκοπισμού, εναγκαλιζόμενο ταυτόχρονα τον πλέον χονδροειδή παλαιοκομματισμό.

* Ομότιμος καθηγητής Ιστορίας, Τμήμα Ιστορίας - Ιόνιο Πανεπιστήμιο

* πηγή Εφημερίδα των Συντακτών
* η εικονογράφηση από τα jodi.graphics είναι της ΑΣ

Οι λύκοι του κρατισμού με την προβιά του φιλελεύθερου κατάντησαν τον χαρακτηρισμό "φίλος της ελευθερίας", βρισιά...

Juan Muñoz

Στην χώρα μας την χρεοκοπημένη και παρηκμασμένη από την έλλειψη της όποιας αστικής επανάστασης, ευρωπαϊκού διαφωτισμού και αναγέννησης μετά την μεσαιωνική περίοδο Βυζαντίου-τουρκοκρατίας (δεν μας λένε τυχαία και Ιράν της Ευρώπης γι αυτόν ακριβώς το λόγο) οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους - οι απόγονοι φυσικοί και ιδεολογικοί των πειρατών και των κοτζαμπάσηδων που συνεχίζουν να κυβερνούν, αυτοαποκαλούνται ...ευρωπαϊστές, προοδευτικοί και φιλελεύθεροι - ενώ ασκούν παρασιτισμό, ακραίο συντηρητισμό και αυταρχική φορομπηχτική διακυβέρνηση σαν άλλοι κατακτητές

. Οι συνεχιστές της κλεπτοκρατίας διαστρέφουν το νόημα των λέξεων, υποδύονται τους φίλους της ελευθερίας ενώ αφυδατώνουν τον τόπο από παραγωγικό ιστό και ελεύθερη αγορά: εξανδραποδίζουν έναν ολόκληρο λαό στο όνομα του φιλελευθερισμού - και κάποιοι αριστεροί μπλέκουν τον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό με τις ιδέες του φιλελευθερισμού κάνοντας την χάρη στους σοσιαληστές και ακροδεξιούς συγκυβερνώντες να βαφτίζονται "ευρωπαϊστές" και "φιλελεύθεροι"! Γι αυτό και δικαιολογημένη ο οργή του Άγη Βερούτη στο σημείωμα που ακολουθεί:

ΑΣ

Βρισιά να είσαι φιλελεύθερος στην Ελλάδα! 

Αν ρέπεις προς τον ολοκληρωτισμό σε λένε προοδευτικό!

του Άγη Βερούτη

Εμείς είμαστε η χώρα που στη σημαία της οι 9 γραμμές συμβολίζουν τις 9 συλλαβές του κεντρικού συνθήματος απελευθέρωσης από την τουρκοκρατία, του "Ελευθερία ή Θάνατος"!
Η χώρα που Εθνικός Ύμνος είναι οι δυο πρώτες στροφές του ποιήματος "Ύμνος προς την Ελευθερία"!!
Η χώρα που 193 χρόνια μετά η πλειοψηφία θεωρεί βρισιά να είσαι Φιλελεύθερος, δηλαδή φίλος της Ελευθερίας!

Η χώρα που οι κατεξοχήν συνταγές του κρατισμού και του παρεμβατισμού στις ατομικές ελευθερίες, η υπερφορολόγηση και το "χάρισμα" των κρατικών ασημικών στα κολλητάρια, από τους συντηρητικούς και τον λαμογοσοσιαλισμό θεωρείται Φιλελευθερισμός!!

Η χώρα που Πατέρας του Φιλελευθερισμού δεν θεωρείται ο Τόμας Τζέφερσον, ο συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, και Τρίτος Πρόεδρος τους, τόσο μη-ρατσιστής και ανεξίθρησκος που είχε ερωτικό ειδύλλιο με μαύρη γαλλίδα στην παραμονή του στο Παρίσι, τόσο Φιλελεύθερος που καθιέρωσε την δημόσια εκπαίδευση στις ΗΠΑ ως μοχλό της απελευθέρωσης της κοινωνίας από τη νοητική φυλακή και τη θολούρα της άγνοιας!

Και αντί αυτού, σε αυτή τη χώρα ονοματίζονται ως οι χαρακτηριστικοί φιλελεύθεροι κάτι καθηγητάκια που βραβεύτηκαν από την σουηδική ακαδημία για τις οικονομικές τους θεωρίες, αλλά ποτέ δεν έμαθαν τί σημαίνει να ζεις ελεύθερος από προκαταλήψεις, από φιλαυτία, από εκμετάλλευση, από πνευματικό ακρωτηριασμό!

Αυτά όλα στη χώρα της Ελευθερίας, την Ελλάδα, το να ρέπεις προς την Ελευθερία είναι βρισιά, και να κλίνεις προς τον Ολοκληρωτισμό είναι προοδευτικό!!

Ω, Θεέ μου, τί παρακμή και τί νοητική θολούρα!!! 
Τί διάβρωση των κυττάρων του εγκεφάλου!!
Τί τραγωδία!!!!!

Ζίγκμουντ Μπάουμαν: Η ταυτότητα της Αριστεράς

Καλύτερο ορισμό του υπερφιλελευθερισμού (νεοφιλελευθερισμού για άλλους) της απορρύθμισης, από αυτόν του σχεδόν 90χρονου Ζίγκμουντ Μπάουμαν, δεν έχουμε ακούσει: (ΑΣ)

"Σήμερα ζούμε σε μια εποχή "απορρύθμισης". 

Αυτός ο όρος, φαινομενικά ουδέτερος, του οποίου το πιο φανερό (και πιο έντιμο) συνώνυμο θα μπορούσε να είναι η λέξη «αποδιοργάνωση», αποκρύπτει μια διάχυση της ευθύνης και υποδηλώνει την αντικατάσταση σχετικά προβλέψιμων καταστάσεων από καταστάσεις απρόβλεπτες, σημαδεμένες από αβεβαιότητες, από τον φόβο ενός άγνωστου αύριο κ.λπ. 

Η "απορρύθμιση" συνδέεται με το σύνθημα που προτείνει να γίνει κάθε άνθρωπος κύριος της μοίρας του. Στην πράξη όμως αυτή δεν κάνει κύριους της μοίρας τους παρά μόνον λίγους εκλεκτούς (που με την ευκαιρία γίνονται και κύριοι της μοίρας πολλών άλλων), ενώ εγκαταλείπει τους υπόλοιπους στα καπρίτσια της τύχης."

*Από τον Θανάση Γιαλκέτση και την Εφημερίδα των Συντακτών

Η ακόλουθη συνέντευξη του Πολωνού κοινωνιολόγου Ζίγκμουντ Μπάουμαν δημοσιεύτηκε στο πολωνικό περιοδικό «Kultura Liberalna».

• Κατά τη γνώμη σας ποια Αριστερά θα έχουμε στο μέλλον; Μια Αριστερά συντηρητική στα θέματα των ηθών ή που θα δίνει έμφαση στην αναδιανομή των εισοδημάτων, εχθρική προς την Ευρώπη ή πρωτοποριακή, ριζοσπαστικά οικολογική που θα παλεύει για τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Τίποτα απ’ όλα αυτά. Τα χαρακτηριστικά που παρουσιάζετε δεν καλύπτουν την πολυπλοκότητα του προβλήματος της Αριστεράς σήμερα. 

Εδώ και πολύ καιρό, έχουμε να κάνουμε με δύο τρόπους οικοδόμησης της Αριστεράς που είναι δυστυχώς και οι δύο εσφαλμένοι. 

Επικρατεί η ιδέα της δημιουργίας μιας Αριστεράς που θα μοιάζει με τη Δεξιά, συνδεδεμένη βέβαια με την επαγγελία ότι εμείς θα κάνουμε καλύτερα αυτό που κάνει η Δεξιά, με περισσότερη αποτελεσματικότητα. 

Παρατηρούμε ότι οι πιο δραστικές πράξεις διάλυσης του κοινωνικού κράτους υπήρξαν το έργο σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων. Οσο η Μάργκαρετ Θάτσερ υπήρξε προφήτης και ιεραπόστολος της νεοφιλελεύθερης θρησκείας άλλο τόσο ο Τόνι Μπλερ την αναγόρευσε σε κρατική θρησκεία. 

Ο δεύτερος τρόπος οικοδόμησης της Αριστεράς είναι η αντίληψη της συμμαχίας "ουράνιο τόξο". Εκκινούν από την υπόθεση ότι αν κατορθώσουν να συγκεντρώσουν όλους τους δυσαρεστημένους κάτω από την ίδια ομπρέλα, όποια και αν είναι η φύση της δυσθυμίας τους, θα γεννηθεί μια ισχυρή πολιτική δύναμη. Δεν αποτελεί εμπόδιο το ότι, μεταξύ των απογοητευμένων και των αδικημένων, υπάρχουν πολύ σοβαρές συγκρούσεις συμφερόντων και διεκδικήσεων. 

Φανταστείτε μια Αριστερά που αποτελείται από τη μια μεριά από υποστηρικτές του γάμου για όλους και από την άλλη από μια διωκόμενη πακιστανική μειονότητα – είναι μια συνταγή καταστροφής και αδυναμίας. Η αντίληψη της συμμαχίας «ουράνιο τόξο» δεν παράγει παρά τη διάλυση της αριστερής ταυτότητας, την προγραμματική ασάφεια και την παράλυση της «πολιτικής δύναμης» που ήθελε να θεμελιώσει.

• Πάνω σε ποια βάση όμως μπορεί η Αριστερά να θεμελιώσει το πρόγραμμά της; Ο Ζακ Ζιλιάρ, ο οποίος, στο βιβλίο του «Les gauches françaises», 1762-2012, παρουσίασε μια κριτική ανάλυση της κληρονομιάς της γαλλικής Αριστεράς, ισχυρίζεται ότι η Αριστερά σήμερα μπορεί να αναφέρεται το πολύ στην ιδέα της δικαιοσύνης. Δεν μπορεί πλέον να μιλάει για πρόοδο, αφού βλέπει με ανησυχία την τεχνική που είναι η ενσάρκωση της προόδου, ενώ βλέπει με συμπάθεια την οικολογία, η οποία εξ ορισμού τείνει προς τη συντήρηση και όχι προς την αλλαγή.

Η πτώση του κομμουνισμού είχε σίγουρα σημαντική επίδραση στο δυναμικό της Αριστεράς. Επί πολλές δεκαετίες, η "ημερήσια διάταξη" για τον υπόλοιπο κόσμο είχε ήδη οριστεί από το ίδιο το γεγονός της ύπαρξης του κομμουνισμού, με το πρόγραμμά του για μια άλλη κοινωνία. 

Με ή χωρίς ενθουσιασμό, υποκινούμενος από ένα ένστικτο συντήρησης, αυτός ο υπόλοιπος κόσμος καταπιανόταν με καθήκοντα που περιέχονταν σε αυτό το πρόγραμμα, όπως είναι η πάλη εναντίον της δυστυχίας και της ταπείνωσης, η διεκδίκηση ικανοποιητικής αμοιβής για τον ρόλο της εργατικής τάξης στη διαδικασία δημιουργίας του πλούτου, η πάλη εναντίον των ανισοτήτων και για την κοινωνική δικαιοσύνη, η δωρεάν εκπαίδευση και υγειονομική περίθαλψη, οι συντάξεις και η κοινωνική ασφάλιση που προστατεύει τα άτομα από τις κακοτυχίες της ζωής. Πράγμα που διευκόλυνε περισσότερο τη σοσιαλδημοκρατία, η οποία είχε βρει –παραδόξως- έναν ισχυρό σύμμαχο στον πιο λυσσαλέο εχθρό της, να επιβάλει το κοινωνικό της πρόγραμμα. 

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο "υπόλοιπος κόσμος" υλοποιούσε τα καθήκοντα που επέβαλλε η κομμουνιστική απειλή με επιτυχία πολύ μεγαλύτερη από όσο ο ίδιος ο κομμουνισμός! Σήμερα το φόβητρο του κομμουνισμού δεν υπάρχει πλέον. Επομένως τα προγράμματα βελτίωσης της ανθρώπινης ύπαρξης υποχωρούν. 

Στη σφαίρα της πρακτικής, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ το εξέφρασε λακωνικά και με ακρίβεια λέγοντας: "Δεν υπάρχει καπιταλιστική και σοσιαλιστική οικονομία. Υπάρχει μόνο καλή ή κακή οικονομία". 

Με αυτήν την έννοια, οι κυβερνήσεις της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς ανταγωνίζονται για το μεγαλύτερο αξίωμα μεταξύ των πιστών της εκκλησίας του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ). 

Στο τιμόνι του κράτους, τα δύο άκρα της πολιτικής βεντάλιας συμφωνούν στο να αναγνωρίζουν την οικονομική ανάπτυξη σαν φάρμακο για όλα τα κοινωνικά δεινά και στο να βλέπουν στην αύξηση της κατανάλωσης ένα κριτήριο της καλής διακυβέρνησης. Τα υπόλοιπα δεν είναι παρά ...
εκλογική προπαγάνδα. 

Με άλλα λόγια, η Αριστερά δεν έχει άλλο πρόγραμμα από το να συναγωνίζεται με τη Δεξιά για το ποιος θα επιταχύνει περισσότερο τη διαδικασία διάλυσης του κοινωνικού ιστού και ποιος θα κερδίσει επομένως τις προσεχείς εκλογές. Δεν τίθεται καθόλου το ζήτημα να δημιουργηθεί μια εναλλακτική λύση σε κοινωνικούς μηχανισμούς που δεν λειτουργούν και που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες των ανθρώπων.

• Πρέπει επομένως να ενταφιάσουμε την Αριστερά;

Κάθε άλλο. Σήμερα η Αριστερά έχει πάντα τη δυνατότητα να διατηρήσει και να εδραιώσει την ταυτότητά της. Αναφέρω εδώ δύο μόνον αρχές που συνδέονται αδιάσπαστα με ένα "όραμα" της Αριστεράς: την ανθρώπινη συνύπαρξη. 

Η πρώτη είναι η ευθύνη της κοινότητας για όλα τα μέλη της και, πιο συγκεκριμένα, η ευθύνη να εγγυάται την ασφάλεια κάθε μέλους της απέναντι στις κακοτυχίες της ζωής, τις καταστάσεις άρνησης της αξιοπρέπειας, αναπηρίας και ταπείνωσης. Η υλοποίηση αυτής της αρχής ήταν –τουλάχιστον στις προθέσεις του και στην αρχική του μορφή- το μοντέλο της κοινωνίας που αποκαλείται «κράτος πρόνοιας», όπου το ζητούμενο δεν ήταν τόσο η αύξηση του εισοδήματος όσο η εδραίωση, σε μόνιμη βάση, της αλληλεξάρτησης και της συνεργασίας των μελών της κοινότητας, η καθολικότητα του δικαιώματος σε μια κοινωνική αναγνώριση και σε μια αξιοπρεπή ζωή και συνεπώς η κοινωνική αλληλεγγύη. Θα ήταν επομένως πιο σωστό να το αποκαλούμε «κοινωνικό κράτος». 

Η δεύτερη αρχή είναι η αξιολόγηση της ποιότητας μιας κοινωνίας όχι με κριτήριο το μέσο εισόδημα, αλλά με βάση την ευημερία των πιο αδύναμων τομέων της (όπως ακριβώς στην περίπτωση μιας αλυσίδας, της οποίας η αντοχή δεν καθορίζεται από τη μέση αντοχή των κρίκων της, αλλά από την αντοχή του πιο αδύναμου κρίκου της). […] 

Σήμερα ζούμε σε μια εποχή "απορρύθμισης". 

Αυτός ο όρος, φαινομενικά ουδέτερος, του οποίου το πιο φανερό (και πιο έντιμο) συνώνυμο θα μπορούσε να είναι η λέξη «αποδιοργάνωση», αποκρύπτει μια διάχυση της ευθύνης και υποδηλώνει την αντικατάσταση σχετικά προβλέψιμων καταστάσεων από καταστάσεις απρόβλεπτες, σημαδεμένες από αβεβαιότητες, από τον φόβο ενός άγνωστου αύριο κ.λπ. 

Η "απορρύθμιση" συνδέεται με το σύνθημα που προτείνει να γίνει κάθε άνθρωπος κύριος της μοίρας του. Στην πράξη όμως αυτή δεν κάνει κύριους της μοίρας τους παρά μόνον λίγους εκλεκτούς (που με την ευκαιρία γίνονται και κύριοι της μοίρας πολλών άλλων), ενώ εγκαταλείπει τους υπόλοιπους στα καπρίτσια της τύχης. 

Εγκαταλείποντας τα άτομα στην τύχη τους τα οδηγεί να ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Αντί να προάγει την αλληλεγγύη, η κατάστασή τους ευνοεί την αμοιβαία καχυποψία και αντιπαλότητα. 

Σε αυτές τις συνθήκες, που δεν ευνοούν αλλά αντίθετα αποθαρρύνουν τη συλλογική δράση, η Αριστερά αντιμετωπίζει μια μεγάλη πρόκληση: να ανυψώσει την πολιτική -δραστηριότητα που παραμένει τοπική μέχρι σήμερα- σε ένα επίπεδο προβλημάτων που έχουν ήδη παγκόσμιο χαρακτήρα, με τα οποία αναμετριούνται οι σύγχρονοι άνθρωποι. […]

Από τον καταναλωτισμό στην εγκράτεια (#τι είδους κοινωνία ανασυγκροτούμε;)

του Νίκου Ξυδάκη από το βλέμμα

Θα ήταν 1985, λίγο πριν, λίγο μετά. Στο μπαρ Βιτόφσκι, στις παρυφές του λόφου Στρέφη, άκουσα μια κουβέντα: Προτιμώ έναν υγιή ηδονισμό από τη μίζερη άρνηση της υλικής ευημερίας. Τη θυμάμαι ακόμη αυτή την κουβέντα· ο άνθρωπος που την έλεγε ήταν διανοούμενος, αντικομφορμιστής, με συγκροτημένη σκέψη. Εξέφραζε με ενάργεια το πνεύμα της εποχής: οι Ελληνες έπλεεαν στην ευημερία και στην προσδοκία, στην ακλόνητη πίστη ότι όλα θα είναι διαρκώς καλύτερα, πίστευαν ότι τα φαντάσματα της φτώχειας χάνονταν μαζί με τις μνήμες της Κατοχής.

Για τα επόμενα πολλά χρόνια η εκτίμηση-προτίμηση του συνομιλητή μου εκπληρώθηκε. Η ελληνική κοινωνία βούτηξε στον ευδαιμονισμό, στην κατανάλωση, στον υλισμό, στην αυτοπραγμάτωση. Βούτηξε βαθιά. Τρεις δεκαετίες αργότερα, διαπίστωσε ότι είχε κολλήσει στον βούρκο του πυθμένα.

Η σημαντικότερη ίσως επίπτωση του σοκ της πτώχευσης σε ατομικό επίπεδο είναι η κατακρήμνιση των υλικών συνθηκών της ζωής, η μετάβαση από την υλική κατάσταση του μικρομεσαίου στην κατάσταση του νεόπτωχου ή του νεοπληβείου. Ο υποβιβασμός δεν είναι μόνο υλικός, συνοδεύεται από μια οδυνηρή διάψευση των προσδοκιών, από το γκρέμισμα της πίστης στη διαρκή πρόοδο, στην εξασφαλισμένη ευημερία. Το σοκ είναι υλικό και ψυχικό.

Ο υγιής ηδονισμός, που υποδεχόμασταν το μακρινό 1985, στα χρόνια που ακολούθησαν έγινε νοσηρός καταναλωτισμός, έγινε εκβιασμένη χλιδή με δανεικά, έγινε υποταγή σε έναν τρόπο ζωής που αποθέωνε την ατσιδοσύνη και την κερδοσκοπία, έγινε λατρεία μιας κοσμοαντίληψης που απαξίωνε το εργασιακό ήθος και την ολιγάρκεια. Ιδίως στα χρόνια της πιστωτικής επέκτασης, όταν το δανεικό χρήμα έρρεε άφθονο από τις τράπεζες προς τους Ελληνες, τους Ευρωπαίους με τον χαμηλότατο δείκτη ιδιωτικού δανεισμού έως τότε. Με αυτή την ψυχοπνευματική σκευή και με αυτό το έθος μάς βρήκε η πτώχευση. Την απώλεια του εισοδήματος συνοδεύει η απώλεια του βολέματος σε έναν ορισμένο τρόπο ζωής, η συντριβή των προσδοκιών, η προσγείωση σε μια άλλη υπαρξιακή συνθήκη.

Η ανάταξη δεν θα είναι εύκολη ούτε σύντομη· και σε κάθε περίπτωση δεν θα είναι επιστροφή στα πρότερα, αλλά μετάβαση σε άλλη κατάσταση, για την οποία απαιτούνται ριζικά άλλες προσεγγίσεις και παραδοχές. Απαιτείται να ιεραρχήσουμε διαφορετικά τις ανάγκες και τις αξίες· απαιτείται να κάνουμε την αναγκαία διάκριση μεταξύ βιώσιμης ανάπτυξης και ποσοτικής μεγέθυνσης, μεταξύ ευημερίας και σπατάλης, μεταξύ αυτάρκειας και απληστίας. Να επιλέξουμε μεταξύ κοινόχρηστου δημόσιου πλούτου και ιδιωτικής χλιδής.

Εδώ πρέπει να κάνουμε επίσης μια διάκριση μεταξύ της επιβαλλόμενης άνωθεν νεοφιλελεύθερης λιτότητας, και μιας αυτόβουλης ενεργητικής εγκράτειας, όπως την χαρακτήριζε ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ προφητικά το 1977, πολλά χρόνια πριν από την καπιταλιστική κρίση του 2008: «Ο άκρατος ατομικός καταναλωτισμός παράγει μόνο διασπάθιση πλούτου και στρεβλώσεις της παραγωγής, αλλά πέραν αυτών και δυσφορία, αποπροσανατολισμό, δυστυχία».

Στο ίδιο μήκος κύματος, τα ίδια χρόνια, οι Εναλλακτικοί και οι Πράσινοι προέκτειναν τα κινήματα του ’68 στην πολιτική σφαίρα προτάσσοντας έννοιες όπως βιώσιμη ανάπτυξη, αποανάπτυξη, βιοσυμβατές καλλιέργειες, αντικαταναλωτισμός. Η τότε μετασοβιετική αριστερά εισήγαγε ανανεωμένες έννοιες του ρομαντικού και του ελευθεριακού κινήματος, ποικιλοτρόπως εκφρασμένες ιστορικά από διαφορετικούς στοχαστές όπως ο Henry Thoreau, o R. Waldo Emerson, το κίνημα Arts and Crafts, ο Lewis Mumford, ο Ηerbert Μarcuse, o J. Κ. Galbraith, o Jacques Ellul, ο Μurray Bookchin, o Cristopher Lasch, o Claude Lévi-Strauss, ο Μ. Foucault και πολλοί άλλοι, όσοι ασκούσαν κριτική στο δόγμα της αιωνίας προόδου, στην λατρεία της τεχνολογίας και της κατανάλωσης, στον μετανεωτερικό ναρκισσισμό, στον κοινωνικό ντετερμινισμό και την κοινωνική μηχανική.

Ακούγονται ίσως σαν σκέψεις πολυτελείας αυτά, σε μια συγκυρία κοινωνικού σοκ, αλλά δεν είναι. Η ανακούφιση του πλήθους των πληγέντων και των σιωπηλών αποκλεισμένων είναι βεβαίως το πρώτο καθήκον της δημοκρατικής κοινωνίας. Ταυτοχρόνως όμως έχουμε κατά νου τι είδους κοινωνία ανασυγκροτούμε, με ποιες αξίες, σε ποια θεμέλια: ασφαλώς όχι στα σαθρά θεμέλια της ...

Ζήτω ο Λένιν, ζήτω ο Στάλιν, ζήτω ο νέος κομμουνισμός!

του Γιώργου Μαλούχου* 

Ζήτω κι ο Κόκκινος Τόνι!

Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση: τελικά, στην κυβέρνηση πρέπει απλώς να θεωρούν όλους τους Ελληνες εντελώς ανόητους. Την ώρα που υπογράφουν... προγραμματική συμφωνία (ενώ συγκυβερνούν πάνω από ένα χρόνο!) στην οποία δήθεν αποκλείονται τα νέα μέτρα, την ίδια ακριβώς στιγμή, αυτά πέφτουν βροχή! Γιατί τι άλλο είναι η νέα υπόθεση με τις πρόωρες συντάξεις, αλλά, κυρίως, οι νέοι φόροι των ακινήτων; Αν  αυτά δεν είναι νέα μέτρα και μάλιστα άγρια και σαφώς υφεσιογεννή, τότε τι είναι;

Ειδικά όσον αφορά τους φόρους μιλάμε πλέον, χωρίς ίχνος υπερβολής, για διαδικασίες δήμευσης περιουσιών. Μάλιστα, του λόγου το αληθές επιβεβαιώνεται από την ίδια την κυβέρνηση, η οποία έχει προετοιάσει και το διαβόητο σχέδιο που είχε προ εβδομάδων αποκαλύψει Το Βήμα, σύμφωνα με τον οποίο θα μπορεί να κατάσχονται ακίνητα για χρέη προς το δημόσιο.

Τέσσερα χρόνια μετά από τότε που κυριολεκτικώς μας πρήξανε με το δήθεν νέο δίκαιο και σταθερό φορολογικό σύστημα, που όμως δεν ήρθε ποτέ, όλη η λογική του προγράμματος «σωτηρίας» εξακολουθεί να εδράζεται πάνω στους φόρους, τους οποίους, ο κόσμος αδυνατεί πλέον πραγματικά σε συντριπτικά μεγάλη κλίμακα να καταβάλει, αλλά αυτοί όλο και μεγαλώνουν.

Στην ουσία, η Ελλάδα καθίσταται πλέον και με τη «βούλα» η πρώτη “νεο κουμμουνιστική” χώρα, στην οποία, εν ονόματι της δήθεν εξυπηρέτησης του δημοσίου συμφέροντος (που όμως δεν υπηρετήται αφού το δημόσιο χρέος είναι ήδη ελέω προγράμματος στο 170%) δεν υπάρχουν πια οι βασικές αστικές ελευθερίες.

Στην ουσία πάμε ορμητικά στο γκρεμό με ένα νέο “ζήτω ο Λένιν, ζήτω ο Στάλιν, ζήτω ο νέος κομμουνισμός”, υπό τις εντολές της Γερμανίας και δια χειρός μιας... δεξιάς κυβέρνησης.

Στον τομέα της ακίνητης περιουσίας, ένας ολόκληρος μηχανισμός στήνεται γι αυτό το σκοπό, που θυμίζει περισσότερο ίσως από κάθε τι άλλο τη μαύρη αγορά της Κατοχής. Οσοι διάβασαν τα όσα προβλέπονται τόσο για τις κατασχέσεις όσο και για τους νέους φόρους ακινήτων, έχουν υποστεί σοκ. Συνδυαστικά, στην ουσία θα βρεθούν άνθρωποι να χρωστούν θηριώδη ποσά για ιδιοκτησίες που μόνον στα χαρτιά έχουν πια αξία και, στη συνέχια, το κράτος, είτε το ίδιο, είτε τα κυκλώματα που φυσικά αμέσως θα αναπτυχθούν με άξονα αυτή την αδιανόητη νομοθεσία, κυριολεκτικά μπορούν να τις υποκλέψουν.

Δηλαδή, το κράτος κάνει ένα ακόμα βήμα να γίνει ο μεγαλύτερος εχθρός του πολίτη. Μεγαλύτερος ακόμα και από τις τράπεζες: ούτε αυτές δεν έχουν, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, τέτοιου μεγέθους δυνατότητα αρπαγής μιας περιουσίας.

Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Αν δεν το καταλάβουν εκείνοι που τα σχεδιάζουν είναι βέβαιο ότι το κακό τέλος, για όλους, δεν αργεί. Ας σταματήσουν εδώ το έγκλημα, πριν να είναι αργά κι ας κόψουν τα παραμύθια με τις... προγραμματικές συμφωνίες: με αυτά που κάνουν, φέρνουν την καταστροφή.

*από το ΒΗΜΑ
*εικονογράφηση ΑΣ

Η κρίση είναι επιλογή!

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

του Άγη Βερούτη* 

Πολλά συζητούμε εδώ και 4 χρόνια για την έξοδο από την κρίση. Συνήθως μάλιστα εκείνοι που έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για το κατρακύλισμά μας είναι και εκείνοι που φωνάζουν δυνατότερα για να παραμείνουν όλα ως έχουν. Άρρωστα. Μολυσμένα.
Και δεν είναι τα λεφτά που λιγοστέψαν απ΄την κρίση, που μας λείπουν. Είναι οι αξιοπρέπειες που τσαλακώθηκαν. Οι αξιοπρέπειες εκατομμυρίων ανθρώπων.

Χωρίς αποστροφές, η Ελλάδα με λόγο χρέους προς ΑΕΠ 120% το 2009, έφτασε να έχει 175% το 2013 ή €317 δισ., αφού μάλιστα διαγράφησαν και €106 δισ. Αυτό είναι βέβαιο ότι δεν είναι προϊόν μιας επιτυχημένης προσπάθειας εξόδου από την κρίση. Τα δισεκατομμύρια δεν είναι στραγάλια.

Το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο ήταν, ως αποδέχθηκε πρόσφατα η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κ. Κριστίν Λαγκάρντ, μια κίνηση προστασίας των βορειοευρωπαϊκών τραπεζών από τα τοξικά Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου που θα έπρεπε να είχαν κουρευτεί εξαρχής.

Αναλάβαμε διακρατικά δάνεια ως Λαός, προκειμένου να μην καταρρεύσουν οι Γαλλογερμανικές τράπεζες, που δάνειζαν άφρονα τις διεφθαρμένες ελληνικές κυβερνήσεις. Αυτό ήταν επιλογή.

Αν η Ελλάδα έπραττε ως θα έπρεπε και κούρευε τα ΟΕΔ 30%-40% που θα έφερνε το χρέος μας σε διαχειρίσιμο μέγεθος 80% του ΑΕΠ στη δεδομένη χρονική στιγμή, και με την οικονομία μας ακόμη σε επίπεδο ΑΕΠ άνω των €200 δισ., θα είχαμε βγει από την κρίση στο πρώτο εξάμηνο, απελευθερώνοντας την οικονομία με μερικές αποφάσεις της Βουλής. Η κρίση, που πάει για 7ο χρόνο, είναι προϊόν απόφασης να εξευτελίσουν τον ελληνικό πληθυσμό (moral hazard) διασώζοντας τις τράπεζες της βόρειας Ευρώπης. Αυτό ήταν επιλογή.

Η κυβέρνηση ΓΑΠ απεφάσισε να φορτώσει στον Ελληνικό Λαό το κόστος αυτό, σώζοντας τις Γερμανογαλλικές τράπεζες, και εισπράττοντας ένα διεθνές βραβείο για αυτή του την επιλογή. Όταν πιθανόν κατάλαβε τί ακριβώς είχε κάνει, ζήτησε δημοψήφισμα και εκπαραθυρώθηκε από το κόμμα του και την πολιτική με συνοπτικές διαδικασίες.

Το χρέος μας αυτό, στο σημερινό του ύψος, δεν θα πληρωθεί ποτέ. Είτε θα μειωθεί στο μισό, είτε θα μειωθεί το επιτόκιο τόσο ώστε η σημερινή αξία του (Net Present Value) να μειωθεί στο μισό, από την πληθωριστική απαξίωσή του ταχύτερα από την τοκοφορία του.

Με άλλα λόγια, με μέσο πληθωρισμό 2,2% για 50 χρόνια, και επιτόκιο 1%, η σημερινή αξία του χρέους πέφτει κάτω από το μισό σε 50 χρόνια. Το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο με κούρεμα του χρέους άνω 50% σήμερα.

Το μνημόνιο, εκτός από το δανεισμό της Ελλάδος για την διάσωση των βορειοευρωπαϊκών τραπεζών, προέβλεπε και κάποιες δομικές βελτιώσεις του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η ελληνική οικονομία. Το ότι δεν έχουν γίνει, είναι επιλογή των εκάστοτε κυβερνώντων.

Από αυτές δεν έγινε σχεδόν καμία, παρά το γεγονός ότι δεν είχαν πραγματικό χρηματικό κόστος. Μόνον για τις συντεχνίες που θα ξεβόλευαν. Δεν έγινε τίποτε όμως!

- Το ότι ανέβηκε ο ΦΠΑ από το 18% στο 23%, κατακρυμνίζοντας το σύνολο της οικονομίας σε ύφεση, ήταν επιλογή!

- Το ότι οι τράπεζες ετέθησαν εκτός διεθνών αγορών για 4 χρόνια, στραγγαλίζοντας την ελληνική οικονομία από ρευστότητα, και εκτινάσσοντας τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, ανοίγοντας τρύπες στο παθητικό τους, είναι επιλογή!

- Το ότι εδώ και 2,5 χρόνια δεν έχουμε ακόμα εκδόσει τα καλυμμένα Αναπτυξιακά Ομόλογα Ειδικού Σκοπού, για να ξεκινήσουμε την ανάπτυξη των υποδομών μας και να τονώσουμε τη ρευστότητα της οικονομίας, είναι επιλογή!

- Το ότι παραμένουν εξίσου κλειστά 150 επαγγέλματα όσο ήταν το ...

Φω Φιλελευθερισμός;

Η επίκληση του Φιλελευθερισμού δείχνει έτσι να είναι στην πραγματικότητα προσχηματική και να αποτελεί ένα προπέτασμα καπνού, αποσκοπώντας να διευκολύνει απλά και μόνο την επιβολή της "τάξης", ενίοτε πάση θυσία. 

του Χαράλαμπου Βεντή*

Σε μια κατεξοχήν μεταπρατική κοινωνία, που δεν γεννάει ιδέες, όπως η Ελλαδική, και στην οποία η φιλελεύθερη δημοκρατική κουλτούρα της ανοικτής κοινωνίας, των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων (και υποχρεώσεων) προέκυψε εισαγόμενη μαζί με τις επιδοτήσεις, είναι αναμενόμενο να συναντά κανείς στρεβλωμένα κακέκτυπα μάλλον των μεγάλων ιδεολογιών που διαμορφώνουν τον δυτικό κόσμο, παρά τις αυθεντικές τους όψεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι έχουμε την πλέον αρτηριοσκληρωτική και αμετανόητη Αριστερά στην υφήλιο, όπως και ένα ευρύτατα διαδεδομένο, αναρχικό ρεύμα που επιμένει, σε πείσμα των χειραφετητικών του προθέσεων, να πολώνει τους οπαδούς του στην α-πολιτική ιδεοληψία, προφανώς χωρίς ίχνος υποψίας για τη βαρβαρότητα που ελλοχεύει επέκεινα της πολιτικής.

Στην Ελλάδα, η ευαισθησία για τις αρχές του κράτους Δικαίου μονοπωλήθηκε από μια μερίδα της Αριστεράς, την πιο φιλελευθεροποιημένη - εν μέρει λόγω της πραγματικής προσήλωσης των φορέων της στις πολιτικές ελευθερίες (άλλωστε οι Αριστεροί μαζί με κάποιους κεντρώους ήταν εκείνοι που υπέστησαν επί δεκαετίες ολόκληρες τις διώξεις, άμεσες ή έμμεσες, του αστυνομικού κράτους που έστησε η νικήτρια Δεξιά παράταξη μετά τον Εμφύλιο), και εν μέρει διότι η ελληνική Δεξιά, η επονομαζόμενη και "λαϊκή", ουδέποτε νοιάστηκε για τα του κράτους Δικαίου, παραδομένη καθώς ήταν από γεννησιμιού της (ως στείρα και ανακλαστική αντίδραση στον Βενιζελισμό, όπως ωραία μας υπενθύμισε ο Δημήτρης Τριανταφυλλίδης σε πρόσφατο άρθρο του) στον εθνικισμό και την πατριδοκαπηλεία, τον λαϊκισμό και την πολιτική αυταρχικότητα. 

Πραγματική αστική τάξη, με την έννοια του κοσμοπολίτη, φιλομαθούς και μεταρρυθμιστή αστού, των ανοικτών οριζόντων, που αναστοχάζεται και παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις εκτός των συνόρων του, είναι πολύ αμφίβολο αν υπήρξε ποτέ στην Ελλάδα - μια απόπειρα εμφάνισης και εδραίωσης ενός τέτοιου κοινωνικού μορφώματος προπολεμικά, ναυάγησε μετά το πέρας του Εμφυλίου, παραμένοντας έτσι ανολοκλήρωτη, όπως εξιστορεί ο Ν. Θέμελης στα μυθιστορήματά του. 

Έμεινε λοιπόν η Αριστερά ή μάλλον μια παράταξή της, να προασπίζεται από τη Μεταπολίτευση κι έπειτα τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ευαισθησία για τα δίκαια των αδυνάτων.

Αυτό, μέχρι σχετικά πρόσφατα, όταν είχαν ήδη αρχίσει προ πολλού να διαφαίνονται ο νέος συντηρητισμός, η έλλειψη ρεαλισμού και οι ιδεοληπτικές καθηλώσεις της δημοκρατικής πτέρυγας της Αριστεράς (με κύρια εξ αυτών, την ολέθρια απόλυτη ταύτιση του δημοσίου συμφέροντος με το κρατικό). 

Μια νέα κοινωνική ομάδα οπαδών του Φιλελευθερισμού, με ανησυχίες και θετική προοπτική για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Ελλάδας σε πολιτειακό και θεσμικό επίπεδο, άρχισε να διεκδικεί τις αριστερές βλέψεις περί δημοκρατικών ελευθεριών και της διεύρυνσής τους στην ελληνική κοινωνία. 

Η κίνηση αυτή συνέπεσε (και εν πολλοίς ταυτίστηκε) με τη συνειδητοποίηση του οικονομικού τέλματος και της χρεοκοπίας στην οποία οδηγήθηκε η Ελλάδα μετά τη μακροχρόνια εφαρμογή ενός σοβιετικής κοπής, κρατικιστικού, οικονομικού μοντέλου στη χώρα, στηριγμένου στη μικροπολιτική (= συντήρηση ενός γραφειοκρατικού, μη παραγωγικού και υπερτροφικού κράτους με δανεικά, χωρίς ανάπτυξη βασισμένη στην εγχώρια παραγωγή). 

Η πεισματική άρνηση της Αριστεράς και των συντεχνιών να επιτρέψουν τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις, ήπια και λελογισμένα, τον καιρό που έπρεπε να γίνουν, συνέβαλε στη δραματική απομυθοποίησή τους και την εδραίωση ενός φιλελεύθερου ρεύματος, που σε αντίθεση με την ήπια Αριστερά, ταυτίζει την ανοικτή, ελεύθερη κοινωνία με την ελεύθερη αγορά.
Ως εδώ, καλά. 

Σταδιακά, ωστόσο, άρχισαν να διαφαίνονται κάποιες αρχικές αλλά καίριας σημασίας στρεβλώσεις στο ...