Δώστε εκλογές τώρα, πάρτε Δήμα ΠτΔ... αυτή ναι, είναι συναίνεση και κανονικότητα

του Πέτρου Ζερβού

Το ζητούμενο είναι "εκλογές τώρα", όχι ποιος ή ποια θα είναι ΠτΔ... 

Είναι λογικό να λέμε, ότι εάν εξασφαλισθεί η συγκροτημένη δημοκρατική διέξοδος στο πρόβλημα διακυβέρνησης της χώρας και διαπραγμάτευσης του χρέους, με εκλογές τέλη Ιανουαρίου ή αρχές Φεβρουαρίου, θα σπάσει η φούσκα της προεδρολογίας και τα πλαστά διλήμματα χάους και αστάθειας; Ναι, είναι λογικό: η πρόταση "εκλογές τώρα, συναίνεση για Πρόεδρο" απομακρύνει τις περιττές εντάσεις και τις παράπλευρες απώλειες από την μάχη για τους 180, που απελπισμένα δίνει η κυβέρνηση τραβώντας την χώρα βαθιά στον βούρκο της "απολιτικής συναίνεσης" και στην δυσοσμία της συναλλαγής.

Την πρόταση έκανε πρώτος ο Σταύρος Θεοδωράκης παίρνοντας πίσω προηγούμενη θέση για εκλογές τον Νοέμβριο του 2015. 

Το Ποτάμι παραμένει φυσικά ένα αρχηγικό κόμμα με μέλη-κομπάρσους και πολλές λάθος θέσεις - αλλά αυτή η πρόταση ανήκει στις σωστές... Τι πειράζει που την έκανε ο Θεοδωράκης; Ακόμη κι αν την παίρνει περίπου πίσω τώρα συμφωνώντας με το διάγγελμα Σαμαρά... Την έκανε πάντως.

Την πρόταση επανέλαβε χθες στο tvxs.gr, ο Στέλιος Κούλογλου, συνεργαζόμενος με τον ΣΥΡΙΖΑ στο ευρωψηφοδέλτιο και πρώτος επιλαχών ευρωβουλευτής, .

Τέλος, όπως λέει και ο ιδρυτής της Δράσης Στέφανος Μάνος στο fb, υπενθυμίζοντας την ουσία του προβλήματος: "αυτούς τους ανθρώπους δεν τους εμπιστεύομαι να αλλάξουν το Σύνταγμα (μολονότι χρειάζεται βέβαια Αναθεώρηση). Δεν τους εμπιστεύομαι ότι θα τηρήσουν όσα τώρα υπόσχονται για να επιτύχουν την αποφυγή εκλογών.

Μακάρι να αποφύγουμε τις εκλογές. Διατύπωσα και επαναλαμβάνω την άποψη ότι η Ελλάδα χρειάζεται κυβέρνηση που απερίσπαστη θα σαρώσει τα σάπια και θα προχωρήσει χωρίς χρονοτριβή όλες τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται για ανάπτυξη.

Πρώτα τέτοια κυβέρνηση και μετά η ψήφος για τον κ. Δήμα. Απομένουν 9 ημέρες."

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν κάνει εκείνος, κάποια στιγμή μεταξύ 1ης και 3ης εκλογής την παραπάνω πρόταση, ειδικά μετά το διάγγελμα Σαμαρά (που υπόσχεται υπουργικές καρέκλες έναντι ψήφου...) θα έχει κάνει κίνηση ματ στον στριμωγμένο αντίπαλο: 

• αν ο Σαμαράς αρνηθεί την συναίνεση, παίρνει πάνω του το βάρος της προεδρικής αναταραχής και όσα απορρέουν από αυτήν την φούσκα που πάει να αποκρύψει το πραγματικό πρόβλημα που είναι τα νέα καταστροφικά μέτρα που ακολουθούν αν η κυβέρνηση αυτή παραμείνει. 
• αν ο Σαμαράς δεχθεί την πρόταση, πάμε σε εκλογές νομιμοποιημένες για τον ρόλο που ακριβώς χρειάζονται (νωπή λαϊκή εντολή - διαπραγμάτευση του χρέους από κυβέρνηση πλειοψηφίας, όχι μειοψηφίας), σε κλίμα κανονικότητας  - και ο Σαμαράς παραδίδει ήσυχα την εξουσία σε κλίμα πολιτικής αντιπαράθεσης και όχι καταστροφολογίας.

Ποιος νοιάζεται άλλωστε επί της ουσίας αν ο επόμενος πρόεδρος θα είναι ο Δήμας, ο Κουβέλης ή η ...Αρβελέρ; Αφού είναι ένα πρόσωπο θεσμικό μεν αλλά σχεδόν διακοσμητικό. Αν μάλιστα γίνουν και οι σχετικές περικοπές σε μισθούς και προεδρικές αποζημιώσεις, κανένας και καμία δεν θα έχει πρόβλημα για ένα πρόσωπο με ρόλο συνταγματικό μεν, περιορισμένο δε. Αρκεί να κάνει για την δουλειά.

Υπάρχει πάντα ένα ερώτημα: αν εκλεγεί ο Δήμας συναινετικά και μετά οι μαιτρ της απάτης Σαμαράς Βενιζέλος αρνηθούν τις εκλογές με πρόσχημα "εθνικό ζήτημα" ή κάτι ανάλογο; Φανταζόμαστε ότι θα υπάρχει τρόπος δέσμευσης για αποκλεισμό τέτοιου ενδεχομένου... 

Εκλογές λοιπόν 25 Ιανουαρίου ή 1 Φεβρουαρίου και ο Δήμας ...χάρισμά σας. 

Αυτό είναι συναίνεση και ανοίγει δρόμους για τον ΣΥΡΙΖΑ ως διακυβέρνηση, να έχει στήριξη ή ανοχή από ευρύτατες δυνάμεις από το κέντρο έως και την αριστερά στις δύσκολες εθνικές διαπραγματεύσεις για το χρέος που θα ακολουθήσουν.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

υγ Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς και τις εκλογές θα επιβάλλει με την τακτική του, και θα τις κερδίσει και ΠτΔ θα εκλέξει η νέα βουλή μετά συναινετικά - αλλά στο μεταξύ, θα έχουμε περάσει δια πυρός και σιδήρου, με απειλές για χάος, προβοκάτσιες και ακραία παραπειστικά επιχειρήματα δλδ με μεγάλες παράπλευρες απώλειες για την κλονισμένη ήδη κοινωνική καθημερινότητα και την ισχνή αγορά. Υπάρχει πιθανότατα και άλλη μέθοδος με πολύ μικρότερο κόστος (και ολόκληρο στις πλάτες του Σαμαρά): η παραπάνω πρόταση...

Καλά σε τι χώρα ζούμε; Ο Διοικητής της ΤτΕ θεωρεί κρίση τις εκλογές στην γραμμή Βούλτεψη... #εκλογές=πιστωτικό γεγονός

Άστα Στουρνάρα...

Οι θεσμοί δεν υπάρχουν πια - τους πάτησε το (κομματικό) τραίνο

Διαβάζουμε και δεν πιστεύουμε στα μάτια μας:

"Μιλώντας για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών, ο κ. Στουρνάρας ανέφερε: «Στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων μου ως Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και ως μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οφείλω να επισημάνω ότι η κρίση των τελευταίων ημερών λαμβάνει πλέον σοβαρές διαστάσεις, ότι η ρευστότητα στην αγορά μειώνεται με ταχύ ρυθμό, ότι ο κίνδυνος όχι μόνο ανακοπής της αναπτυξιακής πορείας που μόλις ξεκίνησε, αλλά ο κίνδυνος μιας ανεπανόρθωτης βλάβης της ελληνικής οικονομίας, είναι μεγάλος.

Από την προηγούμενη θητεία μου ως Υπουργός Οικονομικών, γνωρίζω πολύ καλά το τεράστιο βάρος της νομοθετικής προσαρμογής στις νέες συνθήκες που σήκωσαν οι Έλληνες βουλευτές. Με το θάρρος της προσωπικής γνωριμίας με κάθε ένα εξ αυτών αλλά και της στήριξης που μου παρείχαν στη Βουλή τα προηγούμενα χρόνια, θα ήθελα να προχωρήσω ένα βήμα παραπάνω και να τους ζητήσω να συνεκτιμήσουν το μεγάλο αυτό και άμεσο κίνδυνο στις αποφάσεις τους." ("Κίνδυνος ανεπανόρθωτης βλάβης στην οικονομία")

Κι εντάξει, ο πρωθυπουργός είναι ένας κομματικός τυχοδιώκτης που για να επιζήσει θα μπορούσε "να προκαλέσει και bankrun" αν ήταν δυνατόν... όπως υποθέτει εύλογα ο Α Τσίπρας. 

Αλλά ο κος διοικητής της ΤτΕ, θεσμικό πρόσωπο που πληροφορεί και ενίοτε συμβουλεύει κατ΄ιδίαν κυβέρνηση και κόμματα και μετράει τα λόγια του δημόσια, πως κατάντησε απολογητής της Βούλτεψη; 

Πως τολμά να μιλά δημόσια για πιθανότητα "ανεπανόρθωτης βλάβης" στην οικονομία λόγω των εκλογών - τις οποίες αποκαλεί ..."κρίση των ημερών" - και να "σπρώχνει" το κυβερνητικό σχέδιο χωρίς να λογαριάζει - ως άλλος Σαμαράς - τις παράπλευρες απώλειες για την χώρα από τον κομματικό πανικό της ΝΔ; 

Δλδ κε Στουρνάρα, "εκλογές=πιστωτικό γεγονός"; Συμφωνείτε δημόσια με την κα Βούλτεψη; 

• Μήπως ήρθε η ώρα να παραιτηθεί, εδώ και τώρα, για την μεγάλη του αυτή απρέπεια; 
• Όπως θα έπρεπε να παραιτηθεί και ο Γιούνκερ από πρόεδρος της Κομισιόν μετά την παρεμβασή του στα εσωτερικά της χώρας μας;

Όταν οι θεσμοί καταρρέουν επειδή στην θέση τους λειτουργεί το κομματικό κράτος, η ώρα της αλλαγής έχει φτάσει. 

Το "σύστημα" παίζει τα ρέστα του - στο τραπέζι των ΜΜΕ, αποκλειστικά

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου*

Ευρώπη άκουσες τα νέα; 

Ο θεσμικός εκπρόσωπος της ΕΕ Γιούνκερ επεμβαίνει στα εσωτερικά της χώρας μας. Ο γερμανός υπουργός εξωτερικών Σταϊνμάγιερ επεμβαίνει στα εσωτερικά της χώρας μας. Οι οίκοι της χρεοκοπίας μας απειλούν με υποβάθμιση αν κάνουμε εκλογές, οι επενδυτές του πρόσκαιρου κέρδους πουλάνε μετοχές, οι οικονομικοί γύπες φτερουγίζουν ανήσυχα. Κι ο πρωθυπουργός της χώρας καλεί τις αγορές να επιτεθούν στην ...χώρα του. 

(Και τα ελληνικά ΜΜΕ μεταφέρουν μια εικόνα ξαναζεσταμένου grexit αποκλείοντας τις άλλες ειδήσεις - φτιάχνουν κλίμα.)

Γιατί τόσος "πανικός"; Υποτίθεται ότι η Ευρώπη είναι μια δημοκρατική περιοχή του πλανήτη που το καμάρι της είναι οι θεσμοί και η διάκριση των εξουσιών που διαφυλάττει ως κόρη οφθαλμού (και θέλει να τους εξάγει μάλιστα στις "βάρβαρες" χώρες) και η Ελλάδα μια δημοκρατική χώρα. Και οι εκλογές το λίκνο και η καρδιά της δημοκρατίας και των δημοκρατικών θεσμών: εδώ οι άνθρωποι αποφασίζουν, και όχι οι ελίτ, οι κληρονομικώ δικαιώματι άρχοντες ή οι εκατομμυριούχοι δικτάτορες: ή μήπως όχι;

Ποιος νομιμοποιεί τον μαιτρ της φοροαποφυγής Γιούνκερ ή τον νεοφιλελέ πρώην σοσιαλδημοκράτη Σταϊνμάγιερ να επεμβαίνουν στα εσωτερικά μας παραβιάζοντας τις θεσμικές τους ιδιότητες; Και σε ποιους απευθύνονται; Κρατικοί ευρωπαίοι αξιωματούχοι μαζί με τον τραγικό πρωθυπουργό μας, παρακαλούν τις αγορές να συντρίψουν την χώρα μας; ή να επιβάλλουν με τη βία τους εκλεκτούς τους στην κυβέρνηση;

Αν αυτοί, ειδικά ο Γιούνκερ, που τόσα debate και διαδικασίες καταναλώθηκαν κατά την εκλογή του ως προέδρου της Κομισιόν για να πείσουν ότι η Ευρώπη προχωρά στην ενοποίηση και βαθαίνει την δημοκρατία ισχυροποιώντας τους κοινούς θεσμούς της, δεν το έχουν σε τίποτα να ξεσκίσουν κάθε θεσμική τους υποχρέωση προειδοποιώντας ένα ευρωπαϊκό λαό "να μην κάνει το λάθος"... τότε η παράσταση θα μείνει από θεατές. Όλοι καταλαβαίνουν πια ότι πίσω από τις πιέσεις βρίσκεται ο γερμανικός οικονομικός εθνικισμός που αμφισβητείται πλέον έντονα πανευρωπαϊκά και ένα ρήγμα στην Ελλάδα θα μπορούσε να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου εναντίον του - να ξυπνήσει την Ευρώπη από τον λήθαργο της λιτότητας και να ενεργοποιήσει το ντόμινο της αλλαγής. 

Ο εκλεκτός της Μέρκελ Γιούνκερ, ο συνεργάτης της Μέρκελ Στάϊνμάγιερ, ο εκλεκτός της Μέρκελ Σαμαράς: όλοι μαζί με μια φωνή αρνούνται το δικαίωμα αυτού του λαού να αποφασίζει. 

Γιατί η δημοκρατία βλάπτει σοβαρά την υγεία των οικονομικών αποικιοκρατών και κυρίως, αποκαλύπτει τα πήλινα πόδια των γιγάντων του πλεονάσματος. 

Κι ανοίγει την σελίδα της απομυθοποίησής τους: Οι μίζες ως κυρία μέθοδος πωλήσεων δεν περιποιούν τιμή στην πρώτη οικονομική δύναμη της Ευρώπης - ο καταναλωτικός δανεισμός ως μέθοδος παγίδευσης άλλων χωρών στο χρέος  δεν είναι εταιρική πρακτική σε μια "ενωμένη" Ευρώπη. Και η στήριξη μιας πελατειακής παρασιτικής πολιτικής τάξης στην Ελλάδα, που μισεί τις μεταρρυθμίσεις αλλά μεταφέρει ευχαρίστως τις διαχειριστικές πομπές της στις πλάτες του λαού στο όνομά τους, δεν έχει καμιά σχέση με την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Τι απειλείται από την πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα; Το δόγμα της λιτότητας ως μόνη εναλλακτική, η αποικιοκρατική παγίδα χρέους χωρίς αναπτυξιακή διέξοδο, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου έναντι πινακίου φακής στα συμφέροντα, η παράδοση του τουρισμού στα γραφεία all inclusive και των επόμενων γενεών ελλήνων στην εξάρτηση από τους πλούσιους βόρειους γείτονες.

Τι ευνοείται από την πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα; Η ενδογενής παραγωγική ανασυγκρότηση, το αμοιβαίο όφελος από την αντιμετώπιση του χρέους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, η επιβίωση της οικονομίας με ραχοκοκκαλιά την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, το σταμάτημα της υπερχρέωσης των νοικοκυριών, η μεταρρύθμιση του πελατειακού κράτους των ημετέρων και η ικανοποίηση των ελαχίστων δικαιωμάτων του λαού στην ζωή, το εισόδημα και το φυσικό περιβάλλον.

Δεν είμαστε όμως στο 2012 μέσα στην σύγχυση των προθέσεων και των δυνατοτήτων. Ο λαός δεν έχει πια να χάσει τίποτα. Γι αυτόν η πολιτική αλλαγή είναι το φυσιολογικό, το απαραίτητο, η μοναδική του πιθανότητα επιβίωσης. Και αδιαφορεί για την ολική επαναφορά των εκβιαστικών διλημμάτων του 2012: του πουλάνε ληγμένα και το ξέρει...

Κι όμως: τα ελληνικά ΜΜΕ μεταφέρουν μια εικόνα ξαναζεσταμένου grexit αποκλείοντας τις άλλες ειδήσεις - φτιάχνουν κλίμα.

Το "σύστημα" έχει τα ΜΜΕ δικά του. Σε καθεστώς ομηρείας τα ιδιωτικά με προσωρινές άδειες, θαλασσοδάνεια, κομματικούς δημοσιογράφους... Σε καθεστώς υποτέλειας στον κυβερνητικό εκπροσώπο την κρατική ΝΕΡΙΤ...

Τα ΜΜΕ έχουν την δύναμη με τον καθημερινό βομβαρδισμό ανησυχίας, φόβου και προπαγάνδας να μεταφέρουν μια τελείως διαφορετική εικόνα: να παρουσιάσουν όλον τον κόσμο εναντίον μας, όλη την Ευρώπη υπέρ του Σαμαρά, όλους τους επενδυτές αρνητικούς και πανικόβλητους. Μπορούν έναν κουρασμένο λαό να τον απελπίσουν ή τουλάχιστον να πείσουν τους νέους να απέχουν από τις εκλογές αφού "όλοι είναι ίδιοι" και να κάνουν την ήττα διαχειρίσιμη.

Η κατασκευή "συναίνεσης" ήταν και είναι ακόμη το ατού του "συστήματος" - και τα ΜΜΕ ο κατασκευαστής: με το καλό παλιότερα (καταναλωτισμός) 'η με το κακό τώρα (φόβος). Εδώ θα κριθούν οι αντοχές της κοινωνίας μας, οι δυνατότητες αντίστασης στις σειρήνες του εφιάλτη και στις προφητείες καταστροφής. 

Και σίγουρα, ο νόμος για τα ΜΜΕ θα πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα της νέας κυβέρνησης - να τελειώσει πια το πιο διεφθαρμένο καθεστώς κομματικής εξυπηρέτησης στην επικοινωνία και τα δίκτυα ενημέρωσης πανευρωπαϊκά - και αντίστοιχα οι δυνατότητες αλλοίωσης της λαϊκής ετυμηγορίας με την παραπληροφόρηση και καθημερινή πλύση εγκεφάλου. Πόσο μάλλον για να προστατευθεί η πληροφόρηση, άρα και η οικονομική σταθερότητα, κατά την διάρκεια της εθνικής διαπραγμάτευσης για το χρέος από την νέα κυβέρνηση τους επόμενους μήνες.

Μέρκελ, Γιούνκερ, Σταϊνμάγιερ και Σαμαράς δεν θα είχαν καμιά απήχηση στον ελληνικό λαό χωρίς την καθημερινή εκστρατεία φρίκης και εκβιασμών εν χορώ των δόλιων ΜΜΕ της μνημονιακής εποχής και των λαϊκιστών εκπροσώπων τους.  Και παρά την εγγενή αδυναμία τους να καθορίσουν και αυτήν την φορά τις εξελίξεις λόγω της γενικευμένης φτωχοποίησης και απελπισίας του κόσμου, κάποια επιρροή στο αποτέλεσμα μπορούν να έχουν, ειδικά στις μεγαλύτερες ηλικίες και ειδικά τους συνταξιούχους που έχουν ακόμη κάτι να φοβηθούν.

Το σύστημα παίζει τα ρέστα του - στο τραπέζι των ΜΜΕ, αποκλειστικά.


Γιώργος Παπασπυρόπουλος
http://tvxs.gr/news/apopseis/systima-paizei-ta-resta-toy-sto-trapezi-ton-mme-apokleistika

Ο Σαμαράς παρακαλά τις αγορές να επιτεθούν στη χώρα;

του Γιάννη Καλαϊντζή

Ολική επαναφορά 
του Grexit 
στην ομιλία Σαμαρά 
στην ΚΟ της ΝΔ

το ρεπορτάζ από το tvxs.gr

Την ολική επαναφορά του Grexit λίγες ημέρες προ της προεδρικής εκλογής επιχείρησε ο Αντώνης Σαμαράς μιλώντας στην ΚΟ της ΝΔ σήμερα το μεσημέρι.

Ο πρωθυπουργός έκανε σαφές από χθες το είδος της στρατηγικής που θα ακολουθήσει κι αυτή είναι να πείσει ότι στην προεδρική εκλογή «παίζεται» το νόμισμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την πλευρά του κατηγορεί τον πρωθυπουργό ότι παρακαλά τις αγορές να επιτεθούν στην Ελλάδα και χαρακτηρίζει τη σημερινή του ομιλία μια ομολογία αποτυχίας.

Ο Αντώνης Σαμαράς επιτέθηκε στο ΣΥΡΙΖΑ καταλογίζοντάς του ότι προσπαθεί να ματαιώσει την επιτυχία της χώρας. «Δεν πρόκειται να τους περάσει. Έχουμε τρία όπλα: την ίδια την επιτυχία μας, την αλήθεια που δεν μπορεί να κρυφτεί και την ευθύνη που είναι άγνωστη λέξη για εκείνους» υποστήριξε ο πρωθυπουργός.

Κατηγόρησε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης πως «έχει γραμμή ρήξης με την Ευρώπη, γραμμή κατάργησης όλων των τολμηρών μεταρρυθμίσεων». «Φτύσαμε αίμα για να φύγει από το στόμα των ξένων η λέξη Grexit, ο ΣΥΡΙΖΑ ξαναφέρνει τη λέξη Grexit στο στόμα των ξένων» είπε χαρακτηριστικά.

«Οι βουλευτές να μη σκύψουν το κεφάλι στον ψυχολογικό εκβιασμό που τους γίνεται» υποστήριξε και αναφέρθηκε σε «πολιτική ευθύνη ολόκληρου του κοινοβουλίου» εν όψει της προεδρικής εκλογής και πρόσθεσε: «Καταφέραμε να βγάλουμε τη χώρα από τη μεγαλύτερη κρίση των τελευταίων 40 ετών και κάποιοι τώρα απειλούν να μας πάνε πίσω». Υποστήριξε ότι «τώρα ξεπερνάμε την κρίση» και σημείωσε ότι «δεν θα πάρουμε μέτρα επώδυνα, που δεν τα χρειαζόμαστε».

Ο πρωθυπουργός κάλεσε τους βουλευτές όλων των κομμάτων «να πάρουν την ευθύνη και να αποφασίσουν αν θα αφήσουν τη χώρα να γυρίσει πίσω ή αν θα της επιτρέψουν να προχωρήσει μπροστά». «Καλούνται», πρόσθεσε, «να αποφασίσουν αν θα σκύψουν τον κεφάλι στον ψυχολογικό εκβιασμό που τους γίνεται».

Εκτίμησε και πάλι ότι ο λαός «δεν θέλει πρόωρες εκλογές για να μην ανακοπεί η πορεία του τόπου» και θα τιμωρήσει αυτούς που θα τις προκαλέσουν. Χωρίς να κατονομάσει στο σημείο αυτό τον ΣΥΡΙΖΑ πρόσθεσε: «αγνοούν προκλητικά τη θέληση του ελληνικού λαύ, ξεχνώντας ότι ο λαός τιμωρεί» και συμπλήρωσε πως «τρομοκρατούν έναν έναν τους βουλευτές».

Εκτός από το ΣΥΡΙΖΑ ο πρωθυπουργός έστρεψε τα πυρά του και εναντίον αρχηγού μικρότερου κόμματος που «φαίνεται να συμμαχεί με εκείνους που ο ίδιος κατήγγειλε πριν από λίγους μήνες ως επικίνδυνους». Εκτιμάται ότι φωτογράφιζε το Φώτη Κουβέλη.

Τέλος ο Αντώνης Σαμαράς έσπευσε να ξεκαθαρίσει για ακόμη μια φορά ότι δεν θα υπάρξει άλλη υποψηφιότητα χαρακτηρίζοντας «εξαιρετική» αυτή του Σταύρου Δήμα. «Κάποιοι προσπαθούν να την αποδυναμώσουν, διαδίδοντας ότι ταχα θα υπάρχει άλλη υποψηφιότητα. Δεν παίζουμε με τους θεσμούς ο Σταύρος Δήμας θα είναι υποψήφιος μέχρι και την τελευταία εκλογή» τόνισε.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το πρόσωπο του Προέδρου καταλήγει να μην έχει σημασία

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Πρώτες σκέψεις

του Νίκου Ξυδάκη*

Πρώτες σκέψεις, χθες βράδυ, 9-11 μμ, εκφωνημένες στα ερτζιανά:

1. Οι δανειστές σπρώχνουν άλλη μια κυβέρνηση στον γκρεμό, κατ’ αναλογίαν με το φθινόπωρο 2011, όταν στην Ελλάδα επεβλήθη η υπερψήφιση και ολολκλήρωση του PSI, από κυβέρνηση ειδικού σκοπού.

2. Την ώρα που το Eurogroup έδινε δίμηνη παράταση, η κυβέρνηση επέσπευσε την προεδρική εκλογή. Ωστε στο δίμηνο, αν ψηφιστεί πρόεδρος, να χωρέσουν
(α) η επιβολή των υπολειπόμενων μέτρων
(β) η επιβολή των όρων-μέτρων για το δεύτερο Μνημόνιο-Πιστωτική Γραμμή Στήριξης κλπ.

3. Τούτων δοθέντων:
Υπερψήφιση Προέδρου ισοδυναμεί με Υπερψήφιση μέτρων και Μνημονίου 2.

4. Αν δεν ψηφιστεί πρόεδρος, τότε η διπλή εκκρεμότητα των δανειστών μεταφέρεται στην επόμενη κυβέρνηση. Το πλαίσιο έχει τεθεί.

5. Ο όλος χειρισμός του ελληνικού προβλήματος διεξάγεται εν μέσω πανευρωπαϊκής θύελλας:

5α. Στην Ιταλία, υποβαθμισμένη ήδη πιστοληπτικά σε ΒΒΒ, φουντώνει η ρητορική για Italexit.
5β. Η Μέρκελ επικρίνει Γαλλία και Ιταλία για ατελή μέτρα λιτότητας. Γαλλία και Ιταλία αντιδρούν.
5γ. Ο ΟΟΣΑ προειδοποιεί την ευρωζώνη για ύφεση και αποπληθωρισμό και υποδεικνύει αλλαγή πλεύσης.
5δ. Το σημαντικότερο ίσως: Ο Ντράγκι της ΕΚΤ υπαινίσσεται ότι θα συνεχίσει την ποσοτική χαλάρωση ακόμη και χωρίς την ομόφωνη γνώμη όλων των μελών του Συμβουλίου του (δλδ των Γερμανών).
Αρχές Ιανουαρίου πιθανότατα θα δούμε αγορά ιταλικών ομολόγων.

6. Δυστυχώς, υπό αυτές τις συνθήκες, το πρόσωπο του Προέδρου καταλήγει να μην έχει σημασία.

*από το vlemma

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εργαλείο και ευκαιρία εφικτής πολιτικής, όχι ιδεολογία κε Σαμαρά!

...μια τετράμηνη ομηρεία ενώ η χώρα και οι άνθρωποί της βυθίζονται;

Συμπεράσματα από την Βουλή

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου 
από το tvxs.gr

Η συζήτηση στην Βουλή για την ψήφο εμπιστοσύνης επιβεβαίωσε περίτρανα μια αλήθεια που όλοι και όλες κατά βάθος αναγνωρίζουν αλλά ξεχνούν μέσα στο πάθος των ιδεολογημάτων: η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού.
Την αλήθεια αυτή έχει ενστερνιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ και γι αυτό κυριάρχησε κατά κράτος στην συζήτηση - ήταν μια κυβέρνηση στα έδρανα της αντιπολίτευσης που της ασκούσε αντιπολίτευση η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ από τα κυβερνητικά έδρανα... αυτή η φάρσα, ορατή πλέον στον καθένα, έχει ημερομηνία λήξης. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις επείγουσες ανάγκες της κοινωνίας γι αυτό προσπαθεί να επιβιώσει μεταφέροντας την μάχη σε "ιδεολογικό" υποτίθεται πεδίο:

- την ώρα που η κοινωνία ζητά την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και μια δίκαιη φορολόγηση ο Σαμαράς κατηγορεί την κυβέρνηση-αντιπολίτευση ότι "κάνει παρέα με τρομοκράτες"...
- την ώρα που η κοινωνία ζητά διαπραγμάτευση του μη βιώσιμου χρέους και ανάσα στην ρευστότητα και την οικονομία με λύσεις δραστικές (κούρεμα, πάγωμα, απόσυρση, επιμήκυνση, μηδενικά επιτόκια, περίοδο χάριτος κλπ), ο Βενιζέλος κατηγορεί την κυβέρνηση-αντιπολίτευση για εθνική προδοσία...
- την ώρα που η κοινωνία ζητά ρήξη με την διαπλοκή, τους ημετέρους, τους πελάτες και το κομματικό κράτος στα ΜΜΕ, ο Σαμαράς υπερασπίζεται τον Γ. Πρετεντέρη ως αδικημένο αντικειμενικό δημοσιογράφο και έμμεσα το mega και τους εθνικούς εργολάβους...
- την ώρα που η κοινωνία ζητά ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση, δουλειές και υγιή επιχειρηματικότητα, η συγκυβέρνηση αυξάνει απλά τις δόσεις μιας άδικης και αντισυνταγματικής χρέωσης, είτε πρόκειται για την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης είτε για τις χρεώσεις στα ταμεία των ελεύθερων επαγγελματιών...
- την ώρα που η κοινωνία στενάζει από το άγχος της καθημερινής επιβίωσης, της εξασφάλισης ρεύματος, θέρμανσης, περίθαλψης, παιδείας και αυτοσυντήρησης η συγκυβέρνηση δεν έχει άλλη πρόταση από το "υπομονή λίγο ακόμη" ή την υπόσχεση για τυπική "έξοδο από το μνημόνιο" αλλά όχι τα ψηφισμένα και εφαρμοζόμενα με καταστροφικές συνέπειες μέτρα του (!)...

Ο ρεαλισμός οδηγεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Η δημοσκοπική του άνοδος στα όρια της αυτοδυναμίας δεν απεικονίζει ιδεολογική μετατόπιση στις προτάσεις της Αριστεράς - απεικονίζει μετατόπιση της κοινωνίας προς την εφικτή αλλαγή - προς ένα μεγάλο δημοκρατικό κόμμα που έχει την δύναμη και την θέληση να σκύψει πάνω στα άμεσα προβλήματα της κοινωνίας:

- να προστατέψει από την πείνα μεγάλες ομάδες του πληθυσμού 
- να προστατέψει από τις διώξεις από κράτος και τράπεζες των οφειλετών που δεν δύνανται
- να προστατέψει τα νοικοκυριά από την απώλεια παροχής νερού, ρεύματος, θέρμανσης
- να προστατέψει την ρευστότητα μειώνοντας την απώλεια εισοδήματος από δίκαιες ή άδικες χρεώσεις και οφειλές στο 30% max

και επίσης:

- να χτυπήσει την θρασύτατη πια διαπλοκή, το κομματικό κράτος και το πελατειακό σύστημα ξεκινώντας από ψηλά, από τις ελιτ και τους ημετέρους
- να διαπραγματευτεί το χρέος πραγματικά και ρεαλιστικά ελέγχοντας τις σκοτεινές πλευρές του και βάζοντας στο τραπέζι και την σχέση του με την λειτουργία της ΕΕ και την σχέση του πλεοναμσατικού Βορρά με τον ελλειματικό Νότο αλλά και τις οφειλόμενες γερμανικές αποζημιώσεις προς συμψηφισμό ή κούρεμα σημαντικού μέρους του
- να οδηγήσει τα χρήματα του ΕΣΠΑ και των άλλων ευρωπαϊκών κονδυλίων σε απορρόφηση πρώτα και σε κατεύθυνση εθνικά συμφέρουσα μαζί - όχι στο κόμμα και τους εθνικούς νταβατζήδες
- να ελέγξει την διαφθορά, το πόθεν έσχες και τις ευθύνες των κυβερνησάντων για την κατασπατάληση δημοσίου χρήματος, τα σκάνδαλα και την χρεοκοπία της χώρας από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αλλά και όσους συναλλάχθηκαν μαζί τους.

Τα αυτονόητα δλδ - αυτά που στάθηκαν ανίκανοι, απρόθυμοι ή και ενάντιοι να πράξουν οι της -ήδη στην ουσία- προηγούμενης κυβέρνησης. 

Κατανοώντας τα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται ένα εργαλείο εφικτής πολιτικής: οι αριστεροί νοιώθουν ικανοποίηση που επιτέλουν οι προτάσεις τους γίνονται κεντρικό ζήτημα στην κοινωνία, οι κεντρώοι και οι προοδευτικοί βλέπουν εκεί μια διέξοδο στο βάλτωμα των αναγκαίων και δίκαιων μεταρρυθμίσεων και οι συντηρητικοί δεξιοί έναν τρόπο να τιμωρήσουν την συγκυβέρνηση για την εγκατάλειψη της μεσαίας τάξης και των παραδοσιακών αστικών αξιών.
Ένα εργαλείο και μια ευκαιρία για όλους στην τέχνη του εφικτού. 

Η κοινωνία χρειάζεται ένα νέο ΄81 αλλά όχι ένα νέο ΠΑΣΟΚ. 
Χρειάζεται μια αναθάρυνση, ένα ξεμπλοκάρισμα από την παγίδα του χρέους, μια επανεκκίνηση. 

Και ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι στιγμής ανταποκρίνεται. Οι εξελίξεις είναι κοντά πια - η εικόνα της χθεσινής συζήτησης δεν αφήνει άλλες αμφιβολίες.

Οι εκλογές θα γίνουν το πολύ Οκτώβριο και θάναι ...μέρα μεσημέρι

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Η εικόνα της κυβέρνησης είναι η αναμενόμενη. Χάος, αντικρουόμενα συμφέροντα, διαφορετικές πολιτικές, εμφύλιος που με το ζόρι καλύπτεται, βιασύνη για παραγραφές και σβήσιμο ιχνών μαζί με υποσχέσεις στους δανειστές (που κράτησαν προεκλογικά ζωντανό το ...success story) ότι δεν έκαναν λάθος που τους στήριξαν. 

Τι τους κρατάει; Μα αποκλειστικά ο σχεδιασμός για απόκτηση με κάθε μέσο των 180 απαραίτητων ψήφων για εκλογή ΠτΔ από αυτήν την βουλή και παράταση δυο χρόνων ακόμη για την συγκυβέρνηση. 

Παρά την αναμενόμενη κατάρρευση των εσόδων από τέλη Ιουλίου; Παρά την μείωση των εξαγωγών; Παρά την ανεργία σταθερή σε επίπεδα εμπόλεμης ζώνης; Παρά την όξυνση της ανθρωπιστικής κρίσης;

Ναι, παρά τα παραπάνω - ποιος νοιάζεται; Άλλωστε αυτά τα γνωρίζουν εκείνοι καλύτερα όπως και η τρόικα που σηκώνει τους τόνους, ετοιμάζοντας παράλληλα το νέο δάνειο/μνημόνιο. Το σωληνάκι του ορού για το ντόπιο πολιτικό σύστημα δεν θα κοπεί - ασχέτως της τύχης των ιθαγενών... 

Γιατί ο γερμανικός οικονομικός εθνικισμός, παρά την πλήρη αποτυχία του "προγράμματος"  δεν αντέχει αμφισβήτηση εκ των έσω στις επιλογές του - ειδικά από διεφθαρμένους λαούς του Νότου. Θα κάνει ότι μπορεί για να μην έρθουν στην εξουσία προοδευτικές και αριστερές δημοκρατικές δυνάμεις που θα διαπραγματευτούν για την χώρα τους και όχι για μια χούφτα συμφέροντα. (Φυσικά, αν παρ΄όλα αυτά έρθουν, οι γερμανοί είναι οι πρώτοι που θα συμβιβαστούν "ανακαλύπτοντας" λογική και ρεαλισμό στον αντίπαλο - έτσι είναι οι σοβαροί πολιτικοί).

Επιστρέφουμε όμως στους 180. 
Το τοπίο είναι ρευστό - διασπάσεις και αποστασίες γίνονται αλλά όχι απόλυτα ελεγχόμενες και κυρίως όχι επαρκείς. Οι γνωστοί πρόθυμοι εκδηλώθηκαν ήδη αλλά δεν φτάνουν. Η ΔΗΜΑΡ αντιστάθηκε στην πρόταση υποψηφιότητας του Φώτη Κουβέλη και ομηρείας των βουλευτών της στο "σχέδιο". Οι ΑνΕλλ επίσης. Το σχέδιο με την διάσπαση της ΧΑ μόνο αιφνιδιαστικά μπορεί να πραγματοποιηθεί. Το Ποτάμι διαμορφώνει ανεξάρτητη αντιβενιζελική πορεία. 

Ότι είναι να γίνει πρέπει να γίνει γρήγορα και αιφνιδιαστικά, συνδυαζόμενο με υποσχέσεις των δανειστών για μέτρα βιωσιμότητας του χρέους που θα συζητηθούν με μια αναβαπτισμένη πλειοψηφία των "μνημονιακών". Χρόνος δεν υπάρχει έως την άνοιξη του 2015 όταν όλα χειροτερεύουν καθημερινά - νούμερα και ανθρωπιστική κρίση.

Μια λύση απομένει. Να έρθει κοντά η προεδρικά εκλογή. Να δοκιμαστεί άμεσα το "σχέδιο" πριν φθαρεί από τις εξελίξεις.

Να ανοίξουν το ζήτημα τον Οκτώβριο ίσως και νωρίτερα (αν δεν έχουν ήδη καταρρεύσει...) - τυπικά μπορούν - επικαλούμενοι ταυτόχρονα ως αιτία του επείγοντος τις ενδείξεις ανάκαμψης από τα όποια έσοδα από τον φετινό τουρισμό -που φτάνουν το φθινόπωρο στην αγορά / τα επικαλέστηκαν και πέρυσι - και την ανάγκη/αναμονή των υπό την Μέρκελ ευρωπαίων να συνεχίσουν εκείνοι την "αναπτυξιακή" συνεργασία μαζί τους και την διαπραγμάτευση για την βιωσιμότητα του χρέους. 

Δεν θα επικαλεστούν φυσικά την αποτυχία τους στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. 
Θα επικαλεστούν ότι ανήκουν στις "δυνάμεις του ευρώ", δαιμονοποιώντας όσο μπορούν ακόμη τους "άλλους", τους "τσαβικούς", τους "λαϊκιστές" που τολμούν να ζητούν συμψηφισμό των γερμανικών αποζημιώσεων, κούρεμα ή ακόμη και την εφαρμογή της "Μετριοπαθούς Πρότασης" των τριών οικονομολόγων και άλλων τόσων πρώην πρωθυπουργών...και να προκαλούν έτσι την οργή του Σόιμπλε και το ...grexit.

Το καλοκαίρι είναι γεμάτο ...μαξιλάρια* που ρωτιούνται και αναρωτιούνται . Όποια και αν είναι η απάντηση που θα υιοθετηθεί θα αφορά το πολύ άμεσο μέλλον και σε κάθε περίπτωση, αιφνιδιαστικές εξελίξεις στην ασταθή καλοκαιρινή βιαστικά σχεδιασμένη ισορροπία μετά το καταθλιπτικό για την συγκυβέρνηση αποτέλεσμα των εκλογών.

Το σίγουρο είναι ότι οι εκλογές θα γίνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ή αφορμή άμεσα, αυτό το φθινόπωρο - και θάναι μέρα μεσημέρι για τον καθημαγμένο λαό μας που δεν έχει άλλη ελπίδα από την προοδευτική αλλαγή.

Όλοι ήδη άλλωστε γι αυτές ακριβώς προετοιμάζονται.

ΑΣ

Μπορεί να υπάρξει αντιαριστερή κεντροαριστερά; (#και το πραγματικό δίλημμα της ΔΗΜΑΡ)

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Στις πρόσφατες ευρωεκλογές και παρά τις δυνατότητες της χαλαρής ψήφου, οι επίσημες δυνάμεις της ελληνικής κεντροαριστεράς (και συνιστώσες του κόμματος της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας) ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ έχασαν 4+5 μονάδες αντίστοιχα, δλδ ένα ολόκληρο 9%. 

Μετά την απορρόφηση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ το 2012, τώρα συνέβη το ίδιο κατά μεγάλο μέρος και με τον χώρο της ΔΗΜΑΡ. Νωρίτερα είχε εξαφανιστεί σε ένα βράδυ η τελευταία απόπειρα "ανασυγκρότησης" της κεντροαριστεράς σε αντιαριστερή κατεύθυνση μέσω της κίνησης των 58.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Και πως συνδέονται με την σημερινή κρίση στην ΔΗΜΑΡ;

1. Ότι η κεντροαριστερά έχει μετακομίσει οριστικά πλέον στις κάλπες του ΣΥΡΙΖΑ. Πράγμα που σημαίνει ταυτόχρονα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται ακόμη πιο "κεντροαριστερός" (βλέπε ρεαλιστικός, με κατεύθυνση κυβερνησιμότητας) υποχρεωτικά - αφού εκ των πραγμάτων καλείται να καλύψει ο ίδιος και τον χώρο αυτό - της κεντροαριστεράς -, ελλείψει "πιστοποιημένων" εκπροσώπων με τους οποίους θα μπορούσε να συμμαχήσει. 
Η ΔΗΜΑΡ έχει πλέον υπαρξιακό πρόβλημα και η απόσχισή της από τον πρώην Συνασπισμό λόγω "ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών", βρίσκεται ήδη σε αναστοχασμό και πιθανή αναθεώρηση, ειδικά υπό την πίεση απορρόφησης του κόμματος από την δεξιόστροφη Ελιά αλλά και της προϊούσας ρεαλιστικής ευρωπαϊκής στροφής του ενιαίου πλέον ΣΥΡΙΖΑ.

2. Ότι το ΠΑΣΟΚ, αν και τυπικά κεντροαριστερό, δεν αναγνωρίζεται σαν τέτοιο από την κοινωνία. Αλλά περισσότερο σαν μια δύναμη της κεντροδεξιάς που καλύπτει το κενό της ακροδεξιόστροφης πλέον ΝΔ του Σαμαρά. Είναι ενδεικτικό ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είχε ιδιαίτερες απώλειες προς ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις εκλογές - απόδειξη ότι στον χώρο αυτό, πλην των πελατειακά εξαρτώμενων α-πολιτικών ψηφοφόρων παραμένουν ελάχιστοι πλέον με "σοσιαλιστική" κοινωνική συνείδηση.

3. Ότι κάθε απόπειρα ανασυγκρότησης ενός ελληνικού κεντροαριστερού μεταρρυθμιστικού χώρου σε αντιαριστερή κατεύθυνση είναι καταδικασμένη. Είναι ενδεικτικό ότι το Ποτάμι, που για πολλούς είναι η νέα έκφραση της κεντροαριστεράς με φιλελεύθερα και όχι κρατικιστικά χαρακτηριστικά, αποφεύγει με κάθε θυσία να συγκροτηθεί σε αντιαριστερή κατεύθυνση - και οι ψηφοφόροι του επικροτούν κάτι τέτοιο αλλά και την επικοινωνία με τον ΣΥΡΙΖΑ με πολιτικό πολιτισμό, στέλνοντας στο ευρωκοινοβούλιο δυο "αριστερούς" υποψηφίους από το ψηφοδέλτιό του.

Ο πολιτικός χάρτης αλλάζει πλέον ραγδαία. 
Με μία έννοια το ΚΚΕ της ορθόδοξης δογματικής έχει δίκιο: όλοι οι πολιτικοί χώροι κινούνται προς τα "δεξιά" - άλλοι προς την πραγματική Δεξιά άλλοι προς τον ρεαλισμό. 

Η ΝΔ ακουμπά σχεδόν την ΧΑ με μικρό ανάχωμα το μαξιλαράκι του ακροδεξιού μη-ναζιστικού ΛΑΟΣ. 

Το ΠΑΣΟΚ του Β Βενιζέλου έχει αγκυροβολήσει στον κεντροδεξιό χώρο, ως "αριστερή" συνιστώσα της ΝΔ με χαρακτηριστικά καθαρού μηχανισμού κοινωνικά ανάλγητου. 

Ο κεντρώος μεταρρυθμιστικός χώρος έχει συντριβεί στις παραδοσιακές του εκδοχές (Δράση, δημιουργία ξανά!) και δοκιμάζει την τύχη του με το Ποτάμι, δοκιμάζοντας ένα νέο υβρίδιο σοσιαλφιλελευθερισμού χωρίς όμως ακόμη σαφή χαρακτηριστικά. Θα μπορούσε να είναι ο σύμμαχος που αναζητεί ο ...

Είναι αθώα η πρόταση για Πρόεδρο Δημοκρατίας στον Φ Κουβέλη; (#προς εγκλωβισμό των 14 ψήφων της ΔΗΜΑΡ και μακροημέρευση της συγκυβέρνησης;)

Πηγή: Βουλή των Ελλήνων

Το παλιό πολιτικό σύστημα θα μετέλθει -είναι γνωστό- κάθε μέσου για την παραμονή του στην εξουσία παρά την (πλέον όχι μόνο δημοσκοπική) θέληση των πολιτών για απομάκρυνσή του.  Και ο σχεδιασμός είναι μακροχρόνιος - δεν είναι και χθεσινοί... Από την ώρα της συντριβής τους στις εκλογές του 2012, αναζητούν τρόπους να "παραμείνουν". Ένας από αυτούς ήταν η κίνηση των 58 - πέρα από την καλοπιστία πολλών συμμετεχόντων. Ένας άλλος είναι η επανερχόμενη ξανά και ξανά, ειδικά από γενικά πολιτικά άφωνους αλλά ειδικά και επιλεκτικά προβαλλόμενους από τα ΜΜΕ "αστέρες", τύπου Ανδρέα Παπαδόπουλου της ΔΗΜΑΡ, πρόταση να πάει για ΠτΔ ο Φώτης Κουβέλης: και σερβίρεται τόσο μεθοδικά, που όλοι έχουν πιστέψει ότι ο απόλυτος άρχων της ΔΗΜΑΡ, πράγματι, ετοιμάζει την πολιτική συνταξιοδότησή του και την εγκατάλειψη του κόμματός του αφού το χρησιμοποίησε για πάρτη του... Το σχέδιο είναι επιτυχές αφού πολλά είναι τα λάθη του ΦΚ και η ευκαιρία της συντριβής της ΔΗΜΑΡ στις πρόσφατες εκλογές μοναδική. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση ακολουθεί: ποιοι και γιατί σπρώχνουν εκεί τον Φ Κουβέλη:

Η παραίτηση Κουβέλη και το βούτυρο στο ψωμί Σαμαρά - Βενιζέλου

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου

Εδώ και καιρό παρατηρείται μια εμμονή σχετικά με τον Φώτη Κουβέλη, το ρόλο του στην κυβέρνηση και την κεντροαριστερά γενικότερα, όπως και μία ανεξήγητη - ουδείς την αναλύει πραγματικά - χρησιμότητα του στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Προσπαθώ να το δω στη βάση της συνολικής πολιτικής κατάστασης, αντί της παραπολιτικής καθημερινότητας.

1. Είναι δεδομένο ότι θα έρθουν επόμενα μέτρα με χρονικό ορίζοντα μέχρι την ψήφιση του επόμενου προϋπολογισμού τον ερχόμενο Οκτώβριο, αν όχι πιο πριν.

2. Είναι πολύ πιθανό η κυβέρνηση να χάσει τις επόμενες εκλογές, ειδικά αν έχει διαψευσθεί και έχουν ψηφιστεί νέα μέτρα, ή έχει πέσει στην προσπάθεια της να τα περάσει από την Βουλή.

3. Η σημερινή Βουλή μπορεί να ψηφίσει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αν εξασφαλίσει τις 14 ψήφους της ΔΗΜΑΡ. Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, πασοκογενείς (κυρίως) ανεξάρτητοι και λοιποί, και ΔΗΜΑΡ ξεπερνούν μακράν το όριο των 181 βουλευτών, ενώ αν προστεθούν και μερικοί μετανοημένοι Χρυχαυγίτες και Ανεξάρτητοι Έλληνες, πλησιάζουμε τους 200.

4. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να "διευκολύνει" μία (τεχνητή) πολιτική κρίση, παραιτούμενος πρόωρα προκειμένου να εκλεγεί νέος ΠτΔ. Σε ό,τι αφορά την κοινή γνώμη, το έδαφος έχει στρωθεί για μία τέτοια λύση.

Αν η κυβέρνηση πάει τίμια να ψηφίσει τα μέτρα που επιβάλλονται από τη μη ύπαρξη του "success story" θα πέσει, είτε τα ψηφίσει είτε όχι. Υπάρχει τρόπος να προσπεράσει το παράθυρο ευκαιρίας του ΣΥΡΙΖΑ για νίκη σε εθνική κάλπη, και να ψηφίσει τα μέτρα μετά ούτως ώστε να μην "τιμωρηθεί" για όσα ψευδώς υποστηρίζει μέχρι σήμερα; Νομίζω πως ναι. Αρκεί να στριμωχθεί ο κ. Κουβέλης, και να εγκλωβιστεί η κεντροαριστερά σε ένα ακόμα ψευδές δίλημμα· το πάτημα μπανανόφλουδας, άλλωστε, έχει γίνει το αγαπημένο σπορ του χώρου.

Δεν είναι καίριο το να γίνει ο Φώτης Κουβέλης ΠτΔ, αλλά να απαξιωθεί μέσα από την τιμητική πρόταση: αν την δεχτεί, καλώς. Αν αρνηθεί, ο αντίλογος θα είναι "μα τί θέλει επιτέλους - βρείτε άλλον". Και θα βρεθεί. Το καίριο εδώ είναι ο εγκλωβισμός των 14ων ψήφων της ΔΗΜΑΡ.

Η ακολουθία έχει ως εξής:

• Πρόκληση πολιτικής κρίσης (σαν της ΕΡΤ τον Ιούνιο του '13 για παράδειγμα)
• Καταλογισμός ευθυνών σε ΣΥΡΙΖΑ και όσους δεν συναινούν "στις λύσεις" (που είναι πάντα γενικές και απροσδιόριστες όποτε έχουν τεθεί τέτοια διλήμματα στο παρελθόν)
• Εγκατάσταση ενός ψευδούς εκβιασμού της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ ενόψει εκλογής ΠτΔ, που "απειλεί την σταθερότητα στη χώρα", με την πολύτιμη βοήθεια των ΜΜΕ.
• Παραίτηση Παπούλια και άνοιγμα της διαδικασίας εκλογής νέου ΠτΔ από αυτή τη Βουλή με την ψήφο όσων αναφέρουμε στο (3).

Η κυβέρνηση, έχοντας "σώσει την πατρίδα" για μία ακόμη φορά, θα προχωρήσει "στα δύσκολα μέτρα που ...