Για μια χούφτα ευρώ…

ή αλλιώς, 
Όταν οι απόβλητοι λαθρο-ζωντανοί σκορπούν τον τρόμο και τον θάνατο

του Θέμη Δημητρακόπουλου*

Πόσο μπορεί να μεταπουλήσει κανείς, σήμερα, μια μεταχειρισμένη, κλεμμένη βιντεοκάμερα; Αν οι καινούργιες, με όλα τα κομφόρ, στοιχίζουν, οι καλές, γύρω στα 300-400, άντε να την πουλήσεις 100-150 στην καλύτερη.

Οι τρεις, αλλοδαποί κατά πάσα βεβαιότητα, που σκότωσαν, αξημέρωτα την Τρίτη, 10 Μαΐου, τον μέλλοντα πατέρα –που απ’ τη λαχτάρα του να κρατήσει το συντομότερο στην αγκαλιά του το παιδί που θα γεννιόταν σε λίγες ώρες δεν του πέρασε απ’ το νου να μην βγει στον έρημο, νυχτωμένο δρόμο του εξαθλιωμένου κέντρου της πρωτεύουσας κρατώντας ένα «πολύτιμο» (δηλαδή με αξία μεταπώλησης στην αμετανόητα καταναλωτική κοινωνία μας) αντικείμενο– τον σκότωσαν λοιπόν για 150 (το πολύ) δια του τρία= 50 ευρώ λεία ο καθείς. Η αριθμητική της φρίκης…

Για ένα πενηντάρικο, αφαίρεσαν τη ζωή ενός νέου άντρα, ορφάνεψαν ένα αγέννητο κοριτσάκι, μαχαίρωσαν τα όνειρα της συντρόφου του, πλημμύρισαν δάκρυα κι απορία τα μάτια του άλλου, ορφανού πια, παιδιού του, σακάτεψαν την καρδιά της μάνας που είδε το γιο της αντί να κρατάει αγκαλιά το νεογέννητο εγγόνι της να κείτεται αιμόφυρτος στην αγκαλιά ενός χιλιο-άδικου, παράλογου θανάτου, πάγωσαν το χαμόγελο και τη σκέψη όσων τον αγαπούσαν και τον λογάριαζαν άνθρωπό τους. Κι έκαναν πολλούς, χιλιάδες, να πουν, δυστυχώς, «αι-σιχτίρ επιτέλους, ξεκουμπιστείτε από τα μέρη μας, ουστ λαθρομετανάστες»…