Το νέο σχέδιο Μάρσαλ για την Ελλάδα μόλις εγκρίθηκε;!

Το διαβάζεις και λες "μούφα θάναι"...

...με τόσο ΜΜΕδικο βομβαρδισμό κατάθλιψης για τα προαπαιτούμενα, έχουμε αρχίσει να μην βλέπουμε καν τα καλά της ιστορίας. Χτες μόλις διέδιδαν ότι θα ξαναρχίσουν οι διώξεις των ασφαλισμένων ανασφάλιστων του ΟΑΕΕ, αντί να δοθεί κάποια λύση με την ασφαλιστική μεταρρύθμιση που ακολουθεί!

 Ξεχνάμε κιόλας ότι ο συμβιβασμός έχει δυο όψεις, η υποταγή μία. Την υποταγή την μάθαμε, τον συμβιβασμό τώρα τον ζούμε.

Άλλωστε με τόση αμφιβολία για τους πολιτικούς - ακόμη και τους δικούς μας τους αριστερούς, ειδικά τους "υπεραριστερούς" - που έχει ενσταλάξει μέσα μας το παρελθόν αλλά και η τεχνική πτώση της κυβέρνησης από "μέσα" το καλοκαίρι, λες: "κι αν είναι αλήθεια, εμείς δεν θα πάρουμε χαμπάρι - το κράτος ακόμη ίδιο είναι"... "δεν προλαβαίνει ν΄αλλάξει"
Ή μήπως προλαβαίνει;
Μήπως πράγματι υπάρχει και η φωτεινή όψη του φεγγαριού;
Και είχε δίκιο ο Τσίπρας που κράτησε το τιμόνι μέσα στο χαμό αντί να γυρίσει στην ασφάλεια της ρήξης;
Εδώ είμαστε και το τέλος του 2015 είναι ήδη "αύριο".
Σύντομα θα ξέρουμε. Μέχρι τότε ψυχραιμία και καθαρή κρίση.
(ΑΣ)

Το δημοσίευμα:

Επενδύσεις 4 δις. ως το τέλος του 2015 μόνο για αρχή!!! (ή το νέο σχέδιο Μάρσαλ μόλις εγκρίθηκε...)

Είχα την τύχη χθες στον ρ/σταθμό «Στο Κόκκινο 105,5», να πάρω την πρώτη συνέντευξη* από τον νέο υφυπουργό (γενικό γραμματέα στην προηγούμενη κυβέρνηση) αρμόδιο για θέματα ΕΣΠΑ και κοινοτικών χρηματοδοτήσεων Αλέξη Χαρίτση.

Γράφει: Στάθης Σχινάς

Γιατί η αναγγελία ότι μεσα στις επόμενες 60 ημέρες θα πέσουν στην αγορά για επενδύσεις 4 δις ευρώ από το ΕΣΠΑ και μάλιστα με μηδενική σχεδόν ελληνική συμμετοχή είναι μάλλον η πιο χαρμόσυνη μετεκλογική είδηση.

Παράλληλα θα υπάρξουν δράσεις με στόχο να δημιουργηθούν 65.000 νέες θέσεις υγιούς απασχόλησης..

Ο μηδενισμός της ελληνικής συμμετοχής τόσο στα υπόλοιπα του ΕΣΠΑ της περιόδου 2007-2013 αλλά και στα 35 δις του «πακέτου Γιουνκέρ» της περιόδου 2014-2020 είναι αποκλειστικά επιτυχίες του Αλέξη Τσίπρα και της διαπραγματευτικής ομάδας της ελληνικής κυβέρνησης που κινδυνεύουν να χαθούν πίσω από την αγωνία για τις άσχημες πλευρές της συμφωνίας της 5ης Αυγούστου.

Όμως όπως δείχνει και η οικονομική Ιστορία και κυρίως αυτή της περιόδου του μεγάλου κραχ του 1929 και κυρίως της περιόδου που ακολούθησε, αλλά και η ιστορία της μεταπολεμικής Ευρώπης, για να ορθοποδήσουν κατεστραμμένες οικονομίες μόνον ένας τρόπος υπάρχει:

Εμπροσθοβαρείς δημόσιες επενδύσεις.

Αυτό έγινε με το new deal στις ΗΠΑ από το 1932 και μετά. Αυτό έγινε και στην Ευρώπη μετά το 1945 με το σχέδιο Μάρσαλ.

Η προχθεσινή απόφαση της Ευρωβουλής να μηδενίσει την εγχώρια συμμετοχή στα ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά προγράμματα προς την Ελλάδα μετατρέπουν ουσιαστικά τα προγράμματα αυτά σε νέο σχέδιο Μάρσαλ.Μα αυτό ακριβώς δεν ζητούσαν από το 2012 ο Αλέξης Τσίπρας και ο τότε «όλος ΣΥΡΙΖΑ»;

πηγή fmvoice.gr

*εδώ η συνέντευξη http://linkis.com/www.stokokkino.gr/ar/eoZp2

Ινστιτούτο Levy: Το κράτος να γίνει "εργοδότης τελευταίας προσφυγής"

"προβλέπεται εκτόξευση της ανεργίας στο 34% το 2016 αν συνεχιστεί η ίδια μνημονιακή πολιτική"

της Ράνιας Αντωνοπούλου*

Η ερευνήτρια Ράνια Αντωνοπούλου προτείνει τη δημιουργία θέσεων απασχόλησης από το Κράτος για να σταματήσει η κατάρρευση της απασχόλησης

Σχέδιο για δημιουργία θέσεων εργασίας με συμμετοχή του Κράτους σε ρόλο "εργοδότη τελευταίας προσφυγής" προτείνει το ινστιτούτο Λεβί για την Ελλάδα, στο πλαίσιο του εναλλακτικού οικονομικού σχεδίου για τη χώρα το οποίο επεξεργάζεται για λογαριασμό του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ.

Η πρόταση**, την οποία έχει αναπτύξει η ερευνήτρια του Ινστιτούτου, καθηγήτρια Ράνια Αντωνοπούλου, προβλέπει τη δημιουργία θέσεων εργασίας από το Κράτος, βασίζεται σε ιδέα του οικονομολόγου Hyman Minsky και έχει εφαρμοστεί με επιτυχία σε άλλες χώρες, όπως η Αυστραλία και η Σουηδία. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την κυρία Ράνια Αντωνοπούλου οι θέσεις εργασίας θα πρέπει να εστιάσουν σε παροχή κοινωφελών υπηρεσιών και να αφορούν θέσεις εργασίας με όλα τα νόμιμα δικαιώματα. Ο όρος δηλώνει ότι σε περιπτώσεις μεγάλης ανεργίας, το Κράτος θα πρέπει να λειτουργεί ως ύστατο καταφύγιο για τη δημιουργία απασχόλησης, κατ' αναλογία με το ρόλο του "δανειστή τελευταίας προσφυγής" που αναλαμβάνουν οι κεντρικές τράπεζες για χορηγήσουν ρευστότητα.

Το Ινστιτούτο Levy είναι ένα από τα πιο έγκυρα και προοδευτικά think tank των ΗΠΑ, ιδιαίτερα υψηλού κύρους, ασχολείται επισταμένως με την κρίση στην ευρωζώνη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Εχει αναπτύξει μάλιστα και ελληνικές σελίδες στο site του. Η πρόταση για τον εργοδότη τελευταίας προσφυγής βασίζεται σε ένα ευρύτερο εναλλακτικό σχέδιο για την εφαρμογή "σχεδίου Μάρσαλ" στην Ελλάδα, το οποίο θεωρείται απαραίτητο για να ανασχεθεί η καταστροφή της οικονομίας και της κοινωνίας.

Σύμφωνα με την μακροοικονομική ανάλυση των ερευνητών του Levy, προβλέπεται εκτόξευση της ανεργίας στο 34% το 2016 αν συνεχιστεί η ίδια μνημονιακή πολιτική. Η μελέτη αντιπροτείνει αύξηση των κρατικών δαπανών αντί για συνεχή μείωσή τους, ώστε να παίξουν σταθεροποιητικό ρόλο στην περίοδο της κρίσης.

Κίνδυνος για ανεργία 34%

« Είναι απαραίτητο να εφαρμοστεί άμεσα μια αναπτυξιακή πολιτική με βασικό άξονα ένα πρόγραμμα δημοσίων δαπανών, ένα σχέδιο Μάρσαλ προσαρμοσμένο στις σημερινές συνθήκες στην Ελλάδα. Τότε μόνο θα βγούμε από την κρίση με γρηγορότερο ρυθμό. Να κάνουμε το αντίθετο από αυτό που προτείνει η Τρόικα και εφαρμόζει το υπουργείο οικονομικών», υποστηρίζει η κ. Αντωνοπούλου, η οποία είναι και σύμβουλος του ΟΗΕ σε θέματα απασχόλησης, σε συνέντευξή της στην εφημερίδα "Εποχή" , ρίχνοντας το μπαλάκι στην κυβέρνηση αφού λεφτά βρίσκονται, όπως προσθέτει, όταν υπάρχει πολιτική βούληση.

Το σχέδιο Μάρσαλ που στηρίζεται στην ενίσχυση της απασχόλησης από το κράτος που θα παίξει το ρόλο του «εργοδότη ύστατης προσφυγής» θα παρουσιαστεί** στο διεθνές συνέδριο που οργανώνει το Ινστιτούτο Λεβί στο Μέγαρο Μουσικής στην Αθήνα στις 8-9 Νοεμβρίου με θέμα «Η κρίση στην Ευρωζώνη και την Ελλάδα και η εμπειρία με τις πολιτικές λιτότητας».

Το σχέδιο Μάρσαλ απαιτεί κονδύλια ύψους 30 δισ. συνολικά ξεκινώντας από σήμερα έως και το τέλος του 2016, με κατανομή 2 δις ανά τρίμηνο. Στην ερώτηση που θα βρεθεί αυτό το μεγάλο κονδύλι η κ. Αντωνοπούλου προτείνει πέντε πηγές χρηματοδότησης με πρώτη στη λίστα την Ευρωπαική Τράπεζα Επενδύσεων.

«Αν αναλογιστούμε – επισημαίνει η κυρία Αντωνοπούλου- τα ποσά που έχουμε δανειστεί με τα δύο Μνημόνια από την Τρόικα για ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών και για τις ανάγκες των κρατικών χρεολυσίων ,νομίζω ότι γίνεται ξεκάθαρο ότι είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης και ιδεολογικής κατεύθυνσης».

Το σχέδιο χρηματοδότησης του «εργοδότη ύστατης προσφυγής» προβλέπει τη δημιουργία ενός Εθνικού Ταμείου Κοινωνικής Απασχόλησης στο οποίο ...

Πολυσυμμετοχικό Διεθνές Συνέδριο, 8–9 Νοεμβρίου 2013: "Η κρίση στην Ευρωζώνη και την Ελλάδα και η εμπειρία με τις πολιτικές λιτότητας"

από το Levy Economics Institute

Διεθνές συνέδριο
"Η κρίση στην Ευρωζώνη και την Ελλάδα και η εμπειρία με τις πολιτικές λιτότητας"

Μέγαρο /Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο Αθηνών8–9 Νοεμβρίου 2013

To Levy Economics Institute του Bard College της Νέας Υόρκης διοργανώνει διήμερο διεθνές συνέδριο για την κρίση στην ευρωζώνη και την Ελλάδα με τη στήριξη του Ιδρύματος Ford. Το συνέδριο λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο των διεθνών ερευνητικών δραστηριοτήτων του Ινστιτούτου Levy και σε συνδυασμό με το Πρότζεκτ του Ιδρύματος Ford για την Χρηματοοικονομική Αστάθεια, το οποίο εμπνέεται από το εκτεταμένο έργο του Hyman Minsky για τις δομές του χρηματοπιστωτικού συστήματος με στόχο τη σταθερότητα και το ρόλο της κυβέρνησης στην επίτευξη μιας αναπτυσσόμενης και δίκαιης οικονομίας.

Ανάμεσα στα κεντρικά θέματα που θα διερευνήσουν οι ομιλητές του συνεδρίου, και τα οποία ανταποκρίνονται σε ζητήματα ειδικού και γενικού ενδιαφέροντος, είναι τα εξής:
(α) τα προβλήματα που προκύπτουν για την παγκόσμια ανάπτυξη από την συνεχιζόμενη κρίση στην ευρωζώνη
(β) οι επιπτώσεις της λιτότητας στην παραγωγή και την απασχόληση
(γ) οι προεκτάσεις της πιστωτικής σύσφιξης για την οικονομία και τις χρηματαγορές
(δ) οι ευρύτερες επιπτώσεις των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και του κρατικού χρέους για την οικονομική πολιτική σε Ευρώπη και ΗΠΑ
(ε) εναλλακτικές λύσεις για την κρίση στην ευρωζώνη
(στ) ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών και χρηματοοικονομική μεταρρύθμιση
To register, click here.

Συμμετέχοντες

• Yannis Aggelis, Συντάκτης, Capital.gr
• Liz Alderman, Δημοσιογράφος και ανταποκρίτρια των «The New York Times»
• László Andor, Ευρωπαίος Επίτροπος για την Απασχόληση, τις Κοινωνικές Υποθέσεις και την Κοινωνική Ένταξη
• Rania Antonopoulos, Ανώτερη Ερευνήτρια στο Levy Economics Institute
• Giorgos Argitis, Ερευνητής στο Levy Economics Institute και Αναπληρωτής Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
• Gerasimos Arsenis, Πρόεδρος του ΙΝΕΡΠΟΣΤ
• Emilios Avgouleas, Καθηγητής στην έδρα Διεθνούς Τραπεζικού Δικαίου και Χρηματοοικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου
• Kerstin Bernoth, Επιστημονική Σύμβουλος του Διοικητικού Συμβουλίου στο Γερμανικό Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών (DIW Berlin) και Καθηγήτρια Οικονομικών στη Σχολή Διακυβέρνησης Hertie στο Βερολίνο.
• Jörg Bibow, Ερευνητής στο Levy Economics Institute και Καθηγητής Οικονομικών στο Skidmore College της Νέας Υόρκης
• Duncan Campbell, Διευθυντής Σχεδιασμού Πολιτικής για την Απασχόληση στην Διεθνή Οργάνωση Εργασίας
• Yannis Dragasakis, Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ και Δ' Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων
• Philippe Gudin de Vallerin, Διευθυντής και επικεφαλής οικονομολόγος Ευρώπης, Barclays
• Mar Guðmundsson, Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ισλανδίας
• Martin Hellwig, Διευθυντής του Ινστιτούτου ...

Η χώρα μας παζαρεύει μόνο για τον ρυθμό και την ταχύτητα της επιβολής μιας αδιέξοδης πολιτικής

...που μαζί διατηρείτε το κομματικό κράτος και την "σοβιετική" οικονομία!

Αν είχαμε σχέδιο, θα βρίσκαμε συμπαραστάτες

του Κώστα Καλλίτση*

Ποια κληρονομιά θα αφήσει η λιτότητα στην Ευρωζώνη; 

Δύο διάσημοι οικονομολόγοι που ασχολούνται ειδικά με την κρίση της Ευρωζώνης, ο Βέλγος καθηγητής στην Οικονομική Σχολή του Λονδίνου (LSE), κ. Paul De Grauwe, και η Κινέζα καθηγήτρια στο Κολλέγιο του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, κ. Yuemei Ji, σε κοινή εργασία τους, μελετούν τα δεδομένα και καταλήγουν στην εξής απάντηση: 

Κληρονομιά της λιτότητας θα είναι τα μη βιώσιμα χρέη, που θα θέτουν σε δοκιμασία τις αντοχές των πολιτικών θεσμών των υπερχρεωμένων. 

Μεταξύ των περιπτώσεων που επικαλούνται για να στηρίξουν το συμπέρασμά τους είναι η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ισπανία και βεβαίως (όπως θα έχετε καταλάβει...) η χώρα μας. 

Αν υποθέσουμε -γράφουν- ότι η Ελλάδα θα πληρώνει επιτόκια όχι μεγαλύτερα από τον ρυθμό της ετήσιας οικονομικής μεγέθυνσής της, για να μειωθεί το χρέος της στο 90% του ΑΕΠ θα απαιτηθούν 22 έως 50 χρόνια, ανάλογα με το ύψος των ετήσιων πρωτογενών πλεονασμάτων. 

Θα απαιτηθούν 50 χρόνια αν το πρωτογενές πλεόνασμα είναι 2% ετησίως, 30 χρόνια αν είναι 3% και 22 χρόνια αν είναι 4%. 

Οπερ σημαίνει, επιβολή πολύ βαριάς λιτότητας επί 22 χρόνια ή βαριάς επί 30 χρόνια ή λιγότερο βαριάς (αλλά, πάντως, λιτότητας…) επί μισό αιώνα, για 50 χρόνια. 

Ποιο πολιτικό σύστημα αντέχει να εφαρμόζει τόσο «προσωρινά» προγράμματα λιτότητας ώστε, αργά και επώδυνα, να μειωθεί ένα χρέος;…

Η κυρίαρχη θεωρία της "αναπτυξιακής λιτότητας" βάλλεται, και όχι με αφορμή μόνο ή κύρια την Ελλάδα. 

Πρωτοεμφανίστηκε το 1988, με κύριο εμπνευστή τον Alberto Alesina, του Μποκόνι. 

Αντίθετα με το John Williamson, εμπνευστή της «Συναίνεσης της Ουάσιγκτον» (1989), που δήλωσε ότι ποτέ δεν θεώρησε τις «δέκα εντολές» του ΔΝΤ ως θεραπεία διά πάσα νόσο, ο Alesina πίστεψε ότι η θεωρία του (1998) ήταν το απόλυτο φάρμακο κατά της κρίσης: 

Μεγάλες περικοπές κοινωνικών δαπανών στη φάση της ύφεσης - αυτό ήταν το φάρμακο. Τον Απρίλιο 2010, ο Alesina κλήθηκε να παρουσιάσει τη θεωρία του στο ECOFIN (Μαδρίτη). Το ECOFIN είχε βρει αυτές τις ιδέες χρήσιμες για τη δικαιολόγηση της κυρίαρχης πολιτικής. Γι’ αυτό τις περιέλαβε στο τελικό ανακοινωθέν του, αναγορεύοντάς τες σε επίσημη πολιτική της Ευρωζώνης.

Τώρα, σε όλη την Ευρώπη (και στις ΗΠΑ) η συζήτηση για τα αδιέξοδα της πολιτικής που επιβάλλουν οι κυρίαρχες δυνάμεις της Ευρωζώνης έχει φουντώσει. 

Διαμορφώνεται ένα κλίμα που θα ήταν πολύ ευνοϊκό για τη χώρα μας, στον βαθμό που θα ήθελε να σταθεί στα πόδια της και να σχεδιάσει η ίδια, το δικό της μέλλον. 

Στον βαθμό, δηλαδή, που θα διέθετε ένα δικό της σχέδιο για τη μετά-την-κρίση-Ελλάδα. 

Αν αυτό έθετε σε διαπραγμάτευση, θα εύρισκε πολλούς συμμάχους. 

Ενώ θα βρει πολύ λίγους, εφόσον παζαρεύει μόνο για τον ρυθμό και την ταχύτητα της επιβολής μιας αδιέξοδης πολιτικής. 

Όπως κάνει σήμερα – αφού ο σχεδιασμός έχει εκχωρηθεί σε ξένα κέντρα και στις αγορές.

*από την Καθημερινή

Για να διεκδικήσεις ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ πρέπει να ξέρεις τι θα το κάνεις

Σχέδιο Μάρσαλ και αυταπάτες
του Αντώνη Λιάκου

Τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, προβάλλεται η ιδέα ενός νέου σχεδίου Μάρσαλ για να βγει η Νότια Ευρώπη από την ύφεση, για να καταπολεμηθεί η ανεργία και για να δρομολογηθεί ανάπτυξη. Ανταποκρίνονται όμως οι προσδοκίες αυτές στις ιστορικές πραγματικότητες ή μιλάμε στον αέρα;

Το σχέδιο Μάρσαλ (που πήρε το όνομα του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ ο οποίος το εξήγγειλε το 1947) είχε την εξής λογική: Η αμερικάνικη οικονομία βγήκε από τη μεγάλη κρίση του 1929 με τον πόλεμο, όταν οι μηχανές της δούλευαν στο φουλ, η απασχόληση ήταν πλήρης και συνεχώς νέες βιομηχανίες δημιουργούνταν για να ανταποκριθούν στις νέες ανάγκες. Μετά τη λήξη του πολέμου υπήρχε ο κίνδυνος της οικονομικής συρρίκνωσης, αν η Αμερική δεν έβρισκε μια μεγάλη και αξιόπιστη αγορά για να εμπορεύεται. 
Πού όμως; 
Επομένως αν δεν την έβρισκε έπρεπε να τη δημιουργήσει. Και εκείνη η ήπειρος που είχε δυνατότητα να ανταποκριθεί τότε ήταν η Ευρώπη. Επομένως μαζική βοήθεια στην Ευρώπη για να ανορθωθεί.

Υπήρχε όμως και άλλος ένας, ή μάλλον δύο λόγοι, για την επιλογή της Ευρώπης. Ο πρώτος ήταν πως έπρεπε να μην επαναληφθούν τα λάθη μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τη Γερμανία την απομύζησαν οι νικητές της για πολεμικές αποζημιώσεις, κι αυτούς η Αμερική για τα δανεικά που τους είχε δώσει. Η πολιτική αυτή θεωρούνταν δικαιολογημένα αιτία της μεσοπολεμικής κρίσης, του φασισμού και του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου. Επομένως το σχέδιο Μάρσαλ αποσκοπούσε όχι μόνο στο να δημιουργήσει στην Ευρώπη βιώσιμες οικονομίες, αλλά να μάθει τους Ευρωπαίους να συνεργάζονται, να καταργήσουν τον προστατευτισμό των οικονομιών τους, να προσχωρήσουν στις αρχές του ελεύθερου εμπορίου, και κυρίως να αναπτύξουν τις οικονομίες τους έτσι ώστε να είναι αλληλοσυμπληρωματικές. Η κάθε χώρα να ειδικεύεται εκεί που τα καταφέρνει καλύτερα, και η μια χώρα να παράγει προϊόντα που έχει ανάγκη η άλλη. 

Αυτός ήταν ο ένας λόγος που ανάγκασε πρώην εχθρούς να συνεργάζονται και άνοιξε μονοπάτι για τη μελλοντική ευρωπαϊκή ενοποίηση. 

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το σχέδιο εντάχθηκε στην ανάσχεση του κομμουνισμού στην Ευρώπη. Αρχικά είχαν προσκληθεί και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά ο Στάλιν καταλάβαινε ότι έτσι θα χάνονταν από τη σοβιετική επιρροή και τις απέσυρε.

Το σχέδιο Μάρσαλ εξέφραζε και μια φιλοσοφία. Αυτό που σήμερα αποκαλούμε κεϋνσιανισμός ήταν η μία πλευρά. 
Ενισχύοντας τη ζήτηση, το σχέδιο επεδίωκε να αποριζοσπαστικοποιήσει την εργατική τάξη. Οι εργάτες να αποκτήσουν το αυτοκινητάκι τους, να φύγουν από τις πνιγηρές εργατικές γειτονιές όπου ενδημούσαν ανατρεπτικές ιδέες και να βγουν στον καθαρό αέρα των προαστίων, όπου ο μπαμπάς αντί να τρέχει στις πολιτικές συγκεντρώσεις κάνει μπάρμπεκιου στην πίσω αυλή. 
Το σχέδιο ήταν υπέρ ενός ήπιου κορπορατισμού, που θα λειτουργούσε στο πλαίσιο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και θα εξασφάλιζε τη συνεργασία εργατικών συνδικάτων – εργοδοτικών οργανώσεων και κυβέρνησης. Χαρακτηριστική είναι η συμφωνία με την AFL-CIO, ώστε η μεταφορά της αμερικάνικης βοήθειας στην Ευρώπη να γίνεται με καράβια που το πλήρωμά τους ήταν οργανωμένο σ’ αυτά τα συνδικάτα. 
Αυτό τον τύπο κοινωνίας, στην οποία η εργατική τάξη θα έχανε τη ριζοσπαστικότητά της απολαμβάνοντας καταναλωτικά προϊόντα που έως τότε ήταν προσβάσιμα μόνο στα μεσαία στρώματα, οι Αμερικανοί ήθελαν να εξαγάγουν και στην Ευρώπη.

Πόσοι και ποιοι από τους παραπάνω λόγους ισχύουν σήμερα; Ούτε η Αμερική ούτε η Γερμανία είναι σε αναζήτηση αγορών. Η Kίνα, η Ινδία, οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Λατινικής Αμερικής αποτελούν πολύ μεγάλες και υπό συγκρότηση μοντέρνες αγορές, όπου το πρόβλημα δεν είναι η απορρόφηση αλλά ο ανταγωνισμός κόστους, διαφοροποίησης και ποιότητας. Άρα, γιατί η Γερμανία να ...

Ειδήσεις από τον πραγματικό κόσμο: "Ειδικό Ταμείο Ανάπτυξης" ή ελληνικό σχέδιο Μάρσαλ

Μην τους πιστεύετε! Το αληθινό σχέδιο Μάρσαλ είναι τα επιδόματα και οι παροχές σε ημετέρους! Άκου "ειδικός λογαριασμός"...

του Φώτη Κόλλια*

Το ελληνικό Σχέδιο Μάρσαλ" έχει διαφορετικό όνομα. Λέγεται "Ειδικό Ταμείο Ανάπτυξης" και συζητείται αυτή την περίοδο μεταξύ της κυβέρνησης, της τρόικας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. 

Πρόκειται για ένα νέο μηχανισμό ενίσχυσης αναπτυξιακών δράσεων η δημιουργία του οποίου συνδέεται και με τα πολύμηνα παζάρια σε επίπεδο Ε.Ε. (με σκληρές μάχες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) για αλλαγές στο μοντέλο χρηματοδότησης μέσω κοινοτικών πόρων. 
Το "Ειδικό Ταμείο Ανάπτυξης", αν περάσει από τις συμπληγάδες της τρόικας και του Βερολίνου, θα είναι ένα "κουτί" στο οποίο θα μπαίνουν χρήματα από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ), την Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΕΣΠΑ, το ελληνικό δημόσιο, αλλά και τον ιδιωτικό τομέα. 

Οι συζητήσεις είχαν ξεκινήσει από τη Σύνοδο Κορυφής του περασμένου Ιουλίου, με τη γερμανική πλευρά να υποστηρίζει πως τα κονδύλια του ΕΣΠΑ για την Ελλάδα βαλτώνουν στα συρτάρια των υπουργείων. 
Τότε η καγκελάριος Μέρκελ είχε ξεκαθαρίσει πως πριν φτάσουμε να μιλάμε για "Σχέδια Μάρσαλ" πρέπει να δούμε πως θα αξιοποιηθούν οι πόροι των διαρθρωτικών ταμείων και πως μπορεί να διευρυνθεί ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ), η ηγεσία της οποίας βρέθηκε τις τελευταίες ημέρες στην Αθήνα.

Ο Γερμανός επικεφαλής της ΕΤΕπ, Βέρνερ Χόιερ συγκαταλέγεται σ' αυτούς που πιστεύουν πως μόνο με ένα "Σχέδιο Μάρσαλ" μπορεί να ανακοπεί η ελεύθερη πτώση της ελληνικής οικονομίας και να τροφοδοτηθεί η ανάπτυξη. 

Στις προτάσεις της ηγεσίας της ΕΤΕπ προς τον πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο και τους υπουργούς που συνάντησε τις τελευταίες ημέρες περιλαμβάνονται η δημιουργία αναπτυξιακής τράπεζας (κατά το πρότυπο της γερμανικής KfW) και η δημιουργία του Ταμείου Εγγυήσεως Υποδομών (ώστε να ξεμπλοκάρουν κρίσιμα έργα όπως οι οδικοί άξονες με συμβάσεις παραχώρησης).