Θέλουμε τελικά να κάνουμε παραγωγική ανασυγκρότηση;

του Δημήτρη Κουρέτα*

Η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών απέδειξε ότι το πρότυπο ανάπτυξης της χώρας που στηριζόταν σε αύξηση του δανεισμού και της κατανάλωσης εις βάρος της αποταμίευσης και των επενδύσεων αλλά και της παραγωγής, δεν ήταν βιώσιμο γιατί δεν στηριζόταν στην λεγόμενη πραγματική οικονομία, δηλαδή σε αύξηση παραγωγής, αλλά σε αύξηση κατανάλωσης η οποία πάλι είχε έρεισμα μόνο σε χρήση δανεικού και τεχνητά φθηνού χρήματος.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό αυτού του προτύπου ανάπτυξης είχε να κάνει με την σύγκριση της χώρας με άλλες χώρες της ΕΕ όσον αφορά στα ποσοστά συμμετοχής της αγροτικής παραγωγής γενικά στο ΑΕΠ. Έτσι, η συνεχής συρρίκνωση της συμμετοχής του πρωτογενούς τομέα στο ΑΕΠ εθεωρείτο σημάδι ωρίμανσης της Ελληνικής οικονομίας η οποία μας είχαν πείσει ότι πρέπει να ξεφύγουμε από το παραδοσιακό «παλαιομοδίτικο» πρότυπο και να μοιάσουμε περισσότερο προς τις ανεπτυγμένες οικονομίες της ΕΕ. Προσπάθησαν λοιπόν λυσσαλέα να γίνουμε Ευρωπαίοι. Και «γίναμε» τελικά.

Η διεθνής βιβλιογραφία μας προσφέρει πετυχημένα παραδείγματα χωρών από τα οποία η χώρα μας θα μπορούσε να αντλήσει χρήσιμα, πρακτικά και υλοποιήσιμα διδάγματα για το πώς κατάφεραν αυτές οι χώρες να αντιμετωπίσουν ανάλογες κρίσεις. Η Νέα Ζηλανδία για παράδειγμα, είναι μία τέτοια περίπτωση χώρας με αρκετές ομοιότητες με την Ελλάδα, όχι μόνο γεωγραφικές και κλιματολογικές, αλλά κυρίως οικονομικές και δομικές.

Η Νέα Ζηλανδία πέρασε παρόμοια οικονομική κρίση χρέους στις αρχές της δεκαετίας του 1980, είχε παρόμοια ανεπτυγμένο αγροτικό τομέα με παρόμοια δομικά προβλήματα και κατάφερε όχι μόνο να ανταπεξέλθει, αλλά να έχει μεταρρυθμίσει και καταστήσει τον αγροτικό της τομέα ένα βασικό αναπτυξιακό πυλώνα της οικονομίας της. Οι συνεχώς αυξανόμενες εξαγωγές αγροτικών προϊόντων και τροφίμων και η αυξανόμενη συμμετοχή τους στο σύνολο των εξαγωγών της χώρας δείχνουν την κάθε άλλο παρά μείωση της σημασίας του πρωτογενούς τομέα της οικονομίας. Το επιτυχημένο παραδείγματος της Νέας Ζηλανδίας , δημιουργεί γόνιμο έδαφος για περαιτέρω δημόσια συζήτηση των προβλημάτων που περνάει η χώρα μας και της λεγόμενης παραγωγικής ανασυγκρότησης.

Η Ελλάδα μπορεί να αντλήσει ιδέες από τις επιτυχημένες πρακτικές που εφαρμόστηκαν στην Νέα Ζηλανδία έτσι ώστε να μπορέσει να μάθει από την διαχείριση της κρίσης εκεί, τα μέτρα που ελήφθησαν προς αντιμετώπισή της και τα αποτελέσματά τους. Προσαρμόζοντας αυτές τις πρακτικές στις δικιές της ανάγκες και ιδιαιτερότητες, η χώρα θα μπορέσει να βρει επιτέλους το δρόμο προς την ανάπτυξη.

Η σύγχρονη γεωργία μικρών χωρών όπως η Ελλάδα απαιτεί μικρές παραγωγές εξειδικευμένων προϊόντων τα οποία:

1. Είτε θα χρησιμοποιηθούν ως πρώτη ύλη για την παραγωγή καινοτόμων, μοναδικών τροφίμων, ελκυστικών στον καταναλωτή, ικανών να εξαχθούν στην παγκόσμια αγορά

2. Είτε θα εξαχθούν ως έχουν, ως μοναδικά ελληνικά προϊόντα, ύστερα από μία βασική επεξεργασία (όπως καθαρισμός), και κατάλληλα συσκευασμένα με βάση τις διεθνείς προδιαγραφές.

Και στις δύο περιπτώσεις επιτυγχάνεται η παραγωγή τελικού διατροφικού, μοναδικού, Ελληνικού προϊόντος το οποίο θα πωληθεί στην διεθνή αγορά ως Greek brand name, με υψηλή προστιθέμενη αξία, και συνεπώς με υψηλή τιμή τέτοια που να εξασφαλίζει τελικά ικανοποιητικό εισόδημα σε όλους τους εμπλεκόμενους στην διαδικασία συμπεριλαμβανομένων και των γεωργών.

Η ως άνω στρατηγική για την αποτελεσματική εφαρμογή της απαιτεί:

Α) Τον κατάλληλο σχεδιασμό και έρευνα για την παραγωγή του κάθε προϊόντος, και

Β) Τον συμμετοχή και συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων επιχειρηματικών κρίκων στην αλυσίδα διατροφής από το χωράφι στο ράφι ήτοι τις επιχειρήσεις: α) του πρωτογενούς τομέα, β) της διακίνησης των αγροτικών προϊόντων, γ) της μεταποίησης και παραγωγής τροφίμων, δ) της διανομής, προώθησης, εξαγωγών, και ε) της λιανικής πώλησης

Σε αυτή την συζήτηση ας μην ξεχνάμε ότι ο αγροτικός τομέας ήταν είναι από τους λίγους, ο οποίος όχι μόνο αντιστέκεται στην κρίση αλλά αυξάνει σταθερά τις εξαγωγές του. Η επάνοδος στην ανάπτυξη δεν έχει ανοίξει καθόλου ως συζήτηση. Καθόλου όμως.

Αυτά όμως για να ξεκινήσουν να συζητιούνται σοβαρά στη χώρα απαιτείται να το επιθυμεί η πλειοψηφία της Ελληνικής κοινωνίας. Προς το παρόν δεν φαίνεται κάτι τέτοιο.

Όποιος θελήσει να βάλει τάξη εδώ πρέπει να βρει ανθρώπους που γνωρίζουν και να τους βάλει να σχεδιάσουν. Υπάρχουν τέτοιοι. 

Όποιος θελήσει να τους βρει να ξέρει ότι όλοι αυτοί επειδή έχουν γνώμη και γνώση, είναι στο περιθώριο συνήθως. 
Για ένα απλό λόγο. 
Όποιος διακρίνεται από τη δουλειά του προκαλεί τη ζήλια των άλλων που απειλούνται. Ενώ όποιος διακρίνεται για άλλα πράγματα εκτός της δουλειάς του ( πχ ένας καθηγητής που τραγουδάει), προκαλεί τον θαυμασμό των άλλων γιατί δεν τους απειλεί, επειδή αυτό που είναι γνωστός είναι κάτι άλλο εκτός της δουλειάς του.


*Ο κ. Δημήτρης Κουρέτας είναι Καθηγητής Τμήματος Βιοχημείας-Βιοτεχνολογίας Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Πρώην Αναπληρωτής Πρύτανης

 πηγή

Πώς καταστρέψαμε την πρωτογενή μας παραγωγή και πώς θα αναστήσουμε το ελληνικό brand name

του Δημήτρη Κουρέτα*

Το 1980 το ποσοστό της πρωτογενούς παραγωγής στο ΑΕΠ ήταν 25% και της μεταποίησης 15%. Το 1983 τα ποσοστά έγιναν 19% και 14% αντίστοιχα. Το 1987, 11% και 15% αντίστοιχα. Εκεί παρέμειναν μέχρι το 2000. Μετά σιγά-σιγά άλλαξαν και σήμερα είναι πρωτογενής 3% και μεταποίηση 6%. Δηλαδή, τη δεκαετία 1981-1990 σημειώθηκε ραγδαία πτώση του ΑΕΠ της γεωργίας με μέσο ετήσιο ρυθμό -7,8%, τάση που αναστράφηκε μερικά την περίοδο 1991-1999, οπότε σημειώθηκε μέση ετήσια αύξηση 2,6%. Συνολικά όμως, για τη 19ετία ‘80-’99, η μέση ετήσια μεταβολή του ΑΕΠ του πρωτογενούς τομέα κινήθηκε στα επίπεδα του -3,0%, καθορίζοντας την πτωτική τάση του τομέα.

Λένε πολλοί σήμερα: E και; Και τι έγινε;

Διαβάστε χαρακτηριστικά από μια ομιλία του υπουργού Γεωργίας Στέφανου Τζουμάκα στο ΙΣΤΑΜΕ το 1998: Έλεγε ο Τζουμάκας: «Φέτος ο προϋπολογισμός είναι 15 τρισεκατομμύρια. Απ' αυτά έχουμε τα δέκα. Τα δέκα θα τα διαθέσουμε ως εξής: τρία τρισεκατομμύρια για χρεολύσια από τα προη­γούμενα δάνεια του κράτους, τρία τρισεκατομμύρια για τόκους των δάνειων αυτών. Έξι, λοιπόν, τρις για χρεολύσια και τόκους, που δανείζονταν οι προηγούμενες κυβερνή­σεις και έδιναν μέσα από το κράτος ενισχύσεις. Τρία τρισεκατομμύρια θα πάνε για μισθούς και για συντάξεις στο Δημόσιο. Και θα μείνει ένα τρισεκατομμύριο για να κάνει πολιτική η κυβέρνηση στην παιδεία, στην εκπαί­δευση, στον πολιτισμό, στα δημόσια έργα, σε όλες τις άλλες δραστηριότητες, στην άμυνα. Σε ό,τι άλλο διαμορφώνεται στο ελληνικό κράτος.Και επειδή δεν μπορούμε με ένα τρισεκατομμύριο να κάνουμε πολιτική, θα δανει­στούμε άλλα πέντε τρισεκατομμύρια σε ομόλογα, σε συνάλλαγμα, για να μπορέσουμε να εκτελέσουμε τον προϋπολογισμό».

Αυτή ήταν η συνταγή για πολλά χρόνια μετά το 1980 έως και το 2009 που έσκασε η φούσκα της «ανάπτυξης», με προεξάρχουσα την εγκληματική κατάσταση της περιόδου Καραμανλή 2003-2008, όπου μας ξετίναξε. 

Μπορεί όμως να γίνει κάτι σε αυτό που λέμε Παραγωγική Ανασυγκρότηση της πατρίδας μας; Αξίζει να δούμε λίγα στοιχεία που τα έχουμε ξαναγράψει σε διάφορα άρθρα αυτά τα χρόνια.

Η Ελλάδα από τη στιγμή που έγινε κράτος το 1827 και για περίπου 100 χρόνια ζούσε σχεδόν από ένα προϊόν. Τη σταφίδα. Με αυτή μεγάλωσαν και σπούδασαν σχεδόν τέσσερις γενιές. Η σταφίδα κάλυπτε το 50% των εξαγωγών μας ως χώρα, συνολικά. Δηλαδή αν υποθέσουμε ότι σήμερα που οι εξαγωγές μας είναι 27 δις ευρώ, σαν να έχουμε εξαγωγές σταφίδας 13,5 δις. Ενημερωτικά φέτος κλείσαμε με εξαγωγές σταφίδας 39 εκατ. ευρώ.

Το 2000 η χώρα είχε 60 νηματουργεία και παρήγαγε νήμα από βαμβάκι το οποίο το έκανε ρούχα. Σήμερα υπάρχει μόνο ένα νηματουργείο μεγάλο, ο Επίλεκτος στα Φάρσαλα. Το βαμβάκι μας εξάγεται στην Τουρκία κυρίως, παίρνουν οι αγρότες 350 εκατ. ευρω, γίνεται εκεί νήμα και το εισάγουμε πληρώνοντας 1,5 δισ., και τα ρούχα του Ελληνικού Στρατού φτιάχνονται στα Άδανα της Τουρκίας. Αυτό έγινε. Αυτή τη χώρα φτιάξαμε και καλούμαστε όλοι μας να την αλλάξουμε. Και την καταταντήσαμε έτσι με σειρά εγκληματικών πολιτικών για τη ανάπτυξη μετά το 1980.

Η χώρα μας είναι η δεύτερη σε βιοποικιλότητα στον πλανήτη, με αποτέλεσμα οι παραγωγές της να έχουν μεγάλη ιδιαιτερότητα άρα και ποιότητα. Η διεθνοποιημένη αγορά έχει οδηγήσει (όλο και περισσότερο) την πρωτογενή παραγωγή σε μια κατεύθυνση συμπίεσης του κόστους, κυρίως μέσα από πρακτικές μη ασφαλούς παραγωγής και αναζήτησης πρώτων υλών που εξυπηρετούν την μαζική βιομηχανία τροφίμων.

Η Ελλάδα, σαν μια περιοχή πρωτογενούς παραγωγής, δεν μπορεί να ανταγωνιστεί με όρους μαζικής φτηνής, παραγωγής, γιατί το μέγεθός της δεν επιτρέπει την μετάβαση σε τέτοιου είδους εκμεταλλεύσεις. Το πλεονέκτημά της (υπήρξε και οφείλει να συνεχίσει να υπάρχει) ήταν οι μικρές παραγωγές που με κόπο, μεράκι και σεβασμό στον άνθρωπο μπορούσε να αντλήσει από το χώμα της. Η Ελληνική γη και οι άνθρωποι της απόλυτα συμφιλιωμένοι με το κοινό τους μέλλον μπορούν να παράγουν καταπληκτικά προϊόντα.

Από τα 27 δίσ. ευρω εξαγωγές της Ελλάδος το 2014, τα 10 δις είναι ορυκτέλαια τα οποία προκύπτουν από το πετρέλαιο που εισάγουμε, 5 δίσ. προϊόντα πρωτογενούς παραγωγής από τα οποία 1 δις ψάρια (είμαστε πρώτοι σε εξαγωγές τσιπούρας και λαβρακιού στον κόσμο), 4 δις τρόφιμα, 1 δις γενόσημα φάρμακα. Δηλαδή το 35 % των εξαγωγών μας αφορούν την γη. Άρα η απάντηση στην ερώτηση και τι έγινε που η Ελλάδα έχει συρρικνώσει την παραγωγή της, είναι σαν να απεμπολούν οι Άραβες το πετρέλαιο.

Μερικοί «έξυπνοι» σύμβουλοι προσπαθούν να πείσουν τους ιθαγενείς ότι θα βγούν από την κρίση με τη δημιουργία start-ups, τους λένε όμως τη μισή αλήθεια. Οι νεοφυείς επιχειρήσεις, Ελληνιστί (τον όρο start-up τον άκουσα σε ένα συνέδριο στην Καλαμπάκα το 1995), είναι διέξοδος φυσικά. Σε ποιο τομέα όμως; Στην πληροφορική; Η μήπως στην μικροηλεκτρονική;

Όχι κύριοι σύμβουλοι επιχειρήσεων. Η σύγχρονη γεωργία μικρών χωρών όπως η Ελλάδα απαιτεί μικρές παραγωγές εξειδικευμένων προϊόντων τα οποία:
Είτε θα χρησιμοποιηθούν ως πρώτη ύλη για την παραγωγή καινοτόμων, μοναδικών τροφίμων, ελκυστικών στον καταναλωτή, ικανών να εξαχθούν στην παγκόσμια αγορά
Είτε θα εξαχθούν ως έχουν, ως μοναδικά ελληνικά προϊόντα, ύστερα από μία βασική επεξεργασία (όπως καθαρισμός), και κατάλληλα συσκευασμένα με βάση τις διεθνείς προδιαγραφές.

Και στις δύο περιπτώσεις επιτυγχάνεται η παραγωγή τελικού διατροφικού, μοναδικού, Ελληνικού προϊόντος το οποίο θα πωληθεί στην διεθνή αγορά ως Greek brand name, με υψηλή προστιθέμενη αξία, και συνεπώς με υψηλή τιμή τέτοια που να εξασφαλίζει τελικά ικανοποιητικό εισόδημα σε όλους τους εμπλεκόμενους στην διαδικασία συμπεριλαμβανομένων και των γεωργών.

Ένα παράδειγμα: Ένα μεγάλο μέρος του Ελληνικού ελαιολάδου έχει τέτοια περιεκτικότητα σε φαινόλες, οι οποίες του επιτρέπουν να έχει ισχυρισμό υγείας ότι προστατεύει από την οξείδωση της χοληστερόλης και βοηθά στην υγεία των αγγείων. Όμως μόνο ελάχιστο μέρος του τυποποιείται έτσι, για να πουλιέται ως φάρμακο σε φαρμακεία και ακριβά καταστήματα στο εξωτερικό. Χαρακτηριστικά ένα τέτοιο ελαιόλαδο με ισχυρισμό υγείας πουλιέται πάνω από 80 ευρώ το κιλό, σήμερα σε πολλά σημεία στην Νέα Υόρκη.

Μια τέτοια παρέμβαση θα σήμαινε έσοδα για τον παραγωγό περίπου 1,5 δις. Δηλαδή 10 φορές περισσότερα από ότι βγάζει τώρα.

Πότε επιτέλους θα ξεκινήσει αυτή η συζήτηση ντε;

* Ο κ. Δημήτρης Κουρέτας είναι καθηγητής Βιοχημείας-Βιοτεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, πρώην αναπληρωτής Πρύτανης.

Δημήτρης Κουρέτας: "Το Ποτάμι είναι ένα μόρφωμα που εξυπηρετεί το σύστημα"

από το larissanet.gr

Συνέντευξη στον Λευτέρη Παπαστεργίου

Υπήρξε υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Ποτάμι. Ο μοναδικός υποψήφιος από τη Λάρισα. Προσωπικός φίλος του Σταύρου Θεοδωράκη με χιλιόμετρα στην πλάτη, όσον αφορά τουλάχιστον τις πολιτικές μάχες, όλοι προεξοφλούσαν τη συμμετοχή του –και οι περισσότεροι την εκλογή του- με τα ψηφοδέλτια του Ποταμιού στις ερχόμενες εκλογές. Μέχρι; Μέχρι την στιγμή που με μια του επιστολή στο larissanet.gr δηλώνει την παραίτησή του από το κόμμα Θεοδωράκη, προχωρώντας παράλληλα σε απίστευτες κατηγορίες εναντίον του μέχρι πρότινος φίλου του. Είχαν προηγηθεί κατηγορίες εναντίον του από μέλη του Ποταμιού. 

Ο λόγος για τον Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας κ. Δημήτρη Κουρέτα, ο οποίος απαντάει σήμερα στη Larissanet για όλα όσα προηγήθησαν αλλά και για όσα έπονται:

"ΒΟΜΒΕΣ" ΚΟΥΡΕΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΤΑΥΡΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Ενώ όλοι ήταν σίγουροι για την υποψηφιότητα σας με το Ποτάμι, και πολλοί μάλιστα προεξοφλούσαν και επιτυχία, εσείς ξαφνικά(;) δώσατε στη δημοσιότητα, μέσω του larissanet.gr μια επιστολή με την οποία ανακοινώνατε την αποχώρησή σας από το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη και μάλιστα με βαρύτατους πολιτικούς χαρακτηρισμούς. Τι ακριβώς συνέβη; Και γιατί αυτή τη χρονική στιγμή; Πολλοί λένε πως επειδή καταλάβατε ότι η υποψηφιότητά σας δεν «περπατούσε» επιλέξατε να κάνετε ζημιά λίγο πριν τις εθνικές εκλογές.

Να τα πάρουμε από την αρχή. Εδώ και 6 μήνες έδωσα μια συνέντευξη σε γνωστό ηλεκτρονικό site(Σ.Σ tvxs) όπου είχα τοποθετηθεί με  σαφήνεια στη συγκεκριμένη πολιτική θέση που θα έπρεπε να πάρει το Ποτάμι και όχι σε αυτά που διέβλεπα ότι θα έκανε στη συνέχεια. Άλλωστε το ίδιο έκανε και ο Γιώργος ο Γραμματικάκης πριν 3 μήνες με συνέντευξη του στην «Αυγή». Από τότε έκανα κριτική μέσα στα όργανα του κόμματος σε πολλαπλά επίπεδα. 

Το κυριότερο πρόβλημα ήταν η μη λειτουργία βασικών δομών όπως η Πανελλήνια επιτροπή. Όλα περνούσαν από τον Σταύρο και τη συντονιστική χωρίς να μαθαίνουμε τίποτα. Μαθαίναμε από τις εφημερίδες. 

Ένα άλλο θέμα πολύ σοβαρό κατά τη γνώμη μου αλλά και σύμφωνα με τη γνώμη όλων όσων παραιτήθηκαν μετά από μένα ( Π.Σαμαράς μέλος της Πανελλήνιας, συντονίστρια Ρεθύμνου, συντονιστής Πάτρας, Μέλη της επιτροπής διαλόγου που παραιτήθηκαν, κλπ) ήταν η λειτουργία αδιαφανών δομών που στην ουσία «φακέλωναν» όσους εξέφραζαν κριτική στον Θεοδωράκη. 

Αυτά τα άτομα λειτουργούν ακόμη ως διαδικτυακοί μεσολαβητές-«κατάσκοποι» μεταφοράς πληροφοριών , παρακολουθούσαν τις αναρτήσεις μας στο διαδίκτυο και όσοι εξέφραζαν κρίσεις στοχοποιούνταν ή περιθωριοποιούνταν. Το ίδιο συνέβαινε και σε επίπεδο Λάρισας με κάποια στελέχη του κόμματος.

Καταλαβαίνετε ότι η λειτουργία αυτή δεν συνάδει με τις αρχές της δημοκρατίας, της διαφάνειας και της ελευθερίας του λόγου. Έτσι είχα αποφασίσει εδώ και αρκετό καιρό ότι δεν επιθυμούσα την περαιτέρω εμπλοκή μου και θα έκρινα εγώ τον χρόνο αποχώρησης από το κόμμα. Άλλωστε τα παραπάνω από 10 μέλη και στελέχη που παραιτήθηκαν μετά από μένα δεν νομίζω ότι σκεφτόμασταν εκδικητικά. 

Αλλά, κοιτάξτε φέρω την ευθύνη διότι πίστεψα στο Ποτάμι και μαζί με μένα και πολλοί άλλοι άνθρωποι. Υπό αυτή την έννοια είχα χρέος να μιλήσω και δεν επρόκειτο να χαριστώ σε κανένα, όπως ποτέ δεν το έχω κάνει. Απόδειξη, ότι ποτέ δεν συζήτησα για υποψηφιότητα είναι το ότι δεν με πήρε κανείς τηλέφωνο όλη αυτή την περίοδο. Δεν ήμουν ούτε σε επιτροπές διαλόγου, ούτε τίποτα.

Όλα αυτά που μόλις μου καταγγέλλετε τα καταλάβατε τώρα; Λίγο πριν τις κάλπες; Πιο ήταν το καθοριστικό σημείο που σας οδήγησε στην έξοδο;

Το καθοριστικό ήταν οι οδηγίες της οργάνωσης που εστάλησαν τον Νοέμβριο και οι οποίες είδαν το φώς της δημοσιότητας πριν μια εβδομάδα. Επρόκειτο ουσιαστικά για μια οργάνωση τελείως αντιδημοκρατική με οδηγίες που παραπέμπουν σε άλλες εποχές. 

Είναι δυνατόν σήμερα στην εποχή μας να στήνεις κόμμα με πυρήνες σε κάθε πόλη, όπου ο αρχηγός τους ( πυρηνάρχης κατά τις οδηγίες) θα μαζεύει τα μέλη να πηγαίνουν βόλτα στο Αλκαζάρ, χωρίς να μιλάνε πολιτικά, με σκοπό να τους πουλάει κουπόνια, και αν κάποιο μέλος ενδιαφέρεται για πολιτική συζήτηση, να απομονώνεται. Αυτό δεν γινόταν ούτε στη Σοβιετική Ένωση  το 1950. 

Διαχώρισα τη θέση μου γιατί όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με το Ποτάμι που φτιάξαμε τον Φεβρουάριο. Για δείτε πόσοι από τους πρώτους 30 που πρωτοβγήκαμε τον Μάρτιο, υπάρχουν σήμερα. Που είναι η Βάσω Κιντή, ο Κώστας Αργυρός, ο Πατέστος που διεγράφη με  SMS, ο Χάρης ο Μαθιόπουλος και τόσοι άλλοι. Που είναι η Μαρία η Καρχιλάκη. Έμεινε 10 μέρες και έφυγε τρέχοντας.

Κάνατε μια πολιτική πρόβλεψη η οποία συζητήθηκε αρκετά. Είπατε λίγο πολύ πως ο Σταύρος Θεοδωράκης θέλει στο κόμμα του βουλευτές άφωνους για να μπορέσει να τους χρησιμοποιήσει με το σύστημα. Για πιο ακριβώς «σύστημα» μιλάτε;

Κοιτάξτε τι γίνεται πλέον σήμερα. Χωρίς να υπάρχει καμία απόφαση του ανώτατου οργάνου συγκεντρώνει  χώρους και άτομα από την ακραία νεοφιλελεύθερη Ξαφά της Δράσης μέχρι κάποιους Οικολόγους. Μα είμαστε σοβαροί; 

Πως να φτιάξουν πολιτικό πλάνο μαζί η Ξαφά (εκπρόσωπος του ΔΝΤ), ο Τατσόπουλος, ο Γραμματικάκης, ο Λυκούδης και ο Βαλλιανάτος; Μιλάμε για Οργουελικό σενάριο. Όταν δίνεις εκλογική στέγη σε εκλογικά ανύπαρκτους όπως οι μεταρρυθμιστές του κ. Λυκούδη, ή σε ότι απέμεινε από τη Δράση που ζήτημα είναι αν υπάρχει εκλογικά, τι δεν καταλαβαίνετε; Όταν ανασταίνεις ένα νεκρό αυτός θα είναι πάντα υποτακτικός. Δείτε πώς στήνονται τα ψηφοδέλτια σε όλη τη χώρα. 

Άρα θεωρώ και μέχρι τώρα επιβεβαιώνομαι ότι ο κύριος Θεοδωράκης είχε εξαρχής αυτό το σκοπό , δηλαδή να δημιουργήσει ένα μόρφωμα που για χάρη της κυβερνησιμότητας μπορεί να κάνει τα πάντα. Όταν αποκαλεί τον Σαμαρά ακροδεξιό στις 30 Δεκεμβρίου, και στις 31 λέει οτι το Ποτάμι θέλει να κυβερνήσει με όποιον βγει πρώτος, καταλαβαίνετε ότι μόνος σκοπός είναι η συμμετοχή στην κυβέρνηση, και αυτό δεν μπορούν να το δεχθούν άνθρωποι όπως εγώ. 

Το σύστημα που μιλάω είναι όλο αυτό το οποίο είναι υπεύθυνο για ότι έχει συμβεί και έχει διαλύσει τη χώρα μέχρι τώρα. Αυτό που θέλει μια χώρα έτσι όπως έχει γίνει.

Αυτή είναι μια «κατηγορία» η οποία ακολουθεί τον Θεοδωράκη από την αρχή της προσπάθειάς του. Μήπως είναι υπερβολικά όσα λέγονται και μάλιστα χωρίς καμία απόδειξη;

Νομίζω πως με την απάντηση που μόλις σας έδωσα εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τα όσα υποστηρίζω.

Ποια η πρόβλεψή σας για το αποτέλεσμα των εκλογών της 25 Ιανουαρίου;

Θα υπάρχει μεγάλη πόλωση. Η Ελλάδα, το 2010, ήταν σε πολύ καλύτερη οικονομική θέση – αφού η ανεργία ήταν ακόμη περιορισμένη, το ΑΕΠ ικανοποιητικό, η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων δεν είχε εξαντληθεί, η αξία των ακινήτων ήταν υπερδιπλάσια από τη σημερινή, το ιδιωτικό χρέος από τα μικρότερα στην Ευρώπη, οι μισθοί, οι συντάξεις και τα εισοδήματα σε πολύ υψηλότερα επίπεδα, το κοινωνικό κράτος λειτουργούσε, οι επιχειρήσεις δεν είχαν ακόμη χρεοκοπήσει, οι τράπεζες ήταν από τις υγιέστερες διεθνώς κοκ.

Η χώρα ήταν λοιπόν σε θέση να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος της, εάν τα επιτόκια ήταν σε λογικά επίπεδα, ακόμη και αν υποθέσουμε πως η απότομη αύξηση του, σε σχέση με το 2008 και το 2009 (λόγω της πτώσης του ΑΕΠ, καθώς επίσης της σκόπιμης διόγκωσης των ελλειμμάτων), ήταν φυσιολογική – δεν εξυπηρετούσε δηλαδή σκοπιμότητες. Εν τούτοις, η Ελλάδα ήταν η πρώτη αναπτυγμένη χώρα που οδηγήθηκε στο ΔΝΤ, για να διευκολυνθεί η είσοδος του στην Ευρωζώνη – ενώ η πολιτική που της επιβλήθηκε, επιδείνωσε κατά πολύ την οικονομία της. 

Εκτός αυτού, υποχρεώθηκε να υπογράψει στα τέλη του 2011 το εγκληματικό PSI το οποίο, μεταξύ πολλών άλλων δυσκολιών που της προκάλεσε, την εγκλώβισε στο ευρώ – αφού δεν επέτρεπε πλέον τη μετατροπή του εξωτερικού χρέους σε τυχόν εθνικό νόμισμα (έως τότε ήταν εφικτό, με μία απλή απόφαση της Βουλής). Θέλω να συμμετάσχω στην ανάδειξη αυτών των πολιτικών και στην καταδίκη τους. Τα κόμματα με αμφισημίες τύπου Ποτάμι ( όπως εκφράζονται σήμερα) θα στριμωχθούν πολύ.

Θα ήθελα, τέλος, και την πρόβλεψή σας για το νέο κόμμα του Γιώργου Παπανδρέου, δεδομένου, και διορθώστε με αν κάνω λάθος, πως διατηρείται μια σχέση με το περιβάλλον του πρώην Πρωθυπουργού.

Ειλικρινά δεν ξέρω πώς θα πάει. Πάντως έχει μεγάλη δεξαμενή ο χώρος των Παπανδρεϊκών. Θεωρώ πιθανόν να αφήσει εκτός βουλής ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι. 

Επειδή έχει ξαναγραφεί οτι διατηρώ μια σχέση με το περιβάλλον Παπανδρέου, εγώ βρισκόμουν στην Αμερική τέλη δεκαετίας ’80,όπου γνώρισα τον αδερφό του Ανδρέα με τον οποίο έχω μια φιλία καθώς και με τη μητέρα του, αλλά όπως έχω με χιλιάδες ανθρώπους. Αυτή είναι η σχέση. Αλλοίμονο να κάναμε σχέσεις με ανθρώπους που συμφωνούμε πολιτικά. Αν ήθελα να το εκμεταλλευτώ θα το είχα εκμεταλλευτεί όταν ο Παπανδρέου ήταν πανίσχυρος. Δεν είμαι όμως τέτοιος τύπος γι αυτό και δεν το έκανα.

ENTYΠΗ LARISSANET