του Γιώργου Παπασπυρόπουλου
Ο κόσμος στρέφεται δεξιά. Η ψήφος στον Ορμπάν, στον Φάρατζ, τη Λεπέν, την εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή, το ρατσιστή Τραμπ, τις αυστριακές προεδρικές εκλογές είναι ακροδεξιά, εθνικιστική, ρατσιστική. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Το γεγονός ότι ο Σάντερς στις ΗΠΑ, ο Κόρμπιν στην Βρετανία, το Podemos στην Ισπανία δεν μπορούν να υλοποιήσουν την αριστερή στροφή, δείχνει ότι οι κοινωνίες έχουν μετατοπιστεί πίσω στο έθνος-κράτος, τον απομονωτισμό, τον προστατευτισμό από τις γεωπολιτικές αναστατώσεις. Εντέλει από την παγκοσμιοποίηση.
Οι εργαζόμενοι και η μεσαία τάξη της Δύσης υποφέρουν από τον κινέζικο ελεύθερο ανταγωνισμό που επέτρεψε το ελεύθερο εμπόριο της παγκοσμιοποίησης. Δεν γίνεται να ανταγωνιστείς το τζάμπα.
Υποφέρουν από ανεργία αφού οι μεγάλες επιχειρήσεις έχουν μεταφερθεί στην πλειοψηφία τους στην Ασία. Υποφέρουν όμως και από το μεταναστευτικό ρεύμα που προσφέρει φτηνά μεροκάματα στις μεγάλες επιχειρήσεις που έχουν μείνει στη Δύση ή επαναπατρίζονται από τον Τρίτο Κόσμο. Οι τοπικές κοινωνίες αποδιοργανώνονται από τις παραγωγικές και γεωπολιτικές αναστατώσεις και δεν έχουν κανένα μέσο να αμυνθούν. Γι αυτό στρέφονται στον ρατσισμό, έστω και με προσχήματα, σε μια προσπάθεια να προστατευθούν μέσω του απομονωτισμού της "καθαρότητας". Ο αρχιεπίσκοπος δεν έλεγε τυχαία πρόσφατα ότι αν οι μετανάστες σκέφτονται να μείνουν για πολύ θα χαλάσουν την καθαρότητα της ελληνικής κοινωνίας...
Η αιτία της δεξιάς στροφής της κοινωνίας είναι η διαχείριση της παγκοσμιοποίησης από τον νεοφιλελευθερισμό. Μέσω αυτής απορύθμισε τις κοινωνίες, τις κοινωνικές τάξεις και τον τρόπο ζωής εθνών και τοπικών κοινωνιών στον "αναπτυγμένο" κόσμο. Διέλυσε το εργατικό κίνημα, τον εργατικό συνδικαλισμό, τον ιστό των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, την ενδογενή παραγωγικότητα, τις σταθερές αιώνων στις δυτικές κοινωνίες. Και ταυτόχρονα με τοπικούς πολέμους και επεμβάσεις δημιούργησε ένα τεράστιο απόθεμα φτωχών και απελπισμένων έτοιμων να αντικαταστήσουν την κάποτε ευημερούσα και οργανωμένη εργατική τάξη της Δύσης.
Σε όλα αυτά η Αριστερά δεν μπόρεσε να προτείνει εναλλακτικές. Η μεν σοσιαλδημοκρατία προσχώρησε άνευ όρων στον νεοφιλελευθερισμό η δε αντισυστημική ριζοσπαστική αριστερά προβάλλει απέναντι στις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης ευχές και ανθρωπισμό. Τίποτα δεν δείχνει να παρηγορεί τα παλιά έθνη πλέον πέρα από την επιστροφή στο παρελθόν. Κι εδώ είναι το πρόβλημα.
Η δεξιά δεν καταπολεμείται με όρους "προόδου κατά της συντήρησης".
Γιατί η συντήρηση είναι πλέον καταφύγιο.
