Το ίδιο παραμύθι: μια συνεχιζόμενη θεατρική παράσταση με τους γείτονες για να διατηρηθούν οι στρατιωτικές δαπάνες έξω από τις περικοπές

Αυτό είναι το "παραμύθι με τους δράκους" Αλέξη και όχι η πραγματικότητα της χρεοκοπίας...

Διαβάζουμε στα ΝΕΑ:

Σκληρές αερομαχίες και πάλι στο Αιγαίο

Πρώτη συνάντηση την Κυριακή των υπουργών Άμυνας Ελλάδας και Τουρκίας στην Αττάλεια.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011

Τελευταία ενημέρωση: 28/09/2011 22:18

Ανέβηκε ξαφνικά το θερμόμετρο των ελληνοτουρκικών σχέσεων σήμερα στους ουρανούς του Αιγαίου με αερομαχίες, ενώ οι υπουργοί Άμυνας των δυο χωρών έχουν ήδη συμφωνήσει να συναντηθούν την Κυριακή στην Αττάλεια για εφ όλης της ύλης "συζήτηση γνωριμίας". Μετά από ένα και πλέον έτος χωρίς αερομαχίες μεταξύ ελληνικών και τουρκικών αεροσκαφών, οι τούρκοι πιλότοι αντέδρασαν στην διαδικασία αναχαίτισης/αναγνώρισης που εφαρμόζουν παγίως τα ελληνικά αεροσκάφη αεράμυνας και στράφηκαν εναντίον τους.Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προκληθούν "εμπλοκές" (αερομαχίες) σε τρεις περιπτώσεις - η μια ιδιαίτερα σκληρή. (συνέχεια του άρθρου)

Αυτή η κακοφορμισμένη πληγή των υπέρογκων εξοπλιστικών δαπανών που παραδοσιακά τρέφεται με "επεισόδια" στο Αιγαίο -πιθανότατα συμφωνημένα κι από τις δυο πλευρές- και ο υφέρπον εθνικισμός που γιγαντώνεται όταν οι έμποροι όπλων ψάχνουν για νέες αγορές και οι εγχώριοι ενδιάμεσοι για νέες μίζες, κάποτε πρέπει να σταματήσει, να κλείσει. 

Εδώ και καιρό έχει ενεργοποιηθεί ο ενιαίος εναέριος χώρος στην ΕΕ (εδώ ο Ριζοσπάστης τον ...καταγγέλει ) και δεν υπάρχει κανένας λόγος - μετά και την σύνοδο της Λισαβώνας και την εγγύηση των κοινών συνόρων της ΕΕ- να σηκώνονται καν αεροπλάνα "αναχαίτισης" από την ελληνική πλευρά. Αρκούν οι τεκμηριωμένες καταγγελίες στις αρμόδιες υπηρεσίες της ΕΕ. 

Αυτό το θέατρο που συνεχίζεται -και από τις δυο πλευρές-, το παλιό παιχνίδι του εθνικισμού όπου η εσωτερική ένταση εκτονώνεται στον γείτονα με εθνικισμό και πόλεμο, για μας τουλάχιστον έχει τελειώσει. Μια από τις ευτυχείς πλευρές της ένταξής μας στην ΕΕ είναι και αυτή. Οπότε;

Η δύναμη Frontex δεν βεβαιώνει απλά την παράνομη μετανάστευση. Παρακολουθεί και κάθε παραβίαση του κοινού εναέριου χώρου από οποιονδήποτε. Προς τι λοιπόν οι υστερίες ενόσω συνεχίζεται το παζάρι με την τρόϊκα για περικοπές δαπανών; 

Για να εξαιρεθούν για άλλη μια φορά οι αμυντικές δαπάνες και οι συνοδές μίζες δισεκατομμυρίων; 

Όπως εξαιρέθηκε η εκκλησιαστική περιουσία, η άλλη μεγάλη ντροπή του έθνους μας;

Προφανώς τα καραγκιοζιλίκια θα συνεχιστούν, τουλάχιστον μέχρι την 6η δόση. Και θα επαναληφθούν όποτε χρειαστεί στο μέλλον. 

Πότε όμως θα βγουν οι "προοδευτικές" πολιτικές δυνάμεις να καταγγείλουν αυτό το σκηνικό και να ζητήσουν παύση των εξοπλισμών και του εθνικιστικού παραλογισμού εδώ και τώρα; 

Είμαστε ή δεν είμαστε στην ΕΕ; Ποιος λοιπόν οφελείται από την συντήρηση αυτού του κλίματος και ποιος επιβαρύνεται μέσα στην κρίση μάλιστα από τα έξοδα των καθημερινών τσαμπουκάδων χωρίς νόημα στο Αιγαίο; Και γιατί;

Αν υπήρχε τσίπα σε αυτήν την κυβέρνηση και το οικονομικό της επιτελείο, πρώτοι αυτοί θα έβαζαν στο τραπέζι της τρόϊκας περικοπή των εξοπλιστικών δαπανών και φορολόγηση της εκκλησίας. Έναντι ανακούφισης των εργαζομένων και συνταξιούχων -όσων τουλάχιστον δεν ήταν τρόφιμοι του πελατειακού κράτους και δεν φταίνε σε τίποτα! 

Αλλά που...

Στρατιωτικές Δαπάνες: ποιοι Διατηρούν τη Θηλιά στο Λαιμό της Χώρας;

Επικίνδυνη θηλιά στο λαιμό της χώρας θεωρούν οι Οικολόγοι Πράσινοι τη συνεχιζόμενη διατήρηση υψηλών στρατιωτικών δαπανών. 

Πρόσθετους λόγους ανησυχίας δημιουργούν:

• Τα δημοσιεύματα για αγορά νέων οπλικών συστημάτων αξίας 14,5 δις που ουσιαστικά αποτελούν εξαγωγή θέσεων εργασίας.
• Η εξαγγελία ότι, από τα εκατοντάδες στρατόπεδα που είχαν αρχικά εξαγγελθεί ότι θα κλείσουν, καταργούνται μόνο επτά Κέντρα Εκπαίδευσης του Στρατού Ξηράς.

Ακόμη μία φορά η κυβέρνηση άγεται και φέρεται από τοπικά μικροσυμφέροντα και αποδεικνύεται διστακτική μπροστά σε απαραίτητες τομές, που θα έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και δεκαετίες, ανεξάρτητα από το Μνημόνιο.

Ένα Μνημόνιο και για τους Εξοπλισμούς

Γιατί;

Φτάσαμε στην κορύφωση της κρίσης με συρρίκνωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα, όμως στις εξοπλιστικές δαπάνες δεν μειώνεται τίποτα! Αποπληθωρισμός στα εισοδήματα, πληθωρισμός στους εξοπλισμούς!

"Η Ελλάδα δαπανά το 3,98% του ΑΕΠ για αμυντικές δαπάνες, ποσοστό που είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο. Πρώτες είναι οι ΗΠΑ, με ποσοστό 4,68%. Εντύπωση προκαλεί ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτουν οι αναλυτές, η Ελλάδα σε ποσοστό του ΑΕΠ ξοδεύει 1,22 μονάδες περισσότερο από την Τουρκία." Γράφει η Ελευθεροτυπία και συνεχίζει:

"Γεγονός είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες οι εξοπλιστικές δαπάνες στις οποίες έχει προχωρήσει η χώρα μας είναι τεράστιες, με προμήθειες περισσοτέρων από 200 αεροσκαφών, προμήθειες πλοίων και υποβρυχίων, την ώρα που όλες οι χώρες της Ευρώπης δεν αγοράζουν υποβρύχια και κλείνουν τις μονάδες τους και τέλος, προμήθειες αρμάτων και πυροβόλων για να προετοιμαστούμε για έναν πόλεμο όμοιο με τον Δεύτερο Παγκόσμιο." (!!!)

Ο ΥΕΘΑ όμως, απαντά στην Βουλή σε αιτιάσεις βουλευτών ότι "περιουσίες, ενδεχομένως και πολιτικές καριέρες" φτιάχτηκαν "γύρω από τους αμυντικούς εξοπλισμούς" (Πάνος Μπεγλίτης) και "για εξοπλιστικά προγράμματα χωρίς οφέλη της χώρας" (ΓΓ ΥΕΘΑ) ότι "ο Προϋπολογισμός του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας που το 2009 ήταν 6,4 δισεκατομμύρια ευρώ (3,57% του ΑΕΠ) , το 2010 προβλέπεται να κλείσει πολύ κάτω από το προϋπολογιζόμενο ποσό των 5,76 δισεκατομμυρίων ευρώ (3,28% του ΑΕΠ)". Κι αυτό το θεωρεί πρόοδο...

Αλλά η πολιτική ουσία βρίσκεται στην παρακάτω διατύπωσή του: 

"Η εφαρμογή του Μνημονίου δεν συνδέεται ούτε άμεσα ούτε έμμεσα, ούτε ρητά ούτε σιωπηρά με την πραγματοποίηση και πολύ περισσότερο με την επέκταση εξοπλιστικών προγραμμάτων. Άλλωστε η εξωτερική πολιτική και η άμυνα της χώρας συγκροτούν το σκληρό πυρήνα της κρατικής κυριαρχίας, της εθνικής κυριαρχίας και δεν επρόκειτο ποτέ η Κυβέρνησή μας να διαπραγματευτεί ζητήματα εθνικής κυριαρχίας. Γι’ αυτό το λόγο δεν τέθηκε από την πλευρά των εταίρων μας κανένα ζήτημα γύρω από την άμυνα της χώρας."

Με λίγα λόγια η κυβέρνηση "δεν διαπραγματεύεται" ζητήματα εξοπλισμών την ώρα που διαπραγματεύεται το εισόδημα των εργαζομένων, τις συντάξεις και τα εργασιακά τους δικαιώματα γιατί υποτίθεται δεν μπορεί να κάνει αλλιώς...

Αυτή είναι μια επιλεγμένα σκληρή ταξική πολιτική. 
Οι προμήθειες και οι μίζες των ημετέρων, και τα οφέλη στις βιομηχανίες ΗΠΑ, Γερμανίας, Γαλλίας βαπτίζονται "ζητήματα εθνικής κυριαρχίας" και διαφεύγουν του μνημονίου! 

Όπου θέλουμε μπορούμε... Όπου δεν θέλουμε κρυβόμαστε πίσω από την τρόϊκα...

Στην ουσία λοιπόν: Πρωταθλητές στους εξοπλισμούς KAI εν μέσω κρίσης; 
Γιατί;
Γιατί μια χρεοκοπημένη χώρα μέλος της ΕΕ, συνεχίζει να ξοδεύει παρανοϊκά ποσά για την "άμυνα";  

Ποιος μας απειλεί και δεν έχουμε αρκετά όπλα να τον αντιμετωπίσουμε; 

Τα σύνορά μας δεν αποτελούν ευρωπαϊκά σύνορα όπου περιπολεί η Frontex; 

Δεν είναι η άμυνά τους επίσης "εγγυημένη" στα πλαίσια του ΝΑΤΟ;
Και οι διαφορές με τους γειτόνους μας γιατί δεν επιλύονται προς αμοιβαίο όφελος με απευθείας διαπραγματεύσεις ή προσφυγή σε διεθνείς οργανισμούς;
Ποιος ωφελείται από την υποδαύλιση του εθνικισμού; 

Τι τα θέλουμε τα όπλα, τα κανόνια τα σπαθιά; Να τα κάνουμε περιουσίες να χορταίνει η λαμογιά;

Πιο προκλητική ταξική πολιτική από την συνέχιση των εξοπλισμών δεν υπάρχει σε αυτήν την χώρα. Ο εθνικισμός είναι ένα πανάκριβο σπορ που πληρώνουμε όλοι για να ωφελούνται οι βασικοί μας πιστωτές. Ακόμη κι ο  Ερντογάν μας πρότεινε την άνοιξη αμοιβαία μείωση εξοπλισμών κατά 20% και δεν το δεχτήκαμε... 

Οι έμποροι των όπλων φαίνεται ότι έχουν μεγαλύτερη επιρροή στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ από την έξαρση της ανεργίας και την ύφεση στην αγορά, την φτώχεια των μισθωτών και την χρεοκοπία των μικρομεσαίων.

Πάγωμα λοιπόν των εξοπλιστικών δαπανών τώρα. 
Δέσμευση των οφειλόμενων ποσών στους προμηθευτές και χρήση τους στις δημόσιες επενδύσεις για την ανάπτυξη και την κοινωνική πολιτική - να αντισταθμίσουν τις απώλειες εισοδήματος των μισθωτών και να ενισχύσουν τα επιδόματα των ανέργων. 

Κι ας κατάσχουν οι πιστωτές μας τα υποβρύχια που γέρνουν και τα μη εξοπλισμένα ελικόπτερα. Τους τα χαρίζουμε.
Έχουμε συσσωρεύσει αρκετά όπλα για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια τουλάχιστον. 
Μόνο που δεν τρώγονται...

*πηγή εικόνας: elliniki-stratigiki.blogspot.com

Ο εικονικός πόλεμος στο Αιγαίο

από το ιστολόγιο άρθρο ημέρας

* Τώρα που μοιάζει να γίνεται γενικό ξεκαθάρισμα των οικονομικών μας, ήρθε νομίζω η ώρα να προβληματιστούμε σοβαρά για το τί πληρώνουμε ως χώρα για αμυντικούς εξοπλισμούς, πόσο νόημα έχει και τί μπορούμε να περισώσουμε. Το να κοπούν πχ τα άρματα μάχης και τα αεροσκάφη από τις στρατιωτικές παρελάσεις ήταν το πιο εύκολο και πιο επικοινωνιακό μέτρο. Μπορούμε να κάνουμε πολλά περισσότερα στο πλαίσιο μιας γενικότερης αναθεώρησης της αμυντικής μας πολιτικής. Και δεν είναι μόνο η Τουρκία. Για παράδειγμα είναι καιρός να απαλλαχθούμε από τις στρατιωτικές μονάδες στα σύνορα μας με τη Βουλγαρία. Ο κίνδυνος από το Βορρά, αν μη τι άλλο, δεν υφίσταται πλέον...(stel)

Ο εικονικός πόλεμος στο Αιγαίο

του Μακάριου Δρουσιώτη*

Ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας Ενκεμέν Μπαγίς επανέλαβε τις προάλλες την πρότασή του προς την Ελλάδα για πάγωμα των αμυντικών δαπανών από τις δύο χώρες, επαναλαμβάνοντας αυτά που είπε προ μηνός, μιλώντας σε Ελληνοκύπριους δημοσιογράφους στην Κωσταντινούπολη.

Η πρόταση αυτή αντιμετωπίστηκε από ορισμένους με καχυποψία και χλευασμό ή θεωρήθηκε ύποπτη, επειδή υπονομεύει την ασφάλεια της χώρας.

Κατ' αρχάς, αν κινδυνεύει η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας δεν είναι από την αναποτελεσματική άμυνα, αλλά από την αναιμική της οικονομία. «Χάσαμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας», είπε ο πρωθυπουργός όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τα τεράστια ελλείμματα. Κι αυτό δεν ήρθε ως αποτέλεσμα ενός πολέμου, αλλά από τις συνέπειες της επιτήρησης. Ο κίνδυνος ενός πολέμου στο Αιγαίο είναι σχεδόν ανύπαρκτος. Οταν δεν έγινε το 1974, οι πιθανότητες να γίνει με τα σημερινά δεδομένα είναι μηδενικές. Το Αιγαίο προέκυψε ως πρόβλημα μετά το 1974 και το προκάλεσε η Τουρκία ως αντιπερισπασμό για να εδραιώσει την κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου. Η Ελλάδα έπεσε στην παγίδα του εξοπλιστικού ανταγωνισμού που έχει αφαιμάξει την οικονομία της. Στην ουσία πρόκειται για έναν εικονικό πόλεμο, που στοίχισε από το 1974 στο ελληνικό κράτος 120 δισ. ευρώ, ενώ μόνο σε αναχαιτίσεις εκτιμάται ότι δαπανήθηκαν 75 δισ. ευρώ!

Σαφώς και υπάρχει τουρκική πρόκληση στο Αιγαίο με υπερπτήσεις πάνω και από κατοικημένα νησιά. Διότι η ελληνοτουρκική κρίση είναι λόγος ύπαρξης του στρατοκρατικού κατεστημένου στην Αγκυρα. Αυτή την περίοδο η Τουρκία συγκλονίζεται από τις αποκαλύψεις για το σχέδιο πραξικοπήματος «Βαριοπούλα». Μέρος του σχεδίου ήταν η προβοκατόρικη κατάρριψη τουρκικού F16 για να προκληθεί κρίση με την Ελλάδα. Ενα πρόβλημα, που ξεκίνησε σαν αντανάκλαση του Κυπριακού, εξελίχθηκε σε εργαλείο εσωτερικής πολιτικής και είναι στον πυρήνα ενός φαύλου κύκλου που παράγει κρίσεις, συντηρεί την ένταση και παρεμποδίζει την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Βέβαια, η αιτία των κρίσεων είναι η κατοχή της Κύπρου και χωρίς τη λύση του Κυπριακού δεν μπορεί να υπάρξει εξομάλυνση σχέσεων. Ο σχεδιασμός της ένταξης της Κύπρου ολόκληρης στην Ε.Ε. και η παραχώρηση ημερομηνίας έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων στην Τουρκία ήταν ριζοσπαστικός. Διότι άλλαζε εντελώς το πλαίσιο των σχέσεων από αυτό της σύγκρουσης σε εκείνο της συνεργασίας.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού, το 2004, η Κύπρος και η Ελλάδα απέκτησαν αποτελεσματικό μοχλό πίεσης στην Τουρκία: λύση έναντι ημερομηνίας. Σ' εκείνη την ιστορική καμπή, οι Τ. Παπαδόπουλος και Κ. Καραμανλής εμφανίστηκαν αυτοπροσώπως στον Τ. Ερντογάν με την πρόταση: «Σου χαρίζουμε την ημερομηνία, άσε μας το πρόβλημα» («Κ.Ε.» 7/3/2010). Υστερα στήθηκε ένας χορός διεθνούς συνωμοσίας κατά του Ελληνισμού και οι ίδιοι αυτοπροσδιορίστηκαν αντιστασιακοί. Αν άλλη ήταν η διαχείριση, ίσως άλλη να ήταν σήμερα και η μοίρα της Ελλάδας.

Ανεξαρτήτως του αν θα μπορέσει ποτέ η Τουρκία να γίνει πλήρες μέλος της Ενωσης, οι αλλαγές που προκάλεσε ο στόχος της ένταξης είναι επαναστατικές. Η σημερινή Τουρκία επιθυμεί και επιδιώκει την εξομάλυνση των σχέσεών της με την Ελλάδα, διότι είναι προς το δικό της συμφέρον. Η κυβέρνηση του ΑΚΡ βρίσκεται σε ευθεία ρήξη με το κεμαλικό κατεστημένο, διότι επιδιώκει να μεταρρυθμίσει τη χώρα με όχημα την ένταξη στην Ε.Ε. Στην Τουρκία δίνεται αυτή την περίοδο μια μεγάλη μάχη. Η Ελλάδα (και η Κύπρος) θα πρέπει να διαλέξουν στρατόπεδο. Να επιλέξουν τι γείτονα θέλουν να έχουν, όχι για τα επόμενα χρόνια, αλλά για τις επόμενες γενιές.

Η Ελλάδα θα πρέπει να διαλέξει αν θα διαθέτει τον εθνικό της πλούτο στην πρόοδο, την παιδεία και την υγεία ή αν θα τον σπαταλάει σε πολεμικά εργαλεία. Αν θα ξελασπώσει αυτή η χώρα ή αν θα κλαίει τη μοίρα της και θα καταριέται τους ξένους που τη... μισούν και την εκδικούνται.

* Ελευθεροτυπία