Η Αριστερά και οι νέοι "πονηροί" του αέναου Κρατικού Μηχανισμού

Δημόσιο: Επειδή "όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα"...

Η προειδοποίηση του πρωθυπουργού (και προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ) προς τους "πονηρούς", σε αυτή τη φάση, θα έχει ουσία, αν την πάρουν πάνω τους οι αριστεροί και οι αριστερές και κατορθώσουν να κινητοποιήσουν σε αυτή την κατεύθυνση τα τίμια στοιχεία εντός του κρατικού μηχανισμού.

Η αριστερά, γενικά, δεν κινδυνεύει να χάσει το "ηθικό πλεονέκτημα" γιατί αυτό είναι και στοιχείο της ταυτότητας, της, αν το χάσει παύει να είναι "αριστερά". Ο υπαρκτός όμως κίνδυνος είναι, διαχειριζόμενη έναν κρατικό μηχανισμό ο οποίος ΔΕΝ είναι δομημένος και στη λογική της "ηθικής στάσης", να πάθει αυτό που παθαίνει, κατά πως λέει και ο λαός μας, "όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα"...

Για να προφυλαχτεί από αυτόν τον κίνδυνο, δεν είναι αρκετές μόνο οι επιδιώξεις. Δεν είναι καν αρκετή η δήλωση του πρωθυπουργού στην προηγούμενη σύνοδο της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, για όσους σκέφτονται ή επιδιώκουν να αποκτήσουν ή να εκμεταλλευτούν προνόμια.

Ο κρατικός μηχανισμός είναι διαρθρωμένος με τέτοιο τρόπο που να δίνει προνόμια σε όσους συμμετέχουν στα ανώτερα κλιμάκιά του. Δεν μιλάμε εδώ μόνο για την ιεραρχία της διοίκησης, κρατικός μηχανισμός με την ευρεία έννοια είναι το σύνολο των δομών που ελέγχονται ή εποπτεύονται από το κράτος. Αρκετές φορές, όπως φαίνεται να συμβαίνει με την περίπτωση μερικών ΔΕΚΟ, αυτά τα προνόμια είναι είτε μισθολογικά, είτε συνταξιοδοτικά, είτε άλλα τέτοιου είδους που οι «εσωτερικοί μηχανισμοί» τους τα γνωρίζουν πολύ καλά.

Είναι γνωστό εξάλλου ότι μέρος της  διαδικασίας αναπαραγωγής  αυτών των εσωτερικών μηχανισμών, εντός της διοίκησης, αλλά και στις ΔΕΚΟ, είναι  η «διαχείριση των προνομίων», με άλλα λόγια η μεταφορά «της γνώσης» για την ύπαρξή τους στις κάθε φορά νέες διοικήσεις. "Κρυφά ταμεία", "καλοί προμηθευτές", "παράξενες ρυθμίσεις που ανασύρονται σε κάποια δύσκολη στιγμή" είναι μερικές μόνο από τις "γνώσεις" των οποίων τα κλειδιά κρατούν οι "εσωτερικοί μηχανισμοί" προκειμένου να κάνουν τους εαυτούς τους απαραίτητους.

Αυτά τα "προνόμια" καθ' όλα νόμιμα τις περισσότερες φορές, άλλα και αρκετά που ξεπερνούν ακόμα και τα στάνταρντ της αστικής νομιμότητας καθώς και οι μηχανισμοί "φορείς" τους, είναι που αν δεν ξηλωθούν, θα αποτελούν πάντα τη θρυαλλίδα που θα είναι ικανή να τινάξει στον αέρα το "ηθικό πλεονέκτημα", όχι της αριστεράς, αλλά της αριστερής κυβέρνησης.

Σε αυτές τις συνθήκες,  δεν είναι περίεργο που κάποιοι, ελάχιστοι, που το τελευταίο διάστημα "είδαν φως και μπήκαν" και ενδεχομένως μερικοί από αυτούς να κατέλαβαν και θέσεις στον κυβερνητικό και κρατικό μηχανισμό, να είναι οι πρώτοι που θα τρέξουν να κάνουν χρήση τους.

Για τους αριστερούς και τις αριστερές, το "ξήλωμα" αυτών των προνομίων και αυτών των μηχανισμών, εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να είναι δουλειά μόνο της κυβέρνησης. Διαβάζοντας κανείς το άρθρο του Κ. Δουζίνα "κράτος και αριστερά", αντιλαμβάνεται αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα σήμερα: Η κυβέρνηση αυτό που ουσιαστικά ελέγχει είναι στην ουσία τα γραφεία των… υπουργών της. "Το μετεμφυλιακό Κράτος, δημιούργημα και λάφυρο του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, παρέμεινε πιστό στους δημιουργούς του" γράφει ο Δουζίνας και έχει δίκιο.

Ο "κοινωνικός έλεγχος" είναι το κλειδί για τον έλεγχο της κατάστασης. Πράγματι, αυτός έχει ήδη θεσμοθετεί όπως έχουν θεσμοθετηθεί μια σειρά από άλλες σημαντικές παρεμβάσεις στον δημόσιο τομέα. Όμως σε συνθήκες γενικότερης απαξίωσης της πολιτικής, είναι δύσκολο σε αυτή τη φάση αυτός αφενός μεν να πάρει την έκταση που πρέπει, αφετέρου δε να έχει τα αποτελέσματα που χρειάζονται. Όπως επίσης και το συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων στο δημόσιο, που έχοντας γνώση του τρόπου λειτουργίας τόσο του δημοσίου, όσο και τον μηχανισμών του, δεν φαίνεται διατεθειμένο να μπει σε συγκρούσεις που θα το φέρουν σε αντιπαράθεση με αυτούς τους «εσωτερικούς μηχανισμούς».

Τούτων δοθέντων, για την αποκάλυψη  και τον έλεγχο των προνομίων και των μηχανισμών, βάρος πέφτει και στους αριστερούς και αριστερές, είτε αυτοί είναι εργαζόμενοι στο δημόσιοι, είτε είναι χρήστες των υπηρεσιών του.

Για να το πούμε διαφορετικά, η προειδοποίηση του πρωθυπουργού (και προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ) προς τους "πονηρούς", σε αυτή τη φάση θα έχει ουσία, αν την πάρουν πάνω τους οι αριστεροί και οι αριστερές και κατορθώσουν να κινητοποιήσουν σε αυτή την κατεύθυνση τα τίμια στοιχεία εντός του κρατικού μηχανισμού!

πηγή: mplokia.gr

"Κυβέρνηση της εξορίας": Δημόσιοι υπάλληλοι παρεμποδίζουν με κάθε τρόπο το έργο των υπουργών - πιστωτές συμπεριφέρονται ως αποικιοκράτες αντιβασιλείς...

Κράτος και Αριστερά

του Κώστα Δουζίνα*

Λίγο πριν από τις εκλογές του 2012, το περιοδικό των πλουσίων "Forbes" δημοσίευσε άρθρο κάποιου Bill Frezza με τίτλο "Δώστε στην Ελλάδα αυτό που της αξίζει: τον κομμουνισμό". Ο κόσμος χρειάζεται ένα σύγχρονο παράδειγμα του κομμουνισμού εν δράσει και δεν υπάρχει καλύτερος υποψήφιος από την Ελλάδα. "Πετάξτε τους από την Ε.Ε., κόψτε τη ροή των τσάμπα ευρώ και μετά καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε για μια γενιά την καταστροφή".

Δεν ξέρω πού βρήκε ο κ. Frezza τα "τσάμπα ευρώ", αλλά αυτή πρέπει να είναι η πρώτη εμφάνιση της ιδέας της "αριστερής παρένθεσης" που υιοθέτησε η Δεξιά από τότε που φάνηκε να έρχεται η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Αντώνης Σαμαράς αποκάλυψε ότι δεν τελείωσε η πέμπτη αξιολόγηση του δεύτερου προγράμματος και δεν δόθηκαν τα τελευταία 7,2 εκατομμύρια ευρώ του δεύτερου δανείου στην Ελλάδα το τέλος του 2014 γιατί δεν ήθελαν Ελληνες και Ευρωπαίοι να τα βρει η νέα κυβέρνηση.

Ήταν λοιπόν το πεδίο ναρκοθετημένο από την αρχή

Και μπορεί η πρόβλεψη της σύντομης παρένθεσης να απέτυχε, αλλά επί δύο χρόνια η κυβέρνηση λειτουργεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. 

Υπουργοί αναφέρουν ότι αισθάνονται συχνά σαν να συμμετέχουν σε "κυβέρνηση της εξορίας", με τους απεσταλμένους των πιστωτών να συμπεριφέρονται σαν αποικιοκράτες αντιβασιλείς.

Υπάρχει όμως και το κουαρτέτο "εσωτερικού". Τράπεζες, μεγάλο κεφάλαιο, συστημικά ΜΜΕ και κρατικοί λειτουργοί συμμετέχουν σε ένα μεταμοντέρνο ευρωπαϊκό πραξικόπημα.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την κυβέρνηση, αποφάσισε να μην ακολουθήσει τη διεφθαρμένη και αναποτελεσματική πρακτική της αντικατάστασης μεγάλης μερίδας των ανωτέρων δημοσίων υπαλλήλων με κομματικούς φίλους. 

Ο αριθμός των πολιτικών συμβούλων μειώθηκε ριζικά και καλλιεργήθηκε ένα κλίμα εμπιστοσύνης προς το υπάρχον προσωπικό. 

Η δημόσια διοίκηση δεν ανταποκρίθηκε

Ανώτεροι κρατικοί λειτουργοί αλλά και κατώτεροι υπάλληλοι, συνηθισμένοι στην ελάχιστη προσπάθεια, κρατούν τους υπουργούς σε κατάσταση ομηρίας. 

Υπουργοί απαριθμούν ιστορίες ανημπόριας και ματαίωσης. 

Ακόμα και σήμερα δεν τους παρέχονται τα απαραίτητα στοιχεία για τον σχεδιασμό πολιτικών. 

Αλλες έχουν αποτύχει λόγω της απροθυμίας των ανωτέρων υπαλλήλων να τις υλοποιήσουν. 

Ανώνυμες ενημερώσεις και διαρροές ειδοποιούν τον Τύπο για τον σχεδιασμό κάποιας νέας ριζοσπαστικής πολιτικής.

Δημόσιοι υπάλληλοι, που πιστεύουν ή σχεδιάζουν την πτώση της κυβέρνησης και την επιστροφή στην κυριαρχία της Δεξιάς, παρεμποδίζουν με κάθε τρόπο το έργο των υπουργών. 

Το μετεμφυλιακό Κράτος, δημιούργημα και λάφυρο του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, παρέμεινε πιστό στους δημιουργούς του.

Oι δυσκολίες αυτές δεν ήταν απρόβλεπτες

Όταν ένα αριστερό κόμμα αναλαμβάνει τη διοίκηση του Κράτους συναντά έναν εχθρικό θεσμό που έχει οργανωθεί για να αποτρέψει την άνοδο και να ματαιώσει τα σχέδιά του. 

Η μαρξιστική πολιτική και νομική θεωρία υποστηρίζουν ότι και η μορφή και το περιεχόμενο κράτους και δικαίου βρίσκονται απέναντι στην Αριστερά. 

Η κριτική θεωρία του δικαίου εξηγεί πώς η νομική προσωπικότητα, τα δικαιώματα και η ιδιοκτησία αποτελούν τις αναγκαίες μορφές για τη λειτουργία του καπιταλισμού.

Από την άλλη πλευρά, θεμελιώδης λειτουργία του κράτους είναι να διασφαλίζει ότι ο ταξικός αγώνας περιορίζεται, αστυνομεύεται, και οι μικρές νίκες της εργατικής τάξης δεν θέτουν σε κίνδυνο την καπιταλιστική κυριαρχία. Η δομική αντιπαλότητα Κράτους και Αριστεράς πήρε ιδιαίτερα σκληρό χαρακτήρα στην Ελλάδα στη μακρά ιστορία καταστολής και δίωξης των αριστερών.
Το κράτος ως συσχετισμός δύναμης

Οι παλιές μαρξιστικές θεωρίες για την κατάληψη της εξουσίας έχουν συνταξιοδοτηθεί. Δεν υπάρχουν πια Βαστίλες ή Χειμερινά Ανάκτορα. Η στρατηγική της "μεταβατικής" κυβέρνησης αναπτύχθηκε στην εποχή της φιλελεύθερης δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους.

Στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό πολλά από αυτά δεν ισχύουν πια 

Ο γκραμσιανός "πόλεμος θέσεων" και ο "ιστορικός συμβιβασμός" του Μπερλίνγκουερ άνοιξαν βέβαια νέους δρόμους. 

Αλλά ήταν ο Νίκος Πουλαντζάς που έφτασε πιο κοντά στην επεξεργασία μιας στρατηγικής για έναν δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό. 

Η Αριστερά οφείλει να είναι μέσα και ενάντια στο Κράτος, πρέπει να το καταλάβει και να το διοικήσει αλλά και να ενεργεί ενάντια στους θεσμικούς περιορισμούς, στις στρατηγικές επιλογές και στην ιδεολογική κατεύθυνσή του.

Για τον ύστερο Πουλαντζά, το Κράτος δεν αποτελεί μια οντότητα ή εργαλείο, αλλά "όπως το “κεφάλαιο” είναι ένας συσχετισμός δυνάμεων ή, ακριβέστερα, η υλική συμπύκνωση ενός συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα σε τάξεις και μερίδες τάξεων, έτσι όπως αυτός εκφράζεται πάντοτε μέσα στο κράτος με ειδικό τρόπο".

Ως η υλική συμπύκνωση του ταξικού αγώνα, το κράτος οργανώνει την ενότητα του κυρίαρχου μπλοκ και υπηρετεί τη συνολική νομιμοποίηση της ταξικής κυριαρχίας διαχειριζόμενο τη λαϊκή συναίνεση. Οι κρατικοί θεσμοί και πολιτικές κανονικοποιούν και παγιώνουν την ισορροπία των κοινωνικών δυνάμεων.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση, η κρατική εξουσία επιλέγει στρατηγικά τα πεδία της παρέμβασής της για να διατηρεί την ταξική κυριαρχία. Οι επιλογές της ικανοποιούν τα ταξικά συμφέροντα με πολλούς τρόπους.

Με το επιλεκτικό φιλτράρισμα της πληροφορίας, τη συστηματική έλλειψη δράσης σε ζητήματα λαϊκού ενδιαφέροντος, τη χρησιμοποίηση αμοιβαία αντιφατικών προτεραιοτήτων, την άνιση υλοποίηση αποφασισμένων μέτρων και την επιδίωξη ad hoc και ασυντόνιστων πολιτικών. Την ίδια στιγμή, οι αγώνες των εργαζομένων μέσα και έξω από το Κράτος ανακατευθύνουν τις θεσμικές προτεραιότητες και επιτυγχάνουν περιστασιακές νίκες που καταγράφουν την ένταση του ταξικού αγώνα.

Σύμφωνα με τον Πουλαντζά "κέντρα αντίστασης" αναδύονται στο Κράτος. Εκπροσωπούνται από τους υπαλλήλους που προέρχεται από τις λαϊκές τάξεις και εκδηλώνονται σε θεσμικές αποφάσεις που προωθούν τα συμφέροντα των εργαζομένων, χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τη συνολική ισορροπία των δυνάμεων.

Στην ελληνική περίπτωση, το Κράτος και οι ανώτεροι κρατικοί λειτουργοί σταθεροποιούν τις σχέσεις ανάμεσα στο κεφάλαιο, τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ. 

Πρόσφατα, η κρατική παρέμβαση προωθούσε τα τραπεζικά συμφέροντα και υποβάθμιζε τους κλάδους της βιομηχανίας και των κατασκευών.

Κινητοποιούσε τη διαφθορά και την ευνοιοκρατία για να κατευνάζει τις εντάσεις στην κυρίαρχη τάξη, και την ανοχή σε μικρο-παραβατικές λαϊκές συμπεριφορές για να διατηρεί την κοινωνική ηρεμία. 

Η κρατική "παραβατικότητα" δημιουργούσε έναν ελάχιστο βαθμό εσωτερικής συνοχής και διαμεσολαβούσε ταξικά και προσωπικά συμφέροντα.

Αυτή η ανάλυση μας βοηθά να κατανοήσουμε τις δυσκολίες. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ κληρονόμησε έναν δημόσιο τομέα ο οποίος συνδυάζει τη θεσμική και ιστορική αντι-αριστερή προκατάληψη με μια ταξική αντίληψη στρατηγικών επιλογών. 

Οι δημόσιοι υπάλληλοι που αντιστέκονται στις θεσμικές μεταρρυθμίσεις ή τις προοδευτικές πολιτικές εκφράζουν τόσο την ταξική θέση τους όσο και βαθιά θεμελιωμένα συμφέροντα. 

Αλλά η μεγαλύτερη δυσκολία είναι δομική.

Οσο περισσότερο προσπαθεί η κυβέρνηση να αλλάξει την ισορροπία τόσο περισσότερο το Κράτος, ως "συμπύκνωση του συσχετισμού δυνάμεων", θα αντιστέκεται. 

Μόνο η σταδιακή αλλαγή του συσχετισμού θα οδηγήσει στην αλλαγή των κρατικών επιλογών. 

Εδώ βρίσκεται μια πρώτη απάντηση στους υπερ-επαναστάτες που χωρίς να "λερώνουν" τα χέρια τους καταγγέλλουν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η ριζική αλλαγή αντιμετωπίζει δυνάμεις συντριπτικά ανώτερες

Χρειάζεται, λοιπόν, θεωρητική κατανόηση, σχεδιασμός και διαφορετική στρατηγική για την επιλογή πολιτικών. 

Γι’ αυτά, στο επόμενο.



* Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και καθηγητής Πολιτικής και Νομικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου

πηγή

"Αξιολόγηση" και άλλα παραμύθια ...για μικρούς μεταρρυθμιστές

Ο άχρηστος ελληνικός Μεταρρυθμισμός

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου*

Οι οπαδοί της μεταρρύθμισης είναι κατά κύριο λόγο κειμενογράφοι, συνεπικουρούμενοι από επίδοξους επιχειρηματίες που ούτε με τις επιχειρήσεις έχουν ακόμα ιδιαίτερη εμπειρία, ούτε με το δημόσιο που σφόδρα θέλουν να αλλάξουν. Εντός ενός πλαισίου που δεν προάγει ιδιαίτερα τη συντεταγμένη συζήτηση η κατάληξη είναι αναμενόμενη.

Αν για λίγο σκεφτούμε το δημόσιο σαν εταιρεία και εμάς σαν μετόχους, η πρώτη μας κίνηση θα ήταν να ζητήσουμε εξηγήσεις από τη διοίκηση· στην πολιτική αυτό λέγεται λογοδοσία. Αν οι εξηγήσεις δεν ήταν επαρκείς, θα ακολουθούσε αντικατάσταση της διοίκησης, στην περίπτωση του κράτους εκλογές. Μετά από αλλεπάλληλες αλλαγές διοίκησης χωρίς καμία βελτίωση του προβλήματος, η λύση δεν είναι να γυρίσεις εναντίον του προσωπικού (όσο ισχυρά συνδικαλισμένο και προσκολλημένο αν είναι στις αποτυχημένες κομματικές διοικήσεις).

Όταν η ‘εταιρεία’ δεν έχει διευκρινίσει το σκοπό ύπαρξης, ούτως ώστε να προχωρήσει στη δημιουργία των αρμόδιων τμημάτων (φορείς) που θα διεκπεραιώσουν, και τέλος σε εσωτερική οργάνωση αυτών των τμημάτων για να ξέρει ο καθένας τι δουλειά κάνει (καθηκοντολόγιο), είναι παράλογο να φταίει ο υπάλληλος για την κατάντια του μαγαζιού. Όσο κι αν αξιολογήσεις το προσωπικό η εταιρεία δεν θα πάει πουθενά, όταν δεν έχεις αποφασίσει ποτέ το πού.

Όσο δεν αποφασίζεται ο σκοπός, οι στόχοι και ο τρόπος λειτουργίας και τέλος το καθηκοντολόγιο των υπαλλήλων, όσο δεν προτείνεται καν αλλά μένουμε στο ποιά θα είναι η επόμενη διοίκηση, πόσους θα ‘αξιολογήσει’ για να ελαφρυνθεί προσωρινά το μισθολογικό κόστος και μετά να προσληφθούν εκ νέου με άναρχες μεθόδους τα ‘δικά μας παιδιά’, όσο η συζήτηση κρίνεται από το αν η Χ άποψη θίγει την Ψ κομματική μου ‘αλήθεια’, λύση δεν θα υπάρξει.

Ουδέποτε ασχοληθήκαμε ή ενθαρρύναμε τέτοιες προσπάθειες στο δημόσιο, και όσες ξεκίνησαν κουρεύτηκαν πρόωρα, είτε επρόκειτο για νομοθετικές πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση, είτε μικροί πυρήνες σε κάποιο κομμάτι του δημοσίου.

Πλάκα έχει να φωνάζουμε, ο καθένας σύμφωνα με την αλήθεια ΤΟΥ. Ακόμα περισσότερη πλάκα έχει το να κρίνουμε κόσμο σαν όχλος στην Άγρια Δύση (υπαλλήλους, διοικήσεις, δημοσιολόγους, κλπ) γιατί μας έθιξαν την αλήθεια μας με μία αιρετική άποψη, ή κάτι που μας χαλάει την αφήγηση. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν θα αλλάξει την πραγματικότητα που είναι, ως συνήθως, απλή.

Η λύση για την οικονομία, την τσέπη μας, το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τη δικαιοσύνη και την ισοπολιτεία δεν θα έρθει μέσα από ημιμαθείς φανατικούς της όποιας επίκαιρης αποψάρας. Και δυστυχώς, ο ελληνικός μεταρρυθμισμός δεν είναι ούτε σύγχρονος, ούτε διαφορετικός από ό,τι έχουμε δει μέχρι σήμερα, ούτε μεταρρυθμιστικός. 

Αγνόησε κατά κανόνα κάθε φιλόδοξη προσπάθεια προς την αλλαγή, παγιδεύτηκε με επιτυχία σε κάθε εφήμερο δίλημμα, και κατέληξε δικαίως να συγκεντρώνει με δυσκολία κάποιο μονοψήφιο ποσοστό στις ‘συνελεύσεις των μετόχων’ - στην κάλπη δηλαδή.

Τέλος, όσο για τα ‘αυτοί είμαστε’, και ‘με τέτοιο λαό δεν πας πουθενά’, και λοιπά εξέχοντα επιχειρήματα του χώρου, αρκεί να πούμε πως ουδείς έχει παρουσιάσει ένα τέτοιο σχέδιο πριν την κάλπη, ουδείς το έχει περιγράψει, ή προτάξει έστω ως δρόμο εξόδου οπότε η ευθύνη είναι αλλού - όχι στην κοινωνία. Μία φορά που ψιθυρίστηκε κάτι προς αυτή την κατεύθυνση πήρε 44%, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία, και θα την συζητήσουμε άλλη φορά.

Συναρμοδιότητες, αλληλεπικαλύψεις, προστατευτισμός εκεί που χρειάζεται ανταγωνισμός και κενό εκεί που χρειάζεται προστασία, σπατάλη σε συμβάσεις ημετέρων και δομές του παρελθόντος που ουδεμία επαφή έχουν με τις ανάγκες μας το 2014, και όσα άλλα έχουν περιγραφεί μέχρι κεραίας, περνάνε από μία βασική αρχή και ένα στόχο: το σεβασμό για τη δημοκρατία με ό,τι αυτό σημαίνει για τις κινήσεις και τα βήματα μας, και επαναπροσδιορισμό του σκοπού ύπαρξης του κράτους. ΄

Και για την ώρα ουδείς μοιάζει να ενδιαφέρεται ούτε για το πρώτο, ούτε για το δεύτερο. Μας αρκούν τα κακαρίσματα... για τις αξιολογήσεις που δεν ήταν αξιολογήσεις. "Για το αφήγημα ρε γαμώτο"· για την εμμονή.

*πηγή Πολίτης

Σε μια χρεοκοπημένη χώρα τολμάμε ακόμα να λέμε ότι το μέγεθος του δημοσίου δεν είναι πρόβλημα

Όταν οι νόμοι προστατεύουν τους παράνομους

του Λεωνίδα Καστανά*

Όταν το Πολιτικό Σύστημα έχτιζε το πελατειακό του κράτος ήξερε τι έκανε και το έκανε καλά. Τακτοποιούσε τους πελάτες του, αλλά μετά δεν τους άφηνε στην τύχη τους. Η επιχείρηση είχε και after sales.

Ένα ιδιαίτερα πυκνό, πολυπλόκαμο και «έξυπνο» δίκτυο νόμων, ο λεγόμενος και νομικός μας πολιτισμός, αναλάμβανε μετά την τοποθέτηση να προστατεύει την πελατεία από τις κακοτοπιές. Το Σύστημα είχε προβλέψει ότι τις μπαγαμποντιές, τις κλεψιές και τις συστηματικές κοπάνες, δεν θα τις έκαναν τίποτα τυχαίοι που βρέθηκαν κατά λάθος στο δημόσιο, χωρίς κάλυψη. Θα τις έκαναν τα δικά του παιδιά, αυτά που είχαν τις πλάτες των μηχανισμών, των συνδικάτων, των κομμάτων. Αυτά τα παιδιά φρόντισε να θωρακίσει, έτσι ώστε να μη μπορεί ποτέ κανείς να τα πειράξει. Πάνω στο θώρακα αυτό προσέκρουσε ο Μανιτάκης και έπαθε ζημιές, γιατί ήταν μάλλον απροετοίμαστος. Δεν είχε χαρτογραφήσει επαρκώς το βυθό του κράτους.

Δεν έχει σημασία η βαρύτητα ή το είδος του αδικήματος. Σημασία έχουν η απόφαση, τα ένδικα μέσα, το δικαιικό σύστημα. Η υπόθεση που πρέπει να τελεσιδικήσει. 

Τι κι αν το σύστημα είναι σκοπίμως αργό, τι κι αν τα υπηρεσιακά συμβούλια αποφεύγουν να δικάσουν, τι κι αν καραμπινάτες περιπτώσεις συνεχίζουν να μισθοδοτούνται από το 1.5 εκατομμύριο ανέργους. Πρέπει να τηρούμε τους νόμους. Και βέβαια πρέπει. 

Αλλά η αρνησιδικία δεν είναι παράνομη σύμφωνα με το νομικό μας πολιτισμό; 

Η λευκή απεργία των καθ’ ύλην αρμόδιων είναι σύννομη; 

Γιατί, ένα χρόνο τώρα, οι μεταρρυθμιστικές αριστερές δυνάμεις δεν έφτιαξαν ένα δικαστικό σώμα εκτάκτου ανάγκης (fast track), για να καθαρίζει γρήγορα και δίκαια αυτές τις περιπτώσεις; Μήπως το πρότειναν και δεν έγινε αποδεκτό; 

Καταλαβαίνω την καθυστέρηση στην εκδίκαση ενός διαζυγίου ή μιας ιδιωτικής αντιδικίας, αλλά εδώ πρόκειται για το κράτος δικαίου, για το αίμα των αθώων. Γιατί δεν μπορούμε να αποκτήσουμε ένα δικαστικό «πρώτων βοηθειών»;

Όχι πως θα σωνόταν η χώρα αν απέλυε το Δημόσιο χίλια λαμόγια. Μιλάμε για 883.735 και βάλε ψυχούλες μαζί με τα ΝΠΔΔ και τα ΝΠΙΔ του δημοσίου σε ενεργό οικονομικά πληθυσμό 4,7 εκατομμυρίων εκ των οποίων το 1,5 εκατομμύριο είναι άνεργοι. 

Πώς είπατε, το νούμερο αυτό αμφισβητείται; 

Ακριβώς, ακόμα και το νούμερο είναι αδύνατο να προσδιοριστεί με ακρίβεια, έργο και αυτό του ίδιου Πολιτικού Συστήματος. 

Κανείς δεν πρέπει να ξέρει το «πόσοι τελικά είναι» έτσι ώστε να είναι αδύνατος ο έλεγχος και δυνατός ο επικοινωνιακός χειρισμός του μεγέθους. 

Σε μια χρεοκοπημένη χώρα τολμάμε ακόμα να λέμε ότι το μέγεθος του δημοσίου ...

Για το Δημόσιο και τη Δημόσια Διοίκηση (και το γαϊτανάκι με την τρόικα και την κοινωνία)

Ζητούν από την κοινωνία να "χρηματοδοτήσει" την αναδιοργάνωση χωρίς να προχωράει το Δημόσιο στις απαραίτητες δραστικές ενέργειες.

Για το Δημόσιο και τη Δημόσια Διοίκηση

του Γιώργου Προκοπάκη

Πολύ κουβέντα γίνεται για το μέγεθος του κράτους και την ποιότητα των υπηρεσιών του, συγκρίσεις με πληθυσμούς Δ.Υ. σε άλλες χώρες και τέτοια. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

1. Το Δημόσιο είναι, που έχει φαλιρίσει. Χρεοκοπία θα πει ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΕΦΤΑ ο συγκεκριμένος εργοδότης.

2. Λόγω της χρεοκοπίας του, το Δημόσιο είναι, που πρέπει να σκιστεί να μειώσει το κόστος του.

3. Η προσέγγιση Μανιτάκη και όλων όσοι εμφανίζονται (και πιθανότατα έτσι είναι) πρωταθλητές της βελτίωσης της ποιότητας των υπηρεσιών, λειτουργεί εις βάρος ΚΑΙ του Δημοσίου. 

Ζητούν από την κοινωνία να "χρηματοδοτήσει" την αναδιοργάνωση χωρίς να προχωράει το Δημόσιο στις απαραίτητες δραστικές ενέργειες.

4. Τα ζητήματα είναι πολλών επιπέδων. Υπάρχουν παρεμβάσεις που μειώνουν άμεσα το κόστος του Δημοσίου. 

Ο απίθανος αριθμός των δημοσίων οργανισμών και επιχειρήσεων είναι υποχρεωτικό να μειωθεί άμεσα και δραστικά. ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ή να συγχωνευθούν χθες. Χωρίς μέριμνα για αναβάθμιση των υπηρεσιών ΤΩΡΑ. 

Αυτή η αναβάθμιση ας γίνει με τους ρυθμούς Μανιτάκη από αύριο, στους απομένοντες (ή/και συγχωνευμένους) οργανισμούς.

5. Τα διοικητικά συμβούλια, οι γραμματείς, οι πρακτικογράφοι, οι νομικές υπηρεσίες, οι κλητήρες, τα λογιστήρια, οι οδηγοί, η φύλαξη, τα νοίκια, τα λειτουργικά έξοδα, κόβονται με το μαχαίρι. 

Δεν μπορεί να γίνεται συζήτηση για κάτι τέτοιο. 

Δεν είναι δυνατόν να αποδέχεται η κοινωνία την πολιτική απάτη "κύκλων" του Υπουργείου Μανιτάκη πως ...η παρέμβαση σε 285 οργανισμούς καταλήγει σε 28 αποχωρήσεις!

6. Από τους υπαλλήλους όλων αυτών των οργανισμών, υπάρχει ένα μικρός αριθμός (αν δεν είναι μηδέν) που είναι απαραίτητος ή χρήσιμος για τη συνέχεια της παροχής της όποιας υπηρεσίας παρείχαν. 

Αυτοί να μείνουν. 

Όλοι οι υπόλοιποι, απλώς δεν χρειάζονται όπως δεν χρειάζονταν και οι οργανισμοί.

7. Υπάρχει το ζήτημα της δικαιοσύνης (fairness) προς τους αποχωρούντες εργαζομένους. 

Ε ας το καταλάβουμε επί τέλους! Δεν υπάρχει δικαιοσύνη, επιλεκτική μάλιστα, στην κόλαση της κρίσης και της ανεργίας. 

Η δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι ζήτημα εντός ενός υποσυνόλου της κοινωνίας - είναι ζήτημα του συνόλου της κοινωνίας.

8. Την επομένη, μπορούν ο κ. Μανιτάκης και όποιος άλλος να βάλουν τη σοφία τους και να αναβαθμίσουν τις υπηρεσίες. Δουλειά τους είναι, αυτό εκλήθησαν να υπηρετήσουν.

9. Ο κ. Μανιτάκης και οι λοιποί που θολώνουν το ζήτημα με δικαιοσύνες, νέα οργανογράμματα και τέτοια, υποθηκεύουν υποθηκεύουν τη λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης και το μόνο σίγουρο είναι πως οι υπηρεσίες ΔΕΝ θα αναβαθμισθούν. 

Τα οργανογράμματα Μανιτάκη είναι λειτουργικά εκτρώματα. Στην προσπάθεια να μην πειραχτεί κανένας, καταλήγουν σε οργανισμούς που δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσουν και θα απαιτήσουν νέα στελέχωση.

Ας σταματήσει η κοροϊδία. Ακόμη και από σεβαστούς ανθρώπους όπως ο κ. Μανιτάκης ή τους υποτιθέμενους κεντροαριστερούς σωτήρες.

Όλοι αυτοί κάθονται στις καρέκλες τους τους δέκα μήνες τώρα. Είχαν και δυόμισυ χρόνια που υποτίθεται προβληματίζονταν. 

Δεν έχουν να παρουσιάσουν τίποτε πέρα από κάποια ανόητα οργανογράμματα. 

Ας λυπηθούν την κοινωνία τουλάχιστον!

Η επιλογές είναι δύο:
1. Άμεσες παρεμβάσεις μέγιστης επίπτωσης
2. Να πάνε να πνιγούνε.

Η κοινωνία δεν έχει κανένα λόγο να στηρίζει τους βιαστές της. Ακόμη και εάν είναι γλυκείς άνθρωποι με προϊστορία στο κίνημα.
Αμάν πια!

*από την Μεταρρυθμιστική Αριστερά

Οι χρήσιμοι άχρηστοι, οι άχρηστοι άχρηστοι και οι ...άχρηστοι χρήσιμοι (θεός φυλάξει...)

Η δημοκρατία της αχρηστίας

του Δημοσθένη Κούρτοβικ*

Σε ένα από τα βιβλία του ο Κούντερα παρατηρεί ότι σε όλες τις χώρες του κόσμου οι μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούν τηλέφωνα πολιτών, αλλά μόνο στην κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία το διαλαλούσαν κιόλας, μεταδίδοντας από το ραδιόφωνο τις μαγνητοφωνημένες συνδιαλέξεις που υπέκλεπταν. Ο χαφιεδισμός, δηλαδή, δεν ήταν μόνον απενοχοποιημένος αλλά και αναγνωριζόταν ως μέρος της κανονικότητας στην καθημερινή ζωή. Ηταν κι αυτό μια μορφή διαφάνειας.Δεν ξέρω αν η Τσεχοσλοβακία είχε πράγματι την παγκόσμια αποκλειστικότητα σ' αυτό το ευγενές πεδίο. Η Ελλάδα, όμως, την έχει σίγουρα, με τρόπο εντελώς ανάλογο, στο εξίσου ευγενές πεδίο της διαφθοράς. 

Η διαφθορά σ' εμάς δεν ντρέπεται να εμφανιστεί ως αυτό που είναι, γιατί ξέρει ότι χαίρει όχι μόνον ασυλίας αλλά κι ενός είδους προβολής όπου υπολανθάνει ο θαυμασμός, ένα κρυφό «βρε, δες πώς τα κατάφερε ο άτιμος/η άτιμη!». Μόνο στα ελληνικά, άλλωστε, ένα επίθετο μπορεί να συναρτά την απουσία τιμής με την παρουσία θετικών ιδιοτήτων: καπατσοσύνης, μαγκιάς, ακόμα και τσαχπινιάς («ατιμούλικο εσύ!»).

Ετσι θα εξηγείται γιατί 

• ένας πρώην υπουργός που θησαύρισε από μίζες δεν διστάζει να κάνει από το κελί της φυλακής μαθήματα εθνικού χρέους και πολιτικής αποτελεσματικότητας στους κυβερνώντες• 
• γιατί συνδικαλιστές που αποκαλύφθηκε ότι έκαναν ιδιωτικά ταξίδια πολυτελείας με δημόσιο χρήμα δεν αισθάνονται την ανάγκη να κατεβάσουν έστω τόσο δα τους τόνους της επιθετικής ρητορικής τους περί «προστασίας της περιουσίας του λαού»∙ 
• γιατί πανεπιστημιακοί που διέλυσαν τα πανεπιστήμιά τους με χαμερπείς συναλλαγές και σκαστές λαμογιές εμφανίζονται ως πρόμαχοι της «ανεξαρτησίας της γνώσης»• 
• γιατί δημοσιογράφοι που είναι γνωστό ότι έχουν κάνει του κόσμου τις απατεωνιές είναι πετυχημένοι εκδότες και κήνσορες της ηθικής ή του πατριωτισμού των άλλων∙ 
• γιατί δικαστικοί και μεγαλοδικηγόροι που διέπρεψαν στο παραδικαστικό κύκλωμα συγγράφουν απομνημονεύματα με την άνεση και την αυτοπεποίθηση ενός σταρ∙ 
• γιατί αρχιερείς που θα τους σιχαινόταν και ο υπόκοσμος ζητούν και τα ρέστα, όταν και αν καθαιρούνται.

Αυτό συμβαίνει μάλλον επειδή η χώρα μας είναι η μόνη στον κόσμο που εφαρμόζει την υπέρτατη αρχή της δημοκρατίας, εκείνη που διακήρυξε στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης ο λαϊκός δικαστής Φουκέ-Τενβίλ πριν στείλει στην καρμανιόλα τον μεγάλο χημικό Λαβουαζιέ. Οταν ο τελευταίος ζήτησε αναβολή της εκτέλεσής του για να ολοκληρώσει ένα σημαντικό πείραμα, η απάντηση που πήρε ...

Το δυσθεώρητο αυτό ποσό ("τουλάχιστον 2 δισ οι μίζες Τσοχατζόπουλου"), που αντιστοιχεί σε κάποια χρόνια συναλλαγών για εξοπλισμούς, δεν αποτελεί παρά το έλλειμμα της λειτουργίας του δημοσίου, προ μνημονίου, για ένα μόνο μήνα!

Παίζοντας κατενάτσιο με τρύπια άμυνα...

του Προκόπη Δούκα*

«Αν δεν αλλάξει το πολίτευμα, κανείς τους δεν θα μπει στη φυλακή» (ενώ αν αλλάξει, θα μπουν και μερικές χιλιάδες ακόμα, που δεν πρέπει). “Να απολογηθεί η κυβέρνηση για τις αυτοκτονίες” (αδιευκρίνιστα πόσες, λόγω κρίσης). “Να μη δεχθεί η κυβέρνηση καν την τρόικα, αν δεν συμφωνήσουν να ισχύσουν και για μας τα ίδια” (να τους στείλουμε πίσω λοιπόν - και μετά από λίγες εβδομάδες, να τους παρακαλάμε να μας στείλουν την επόμενη δόση). 

Να πλειοδοτούμε σε καφενειακές αντιλήψεις και να κάνουμε τα πάντα, εκτός από αυτό που έχουμε συμφωνήσει να κάνουμε...

Το δυσκολότερο σημείο, στην πορεία μιας χώρας, που θα πρέπει τουλάχιστον για μια δεκαετία να παλέψει για την έξοδο από την κρίση και την ανατροπή των περισσότερων παθογενειών της, είναι πάντα αυτό: Πώς ο δημόσιος διάλογος δεν θα περιστρέφεται γύρω από ουτοπικές, κουτοπόνηρες και λαϊκίστικες θέσεις. Πώς μεγάλη μερίδα της κοινωνίας, των μέσων και του πολιτικού κόσμου θα αποφεύγει μονίμως να πράξει (έστω και λανθασμένα), προς μια δημιουργική κατεύθυνση αποτελμάτωσης, αλλά θα επιδιώκει να αντιμετωπίσει την κρίση, με παλιά και ξεπερασμένα (εως καταστροφικά) εργαλεία.

Πρωτοσέλιδα εξακολουθούν να προσπαθούν να ελκύσουν αναγνώστες με ανακοινώσεις για προσλήψεις, καπηλευόμενα τον πόνο των ανέργων. Ρεπορτάζ εξακολουθούν να υποδεικνύουν τρόπους για να αναγνωριστούν “πλασματικά” χρόνια, να εξασφαλιστεί ακόμα νωρίτερα η σύνταξη, “να αποκατασταθούν αδικίες” ως προς τις πρόωρες συντάξεις για μητέρες με ανήλικα. 

Αντί να συζητήσουμε πώς επιτέλους θα φτιαχτούν δομές (ώστε να προστατεύεται η εργαζόμενη από αυθαιρεσίες και ελλείψεις) και να εξασφαλίζεται, όπως σε όλη την Ευρώπη, η επαγγελματική πορεία μιας μητέρας ως τη μεγαλύτερη δυνατή ηλικία, εξακολουθούμε να αναζητούμε το αντίδοτο στη συνταξιοδότηση, λίγο πριν ή μετά τα πενήντα.

Αντί να προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε την κρίση, ώστε η οικονομία να αναγεννηθεί (έστω και με αργά βήματα), επιτέλους σε μια υγιή και όχι παρασιτική βάση, εξακολουθούμε και ανακαλύπτουμε καθημερινά και μια νέα κομπίνα, με επίκεντρο ένα κράτος-ευκαιρία για τον πλουτισμό υπαλλήλων και μη. 

Αντί να κάνουμε το παν, σε αναπτυξιακό, φορολογικό και εν γένει σταθεροποιητικό επίπεδο για να λειτουργήσει η επιχειρηματικότητα (γιατί πώς αλλιώς θα έρθουν οι δουλειές για τους ανέργους), κοιτάμε να διασφαλίσουμε ένα πελατειακό και κρατικίστικο μοντέλο, που βασίστηκε στην κατανάλωση, με το πρόσχημα να μην ρίξουμε και άλλους ανθρώπους στην ανεργία - όντας έτοιμοι να βγούμε στους δρόμους "ενάντια στο ξεπούλημα". 

Όσο όμως προσπαθούμε να διατηρήσουμε ένα τριτοκοσμικό κράτος, τόσο θα κλείνουν οι επιχειρήσεις και η ύφεση θα βαθαίνει.

Πράγματι, το μέγεθος του ελληνικού δημοσίου ...

Το υπαρξιακό ζήτημα του Δημόσιου τομέα, ή “Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα της Πολιτικής”

του Κωνσταντίνου Αλεξάκου* 

Η συζήτηση για το δημόσιο τομέα, ήταν και θα παραμείνει εκτός θέματος αν δεν απαντηθεί πρωτίστως το ποιο Δημόσιο θέλουμε, και γιατί.Αν κάποτε ασχοληθούμε με αυτό, τότε θα μπορέσουμε να ορίσουμε το νέο αντικείμενο και να οργανώσουμε το νέο Δημόσιο βάσει αυτού, και όχι με γνώμονα τις προσωπικές ή ομαδικές εμπειρίες ή ιδεοληψίες μας.

Κουράστηκα μέχρι απογοήτευσης, να ακούω ατεκμηρίωτες και αβάσιμες τοποθετήσεις για το πόσοι υπάλληλοι πρέπει να φύγουν ή να προσληφθούν, για το ποιοι οργανισμοί πρέπει να ανοίξουν ή να κλείσουν, ή για τα υπουργεία που αλλάζουν ονόματα και διασπώνται ή συγχωνεύονται κατά το δοκούν της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας που αναλαμβάνει, ή φιλοδοξεί να αναλάβει, αυτό το παρωχημένο συνονθύλευμα υπηρεσιών που ονομάζουμε κράτος.

Κάποια στιγμή, πρέπει να αποφασίσουμε ότι θα σεβαστούμε την ιεράρχηση που μας επιβάλλει ο λόγος μας, η λογική μας, και ό,τι θα την ακολουθήσουμε όσο κι αν αντιτίθεται σε προσωπικές ή ομαδικές επιδιώξεις και επιθυμίες.

Η πρώτη κίνηση για την εξυγίανση του κράτους και την δημιουργία μίας ορθολογικής πρότασης, θα ήταν ο καθορισμός της αναγκαιότητας ύπαρξης του κάθε κομματιού του κράτους, ο εκ νέου καθορισμός του σκοπού αυτών, και η αλλαγή αντικειμένου και άρα διάρθρωσης και οργάνωσης των αντίστοιχων τομέων που θα διατηρούσαμε/αλλάζαμε/δημιουργούσαμε. Μετά θα βλέπαμε και πόσοι υπάλληλοι θα χρειάζονταν, με τι δεξιότητες, και πόσο χρόνο θα χρειαζόταν η μετάβαση.

Εμείς τι κάνουμε; Αγοράζουμε υπολογιστές (για πασιέντζα) και νοικιάζουμε σύγχρονα γραφεία για οργανισμούς (ακόμα και υπουργεία) που δεν έχουμε προσδιορίσει την αναγκαιότητα ύπαρξης τους! Αυτή η αντίληψη του εκσυγχρονισμού ...

Ολοκαύτωμα στις ανανεώσεις των αδειών διαμονής: Σιωπηρή εφαρμογή της ακροδεξιάς ατζέντας για την "τελική λύση" για τους μετανάστες; Πόση σχέση έχει με την συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση;

Καίρια παρέμβαση (εδώ) των Οικολόγων Πράσινων

Ο Νόμος που οι δημόσιες υπηρεσίες αρνούνται να εφαρμόσουν...

Τις μέρες αυτές διεξάγεται ένας υπόγειος ολοκληρωτικός πόλεμος από τις δημόσιες υπηρεσίες ενάντια στους (νόμιμους) μετανάστες. 

Την περίοδο ακριβώς που αρχίζει να πυκνώνει η κατάθεση δικαιολογητικών για την ανανέωση των αδειών διαμονής (και εργασίας) των νομίμων μεταναστών, επέλεξε η κρατική γραφειοκρατία να εκδηλώσει τον παραλογισμό, την αναλγησία της και την αθεράπευτη εχθρότητά της απέναντι στον πολίτη και ειδικά τον "ξένο".

Ως γνωστόν, το καλοκαίρι που πέρασε υπερψηφίστηκε (Αριθμ. 15055/546 - 25 Αυγ 2011) η πρόταση νόμου των υπουργών Νταλάρα -Κουτρουμάνη για μείωση από 200 στα 120 των απαραίτητων ενσήμων για την ανανέωση των αδειών διαμονής και από 80 στα 50 για την ανανέωση του βιβλιαρίου ασθενείας. Η απόφαση ισχύει και αναδρομικά για όσους ανανεώνουν ανά διετία.

Στα γκισέ όμως των αρμοδίων υπηρεσιών των Δήμων ή το μητρώο του ΙΚΑ, ο Νόμος αυτός Δεν Ισχύει!!!

Ζητούν από τους μετανάστες εισόδημα που αντιστοιχεί στις παλιές απαιτήσεις (για 200 ένσημα) πράγμα που ακυρώνει την εφαρμογή του νόμου. Επίσης στα υποκαταστήματα του ΙΚΑ ζητούν ξανά 80 ένσημα για την ανανέωση του βιβλιαρίου υγείας.

Τι συμβαίνει; Αποφασίστηκε σιωπηρά να εξοντωθούν οι νόμιμοι μετανάστες που ζουν και εργάζονται στην χώρα μας με αυτόν τον ύπουλο τρόπο; Να υποχρεωθούν να πληρώσουν από το λιγοστό τους εισόδημα τα ένσημα που δεν κόλλησαν λόγω της κρίσης ή να περάσουν με τις οικογένειές τους στην αναγκαστική παρανομία χάνοντας παροχές υγείας και παιδείας αλλά και το ίδιο το δικαίωμα εργασίας; Είναι κάποιο κρυφό αντάλλαγμα για την συμμετοχή της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση; 

Ένα χρόνο μετά την Υπατία η κρυφή ατζέντα της ρατσιστικής ακροδεξιάς ξεδιπλώνεται με τον πιο ελεεινό τρόπο. Ας αντιμετωπίσει αμέσως με κατεπείγουσα εγκύκλιο το υπουργείο εργασίας αυτόν τον παραλογισμό κι ας επιβάλλει ο κ. Κουτρουμάνης την εφαρμογή του νόμου του. Κι ας κινητοποιηθεί η Αριστερά να εξασφαλίσει με όλες τις απαραίτητες κοινοβουλευτικές ενέργειες την αποτροπή του ύπουλου ολοκαυτώματος που επιχειρεί η κρατική γραφειοκρατία και όσοι παρασιτούν το εισόδημα των μεταναστών "εξυπηρετώντας" τους (δικηγόροι διεκπεραιωτές και παρατρεχάμενοι κάθε είδους). 

Δείτε εδώ την καίρια και αναλυτική παρέμβαση των Οικολόγων Πράσινων στο ζήτημα: 

(www.ecogreens-gr.org)

Θέατρο του παραλόγου στην πλάτη των μεταναστών - Μειώθηκαν τα απαιτούμενα ένσημα για την άδεια διαμονής ενώ το ελάχιστο απαιτούμενο ετήσιο εισόδημα παρέμεινε αμετάβλητο!

Παρασκευή, 27 Ιαν. 2012, 09:33

Δεκάδες χιλιάδες νόμιμοι/ες μετανάστες και μετανάστριες οδηγούνται σιωπηρά στην εξαθλίωση. Η ανανέωση των αδειών διαμονής βάσει της μειωμένης απαίτησης σε ένσημα (120) μπλοκάρεται στην πράξη λόγω της διατήρησης του ελάχιστου απαραίτητου ετήσιου εισοδήματος στην παλιά αντιστοίχιση των 200 ενσήμων! Έχει σχέση η μεθόδευση αυτή με την παρουσία της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση; Ή πρόκειται για εγκληματική "αβλεψία" για να δουλεύει ο μηχανισμός των παρατρεχάμενων και των γραφείων που "εξυπηρετούν" τους μετανάστες; Η γραφειοκρατία γεννά διαφθορά. Η ατελείωτη ταλαιπωρία των νόμιμων μεταναστών/στριών συνεχίζεται.

Η λογική σε αναγκαστική εφεδρεία

οι ελιτ και οι συνδικαλιστές των ΔΥ κρύβονται μόνιμα πίσω από το εφεύρημα της συλλογικής ευθύνης - τελικά, "η ελίτ των δημοσίων υπαλλήλων με καταστροφική και αυτοκαταστροφική πρακτική ζημίωσε τελικά και τη μεγάλη μάζα που υποτίθεται αντιπροσώπευε"

του Φώτη Γεωργελέ*

Κοιτάζω πρωί πρωί στα τηλεοπτικά παράθυρα τους συνδικαλιστές του δημόσιου τομέα να κάνουν πύρινες δηλώσεις για την εργασιακή εφεδρεία. Με όλο τους το δίκιο. Ποτέ δεν είναι δίκαιο να χάνει ένας άνθρωπος τη δουλειά του. Έστω κι αν γίνεται με ήπιο τρόπο, στην ουσία είναι μια μορφή πρόωρης συνταξιοδότησης.

Όμως τι έκαναν δυο χρόνια τώρα για να μην φτάσουμε ως εδώ; Την ώρα που ολόκληρη η κοινωνία συμπιεζόταν, υφίστατο κάθε μέρα κι έναν καινούργιο φόρο για να εισπραχτούν χρήματα να συντηρήσουν τον ελλειμματικό δημόσιο τομέα, αυτός ο τομέας που είχε το πρόβλημα, δεν δεχόταν να κάνει την παραμικρή οικονομία, να χάσει το παραμικρό προνόμιο. Δεν ήθελαν να χάσουν ούτε το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης, δεν ήθελαν καμία μείωση στον μισθό τους, δεν ήθελαν να δουλεύουν 40 ώρες όπως όλοι αντί για 37,5, δεν ήθελαν να μετακομίσουν σε κτήρια του δημοσίου για να εξοικονομηθεί το νοίκι, για όλα η απάντηση ήταν «μας παίρνουν τη δουλειά, το ψωμί, τη ζωή μας». Την ίδια ώρα που η ύφεση και η φοροεπιδρομή έστελνε 100δες χιλιάδες εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα στην ανεργία.

Αν δεν κάνεις καθόλου οικονομίες, αν δεν δέχεσαι καμία αλλαγή, καμία μείωση του κόστους, δεν είναι αναγκαστικό επακόλουθο ότι στο τέλος θα φτάσεις στις απολύσεις; Κι όμως 2 χρόνια, είχαμε απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, για να μην κοπεί το επίδομα προθέρμανσης της μηχανής, για να μην γίνουν μεταθέσεις στις συγκοινωνίες, για να μην συγχωνευθούν φορείς, για τον 18ο μισθό στα πετρέλαια, τον 16ο στη Βουλή, για να μην μειωθεί η έξτρα αμοιβή διόρθωσης γραπτών, όχι να μην καταργηθεί, να μην μειωθεί καν λίγα λεπτά ανά κόλλα. Να μην μειωθεί η έξτρα αμοιβή των δημοτικών υπαλλήλων στις εκλογές, να μην μειωθεί η έξτρα αμοιβή στους φύλακες των μουσείων για να είναι ανοιχτά ένα βράδυ το χρόνο στην πανσέληνο του Αυγούστου. Να μην γίνει το ωράριο όπως όλων των εργαζομένων 40 ώρες, να μην συγχωνευτούν σχολεία, νηπιαγωγεία, να μην μετακομίσει το υπουργείο Υγείας σε ιδιόκτητο κτήριο ώστε να μην πληρώνει νοίκι γιατί «η Κηφισίας είναι μακριά και έχουν τακτοποιήσει τη ζωή τους στο κέντρο». Να μην μπει εισιτήριο 3 ευρώ στα νοσοκομεία γιατί τα 3 ευρώ είναι «ιδιωτικοποίηση της υγείας». Τα 3 ευρώ, στο πιο ιδιωτικοποιημένο κι απ’ την Αμερική σύστημα υγείας. Δυο χρόνια, κάθε μέρα, μια συνεχής προσπάθεια να αποκρουστεί κάθε απόπειρα μείωσης του κόστους. Όταν δεν κάνεις τίποτα στο τέλος φτάνεις στις απολύσεις κι όταν δεν κάνεις ούτε αυτό, τότε δεν έχεις λεφτά να πληρώσεις τους μισθούς κανενός. Μετά λες ότι φταίει το Μνημόνιο για να καλύψεις τη δικιά σου αυτοκαταστροφική πρακτική.

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν το συνδικαλιστικό κίνημα δεν είχε μετατραπεί σε κρατική γραφειοκρατία που υπερασπίζεται τα προνόμιά της. Γιατί ποιοι ξέρουν καλύτερα να επισημαίνουν τις σπατάλες και τη λεηλασία του δημόσιου τομέα από τους ίδιους τους δημόσιους υπάλληλους; Από την πρώτη μέρα θα έπρεπε να πάρουν κωδικό κωδικό τον προϋπολογισμό, υπηρεσία την υπηρεσία το κράτος και να υποδεικνύουν τον τρόπο που θα εξοικονομηθούν χρήματα, που θα μειωθεί το κόστος της κρατικής μηχανής. Συγχωνεύσεις φορέων, κατάργηση ΔΣ, προέδρων, διευθυνόντων συμβούλων, κατάργηση επιτροπών, αμειβόμενων έξτρα θέσεων, διπλών αμοιβών για να κάνουν τη δουλειά τους, νοίκια πολυτελών γραφείων, αργομισθίες, αποσπάσεις σε υπουργεία και βουλευτικά γραφεία, μεταθέσεις σε άλλες θέσεις από το αντικείμενο που έχουν προσληφθεί, οδοιπορικά, νυχτερινά, πρόσθετες αμοιβές, υπερωρίες απίστευτες, σ’ έναν μηχανισμό που περισσεύουν οι εργαζόμενοι, συγχρόνως κάθε χρόνο υπολογίζονται εκατομμύρια για υπερωριακή εργασία. Σ’ έναν μηχανισμό που περισσεύουν οι εργαζόμενοι κάθε χρόνο προσλαμβάνονται 10δες χιλιάδες συμβασιούχοι για να κάνουν τη δουλειά που δεν κάνουν οι μόνιμοι. Αλλά η συνδικαλιστική ηγεσία των δημόσιων υπαλλήλων έδινε αγώνες για να προσληφθούν κι άλλοι συμβασιούχοι που θα γίνουν κι αυτοί μόνιμοι σε λίγα εξάμηνα.

Τίποτα από αυτά δεν έγινε γιατί η λογική ήταν τα «κεκτημένα», οι διεκδικήσεις. Τα προνόμια ήταν η δικιά τους ανταμοιβή. Κι έτσι η ελίτ των δημοσίων υπαλλήλων με καταστροφική και αυτοκαταστροφική πρακτική ζημίωσε τελικά και τη μεγάλη μάζα που υποτίθεται αντιπροσώπευε.
Με την συνεχή άρνηση, τις καταλήψεις, τη λευκή απεργία, υπονόμευσε και τις προσπάθειες της υπόλοιπης κοινωνίας. Κι επειδή αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, για να αντιπαρατεθεί, αποφάσισε να αρνηθεί την πραγματικότητα, να περάσει στη σφαίρα του παράλογου, των ψευδαισθήσεων. Με αλχημείες στον αριθμό των Δ.Υ.: δεν είναι πολλοί, λένε, αν αφαιρέσεις τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, τους αξιωματικούς, τους κληρικούς, τους ένστολους. Γιατί να τους βγάλεις; Έτσι.

Δεν υπάρχει έλλειμμα, λένε, είναι ψέματα. Είναι ψέματα ο προϋπολογισμός, είναι κόλπο η τρόικα, κάνει λάθος η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, όλος ο πλανήτης έχει φτιάξει ένα ψέμα για την ελλειμματική Ελλάδα, δυο χρόνια ο κόσμος όλος ασχολείται με μας γιατί έχει ένα σατανικό πλανητικό σχέδιο, να χτυπήσει τους έλληνες δημόσιους υπαλλήλους.

Δυστυχώς αν από τη μια μεριά είναι ολόκληρος ο πλανήτης και από την άλλη οι ντουντούκες του ΠΑΜΕ, η πραγματικότητα είναι ο πλανήτης όχι η πλατεία Κλαυθμώνος.

*από την Athens Voice

ΠΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ;

από το lol greece

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα άρθρο που δημοσίευσε ο ευπρεπής και ενδιαφέρων συνομιλητής @SalataTV, βασισμένο σε δημοσίευση του ‘Ιού’ της Ελευθεροτυπίας, με τίτλο ‘Ο μύθος του υπερπληθυσμού των δημοσίων υπαλλήλων’.

Η κεντρική θέση του άρθρου είναι ότι τα περί υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων και υπερτροφικού δημοσίου μπορεί να ακούγονται λογικά βάσει ορισμένων από τα βιώματα του μέσου Έλληνα, αποδεικνύονται όμως ανεδαφικά αν οι πραγματικοί αριθμοί συγκριθούν με τους αντίστοιχους σε άλλες χώρες της Ευρώπης ή του ανεπτυγμένου κόσμου. Επιπλέον, τα δύο άρθρα συμπεραίνουν ότι η φιλολογία περί διογκωμένου δημοσίου μεθοδεύεται από κέντρα εξουσίας, που ως σκοπό έχουν τον περιορισμό του ρόλου του κράτους και της διαπραγματευτικής δύναμης των συνδικαλισμένων δημοσίων υπαλλήλων.

Όπως φαντάζεστε, διαφωνώ. Γνωρίζοντας όμως ότι η κουβέντα αυτή είναι άλλο τόσο περίπλοκη όσο είναι σημαντική, ζήτησα από τους συνομιλητές μου στοTwitter ένα μικρό περιθώριο χρόνου για να ετοιμάσω ένα σχετικό άρθρο. Τα ευρήματά μου τα παρουσιάζω παρακάτω σε συνέχειες. Ζητώ την κατανόησή σας για τυχόν καθυστερήσεις.

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ;

Η ΕΛΣΤΑΤ δημοσιεύει υπολογισμούς για τον πληθυσμό των υπαλλήλων στη δημόσια διοίκηση, άμυνα και υποχρεωτική δημόσια ασφάλιση κάθε τρίμηνο βάσει της Έρευνας Εργατικού Δυναμικού. Μπορείτε να τους βρείτε εδώ. Για να μπορούμε να συγκρίνουμε αυτούς τους υπολογισμούς με τα αποτελέσματα της πρόσφατης πρώτης απογραφής των δημοσίων υπαλλήλων, ιδανικά θα χρησίμευε να έχουμε στοιχεία από τον Ιούλιο του 2010. Επειδή τα στοιχεία ανά κλάδο είναι τριμηνιαία, αριθμούς έχουμε μόνο για το τρίμηνο ως τον Ιούνιο και έπειτα για το τρίμηνο ως το Σεπτέμβρη, είναι όμως βέβαιο ότι μιλάμε για ένα νούμερο της τάξης του 370.000.

Ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας, για συντομία ΔΟΕ, (τον οποίο όπως θα δείτε σύντομα επικαλούνται όλες οι πλευρές σε αυτή τη συζήτηση) υπολογίζει ότι το 2008 οι δημόσιοι οργανισμοί πέραν της δημόσιας διοίκησης απασχολούσαν 630.000 υπαλλήλους (αναζητήστε τα τελευταία στοιχεία εδώ), και υπολογίζει το συνολικό πλήθος των ΔΥ σε 1.022.000 – ένα νούμερο πολύ κοντινό στουςυπολογισμούς του ΕΒΕΑ τους οποίους δικαίως σχολιάζει απαξιωτικά ο Ιός. Από αυτό το νούμερο θα αφαιρέσω, για να είμαστε δίκαιοι, γύρω στους 27 χιλιάδες ούτως ώστε αναλογικά να αντικατοπτρίζει στο γενικότερο Δημόσιο τη μείωση προσωπικού που πραγματοποιήθηκε στις δημόσιες υπηρεσίες από το 2008 ως τα μέσα του 2010. Το σύνολο είναι μόλις κάτω από 1 εκατομμύριο.

Η απογραφή βέβαια του 2010 βρήκε μόλις 760.000 δημοσίους υπαλλήλους – κυρίως επειδή δεν συμπεριέλαβε ΔΕΚΟ, ΝΠΙΔ και δημοτικές επιχειρήσεις. Λέτε οι παραπάνω να μην καλύπτουν το κενό των 230.000; Εγώ πιστεύω ότι το καλύπτουν με άνεση. Όπως και να ‘χει το πράγμα, η δεύτερη φάση της απογραφής θα επιδιώξει να συμπεριλάβει και αυτούς τους κλάδους. Οι συντάκτες του Ιού θα πουν βεβαίως ότι πρόκειται για μαγείρεμα για να βγει το επιθυμητό νούμερο, αλλά αυτό δεν εξηγεί γιατί κυβέρνηση, εργοδότες και συνδικάτα ήταν ικανοποιημένοι ήδη από το 2008 με το νούμερο των 1.022.000 ΔΥ.

Τώρα σχετικά με το αν υπήρχαν κάποιοι που φώναζαν για 1,5, 2 και 2,5 εκατομμύρια δημοσίους υπαλλήλους όπως μας βεβαιώνει ο Ιός (παίρνοντας γραμμή από την ΑΔΕΔΥ), δεν μπορώ να το κρίνω, ούτε ονομάζουν κανέναν τέτοιο προπαγανδιστή οι συντάκτες. Μια απλή αναζήτηση στο Google θα σας δείξει ότι τα ‘παπαγαλάκια’, αν όντως είναι τέτοια, μιλούσαν για 1 εκατομμύριο, άντε και κάτι παραπάνω. Βέβαια πάντα θα υπάρχουν ‘κάποιοι’ αναλφάβητοι καραγκιόζηδες που πιστεύουν ο,τιδήποτε και όλο και κάποιος θα βρέθηκε να πει κάποια μαλακία στα κανάλια. Έχω κάπου έξι χρόνια να δω ειδήσεις από Ελληνικό κανάλι οπότε μπορεί να μου ξέφυγε. Αλλά δεν θεωρώ ότι υπήρχε άτομο σε υπεύθυνη θεσμική θέση ή με σοβαρή επιρροή στην κοινή γνώμη που να υιοθετούσε τέτοιους υπολογισμούς. Προσωπικά έχω γράψει στο παρελθόν ότι ο αριθμός τους πρέπει να ήταν μικρότερος από 1.024.000 το 2007 (εξηγώ γιατί εδώ). Δεν έπεσα έξω.

Όλα τα παραπάνω βέβαια δεν απαντούν το ερώτημα του αν είναι υπεράριθμοι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Για να αποδείξουν το αντίθετο οι άνθρωποι της ΑΔΕΔΥ και οι συντάκτες του Ιού επικαλούνται μια έρευνα, της οποίας τα στοιχεία σταματούν στο 2002 και η οποία δεν εξηγεί τον ορισμό των δημοσίων υπαλλήλων που χρησιμοποιεί. Η έρευνα με τη σειρά της επικαλείται το Economic Outlook του ΟΟΣΑ από τον Ιούνιο του 2003, όπου τα στοιχεία αυτά δεν αναφέρονται πουθενά.

Δεν πειράζει. Μπορείτε να δείτε να τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΟΟΣΑ εδώ, τα οποία λένε περίπου το ίδιο πράγμα και κατονομάζουν ως πηγή τον ΔΟΕ. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, μας λέει ο ΟΟΣΑ, είναι σχεδόν οι μισοί απ’ ό,τι στη μέση ανεπτυγμένη χώρα, αν τους μετρήσουμε ως αναλογία επί του εργατικού δυναμικού. Έχουμε αν μη τι άλλο πολύ λίγους δημοσίους υπαλλήλους. Τα προβλήματα με αυτό το νούμερο όμως είναι πολλαπλά, και έχουν να κάνουν τόσο με τον αριθμητή όσο και με τον παρονομαστή που χρησιμοποιεί ο ΟΟΣΑ.

Εδώ κάποιοι θα αρχίσετε να δυσανασχετείτε αλλά σας παρακαλώ να συνεχίσετε να διαβάζετε: δεν σκοπεύω να κερδίσω χρόνο βάζοντας αστερίσκους, ούτε να επιμείνω σε λεπτομέρειες για να σας προσανατολίσω. Σας υπόσχομαι ότι μια σε βάθος μελέτη των στοιχείων στηρίζει το υπεράριθμο των δημοσίων υπαλλήλων.

Στον αριθμητή, ο ΟΟΣΑ χρησιμοποιεί μόνο στοιχεία για την απασχόληση στον κλάδο της Γενικής Κυβέρνησης τα οποία παίρνει από τον ΔΟΕ – στην περίπτωση της Ελλάδας, κάπου 390.000. Αυτοί ο ίδιος ο ΔΟΕ μας πληροφορεί ότι είναι λίγο παραπάνω από το ένα τρίτο (38%) των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας, οπότε η πληροφορία που αντλούμε από τα στοιχεία του ΟΟΣΑ είναι πολύ περιορισμένη και ίσως παραπλανητική.

Βασιζόμενος σε αυτόν τον ελαττωματικό ορισμό των δημοσίων υπαλλήλων, ο ΟΟΣΑ δίνει την πυκνότητα απασχόλησης στο Δημόσιο για την Ελλάδα το 2008 ως λίγο μικρότερη από 8%. Συγκριτικά μπορεί κανείς να υπολογίσει την ίδια αναλογία, π.χ. στη Γερμανία, όπου ανέρχεται στο 12%. Ο Έλλην συνδικαλιστής της ΑΔΕΔΥ κοιτά αυτά τα στατιστικά και αναφωνεί ‘Πάρτα μωρή άρρωστη!’, συμπεραίνοντας ότι οι συνάδελφοί του όχι μόνο δεν είναι υπεράριθμοι αλλά αντιθέτως παραείναι λίγοι .
Αν όμως προσθέσουμε και τους δημοσίους υπαλλήλους που απασχολούνται εκτός της Γενικής Κυβέρνησης τότε συμβαίνει κάτι μαγικό. (Αντλώ τα σχετικά στοιχεία από τον ΔΟΕ εδώ). Τα στατιστικά γίνονται 20% για την Ελλάδα και 13.6% για τη Γερμανία. Δείτε και το σχετικό γράφημα παρακάτω, για να καταλάβετε το μέγεθος της πλάνης.

Αν μάλιστα θέλουμε να αποφανθούμε περί βιωσιμότητας του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, είναι καλύτερο να πάρουμε ως παρονομαστή το σύνολο των εργαζομένων και όχι ολόκληρο το εργατικό δυναμικό, το οποίο περιλαμβάνει και τους ανέργους. Με βάση αυτό τον υπολογισμό οι δημόσιοι υπάλληλοι το 2008 ήταν το 22.4% των εργαζομένων της χώρας, σε αντίθεση με περίπου 14% στη Γερμανία.



Γιατί κάνει τέτοια πράγματα ο ΟΟΣΑ, θα μου πείτε, και εκθέτει τα παληκάρια της ΑΔΕΔΥ; Κυρίως για να διατηρήσει τη συγκρισιμότητα των στοιχείων. Μολονότι το έργο της γενικής κυβέρνησης είναι πάνω κάτω ίδιο σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες, το έργο των δημοσίων οργανισμών πέρα από αυτήν δεν είναι καθόλου συγκρίσιμο. Αν για κάποιο λόγο θέλετε επιπλέον αποδείξεις, δείτε τι βρίσκει ο ΟΟΣΑ όταν προσεγγίζει το θέμα λίγο διαφορετικά: ποιό ποσοστό επί του συνολικού κόστους των υπηρεσιών του δημοσίου αναλώνεται σε αμοιβές υπαλλήλων; Στην Ελλάδα, το 59.1%. Στη μέση ανεπτυγμένη χώρα, το 47.8%.

Μπορώ να επαναλάβω όλους αυτούς τους υπολογισμούς για άλλες χώρες αλλά δυστυχώς δεν προλαβαίνω. Είναι νομίζω σαφές όμως ότι χωρίς περαιτέρω μελέτη οι αριθμοί του ΟΟΣΑ τους οποίους επικαλείται ο Ιός είναι πολύ παραπλανητικοί και τείνουν να υποτιμούν δραστικά τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα.

Ορισμένοι εκ δεξιών μπορεί, βάσει αυτών των υπολογισμών, να προσπαθήσουν να συμπεράνουν πόσοι υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι υπάρχουν. Για να μην κουράζεστε, μπορώ να σας πω από τώρα ότι για να πιάσουμε τα ίδια ποσοστά με τη Γερμανία θα έπρεπε να χαθούν περίπου 330.000 με 360.000 θέσεις εργασίας στο δημόσιο, με μια γενναία αύξηση στις κεντρικές κρατικές υπηρεσίες και μεγάλες περικοπές παραέξω. Αλλά ας μη βιαζόμαστε: κι αυτά τα νούμερα είναι εξίσου άχρηστα. Διαφορετικές χώρες έχουν διαφορετικούς κρατικούς μηχανισμούς και αυτό έχει επιπτώσεις για τον αριθμό των υπαλλήλων που χρειάζονται.

Η σημαντικότερη επιρροή κατά τη γνώμη μου προέρχεται από την αποκέντρωση του κράτους. Όπως δείχνουν τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, η τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση στις ανεπτυγμένες χώρες διαχειρίζεται κατά μέσο όρο το 23.2% των δημοσίων δαπανών. Στην Ελλάδα διαχειρίζεται το 5.7%. Όταν η περιφεριακή και τοπική αυτοδιοίκηση έχει σοβαρές και περίπλοκες αρμοδιότητες, χρειάζεται και πολύ περισσότερους υπαλλήλους, και ορισμένες εργασίες μοιραία επαναλαμβάνονται στο τοπικό και εθνικό επίπεδο. Κάποια είδη υπαλλήλων που σε μη αποκεντρωμένα κράτη τα χρειάζεται μόνο το υπουργείο οικονομικών (π.χ. ελεγκτές ή στατιστικούς) σε ένα αποκεντρωμένο κράτος τις χρειάζονται και οι οικονομικές υπηρεσίες σε περιφερειακές και τοπικές αρχές. Σε ομοσπονδιακές χώρες οι περιφερειακές αρχές έχουν δικές τους κυβερνήσεις και κοινοβούλια. Αυτό εξηγεί σε μεγάλο βαθμό τον πολύ μεγαλύτερο βαθμό απασχόλησης στις κεντρικές δημόσιες υπηρεσίες που επιδεικνύουν άλλες χώρες.

Θα μου πείτε βέβαια, γιατί επέλεξα ως χώρα σύγκρισης τη Γερμανία. Γερμανοί είναι αυτοί, δουλειά τους είναι να μας pwnάρουν όπου μπορούν. Στην πραγματικότητα η μόνη κάπως συγκρίσιμη χώρα είναι η Πορτογαλία (μια μικρή χώρα με μεσογειακές αγκυλώσεις και εξίσου συγκεντρωτικές δομές με τις δικές μας), αλλά δυστυχώς γι’ αυτήν ο ΔΟΕ δεν μπορεί να παραθέσει συγκρίσιμα στοιχεία.

Σας αφήνω για την ώρα με μια απλή γραφική απεικόνιση των διαφόρων υπολογισμών για το πλήθος των δημοσίων υπαλλήλων. Το εμβαδό κάθε κύκλου είναι άναλογο του αριθμού των εργαζομένων.

Σημείωση: Δείτε κι έναν φιλότιμο αντίλογο στο παραπάνω κείμενο, εδώ, με τον χαρακτηριστικό τίτλο "Είναι, τελικά, η στρουθοκάμηλος αριστερή;"  
Δηλαδή, σκέφτομαι δυνατά, αν ο αριθμός ένα εκατομμύριο είναι σωστός τα παρατάμε σύντροφοι; Και εγώ νόμιζα ότι το θέμα είναι βαθιά ιδεολογικό, όχι αριθμητικό...

Η πρόκληση των Δικαστικών

του Κώστα Ανδρέου

Η φρασεολογία, η συμπεριφορά και τα επιχειρήματα του προέδρου της ένωσης Δικαστών και εισαγγελέων, στα κανάλια , αυτές τις ημέρες, μου άφησαν μια δυσάρεστη αίσθηση.

Όσο και αν επαναλάμβανε, ότι δεν υποτιμά τους χειρώνακτες, εμένα η αίσθηση που μου άφηνε η επιμονή στον χαρακτήρα του Λειτουργού, ήταν σαφής πριμοδότηση μιας Αντισυνταγματικής ανάγνωσης του Συντάγματος και κυρίως στα βασικά άρθρα του, όπου η ισότητα των πολιτών, είναι απαραβίαστη και δεν δικαιολογείται, από κανένα αξίωμα.

Οι Δικαστικοί μας για κάποιον περίεργο λόγο, ερμηνεύουν την έννοια του Λειτουργού, ως ιδιαίτερο αξίωμα, ενώ τίποτε τέτοιο δεν τεκμαίρεται από το Σύνταγμα. Απλά το Σύνταγμα στο άρθρο 87 παρ.1 αναφέρει ότι η Δικαιοσύνη απονέμεται από δικαστήρια συγκροτούμενα από τακτικούς δικαστές, που απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία.

Όμως ακριβώς η ίδια λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία, χωρίς να αναφέρεται ρητά, θεμελιώνεται με το Σύνταγμα για όλους τους πολίτες.

Κανείς δεν αφήνεται σε καταναγκασμούς που δεν εδράζονται στο Σύνταγμα και τους νόμους και αυτό οι Δικαστικοί το γνωρίζουν πολύ καλά, αφού δουλειά τους είναι ακριβώς η διαφύλαξή τους.

Όμως εκτός από την Αντισυνταγματική εκφορά του λόγου τους στο παρόν ζήτημα, αυτό δηλαδή της απογραφής, που καμία διαφωνία δεν έχω στο να απογραφούν ως δικαστικοί λειτουργοί, αλλά που όταν το απαιτούν, έχω βασικές αντιρρήσεις, επειδή η απαίτηση έχει έναν προσβλητικό, αφ’υψηλού τόνο, που θεμελιώνει αίσθηση υπεροχής τους έναντι των υπολοίπων πολιτών, τους προκαλεί και τους προσβάλλει και αυτούς και το πνεύμα του Συντάγματος.

Με την ευκαιρία θέλω να επισημάνω, ότι η διαδεδομένη αίσθηση, ότι ο μισθός των ανώτατων δικαστών, πρέπει να συμβαδίζει με την αποζημίωση των βουλευτών, δεν εδράζεται πουθενά στο Σύνταγμα.

Και δεν θα μπορούσε άλλωστε, αφού η αποζημίωση ενός αιρετού εκπροσώπου, δεν είναι μισθός, σε αντίθεση με τις απολαβές των Δικαστικών που το ίδιο το Σύνταγμα, τις ορίζει ως «μισθό» και το ύψος του, το συναρτά με το λειτούργημά τους και το ύψος του σε τελευταία ανάλυση, το προσδιορίζει, το ειδικό δικαστήριο του άρθρου 99, στο οποίο συμμετέχουν τακτικός καθηγητής και δικηγόρος επιπλέον.

Μερίδα της κοινής γνώμης, έχει σκανδαλιστεί από την συμπεριφορά τους, να αποφασίζουν με κάθε ευκαιρία αυξήσεις και αποζημιώσεις, ανεξάρτητα από την συγκυρία, με δικαιολογία την ικανοποίηση μιας , απ’ότι φαίνεται, όχι συνταγματικά θεμελιωμένης ερμηνείας για ίση μισθολογική τακτοποίηση με τους βουλευτές.

Επισυνάπτω στην συνέχεια, το άρθρο 99 και το 87 παρ**2:

«…Άρθρο 99
1. Αγωγές κακοδικίας κατά δικαστικών λειτουργών δικάζονται, όπως νόμος ορίζει, από ειδικό δικαστήριο που συγκροτείται από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, ως Πρόεδρό του, και από ένα σύμβουλο της Επικρατείας, έναν αρεοπαγίτη, ένα σύμβουλο του Ελεγκτικού Συνεδρίου, δύο τακτικούς καθηγητές νομικών μαθημάτων των νομικών σχολών των πανεπιστημίων της Χώρας και δύο δικηγόρους, μέλη του Ανώτατου Πειθαρχικού Συμβουλίου των δικηγόρων, ως μέλη, που ορίζονται με κλήρωση.
2. Από τα μέλη του ειδικού δικαστηρίου εξαιρείται κάθε φορά εκείνο που ανήκει στο σώμα ή τον κλάδο της δικαιοσύνης που για ενέργεια ή παράλειψη λειτουργών του καλείται να αποφανθεί το δικαστήριο. Εφόσον πρόκειται για αγωγή κακοδικίας κατά μέλους του Συμβουλίου της Επικρατείας ή λειτουργών των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων, στο ειδικό αυτό δικαστήριο προεδρεύει ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου.
3. Δεν απαιτείται άδεια για να εγερθεί αγωγή κακοδικίας….»

«…**2. Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους. Τα σχετικά με τη βαθμολογική και μισθολογική τους εξέλιξη και με την κατάστασή τους γενικά καθορίζονται με ειδικούς νόμους.
Κατά παρέκκλιση από τα άρθρα 94, 95 και 98, διαφορές σχετικά με τις κάθε είδους αποδοχές και τις συντάξεις των δικαστικών λειτουργών και εφόσον η επίλυση των σχετικών νομικών ζητημάτων μπορεί να επηρεάσει τη μισθολογική, συνταξιοδοτική ή φορολογική κατάσταση ευρύτερου κύκλου προσώπων, εκδικάζονται από το ειδικό δικαστήριο του άρθρου 99. Το δικαστήριο στις περιπτώσεις αυτές συγκροτείται με τη συμμετοχή ενός επιπλέον τακτικού καθηγητή και ενός επιπλέον δικηγόρου, όπως νόμος ορίζει. Νόμος ορίζει τα σχετικά με τη συνέχιση τυχόν εκκρεμών δικών….»

Άλλη μια απεργία…και μετά;

Το πλέγμα της συνενοχής και το πνεύμα της αντίστασης

ποιος την ζωή μου, ποιος την κυνηγά... /εικόνα: pascal campion

Ψηφίζεται την Πέμπτη το ασφαλιστικό. Όσοι αντιδρούν σε αυτό στηρίζουν τις αμυδρές ελπίδες τους στην καταψήφισή του από κάποιους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Είναι αυτό αρκετό; Και βέβαια όχι.

Διαφυλάττοντας την κυβερνητική πλειοψηφία, οι βουλευτές το πιθανώτερο είναι να μην αντιδράσουν τελικά στην ψήφισή του. Το νομοσχέδιο θα γίνει νόμος όπως και τα προηγούμενα.

Ύστερα ο κομματικοποιημένος συνδικαλισμός θα πάει διακοπές αφού έκανε το καθήκον του, οι τροτσκιστές και οι συγγενείς τους δυνάμεις (Συριζα, Ανταρσυα κλπ) θα καλούν σε γενική απεργία και εξέγερση – όπως πάντα, το ΠΑΜΕ θα κάνει που και που τα θεατρικά του και η ΝΔ θα ζητά την επιστροφή της στην εξουσία για να σώσει τη χώρα που η ίδια κατέστρεψε μαζί με τους τώρα κυβερνώντες. Κι ο κόσμος, όμηρος της διαμεσολάβησης, απλά θα λουστεί τα μέτρα.

Πληρώνουμε σήμερα ότι δεν κάναμε τόσα χρόνια. Πληρώνουμε πρώτα απ’ όλα την συνενοχή μεγάλου μέρους της κοινωνίας στο όργιο της σπατάλης, της φοροδιαφυγής, του διορισμού, του δανεισμού, τα ψίχουλα από το τραπέζι της διαφθοράς που μας μοίραζαν τόσον καιρό για να σιωπούμε.

Πληρώνουμε την κομματικοποίηση του συνδικαλισμού, τα σωματεία σφραγίδες, την κάθετη διάσπαση του κινήματος από το ΚΚΕ. Τους επίορκους συναδέλφους του δημοσίου που ρούφαγαν το εισόδημα του πολίτη και κατακρατούσαν τα έσοδα του κράτους.

Πληρώνουμε τον λαϊκισμό της αριστεράς που επέτρεπε ανισότητες και προνόμια ανάμεσα σε ομάδες εργαζομένων για να έχει την ψήφο τους. Πληρώνουμε την απαξίωση της συμμετοχής στα κοινά και της συναίνεσης μετά από διαβούλευση με τις αριστερίστικες καταγγελίες κάθε θεσμικής παρουσίας και διαλόγου ως ξεπουλήματος και συνεργασίας με το σύστημα. Πληρώνουμε το νεοσταλινισμό στις οργανώσεις της αριστεράς και τον καθεστωτισμό των μηχανισμών της.

Μια κοινωνία κάθετα διαιρεμένη, με εμφύλιες διαμάχες και κομματικά χαρακώματα, που άμοιρη ευθυνών ξεκοκάλιζε τα ψίχουλα από το πλούσιο γεύμα των διεφθαρμένων και τους ξανάφερνε στην εξουσία εναλλάσοντάς τους στις θέσεις των συνδαιτημόνων στο τραπέζι της χρεωκοπίας. Και τώρα;

Δεν είναι τυχαία η καθοδική πορεία της συμμετοχής στις απεργιακές εκδηλώσεις. Δεν είναι ο φόβος από την προβοκάτσια της Μarfin. Είναι η ενοχή, το συναίσθημα ότι φταίξαμε και εμείς. Οι εκατοντάδες χιλιάδες με καθαρά χέρια αισθάνονται έκπληκτοι στην μοναξιά τους την κρίσιμη στιγμή, οι νέοι νοιώθουν εγκαταλελειμένοι από τους μεγαλύτερους και οι συνταξιούχοι από τους νεώτερους. Διαφορετικές συντάξεις για την ίδια δουλειά, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις που τις πληρώνουν άλλοι, ταμεία νομικών κλπ που απομυζούν δυσανάλογα ποσοστά και επιβαρύνουν νταβατζηλίδικα συναλλαγές τρίτων (τα εύρωστα ταμεία…), κομπόδεμα από μικροδιαφθορά του διπλανού, κομματικές προσλήψεις και απολύσεις, επιλεκτικοί έλεγχοι επί δικαίων και αδίκων με στόχο έσοδα κι ότι να’ναι, συνασπισμοί αυτοδιοικητικών λαμογιών και κλειστά club για την απόκρυψη διαπλοκών και παράνομων εισοδημάτων κλπ κλπ

Τι να κάνει λοιπόν αυτός που έμεινε «στην απ’έξω» είτε γιατί δεν ήθελε είτε γιατί δεν μπορούσε;

Αυτό οφείλει να διερευνήσει η δημοκρατική αριστερά, βγαίνοντας συνειδητά από τα δεσμά του λαϊκισμού και της κομματικής καμαρίλας. Κι ότι μπορέσει να βρει σαν εναλλακτική να βγει με τόλμη να το πει και να το πολεμήσει.

Σε αυτήν την χώρα πολλά αυτονόητα, χρειαζόταν να έρθει η «κατοχή» του ΔΝΤ για να αναγκαστούμε να τα κάνουμε, την ώρα που πληρώνουμε την κρίση και στεγνώνει η ζωή μας από ελπίδες και όνειρα. Κι όμως: παρότι τίποτα πια δεν γίνεται χωρίς συνέπειες και αιμορραγία, για όσους θέλουν να σταθούν στα πόδια τους ξανά ένας δρόμος υπάρχει: να μετουσιωθεί το πνεύμα της αντίστασης σε καθημερινές πράξεις επιτάχυνσης των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και της πράσινης ανάπτυξης. Να βγούμε με βάσεις από την επιτήρηση, με στρατηγικές δομές και θεσμούς σύγχρονου κράτους κι όχι βαλκανικού προτεκτοράτου της μαφίας. Να ξαναγίνουμε πολίτες κι όχι διαμεσολαβούμενοι υποτακτικοί στην εξουσία των εχόντων και κατεχόντων.

Για να γίνουν όλα αυτά δεν αρκούν τα απεργιακά ξεσπάσματα και οι εκκλήσεις σε «αντεπίθεση» (ποιου εναντίον ποιου και πως;) που προτείνουν οι κομματικοί στρατοί του «σοσιαλισμού της νομενκλατούρας».

Απαιτείται πλατιά συναίνεση μετά τα «όχι» , σε συγκεκριμένα «ναι» με προωθητική δυναμική. «Ναι» γύρω από τα οποία χρειάζεται να αναπτυχθεί η νέα ενότητα των μισθωτών και των ελεύθερων επαγγελματιών, των μοχθούντων για το εισόδημά τους και την προκοπή της χώρας.

Αυτά τα «ναι» προς μια πιο δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία χρειάζεται να προτάξει στο λόγο και τις πρωτοβουλίες της η δημοκρατική αριστερά, είτε αφορούν το ξεπέρασμα του μνημονίου της τρόϊκας, είτε την λειτουργία του Καλλικράτη, είτε την καταπολέμηση της διαφθοράς και του γραφειοκρατικού πελατειακού κράτους, τον κοινωνικό έλεγχο, την διαφάνεια, την δημοκρατία και την ανάπτυξη.

Εκεί θα κριθεί η υλοποίηση του πνεύματος της αντίστασης και η επιτυχία του αγώνα για έξοδο από την κρίση : στα πραγματικά δεδομένα, σε όσα πρέπει να γίνουν από την αρχή και σε όσα δημιουργικά και καινοτόμα πρέπει να επικεντρωθούμε.

Τέρμα τα ψίχουλα και η συνενοχή. Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα και κυρίως, θέλουμε επιτέλους την Αριστερά του Συγκεκριμένου, έστω τώρα, 35 χρόνια μετά την στρεβλή μεταπολίτευση.