Αριστερισμός και τύφλωση... (ΚΚΕ, ΛΑΕ, Πλεύση avec Σόιμπλε, Ιερώνυμος κλπ)

του Δημήτρη Χρήστου*

Δεν υπάρχει πολιτική δύναμη στην αντιπολίτευση, από την Άκρα Δεξιά μέχρι την Άκρα Αριστερά, που να μη βάλει με μανία και με κάθε μέσο κατά της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στη χώρα. 

Μπορεί να κατανοήσει κανείς τη συμμαχία της Ν.Δ. με τους ολιγάρχες και τους νταβατζήδες να αγωνίζονται μανιωδώς για την ανατροπή της κυβέρνησης για την παλινόρθωση των εξουσιών που είχαν μοιράσει. Παρ' ότι ακόμα και ως σενάριο μοιάζει με ταινία γκραν γκινιόλ, ποντάρουν για να επανακάμψουν στην εξουσία, στις πιέσεις προς ιεράρχες, βιομηχάνους και δικαστές, στη μαζική παραπληροφόρηση για τη διαμόρφωση κλίματος στην κοινή γνώμη και φυσικά και στους υπολοίπους προθύμους. 

Κατανοητή, επίσης, είναι η στάση του ΠΑΣΟΚ, που, μη έχοντας πλέον λαϊκή βάση, δεν μπορεί με τίποτα να απαγκιστρωθεί από τους οπορτουνιστές που το έσυραν σε μια καταστροφική συμμαχία με τη Δεξιά του Σαμαρά, καθώς και του όποιου υπόλοιπου απομείνει από το πείραμα του Σταύρου Θεοδωράκη.

• ΓΙΑΤΙ όμως όλες αυτές οι πολιτικές δυνάμεις υπερπροβάλλουν τη μανιώδη επιθετική κριτική της υπόλοιπης Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής; 
• Γιατί οι περί ων ο λόγος ομάδες συγκλίνουν και ταυτίζονται με τις δυνάμεις που οδήγησαν το τόπο στη χρεοκοπία και την υποτέλεια; 

Ποια πολιτική ανάλυση του σημερινού κόσμου και των γεωπολιτικών συνθηκών στην περιοχή μας τους οδηγεί σε συμπεράσματα και επιλογές με φανερό πλέον στόχο την ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης, που αγωνίζεται να σώσει τη χώρα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες χρεοκοπίας και capital controls, όταν η επόμενη κυβερνητική λύση θα είναι η επάνοδος σε έναν άγριο νεοφιλελευθερισμό;

Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ του ΚΚΕ, όπως εξελίχθηκε μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, είναιμοναδική στα παγκόσμια χρονικά: “Τίποτε δεν λύνεται στον καπιταλισμό και όλα θα λυθούν στον σοσιαλισμό”. 

Συνεπώς, το να βελτιώνεις και να μεταρρυθμίζεις διαρκώς ένα σύστημα με την έγκριση και τον έλεγχο της κοινωνίας, προσφέροντας καλύτερες συνθήκες δουλειάς και ζωής στους πολίτες, είναι επαναστατικό λάθος. 

Μάλιστα, για τον μοναδικό και επιστημονικό σοσιαλισμό τους, δεν υπάρχει κοινοβουλευτικός δρόμος! 

Οι πλατιές λαϊκές μάζες, μη αντέχοντας τη φτώχεια και την καταπίεση, θα ενωθούν με τη μικρομεσαία αγροτιά, θα αντεπιτεθούν, όπως γράφει μέρα παρά μέρα το όργανο της Κ.Ε. του κόμματος, και θα καταλάβουν την εξουσία, την οποία θα αναθέσουν στον Περισσό. 

Ο οποίος Περισσός θα στήσει ένα φίνο μονοκομματικό σύστημα που θα φέρει στη χώρα την ευτυχία. 

Όλοι θα έχουμε δουλειά. 

Τα εργοστάσια θα δουλεύουν τρεις βάρδιες και οι τσιμινιέρες δεν θα σταματούν να καπνίζουν ποτέ. 

Τι θα παράγουν, πόσο θα κοστίζει, αν θα υπάρχουν πελάτες και δυνατότητες εξαγωγών είναι τριτευούσης σημασίας λεπτομέρειες. Το ότι αυτή η χώρα δεν θα έχει ούτε έναν στρατηγικό σύμμαχο και εταίρο δεν θεωρείται σοβαρός λόγος ανησυχίας όταν, διάολε, ακόμα και η Αλβανία του Χότζα είχε εταίρο και σύμμαχο την Κίνα.

ΤΑ ΙΔΙΑ πάνω - κάτω συναντούμε και στη ΛΑΕ. Το δόγμα είναι ότι πάμε στη δραχμή και γίνεται σοσιαλισμός! 

Εδώ όμως χρειάζονται και και γνώσεις ψυχολογίας, διότι ο μονοπρόσωπος πολιτικός λόγος είναι απίστευτα βίαιος, χυδαίος και εκδικητικός. 

Νόμιζαν πως η επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσε να συνεχιστεί χωρίς αυτούς, του θεματοφύλακες του νέου κομμουνισμού. Και, παρ' ότι έκαναν λάθος, αρνούνται να βγάλουν συμπεράσματα. 

Μένουν όμως στο παιχνίδι όχι για να μεταπείσουν και να μεταστρέψουν υπέρ των δικών τους απόψεων την κοινωνία, αλλά γιατί δεν ξέρουν να κάνουν καμία άλλη δουλειά. 

Κουνάνε, από την ασφάλεια του ενυδρείου τους, το δάχτυλο στα θηρία της ανοιχτής θάλασσας, κατατροπώνοντας τους πάντες με πύρινους λόγους. 

Οι επαναστατικές τους δράσεις εξαντλούνται σε διαμαρτυρίες μικρών ομάδων, αποκλειστικά κατά της κυβέρνησης. 

Η περίπτωση της ηγέτιδας της Πλεύσης, είναι άλλου τύπου θέμα. Χωρίς σαφή πολιτική ταυτότητα, έχοντας εξαντλήσει όλο τον Μπαμπινιώτη σε ύβρεις κατά του Τσίπρα, πριν περάσει στις κατάρες και στα βουντού, αυτοχρίστηκε ιέρεια της Δημοκρατίας επί της Γης. Σε ρόλο γενικού εισαγγελέα θα ρυθμίζει τα πάντα με δικαστικές αποφάσεις και με έναν μαγικό τρόπο, λόγω της άπλετης Δημοκρατίας, η χώρα, χωρίς να εξοφλήσει τα χρέη της, θα ανακάμψει, μόνη απέναντι σε όλους.

ΤΙ ΕΝΩΝΕΙ λοιπόν όλον αυτόν τον αριστερισμό; 

Τι συντηρεί την τύφλωσή του; 

Τον ενώνει ο φόβος της πιθανής επιτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ. 

Διότι αν η κυβέρνηση καταφέρει να βγάλει τη χώρα από τις συνθήκες που την οδήγησε ο φαύλος δικομματισμός, τότε τα πλατιά λαϊκά στρώματα, που λέει και ο Περισσός, θα γυρίσουν την πλάτη σε όλους αυτούς τους επαναστάτες που υπόσχονται τον παράδεισο, αλλά στη μετά θάνατο ζωή. 

Και παρ' ότι οι κοινωνίες δεν συγκινούνται από τις επαναστατικές υποσχέσεις τους, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε όλο τον κόσμο, αυτοί επιμένουν. 

Ανίκανοι να επεξεργαστούν το νέο υπόδειγμα της Αριστεράς στις σημερινές συνθήκες, καταφεύγουν στην ευκολία των δογμάτων. 

Συμφέρει την επαναστατική προοπτική που έχουν στο κεφάλι τους να κυβερνάει μια σκληρή Δεξιά, διότι έτσι θεωρούν ότι ωριμάζουν ταχύτερα οι μάζες. Το πού στον διάολο πήγαν οι μάζες στις τέως σοσιαλιστικές χώρες, έπειτα από 50 χρόνια επιστημονικού σοσιαλισμού, έχει διαγραφεί από τη μνήμη τους. Θλιβερό το θέαμα, αλλά δυστυχώς και επικίνδυνο.

 *πηγή άρθρου "Αριστερισμός και τύφλωση...": Η ΑΥΓΗ - γελοιογραφίας: Πέτρος Ζερβός, efsyn.gr

Η σημερινή κυβέρνηση είναι η μοναδική ελπίδα για τον ζητούμενο και εθνικά αναγκαίο αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας

Όλες οι χρεοκοπίες της Ελλάδος στην Ιστορία

Η Μαρινόπουλος, ο Κυριάκος και οι... νόμοι της αγοράς

του Δημήτρη Χρήστου*

Ανίκανο κράτος και ανεύθυνος διαπλεκόμενος ιδιωτικός τομέας έγιναν ο συνδυασμός που σκοτώνει και χρεοκόπησαν τη χώρα

Τελικά οι επιχειρήσεις Μαρινόπουλου “έσκασαν το κανόνι” και απειλούν να συμπαρασύρουν σε κρίση εκατοντάδες επιχειρήσεις οι οποίες συνεργάστηκαν μαζί τους. 

Για το μέγεθος της ελληνικής οικονομίας, ένα “κανόνι” ύψους 1,8 δισ. ευρώ μπορεί -τηρουμένων των αναλογιών- να χαρακτηριστεί τόσο επικίνδυνο όσο και η φούσκα της Lehman Brothers στην αμερικανική οικονομία. 

Το μεγαλύτερο μέρος του ποσού αυτού οφείλεται στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα, περίπου 300 εκατομμύρια και τα υπόλοιπα στις προμηθεύτριες επιχειρήσεις.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ είναι “πώς έφτασε σε αυτό το σημείο μια επιχείρηση με μεγάλη πείρα και γιατί της επετράπη -χωρίς μνημόνια- η ανεξέλεγκτη και απειλητική για την ελληνική οικονομία λειτουργία της;”. 

Η απάντηση βρίσκεται στο είδος του εγχώριου καπιταλισμού. 

Ένας καπιταλισμός της ξεφτίλας, χωρίς κανόνες και διαιτητές!

Η Μαρινόπουλος είχε να δημοσιεύσει ισολογισμό από το 2012 (!) και κανείς δεν ανησύχησε. 

Καμιά οικονομική εποπτεύουσα υπηρεσία δεν κινητοποιήθηκε. 

Όμως ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είναι ξεφτιλισμένος μόνο με ευθύνη του δημοσίου τομέα. 

Τι έκαναν οι δανείστριες ιδιωτικές τράπεζες και η εποπτεύουσα αρχή τού κατά τα άλλα αυστηρού κ. Προβόπουλου, όλο αυτόν τον καιρό για να προστατεύσουν τα χρήματα των καταθετών τους;

ΑΝΙΚΑΝΟ κράτος και ανεύθυνος διαπλεκόμενος ιδιωτικός τομέας έγιναν ο συνδυασμός που σκοτώνει και χρεοκόπησαν τη χώρα. 

Η Μαρινόπουλος δεν είναι η εξαίρεση του κανόνα. Μπορεί να είναι ακραίο παράδειγμα, αλλά δείτε πόσα οφείλουν τα ΜΜΕ στο τραπεζικό σύστημα. 

Πάνω από 900 εκατομμύρια θαλασσοδανείων, σύμφωνα με το ρεπορτάζ της “Αυγής” την Τετάρτη. 

Πώς λάμβαναν τα ποσά αυτά επιχειρήσεις οι οποίες από το 2010 είχαν εισέλθει σε ταχύτατη συρρίκνωση των εσόδων τους λόγω διπλής κρίσης; 

Από τη μία πλευρά η ύφεση, που μείωσε το πολύτιμο διαφημιστικό έσοδο, και από την άλλη ο περιορισμός των πωλήσεων καθώς τα νέα πολυμέσα μείωναν με ταχύτατους ρυθμούς την ανάγκη ενημέρωσης με τον παραδοσιακό τρόπο.

ΦΥΣΙΚΑ το ερώτημα για το πώς λάμβαναν τα θαλασσοδάνεια, η απάντηση είναι γνωστή. 

Ο εκδότης τηλεφωνούσε στην πολιτική εξουσία, έταζε στήριξη ή απειλούσε με εκβιασμούς, και η πολιτική εξουσία άναβε το πράσινο φως στους τραπεζίτες που είχαν κανιβαλίσει τα μαγαζιά τους, για να δοθεί το θαλασσοδάνειο. 

Και τώρα τι γίνεται; Όσοι διαβάζουν Κυριάκο Μητσοτάκη, θα γνωρίζουν πως τις λύσεις τις δίνει η αγορά. 

Θα χρεοκοπήσει η Μαρινόπουλος και μαζί όσες επιχειρήσεις δεν πρόσεχαν και την προμήθευαν εισπράττοντας ακάλυπτες επιταγές, τις οποίες οι προμηθεύτριες εταιρείες τις μεταβίβαζαν στις δικές τους προμηθεύτριες εταιρείες κ.ο.κ. 

Η μόχλευση πλέον είναι τεράστια και οι συνέπειές της ανυπολόγιστες

ΦΥΣΙΚΑ οι επιχειρήσεις δεν αποτελούνται μόνον από αφεντικά και μετόχους. Έχουν και χιλιάδες εργαζόμενους (μόνο ο Μαρινόπουλος έχει 13.000) που θα βρεθούν στην ανεργία. 

Ίσως αν από το 2012 το κόμμα στο οποίο είναι σήμερα αρχηγός ο Κυριάκος ήταν κυβέρνηση και έκανε επιμελώς τη δουλειά του, το κακό να είχε προληφθεί και να είχε περιοριστεί. Γιατί λοιπόν δεν επιβάλλεται κατανομή ευθυνών στους πολιτικούς που με την ανευθυνότητά τους δημιούργησαν μια βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας; 

Αυτή, κ. Κυριάκο, δεν είναι ελεύθερη οικονομία. Είναι ασύδοτη οικονομία.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ζήτημα για τη χώρα δεν είναι ποιο σύστημα. Άλλωστε όπως έχει γίνει σήμερα ο κόσμος η ελεύθερη οικονομία είναι η σταθερά πάνω στην οποία κάθε κυβέρνηση που εκλέγουν οι πολίτες μπορεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να εγγυάται δικαιοσύνη με σεβασμό στους κανόνες σε όλους τους τομείς της ζωής. 

Όταν μια κυβέρνηση μπορεί να αυξήσει το εθνικό και δημόσιο έσοδο μπορεί και να κάνει κοινωνική πολιτική και να αλλάζει τους κανόνες της αναδιανομής των εισοδημάτων. Κοινωνική πολιτική με άδειες τσέπες, δεν μπορεί να γίνει και να αντέξει επί μακρόν.

ΘΕΛΩ να πω με λίγα λόγια, ότι η χώρα χρειάζεται επανίδρυση σε όλους τους τομείς, ακόμα και στο πώς παίζουμε ποδόσφαιρο και δεν σκοτωνόμαστε μεταξύ μας στις κερκίδες. 

Κυριολεκτικά δεν υπάρχει τομέας στη ζωή των Ελλήνων που να ικανοποιεί τις σύγχρονες ανάγκες των πολιτών και να δημιουργεί συνθήκες με κοινούς κανόνες για πρόοδο σε όλα τα επίπεδα. Να το πούμε με σκληρά λόγια. Είμαστε μια καθυστερημένη χώρα σε ό,τι αφορά τις δομές, τους κανόνες και τον έλεγχο τήρησης των κανόνων αυτών. 

Οι προσφερόμενες ευκαιρίες στους πολίτες δεν είναι ίδιες και ίσες για όλους και οι προνομιούχοι του πολιτικού συστήματος παραβιάζοντάς τους, κλέβουν πολύτιμο οξυγόνο και πλούτο από τη χώρα.

Η ΚΡΙΣΗ που βιώνουμε σήμερα, αφορά πρωτίστως το πολιτικό σύστημα που έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες. 

Τα κόμματα που εξαπάτησαν τον ελληνικό λαό έχουν σε μεγάλο βαθμό υποστεί την τιμωρία των πολιτών, αλλά δεν φαίνεται να έχουν λάβει το μήνυμα. Δεν βρήκαν ισχυρές δυνάμεις για εσωτερική ανανέωση και συνεχίζουν να προασπίζονται τους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες. Αρκεί να σας θυμίσω την υπεράσπιση του χρεοκοπημένου κατεστημένου των ΜΜΕ από Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, όταν περνούσε ο νέος νόμος για την αδειοδότηση των τηλεοπτικών σταθμών.

ΚΑΙ με τούτα και με κείνα, φτάσαμε στο σημείο η σημερινή κυβέρνηση, από ένα άπειρο σε κυβερνητικά καθήκοντα κόμμα, να είναι η μοναδική ελπίδα για τον ζητούμενο και εθνικά αναγκαίο αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας.

*πηγή Η ΑΥΓΗ

Συντεχνιακός και χρηματοδοτούμενος συνδικαλισμός: η άλλη όψη του ελληνικού πελατειακού συστήματος

"Στις φωνές μας για άμεση ανάκληση της ...παράνομης απόφασης που μας οδήγησε στην ανεργία έχουμε στο πλευρό μας και την ΓΣΕΕ." - από την συμπαράσταση του Παναγόπουλου στην "Ελληνικός Χρυσός" και την κατευθυνόμενη απεργία...

Για ποιο συνδικαλιστικό κίνημα μιλάμε;

του Δημήτρη Χρήστου*

Όταν βλέπω τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, αυτόν τον Παναγόπουλο, να με καλεί στις απεργίες, παίρνω ανάποδες και μετά από λίγο αναρωτιέμαι: Καλά, πώς στην ευχή αυτός ο τύπος κρατιέται πρόεδρος στη Γενική Συνομοσπονδία εδώ και 15 χρόνια; 

Ποιος είναι, ο Μπρέζνιεφ; Και καλά τότε που το ΠΑΣΟΚ άντεχε και κρατούσε την πελατεία του, κυρίως στον χώρο του Δημοσίου και των ΔΕΚΟ. Σήμερα πώς καταφέρνει να μένει στην καρέκλα του προέδρου; Η απάντηση είναι απλή: Εδώ στην Ελλάδα ποτέ δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε μαζικό, αξιόπιστο και σοβαρό συνδικαλιστικό κίνημα.

ΤΟ ΚΚΕ μετά το 1990, δηλαδή μετά τη διάσπαση, ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του υπαρκτού και της απουσίας πλέον καθοδηγητικού κέντρου όπως ήταν η Μόσχα, εγκλωβίστηκε σε σεχταριστικές λογικές και αριστερίστικες αντιλήψεις. Μέχρι τότε η γραμμή, και μάλιστα αυστηρή, ήταν ένα σωματείο, μια ομοσπονδία, μια ΓΣΕΕ. Μάλιστα πρότυπο ταξικής οργάνωσης του συνδικαλιστικού κινήματος στα αχτίφ που τακτικά γίνονταν στο ΚΚΕ ήταν αυτό της (τότε) Δυτικής Γερμανίας. Κάμποσα μάλιστα στελέχη του κόμματος είχαν εμπειρίες ως συνδικαλιστές όταν εργάζονταν εκεί. 

Αυτά μέχρι το 1990, γιατί μετά το ΚΚΕ έστηνε κομματικά μαγαζιά με πλατιές ταμπέλες.

ΑΠΟ την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε σοβαρή οργανωτική δομή και ανάλογο προσανατολισμό για να δουλέψει προς την ενίσχυση του συνδικαλιστικού κινήματος. Τα περισσότερα στελέχη του κόμματος προέρχονταν από τους πολυτελείς συντεχνιακούς οργανισμούς του Δημοσίου. Δύσκολα θα έβρισκες στο ανώτερο στελεχικό δυναμικό πραγματικά εργαζόμενους στη βιομηχανία, τις κατασκευές ή σε νέους τομείς της οικονομίας. 

Και παρότι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα εξουσίας, με ποσοστό 35%, η επιρροή του στα σωματεία που έχουν απομείνει ενεργά είναι περιορισμένη έως ανύπαρκτη καθώς κυριαρχούσε η συντεχνιακή αντίληψη. Ό,τι υπήρχε, ελεγχόταν οργανωτικά από το Αριστερό Ρεύμα και μετακόμισε, στο μεγαλύτερό του μέρος, στη ΛΑΕ.

ΠΩΣ τα καταφέρνει τελικά ο Παναγόπουλος; 

Τα καταφέρνει διότι η ΓΣΕΕ είναι πλέον μια σφραγίδα και το σύνολο της νομενκλατούρας βολεύεται από τους μηχανισμούς των αρχαιρεσιών και ζει πλουσιοπάροχα με όλες τις ανέσεις. 

Πάνω από 300 εργαζόμενους, όλοι συγγενείς και φίλοι των συνδικαλιστών, έχει η χρηματοδοτούμενη διοίκηση της ΓΣΕΕ. Δύο όμως εργάτες να κολλήσουν μια αφίσα ή να κρατήσουν ένα πανό είναι αδύνατον να βρει.

ΔΕΙΤΕ για παράδειγμα τι συμβαίνει με το συνδικαλιστικό κίνημα στις βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης. 

• Μπορεί στην Ιταλία να εξαϋλώθηκε το περίφημο PCI, αλλά τα συνδικάτα της επιρροής του υπάρχουν και παραμένουν ισχυρά και και ως προς τις διεκδικήσεις τους και ως προς το έργο αλληλεγγύης προς τα μέλη, εργαζόμενα ή άνεργα. Γι' αυτό η αλληλεγγύη δεν μετατρέπεται σε φιλανθρωπία. 
• Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με τη Γαλλία, όπου το γνωστό αριστερό συνδικάτο της CGT όχι μόνο συνεχίζει να υπάρχει, αλλά και λειτουργεί άριστα. Πήραμε μια γεύση όσοι είδαμε την ταινία "Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο". 
• Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και στη Γερμανία αλλά και στη Βρετανία, όπου τα συνδικάτα ως μέτοχοι του Εργατικού Κόμματος, αντέδρασαν και εξέλεξαν στην ηγεσία του κόμματος τον αριστερό Τζέρεμι Κόρμπιν.

ΥΠΕΡΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ασυμβίβαστους επαναστάτες έχουμε άφθονους στα πενήντα τόσα πολιτικά σχήματα που υπάρχουν σήμερα σε αυτόν τον τόπο. Δεν βρίσκουμε όμως επαναστάτες που να έχουν, για παράδειγμα, καταφέρει με αφοσίωση και υπομονή να οργανώσουν σοβαρά σωματεία στον δύσκολο ιδιωτικό τομέα, όπου όλα τα σκιάζει η εργοδοτική απειλή.

ΝΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΟΥΜΕ πόσο καλά πηγαίνει το λεγόμενο φοιτητικό κίνημα; Και μόνο το ότι εδώ και 35 χρόνια δεν έχουν καταφέρει οι συνδικαλιστικές κομματικές παρατάξεις να συμφωνήσουν στην ανάδειξη διοίκησης στο ανώτατο συνδικαλιστικό όργανο, την ΕΦΕΕ, αρκεί και περισσεύει για να αντιληφθούμε πόσο αυτό το κομμάτι της μορφωμένης νεολαίας έχει ικανότητες και διάθεση να ξεπεράσει τα εμπόδια που θέτουν οι άνωθεν καθοδηγητές. 

Θα είναι άδικο να εξαιρέσω τον κλάδο των δημοσιογράφων, που ακόμα και τη σημερινή εποχή αρνείται να δεχτεί ως κανονικά μέλη τούς δημοσιογράφους του διαδικτύου. 

Η γνωστή ΕΣΗΕΑ λοιπόν, εδώ και έξι μήνες από τις τελευταίες εκλογές δεν μπορεί ακόμα να συγκροτήσει τη διοίκησή του! Τι ακριβώς έχουν να χωρίσουν;

ΑΝ ΣΥΝΥΠΟΛΟΓΙΣΟΥΜΕ στο συνδικαλιστικό χάος και το χάος αντιπροσώπευσης και δημοκρατικής λειτουργίας σε όλες σχεδόν τις βαθμίδες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κατανοούμε πόσο δύσκολες είναι οι συνθήκες για να καταφέρει ο ελληνικός λαός να βγει σώος και αβλαβής από αυτήν την παρατεταμένη κρίση. Και αφού ο λαός ανέθεσε την κυβερνητική ευθύνη στον ΣΥΡΙΖΑ, οφείλει αυτός να σοβαρευτεί και να ιεραρχήσει τις πολιτικές του υποχρεώσεις.

Δεν είναι δυνατόν να κερδίζεις τη μεγάλη εμπιστοσύνη των πολιτών στο κυβερνητικό διακύβευμα και να μην μπορείς να βρεις καν σοβαρούς υποψήφιους στους περισσότερους δήμους της χώρας, όπου οι συνδυασμοί που υποστηρίχθηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ πάτωσαν. 

Δεν μπορεί να μας λένε οι "53" στην πρώτη τους εμφάνιση μετά τις δημοτικές εκλογές πως στην Αθήνα έγινε καταπληκτική προεκλογική δουλειά, αλλά χάσαμε από τον κ. Τίποτα, και σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ να μην διαθέτει στην ουσία ούτε έναν (!) δημοτικό σύμβουλο στον οποίο να μπορούν να απευθυνθούν οι ψηφοφόροι που τον εμπιστεύθηκαν. 

Κάντε μια βόλτα στο Πεδίον του Άρεως και θα καταλάβετε πολλά για την αριστερή Περιφέρεια.

πηγή Η ΑΥΓΗ

Ο πραγματικός αντίπαλος του Τσίπρα...

του Μιχάλη Κουντούρη/efsyn

"Είμαστε σε μια φάση όπου οι εθνικές και ατομικές οικονομικές υποχρεώσεις είναι υπερβολικές και ανελαστικές. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε αυτή την ανυπόφορη δυσκολία είναι να αυξήσουμε όσο το δυνατόν ταχύτερα το εισόδημα σε όλες τις βαθμίδες. Αυτό ακριβώς είναι το στοίχημα της Αριστεράς. Είναι υποχρεωμένη, να βρει τρόπους να μεγαλώσει το έσοδο. Είναι υποχρεωμένη αν θέλει να υπάρχει και να γίνεται παράδειγμα προς μίμηση, να διαχειριστεί δίκαια τον πλούτο. Διαφορετικά, δεν έχει λόγο ύπαρξης στις συνθήκες του 21ου αιώνα."

του Δημήτρη Χρήστου*

Το ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας "Guardian" για το κρίσιμο τριήμερο στις Βρυξέλλες μέχρι να φτάσουμε στη συμφωνία της 12ης Ιουλίου, συναρμολογεί με χαρακτηριστικό τρόπο τα όσα συνέβησαν εκεί και κυρίως τον πραγματικό κίνδυνο που αντιμετώπισε η χώρα, δηλαδή να εξοβελιστεί από τη ζώνη του ευρώ με εισήγηση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. 

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών είχε ενημερώσει με non paper όλους τους συναδέλφους του στο Eurogrup, ώστε να προετοιμαστούν για την εκδίωξη της Ελλάδας. Ξέραμε την αντίδραση του Ρέντζι και του Ολάντ. Εκείνο που δεν ξέραμε ήταν η προσπάθεια του προέδρου της Ε.Ε. Ντόνλαντ Τουσκ να μπλοκάρει πάση θυσία το σχέδιο Σόιμπλε. Αυτός ήταν, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο καταλύτης που δεν άφησε τα πράγματα να φτάσουν στα άκρα. Φυσικά, οι παρεμβάσεις της Ουάσιγκτον δεν καταγράφονται, αλλά όλοι πλέον γνωρίζουν πως έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, ειδικά στην αποδέσμευση του Τουσκ από τα γερμανικά σχέδια.

Διάλεξα αυτή την εισαγωγή για να επανατοποθετηθώ σε ένα κρίσιμης σημασίας ζήτημα που βασανίζει ακόμα μεγάλο αριθμό μελών του ΣΥΡΙΖΑ (όπως διαπίστωσα πρόσφατα σε κομματική συνέλευση) που αισθάνονται ότι το κόμμα τους δεν είναι πλέον αριστερό και ριζοσπαστικό. 

• Όταν τους ρωτάς τι νομίζουν πως θα γινόταν στην περίπτωση που ο Αλ. Τσίπρας δεν δεχόταν τη συμφωνία που του προτάθηκε, ακολουθεί βουβαμάρα. 
• Όταν τους αναφέρεις ότι η κοινοβουλευτική τάξη υπαγόρευε, στην περίπτωση του ναυαγίου, την παραίτηση της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα, εν μέσω capital controls, καθώς οι ψηφοφόροι του 36% δεν είχαν συμπεριλάβει στην εντολή τους το δικαίωμα της κυβέρνησης να οδηγήσει τη χώρα εκτός ευρώ, η βουβαμάρα παρατείνεται. 
• Όταν, στη συνέχεια, αναφέρεις πως ο ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση αυτή, θα ήταν υποχρεωμένος να κατέλθει στις εκλογές αποδεχόμενος το σχέδιο Σόιμπλε για διαζύγιο ή να επιλέξει την ασύνταχτη χρεοκοπία, εξακολουθούν να μην αντιδρούν; 
• Όταν συμπληρώνεις αναφέροντας την απογοήτευση που θα έφερνε στην ευρωπαϊκή Αριστερά ένα ναυάγιο, τα ίδια. Ευτυχώς κάτι σαλεύει όταν γίνεται αναφορά στις πολιτικές διεργασίες -σήμερα- στην Πορτογαλία.

Γιατί όμως αισθάνονται προδομένοι ή έκθετοι; Αισθάνονται ασυνεπείς, διότι άλλα υποσχέθηκε το άπειρο κόμμα τους και άλλα υποχρεώνεται να πράξει. Έτσι όμως είναι η πολιτική που καθορίζεται από τον συσχετισμό των δυνάμεων στην Ευρώπη. 

Ο κίνδυνος του Grexit θεωρήθηκε γερμανική μπλόφα, αλλά τελικά δεν ήταν. Τούτων δοθέντων, η συμφωνία που αποδέχτηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός ήταν ένας συμβιβασμός για να μην υπογράψει την αριστερή παρένθεση ο ίδιος. 

Αφήνει περιθώρια αυτός ο συμβιβασμός για τον απεγκλωβισμό της χώρας από τα δεσμά των Μνημονίων και μάλιστα με παραδοχή για ρύθμιση του χρέους; 

Ο πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο δηλώνουν πως ναι, μπορούν να φτάσουν στον στόχο, στην υλοποίηση ενός προγράμματος ανάταξης και ανάπτυξης με κοινωνικό πρόσημο.

Και εδώ αποκαλύπτεται το κενό κυβερνητικής παιδείας που υπάρχει στην Αριστερά της ισόβιας αντιπολίτευσης. 

Είμαστε σε μια φάση όπου οι εθνικές και ατομικές οικονομικές υποχρεώσεις είναι υπερβολικές και ανελαστικές. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε αυτή την ανυπόφορη δυσκολία είναι να αυξήσουμε όσο το δυνατόν ταχύτερα το εισόδημα σε όλες τις βαθμίδες. Αυτό ακριβώς είναι το στοίχημα της Αριστεράς. Είναι υποχρεωμένη, να βρει τρόπους να μεγαλώσει το έσοδο. Είναι υποχρεωμένη αν θέλει να υπάρχει και να γίνεται παράδειγμα προς μίμηση, να διαχειριστεί δίκαια τον πλούτο. Διαφορετικά, δεν έχει λόγο ύπαρξης στις συνθήκες του 21ου αιώνα.

ΣΗΜΕΡΑ ο Αλ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του δεν έχουν σοβαρό πολιτικό αντίπαλο. Αντίπαλός τους όμως, και μάλιστα δυνατός, είναι τα προβλήματα της χώρας και οι ρυθμίσεις στο πλαίσιο της συμφωνίας. 

• Αν τα καταφέρουν, θα μακροημερεύσουν και μαζί τους και η χώρα. 
• Αν όχι, τότε η πρώτη αριστερή κυβέρνηση θα πέσει από την εξουσία, με τη μικρή παρένθεση να έχει γίνει απλώς μικρομεσαία. 

Το πρώτο των σοβαρών εμποδίων είναι το ζήτημα του ασφαλιστικού συστήματος. Ενός συστήματος που ασφαλώς χρειάζεται αναδόμηση και εκσυγχρονισμό. 

Οι δανειστές ζητάνε οριζόντιες περικοπές έχοντας κάνει έναν απαράδεκτο και αυθαίρετο υπολογισμό για τον μέσο όρο της ανάπτυξης στη χώρα μέχρι το 2030 που δεν υπερβαίνει το 0,7% του ΑΕΠ! 

Αν η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός εγκλωβιστούν σε αυτή την παραδοχή, τότε θα χυθεί αίμα. Οι συντάξεις θα πετσοκοπούν και η ύφεση θα δαγκώνει και θα κόβει ανθρώπινο κρέας!

Έχουν γνώση οι φύλακες; 

Δεν το γνωρίζω και ανησυχώ σοβαρά από τις επιπόλαιες και βιαστικές δηλώσεις των αρμοδίων. 

Δυστυχώς τα κυβερνητικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν πίσω τους ένα ισχυρό και καλά οργανωμένο κόμμα όπου η διαβούλευση μεταξύ των δύο μερών θα μπορούσε να συμβάλει στην εξεύρεση των καλυτέρων δυνατών λύσεων. Έτσι, πολύτιμες δυνάμεις που υπάρχουν στον ΣΥΡΙΖΑ μένουν αναξιοποίητες, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσεται η ψευδαίσθηση της υπερεπάρκειας (που στη συνέχεια εξελίσσεται σε αυταρχισμό) αρκετών υπουργών, που νομίζουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν και μόνοι τους.

ΜΠΟΡΕΙ μέχρι σήμερα οι υποχρεώσεις των μεταρρυθμίσεων να είναι πιεστικές, όμως αν δεν προγραμματιστούν επαρκώς οι αναγκαίες τολμηρές αλλαγές με βαθιά μελέτη και πραγματική διαβούλευση των πρωταγωνιστών του κάθε τομέα της οικονομίας και της κοινωνίας, η βιασύνη θα εξελιχθεί σε τσαπατσουλιά και η τσαπατσουλιά θα φέρει κατά πάσα πιθανότητα και την αποτυχία.

 πηγή ΑΥΓΗ

"Πολύ αριστεροί" του ΣΥΡΙΖΑ: Συγκλονιστική άγνοια κινδύνου ή αδιαφορία για τη ζωή των πολιτών;

Η ασφάλεια της επαναστατικής αντιπολίτευσης!

του Δημήτρη Χρήστου

Ολοκληρώθηκε η συμφωνία με τους εκπροσώπους των θεσμών. Η συμφωνία δεν ήταν αυτή που θα θέλαμε, αλλά δίνει ένα τέλος σ' αυτή την κρίση ρευστότητας και αστάθειας της ελληνικής οικονομίας. Εξασφαλίζει χρόνο για να αντιμετωπιστεί η καταστροφή. Η ερώτηση αν μπορούσαμε να αποσπάσουμε κάτι καλύτερο έπειτα από 20 συνεδριάσεις του Eurogroup και 7 έκτακτες Συνόδους Κορυφής είναι δύσκολο να απαντηθεί. 

Στο ερώτημα αν υπήρχε εναλλακτική λύση, πρώτη απάντηση ήταν το βελούδινο διαζύγιο του Σόιμπλε και δεύτερη η απάντηση, χειρότερη από την πρώτη, από τον Π. Λαφαζάνη, τον Κ. Λαπαβίτσα και την Αριστερή Πλατφόρμα. Η λύση αυτή ονομάζεται ασύνταχτη χρεοκοπία και επιστροφή στη δραχμή!

ΑΠΟ ΑΠΟΨΗ πολιτικών συμμαχιών, δεν υπάρχει προεργασία και εκτίμηση πώς θα βρούμε την απαραίτητη υποστήριξη στην πολύ δύσκολη και επικίνδυνη κατάσταση, έστω στην αρχή της μετάβασης. Όπως έχω αναφέρει, όλες οι τρίτες χώρες με σοβαρά συναλλαγματικά διαθέσιμα, όπως η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν, έχουν διαμηνύσει στις επαφές που έχουν προηγηθεί για επενδύσεις σε αναπτυξιακά προγράμματα και πρωτοβουλίες ότι απαραίτητη προϋπόθεση συμμετοχής είναι η παραμονή της χώρας στο ευρώ. 

Πού στην ευχή στηρίζονται όσοι υποτιμούν ή αδιαφορούν για την πραγματικότητα;

ΔΕΥΤΕΡΟ: Το ΚΚΕ υποστηρίζει συνεχώς ότι η έξοδος από το ευρώ αυτή τη στιγμή, με ασύντακτο τρόπο, θα πλήξει κυρίως τα μεσαία και φτωχά στρώματα και θα πολλαπλασιάσει τον πλούτο των κεφαλαιοκρατών που έχουν φυγαδεύσει τεράστια χρηματικά ποσά στο εξωτερικό. Υπάρχει απάντηση σε αυτήν την ένσταση;

ΤΡΙΤΟ: Οι θέσεις για επιστροφή στη δραχμή και η αποκλειστική συνεργασία με ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ από το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και μετά, κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή υποβαλλόταν από την Αριστερή Πλατφόρμα για να εγκριθούν ως θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς επιτυχία, μέχρι να προκύψει η... ευκαιρία της κρίσης. 

Αυτά τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα από ανθρώπους, που, πλην Λαπαβίτσα, ελάχιστη επαφή έχουν με τις οικονομικές επιστήμες αλλά και με την πραγματική οικονομία.

ΤΕΤΑΡΤΟ: Πώς είναι δυνατόν να πιστεύουν Λαφαζάνης και Λαπαβίτσας ότι μέσω του εθνικού νομίσματος ανοίγει αυτόματα ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό, χωρίς να παρουσιάζουν αυτή την πορεία; Πόσο μάλλον που αυτός ο σοσιαλισμός που πιστεύουν έχει καταρρεύσει παταγωδώς και πλην της Ελλάδας, δεν υπάρχει Αριστερά στην Ευρώπη που να προκαλεί την εμπιστοσύνη των πολιτών. 

Χωρίς καμιά κριτική για τις αιτίες της αποτυχίας, χωρίς ιδέα και προσπάθεια για το νέο υπόδειγμα της αριστερής πρότασης, μόνο με την πίστη στα εικονίσματα έχουμε τον δογματισμό της νέας εποχής. Δεν έγινε αντιληπτό πως στην Ισπανία τα ελληνικά capital controls τρόμαξαν τους πολίτες και μείωσαν την εμπιστοσύνη στο Podemos;

ΕΙΝΑΙ συγκλονιστική η άγνοια κινδύνου και η αδιαφορία για τις επιπτώσεις στη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών. Εδώ, στην υποτιθέμενη περίπτωση αποτυχίας του εγχειρήματος της δραχμής, δεν σηκώνει "μας συγχωρείτε, λάθος". Αν κατεδαφίσεις από κακό υπολογισμό ένα σπίτι, δεν μπορείς να πεις στον ιδιοκτήτη τώρα φτιάχ' το μόνος σου. Προσωπικά, γνωρίζοντας από το 1974 και μετά τα περισσότερα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας, εκπλήσσομαι με την αφέλεια που προσεγγίζουν τέτοιας επικινδυνότητας πειράματα. Η μόνη εξήγηση που έχω βρει γι' αυτό που κάνουν είναι ότι, επειδή με αυτά που λένε δεν πρόκειται να συγκινήσουν τον ελληνικό λαό ώστε να τους εμπιστευτεί τις τύχες του, επιλέγουν τη διαφοροποίηση σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη για αριστερές κυβερνήσεις διεθνή σκηνή, ώστε να υπάρχουν. Να συνεχίσουν με επαναστατικό βερμπαλισμό να ενθουσιάζουν τα όποια ακροατήρια καταφέρουν να βρουν. 

Ποτέ στη ζωή τους, στη μέχρι τώρα πολιτική θητεία τους, δεν χρειάστηκε να ετοιμαστούν να κυβερνήσουν και όταν ήρθε, εκεί που κανείς δεν μπορούσε να το φανταστεί, αυτή η ιστορική μέρα, τρόμαξαν και επιστρέφουν στην ασφάλεια της επαναστατικής αντιπολίτευσης.

ΤΕΛΟΣ, είναι βάναυσα άδικο στελέχη που δεν κούνησαν το μικρό τους δαχτυλάκι στις διαπραγματεύσεις να κουνούν το δάχτυλο σε στελέχη που εξάντλησαν τα όρια των φυσικών τους δυνάμεων για να ανταποκριθούν.

 πηγή Η ΑΥΓΗ

Ανάληψη αριστερής κυβερνητικής ευθύνης ή επιστροφή στην ασφάλεια των μαχών επί χάρτου;

Πρωτοφανής και άκρως επικίνδυνη ανωριμότητα

του Δημήτρη Χρήστου*

Οι οπαδοί και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ ζουν μοναδικές στιγμές...

Δεν θυμάμαι να υπάρχει ανάλογη περίπτωση κόμματος και ειδικότερα κόμματος που βρίσκεται για πρώτη φορά στην ιστορία του στο κυβερνητικό τιμόνι και η μοναδική ουσιαστικά αντιπολίτευση που ασκείται να είναι από το εσωτερικό του. 

Η Αριστερή Πλατφόρμα, που είχε και έχει δομή κόμματος μέσα στο κόμμα, αναπτύσσει σκληρή αντιπολίτευση για την ανατροπή της κυβέρνησης και μάλιστα με προεκλογικού τύπου εκστρατείες. Κερασάκι σ' αυτή την τούρτα η πρόεδρος της Βουλής, που καταπλήσσει τα πλήθη στηρίζοντας τον πρωθυπουργό (!) με αντάρτικο κατά της κυβέρνησης. 

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, που λέει και η ρήση.

Η ΟΜΑΔΑ της οποίας ηγείται ο Π. Λαφαζάνης, όπου έκανε κάθε μέρα με τα κρεμμυδάκια τον καπιταλισμό (για πολλά χρόνια), δεν μπορεί να ζήσει στις δύσκολες συνθήκες της ανοιχτής θάλασσας, προτιμώντας την ασφάλεια του ενυδρείου, όπου όλα τα ψαράκια γνωρίζονται μεταξύ τους και κανένα δεν απειλεί το άλλο. Η αδρεναλίνη που παράγεται από πύρινους λόγους και καυτά άρθρα είναι πολύτιμη τροφή για όσους έχουν συνηθίσει αυτή την πολιτική ζωή και δεν έχουν ικανότητες να ανταποκριθούν στις δύσκολες συνθήκες διοίκησης κράτους. 

Μάλιστα, για να μην αποκαλυφθεί αυτή ακριβώς η αδυναμία ή ακόμα και ανικανότητα, προτιμούν να πάρουν στον λαιμό τους και το υπόλοιπο κόμμα, ώστε να μην υπάρχει σύγκριση. Να μην υπάρχει Αριστερά που να θέλει και, κυρίως, να μπορεί να κυβερνήσει ώστε να προκύπτουν και οι συγκρίσεις.

ΑΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙΣ όλα αυτά, θα σου πουν πως έτσι, με Μνημόνια, μπορούν να κυβερνήσουν όλοι. Μέγα λάθος, καθώς κανείς δεν ξέρει αν ο ΣΥΡΙΖΑ, που θα συνεχίσει το δύσκολο έργο της επιστροφής της χώρας σε κανονικούς ομαλούς ρυθμούς ζωής, σίγουρα θα πετύχει. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα για τον Αλέξη Τσίπρα και τους υπουργούς, οι οποίοι έχουν μπροστά τους ένα τιτάνιο, σε όγκο και δυσκολίες, έργο. 

Ένα έργο που το βάρος του δεν είναι σταθερό και σε πολλές φάσεις καθορίζεται από τους δανειστές και τους εκπροσώπους τους. Στο έργο αυτό, αν οι υπουργοί δεν επιλέξουν τους καλύτερους, δεν ελέγχουν τις επιλογές τους με βάση αξιοκρατικά κριτήρια, δεν έχουν τεντωμένα τα αυτιά τους στην κοινωνία και στους φορείς που γνωρίζουν με κάθε λεπτομέρεια τα πράγματα που τους αφορούν, η υπέρβαση των δυσκολιών δεν θα γίνει και όλη η Αριστερά θα επιστρέψει στις μάχες επί χάρτου.

ΑΥΤΟ πάντως που μου κάνει εντύπωση στην περίπτωση της Αριστερής Πλατφόρμας, καθώς όλα σχεδόν τα επιτελικά στελέχη αυτής της συνιστώσας προέρχονται από το ΚΚΕ, είναι η χαμένη πολιτική μόρφωση που παρείχε αυτό το ιστορικό κόμμα. Φαίνεται πως δεν υπήρχαν μόνο ανοιχτά μυαλά και διαρκείς ανησυχίες. Φαντάζονται ότι το πολιτικό κόμμα που έχουν ήδη είναι μπολσεβίκικο! Οραματίστηκαν μάλιστα και συνεργασία με τον τροτσκισμό. Δεν θυμάμαι τέτοιο μάθημα στο ΚΚΕ. 

Κλείνουμε όμως την παρένθεση για να αναρωτηθούμε πώς είναι δυνατόν να πιστεύεις και να υπερασπίζεσαι ως λυτρωτική για τη χώρα μια μονομερή βίαιη έξοδο από την Ευρωζώνη και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. 

Μια χώρα σαν τη δική μας, σε κωματώδη κατάσταση με capital controls, με διαλυμένη ή υπολειτουργούσα την παραγωγική μηχανή, εξαρτημένη σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές πρώτων υλών και τεχνολογίας, εκτεθειμένη σε σοβαρούς γεωστρατηγικούς κινδύνους, μπορεί μόνη της, σε αυτές τις συγκεκριμένες συνθήκες, να τα βάλει με όλο το παγκόσμιο σύστημα, να νικήσει και να ευημερήσει με ασφάλεια; Είναι θέμα φαντασίας ή πρωτοφανούς και άκρως επικίνδυνης ανωριμότητας;

ΣΤΗ ΦΑΣΗ αυτή, η ελληνική κυβέρνηση αξιοποίησε τη διάσταση απόψεων Ουάσιγκτον - Βερολίνου και την ανάγκη ανάκτησης του μεριδίου στην Ε.Ε. που είχαν κυρίως η Γαλλία και η Ιταλία. Δεν νομίζω πως υπήρχαν περιθώρια για καλύτερους συσχετισμούς και πολύ καλύτερη συμφωνία, όταν όλες οι πρόθυμες για επενδυτικά σχέδια και συνεργασίες χώρες που η κυβέρνηση έχει σπεύσει και έχει ζητήσει βοήθεια έθεταν ως όρο συνεργασίας την παραμονή της στην Ευρωζώνη. 

Ασφαλώς, η συμφωνία είναι εξαιρετικά δύσκολη για τα ελληνικά συμφέροντα. Το θέμα είναι αν η κυβέρνηση, και ειδικότερα τα στελέχη του οικονομικού επιτελείου, πιστεύουν πως ναι, έστω και σε αυτές τις συνθήκες υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες επιστροφής της χώρας στην κανονικότητα και την ανάπτυξη. Όποιος δεν το πιστεύει φεύγει και δεν εμποδίζει τον άλλο να δώσει τη μάχη.

ΑΥΤΗ η περίεργη ελληνική πολιτική πρωτοτυπία πρέπει να λάβει τέλος. 

Μετά τη συμφωνία, η χώρα έχει ανάγκη από συστράτευση και συνεργασίες για την κάλυψη του χαμένου εδάφους, για να μπουν τα θεμέλια της οικονομικής ανάπτυξης σε όλους τους τομείς που η Ελλάδα έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα και δυνατότητες. 

Όσοι νομίζουν πως αρκεί οι εργάτες να κάνουν τα γρανάζια των εργοστασίων να γυρνούν είναι βαθιά νυχτωμένοι από τις συνθήκες που καθορίζουν σήμερα την αξία των προϊόντων, εφόσον αυτά μπορούν να φτάσουν στις αγορές. Το ποιοι θα αναλάβουν αυτό το δύσκολο έργο θα το αποφασίσει ο λαός.

Η ΑΥΓΗ

Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ: από ολιγαρχικό κόμμα των συνιστωσών, δημοκρατικό κόμμα των μελών και της αξιοκρατικής διακυβέρνησης;

message(s) in a bottle  
(σκίτσο του Μιχάλη Κουντούρη/efsyn)

εισαγωγικό

Η κομματική "ανταρσύα" της αριστερής πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ, ανοίγει πολλά ζητήματα μαζί για το παρόν και το μέλλον της ελληνικής αριστεράς και ειδικά της κυβερνώσας: ζητήματα πολιτικής για την -ποια και τι- ανάπτυξη, ζητήματα στάσης απέναντι στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και τους αληθινούς παραγωγούς του πλούτου μικρούς και μεσαίους επαγγελματίες και αγρότες, ζητήματα επιχειρηματικότητας και καρτέλ, ζητήματα αξιολόγησης και παραγωγικότητας του δημοσίου τομέα, ζητήματα δημοκρατίας στο κόμμα και την κυβέρνηση. 
Σε όλα αυτά τα ζητήματα οι απόψεις της πλατφόρμας είναι διαφορετικές από εκείνες της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ: η πλατφόρμα διατήρησε τις δομές της ως συνιστώσας αν και το συνέδριο ψήφισε για ενιαίο κόμμα, προέταξε την ανάπτυξη με κρατικές επενδύσεις, την προστασία των εργαζομένων σε καταστροφικές για το [εριβάλλον "επενδύσεις", ενέργεια από κάρβουνο και αξιοποίηση του περιβάλλοντος με το ...κυνήγι  - και όλα αυτά απέναντι στο φιλικό στην επιχειρηματικότητα και την αειφόρα ανάπτυξη πρόγραμμα του κόμματος. Υπερασπίστηκε την μη αξιολόγηση στο δημόσιο θεωρώντας κεκτημένα όσα οι ισχυρές συντεχνίες των συνδικάτων του είχαν αποσπάσει στο παρελθόν, -που για τον ιδιωτικό τομέα υπήρχαν μόνο στην σφαίρα της φαντασίας-, υπερασπίστηκε με την λογική των εσόδων για το κράτος τα παράνομα και αντισυνταγματικά (εισ)φορολογικά έσοδα του ΟΑΕΕ και τα αντισυνταγματικά πρόστιμα-εκτέλεση του μικρομεσαίου "εργοδότη" για ανασφάλιστη εργασία του Βρούτση της ΝΔ (από 500 σε 10.500 € το κεφάλι!)...  Και οι λόγοι είναι ιδεολογικοί. 
Η πλατφόρμα πιστεύει στην ανάπτυξη με κρατικές επενδύσεις και είναι καχύποπτη σε κάθε μορφής επιχειρηματικότητα - δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα στελέχη της έχουν επαγγελματική σχέση και αναφορά στο Δημόσιο, στο κόμμα και τα ευγενή επαγγέλματα και σπανίως στον ιδιωτικό τομέα και την επιχειρηματικότητα. Ενώ αντίθετα εκείνα της μεταρρυθμιστικής πλειοψηφίας έχουν κανονική κατανομή αντίστοιχη της κοινωνίας που ψήφισε να εκπροσωπηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτήν την έννοια έχουν δίκιο όσοι λένε ότι η συγκυβέρνηση είναι τρικομματική κι ότι το γεγονός αυτό έφτασε προφανώς στο όριό του με την καταψήφιση από το ένα κόμμα της συμφωνίας κυβέρνησης εταίρων.
Το επόμενο έκτακτο συνέδριο καλείται έτσι υποχρεωτικά να δώσει απαντήσεις-πακέτο σε όλα τα παραπάνω ζητήματα αποφασίζοντας αν θα συνεχίσει με τρικομματική συμβιβάζοντας τα ασυμβίβαστα (ή τα ιδεολογήματα με την πραγματικότητα)  ή θα δώσει ένα συγκεκριμένο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης στην κοινωνία που βουλιάζει οικονομικά παρά την ηθική νίκη της αριστεράς στις διαπραγματεύσεις. Ένα σχέδιο με ενδογενή λογική παραγωγικής ανασυγκρότησης (και ταυτόχρονα plan B του grexit που περιμένει πεισματικά στον ορίζοντα) και μέσο την αξιοκρατική αξιοποίηση της εμπειρίας, των ικανοτήτων και της ευφυίας, των αποκλεισμένων σήμερα από τους ισορροπισμούς των συνιστωσών, ελλήνων και ελληνίδων, ειδικά των νέων με ταλέντο και των παλιών με εμπειρία - που ο συνδυασμός τους είναι η μοναδική ελπίδα της χώρας για παραγωγή, αυτάρκεια και στρατηγική έξοδο από την κρίση. 
Και προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι να παραμεριστούν οι διαμεσολαβήσεις περιβαλλόντων και συνιστωσών και να λειτουργήσει ενιαίος κανόνας αξιολόγησης και επιλογής - αλλά γι αυτό χρειάζεται ενιαίο κόμμα και μία (ψηφισμένη σε συνέδριο) πολιτική γραμμή και σχέδιο ανασυγκρότησης - πράγμα που με την σειρά του κάνει το επόμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, συνέδριο επανίδρυσης. Το άρθρο του Δ. Χρήστου που ακολουθεί (από την Αυγή) είναι ενδεικτικό της διαμόρφωσης των δυο προσυνεδριακών "γραμμών" αλλά και της έντονης ανησυχίας που περιγράφεται στην εισαγωγική παράγραφο για το αν θα κερδηθεί αυτή η μάχη...

η αριστερή στρουθοκάμηλος

Αν η κομματική γραφειοκρατία, που θα αντιδράσει, καταφέρει να εμποδίσει αυτή την προσπάθεια, το στοίχημα θα χαθεί και ο ελληνικός λαός δεν θα αντέξει επί μακρόν τον εγκλωβισμό του στις πολιτικές λιτότητας.

Όχι στους... κολλητούς και τους κόλακες

του Δημήτρη Χρήστου*

Μετά από έξι μήνες αριστερής διακυβέρνησης μπορούμε να πούμε, αφού άλλωστε το έχουν παραδεχτεί όλοι και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, πως η απειρία διακυβέρνησης που είχε και εξακολουθεί να έχει ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εμφανής και κόστισε χρόνο και χρήμα. Ώς ένα βαθμό αυτό ήταν φυσιολογικό. Όμως, όταν γνωρίζεις τα κενά και τις αδυναμίες σου, φροντίζεις να τα καλύψεις με κάθε τρόπο, διότι τα λάθη δεν τα πληρώνεις κυρίως εσύ που κυβερνάς, αλλά στο σύνολό του ο ελληνικός λαός και η εθνική οικονομία. Οι επιπτώσεις από τα capital controls στην αγορά και στην κοινωνία, που προσπαθεί η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει, ελάχιστα απασχόλησαν και απασχολούν τον κομματικό μηχανισμό.

ΓΙΑΤΙ συσσωρεύτηκαν τόσα πολλά και εμφανή προβλήματα στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ; 

Η βασική απάντηση είναι πως δεν πρόλαβε να γίνει καν κόμμα, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει μία γραμμή και μία ενιαία αξιολόγηση στελεχών. 

Σε όλα τα όργανα του κόμματος ακόμα και στην κυβερνητική μηχανή, η εκπροσώπηση ήταν σχεδόν αναλογική με βάση τους εσωκομματικούς συσχετισμούς. 

Η πρόσφατη καταγραφή των στοιχείων των κομματικών μελών (εκπαίδευση, εργασιακή εμπειρία, κοινωνική δραστηριότητα κ.λπ.) ελάχιστα έως καθόλου αξιοποιήθηκαν. Μάλιστα αρκετοί υπουργοί διάλεγαν ως συνεργάτες στα υπουργεία που τους ανατέθηκαν μόνον στελέχη της ίδιας συνιστώσας και ας είχαν μηδενική εμπειρία από διοίκηση και διακυβέρνηση.

ΑΦΑΙΡΩΝΤΑΣ λοιπόν τον παράγοντα απειρία, κρατάμε τον υποκειμενισμό αυτών που κάνουν τις επιλογές και συνεχίζουν να κάνουν τα ίδια λάθη. 

Ενώ χρειάζονται ειδικούς με πολύτιμες εμπειρίες, οι περισσότεροι υπουργοί συνεχίζουν να στηρίζονται σε συνεργάτες κομματικούς φίλους. Φίλους που σε πολλές περιπτώσεις, για να καλύψουν τα ελλείμματα προσόντων, καταφεύγουν σε κολακείες έως και χαφιεδισμό για να αντιμετωπίσουν τους ανταγωνισμούς. 

Να αναφέρω ένα παράδειγμα: 

Μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, πασίγνωστος στον χώρο της Αριστεράς, από τους κορυφαίους σε θέματα φορολογίας, γνωστός στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, με δηλωμένη την πρόθεσή του να βοηθήσει αφιλοκερδώς, τους τέσσερις πρώτους μήνες διακυβέρνησης δεν... ενοχλήθηκε από κανέναν. Μετά, όταν κάποιο υπουργείο είχε ανάγκη, εντελώς τυχαία, μέσω άλλης πηγής, τον ανακάλυψαν και έσπευσε να τους βγάλει από τη δύσκολη θέση. Και ενώ θα περίμενε κανείς να συνεχιστεί αυτή η χρήσιμη συνεργασία, ξαφνικά έπεσε μαύρο! Βλέπετε, αν και μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, προερχόταν από το ΚΚΕ Εσωτερικού, χώρια πως συσπείρωσε εναντίον του τη γραφειοκρατία του υπουργείου που αισθάνθηκε ότι απειλείται, καθώς αποκαλύπτονται οι αδυναμίες της στα δύσκολα και κινδυνεύουν θεσούλες και θεσάρες.

ΔΕΝ είναι εκτός κριτικής το Μέγαρο Μαξίμου καθώς και εκεί η απειρία είναι ευδιάκριτη και ομολογημένη. 

Το ερώτημα είναι με ποιο τρόπο μπορεί ένας ηγέτης να καλύψει τις ανάγκες, όπως αυτές αποκαλύφθηκαν οδυνηρά όλη αυτήν την περίοδο των διαπραγματεύσεων με τους θεσμούς. Η προσωπική μου γνώμη είναι πως ο πρωθυπουργός χρειάζεται επειγόντως έναν άτυπο κύκλο συνομιλητών με μεγάλη εμπειρία και ευφυΐα ώστε να είναι σε θέση να τσεκάρει τις εισηγήσεις που του υποβάλλονται. Αυτό το είχαν καταφέρει καλά σε μεγάλο βαθμό τόσο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όσο και ο Ανδρέας Παπανδρέου. 

Αν ο πρωθυπουργός γνωρίζει άλλον, καλύτερο τρόπο, ας επιλέξει αυτό που νομίζει ως πλέον χρήσιμο και αποτελεσματικό. Η πολιτική στα επίπεδα της διακυβέρνησης κράτους και μάλιστα σε τέτοιες συνθήκες, σαν αυτές που βιώνουμε σήμερα, είναι εξαιρετικά δύσκολη και σίγουρα η εμπειρία είναι το πολυτιμότερο προσόν. ΕΙΝΑΙ γνωστό άλλωστε ότι στις τελικές διαπραγματεύσεις με τους θεσμούς για τη συμφωνία που προέκυψε σημαντική ήταν η εξωτερική βοήθεια, η συμβολή των τεχνοκρατών του Γαλλικού υπουργείου οικονομικών. 

Πάντως, στο πλαίσιο επανίδρυσης του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε από λέσχη ιδεών και απόψεων να γίνει σύγχρονο δημοκρατικό κόμμα, πρώτιστο, εθνικής σημασίας -θα έλεγα- καθήκον είναι να χρησιμοποιηθούν αξιοκρατικά οι πολύτιμες δυνάμεις που υπάρχουν στο κόμμα, στην κοινωνία και στους Έλληνες του εξωτερικού. 

Αν η κομματική γραφειοκρατία, που θα αντιδράσει, καταφέρει να εμποδίσει αυτή την προσπάθεια, το στοίχημα θα χαθεί και ο ελληνικός λαός δεν θα αντέξει επί μακρόν τον εγκλωβισμό του στις πολιτικές λιτότητας.

-πηγή κυρίου άρθρου: Η ΑΥΓΗ
-πηγή εισαγωγής: tvxs, "Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ, συνέδριο επανίδρυσης" (του Γιώργου Παπασπυρόπουλου)

Το κυβερνείο της αποικίας και η πολιτική που διατάσσεται (#ταφόπλακες στην οικονομία)

του Πέτρου Ζερβού (efsyn.gr)

Ταφόπλακες στην ελληνική οικονομία

του Δημήτρη Χρήστου*

Ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην Αθήνα, υπεύθυνος (!) για την πορεία των εσόδων του Κέντρου Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών Πάτρικ Ντε Μετς δεν ενέκρινε την αύξηση των δόσεων -μέχρι και για 100 μίλαγε η κυβέρνηση- για τους υπόχρεους! Ζήτησε μάλιστα να τερματιστεί κάθε διαδικασία διακανονισμού χρεών που δεν γίνεται με βάση τις δύο ρυθμίσεις που έχει εγκρίνει η τρόικα. Για τη σκανδαλώδη νομοθετική ρύθμιση, να γραφούν τα χρέη των νταβατζήδων καναλαρχών στο... χιόνι και να χάσουν, το Ελληνικό Δημόσιο και οι αιμοδοτούμενες από τους Έλληνες φορολογούμενους τράπεζες εκατομμύρια ευρώ, κανένας αυστηρός τεχνοκράτης της τρόικας δεν ασχολήθηκε. Φυσικό. Αφού αυτοί βοηθούν για να κρατηθούν οι εκτελεστές των διαταγών τους στην εξουσία. Αυτά τα ολίγα με την αποικία.

ΟΜΩΣ, όπως δήλωσε πρόσφατα ο κ. Γκίκας Χαρδούβελης τώρα αρχίζει να καταστρώνει το σχέδιο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. 

Δεν είναι φυσικά το πιο σύντομο ανέκδοτο, αλλά είναι από τα καλά. Το έκτακτο χαράτσι στα ακίνητα για ένα, άντε δύο χρόνια, όπως ορκίστηκε ο φιλαλήθης Βενιζέλος, σήμερα, μαζί με όλους τους φόρους στα ακίνητα ονομάστηκε ΕΝΦΙΑ. Αυτός ο "Ενφιάς", όπως θα έλεγε και ο Κώστας Χατζηχρήστος, καταρτίστηκε με τον απλούστατο τρόπο. Πόσα μας ζητάει να μαζέψουμε η τρόικα; Τόσα. Βάλτε τα στον ΕΝΦΙΑ, κάντε όσες διαιρέσεις θέλετε και ρίξτε το πάνω στα κεφάλια των Ελλήνων. Κι αν δεν έχουν, θα τους πάρουμε τα ακίνητα για τα οποία θα μας πληρώνουν νοίκι για να μείνουν. Αν δεν έχουν χρήματα και για το ενοίκιο; Υπολογίζουν πως δεν θα είναι στην κυβέρνηση όταν τους ζητηθούν ευθύνες.

ΣΕ ΜΙΑ οικονομία στην οποία έχει καταρρεύσει ο μεγαλύτερος πυλώνας της, οι κατασκευές, έχει νεκρώσει και η βιομηχανική παραγωγή που τον αφορά και συρρικνώνεται ταχύτατα μέχρι εξαφάνισης, είναι αστείο όσο και προκλητικό να μιλάς για ανάπτυξη. 

Στον τομέα αυτόν, έχουν χαθεί περί το 75% των θέσεων εργασίας από τη μείωση της ζήτησης και αντίστοιχα της παραγωγής. Και μιλάμε για έναν τομέα που ξεπερνά το 50% της βιομηχανικής δραστηριότητας στη χώρα. Αν λάβουμε υπόψιν ότι, σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς, καθεμία θέση στη βιομηχανία δημιουργεί δύο θέσεις απασχόλησης στην ευρύτερη οικονομία, αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος και τις καταστροφές του σεισμού. Η απάντηση της κυβέρνησης στα αιτήματα του βιομηχανικού κλάδου (για φτηνότερη ενέργεια κ.λπ.), ώστε να καταφέρει να αντέξει αυτήν την περίοδο της κρίσης, ήταν ο ΕΝΦΙΑ. Δηλαδή η ταφόπλακα.

ΠΑΜΕ τώρα στον αγροτικό τομέα. Αν ήταν μόνο οι ροδακινοπαραγωγοί, μικρό το πρόβλημα. 

Καθώς οι υψηλών απαιτήσεων και δυσκολιών αγορές της Ευρωπαϊκής Ένωσης... έδιωξαν τα ελληνικά νωπά αγροτικά προϊόντα, αλλά αυτά κατάφεραν να βρουν αγορές ανατολικότερα και κυρίως στη Ρωσία, έρχεται το εμπάργκο των συμμάχων μας (!) και υποχρεώνει σε νέα ταφόπλακα την αγροτική παραγωγή και τη μεταποίησή της. Για όσους δεν γνωρίζουν, μια θέση στον πρωτογενή αγροτικό τομέα δημιουργεί πάνω από πέντε στον δευτερογενή και μία θέση στην κτηνοτροφία πάνω από οκτώ στον δευτερογενή της τομέα. Χρειάζεται να θυμίσουμε τη μεταρρύθμιση του Κωστή Χατζηδάκη για το γάλα, που οδήγησε τον υφυπουργό Γεωργίας Μάξιμο Χαρακόπουλο σε παραίτηση, δηλώντας μάλιστα πρόσφατα δικαιωμένος από τις εξελίξεις; Σπάω το μυαλό μου να καταλάβω πως ο κ. Χαρδούβελης θα κάνει σχέδιο ανάπτυξης όταν το θύμα χρειάζεται προετοιμασίες κηδείας. Υπάρχει ανάπτυξη χωρίς θέσεις εργασίας και ικανοποιητικό εισόδημα για τα νοικοκυριά;

ΥΠΑΡΧΕΙ ενδιαφέρον για νέες παραγωγικές επενδύσεις στην Ελλάδα; Τούτη την εποχή, το παραμικρό. 

Το μόνο που ενδιαφέρει τα κοράκια (σε συνεργασία με εγχώριους νταβατζήδες) είναι οι σίγουρες μονοπωλιακές δημόσιες επιχειρήσεις που θα μετατραπούν σε ιδιωτικά μονοπώλια ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, DIGEA, εταιρείες ύδρευσης, ακίνητα φιλέτα στις πανέμορφες ελληνικές ακτές που εξοργίζουν τους τουρίστες φίλους της χώρας, όπως τη Phyllida Lloyd σκηνοθέτιδα της ταινίας "Mamma Mia" που γυρίστηκε στη Σκιάθο. Κάποιες πολυεθνικές έχουν ήδη μπει από καιρό στη βιομηχανία τροφίμων για να κυριαρχήσουν στην εγχώρια αγορά και να εξάγουν έχοντας αποκτήσει τεχνογνωσία και καλή πρώτη ύλη. Όλοι αυτοί και οι εισαγωγείς, έχουν πλέον τη δυνατότητα να καθορίζουν και τη σύνθεση των προϊόντων στη λιανική, αφού οι μεγάλες αλυσίδες είναι πλέον δικές τους.

ΟΠΩΣ θα έπρεπε να καταλάβουμε όλοι από την πολιτική που διατάσσεται και εφαρμόζει το κυβερνείο της αποικίας, η χώρα, με τον χαρακτήρα που την γνωρίζαμε, θα εξαφανιστεί αν οι πολίτες δεν αποκτήσουν, από το σοκ που βιώνουν, κοινωνική και εθνική συνείδηση. 

Αυτό το σχέδιο αφελληνισμού των πάντων, ακόμα και των ...

ΣΥΡΙΖΑ: η μαγική εικόνα και η εσωτερική επίγνωση

1. Η μαγική εικόνα

Όλα είναι τόσο γλυκά στο μαγικό κόσμο του Βήματος

από τον left liberal synthesis: 

Στο σημερινό Βήμα δημοσιεύθηκε μια συνέντευξη του Α.Τσίπρα (πηγή). Η καταπληκτική καλειδοσκοπική προσαρμοστικότητα της Συριζαικής αφήγησης παρέδωσε ένα υψηλό δείγμα αφηγηματικής τεχνικής όπου ο αναγνώστης διαβάζει ακριβώς αυτά , τα οποία πρέπει να διαβάσει. Ως γνωστόν ο αναγνώστης του Βήματος είναι τεχνοκράτης και με αίσθηση του εθνικού συμφέροντος. No problem. Οι επεξεργασμένες και αμοιβαίες συμφωνημένες απαντήσεις έχουν την κατάλληλη μορφή έτσι ώστε να μη διαταραχθεί και αφού απολαύσει την εφημερίδα του ήσυχος, νηφάλιος να συναινέσει στην επερχόμενη αλλαγή.

Πχ Το πραγματικό ,τραυματικό επίδικο της Συριζαικής υπόσχεσης είναι τι γίνεται στην ρευστή ενδιάμεση φάση μετά την «ακύρωση» του μνημονίου.

• Πόση χρονική διάρκεια θα έχει αυτή η φάση;
• Ποια είναι τα τεχνικά και ποια τα πολιτικά σημεία τριβής ή σύγκρουσης;
• Μήπως η Συριζαική ακύρωση τελικά «αυτοακυρωθεί» από την ένταξη της ως τεχνικό επίδικο εντός του υφιστάμενου νομικού διεθνούς πλαισίου;

Σε όλα αυτά τα ερωτήματα ο Α.Τσίπρας είναι καθησυχαστικός και πληροφορεί τον τεχνικά ενημερωμένο αναγνώστη ότι όντως έχει βρεθεί η κατάλληλη τεχνική win win πρόταση. Πρόκειται μια μόχλευση χωρίς πολιτικές τριβές η οποία μάλιστα προέρχεται από το ΔΝΤ και το μόνο που λείπει είναι κάποιος να την προτείνει!

Ακολουθεί το απόσπασμα:

-Μα δεν είναι απόλυτα σαφές ότι η περικοπή διακρατικού χρέους είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο; Πώς θα ψηφιστεί από τα Κοινοβούλια των εταίρων;

Το ελληνικό χρέος, που μετά το PSI έχει μετατραπεί σε διακρατικό, στην πραγματικότητα έχει χρηματοδοτηθεί από τις αγορές που δανείζουν τον Μόνιμο Μηχανισμό. Οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι δεν έχουν επιβαρυνθεί. Μόνο εγγυήσεις έχουν δοθεί. Τα νέα ελληνικά ομόλογα τελούν υπό διαπραγμάτευση στις παγκόσμιες αγορές δημιουργώντας διαρκώς κέρδη για τους διαπραγματευτές. Η διαδικασία της περικοπής τους κατά 40-60%, όπως προτείνει το ΔΝΤ, μπορεί να οργανωθεί με ασφάλεια, ενδεχομένως με τροποποιήσεις στον Μόνιμο Μηχανισμό και με πρωτοβουλίες της ΕΚΤ που θα ενισχύσουν συνολικά τη διεθνή πίστη στην ευρωζώνη. Το όφελος θα είναι τεράστιο για την Ευρώπη.

-Η Γερμανία δεν τα γνωρίζει όλα αυτά;

Η Γερμανία τα γνωρίζει όλα αυτά και γι’ αυτό έχει ήδη στα συρτάρια του υπουργείου οικονομικών το σχέδιο του κουρέματος του ελληνικού χρέους, δηλαδή το plan B για τη διαπραγμάτευση με τη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό αποκάλυψε ο υφυπουργός του κου Σόιμπλε, Στέφεν Κάμπετερ, σε πρόσφατη ερώτηση βουλευτών του Die Linke. Ωστόσο δε πρόκειται να το υλοποιήσει αν δεν υπάρξει κάποιος να το διεκδικήσει.

Όσον αφορά τις εθνικές ευαισθησίες του «αναγνώστη» έχουμε ενδιαφέρουσες επισημάνσεις.

Εδώ κατ’ ευθείαν με copy paste από το Alter και τα προγράμματα του Χαρδαβέλα έχουμε τον αυτονόητο ροζ κόσμο της γεωπολιτικής μας υπεροχής.Σε μόνο έξι χρονάκια, το 2020 θα είμαστε ο ισχυρός εταίρος της Ευρώπης. Εκμεταλλεύσιμοι ενεργειακοί πόροι στο Ιόνιο το Αιγαίο την Κρήτη μας καθιστούν μοναδικούς. Σε γεωπολιτικό χρόνοnanoseconds έχουμε βρει τα κοιτάσματα, έχουν καμφθεί οι περιβαλλοντικές ανησυχίες, έχουν εκτιμηθεί οι πραγματικές αξίες , οι γεωπολιτικές σταθμίσεις και voila ! είμαστε τόσο ισχυροί που με αυτό το ισχυρό χαρτί θα διαπραγματευτούμε με σίγουρη τη νίκη

Ακολουθεί το απόσπασμα:

Σε μια ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση πρέπει να διαθέτεις «ισχυρά χαρτιά». Ποια είναι τα δικά σας;

Η Ευρώπη γνωρίζει ότι η Ελλάδα είναι ο ισχυρός ενεργειακός εταίρος του 2020. Γνωρίζουν οι υπόλοιποι εταίροι ότι η χώρα μας δεσπόζει στην ζωτικής σημασίας για την Ευρώπη ενεργειακή ζώνη της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, που ξεκινά από το Ισραήλ, περνά από την Κύπρο και περιλαμβάνει το Αιγαίο, το Λιβυκό, το Ιόνιο. 

Μα τι όμορφος, τι αρμονικός είναι αυτός ο κόσμος του Βήματος;

Σύντροφε Τσίπρα βάλε με μέσα σε παρακαλώ απάλλαξε με από συγκρούσεις , εθνικά διλήμματα, αγωνιώδη ερωτήματα.
Πόσο πιο σύνθετος , δυσάρεστος, προβληματικός είναι ο κόσμος εκτός Βήματος

2. Η εσωτερική επίγνωση

Το 27% δεν χωράει σε τσέπες...

του Δημήτρη Χρήστου από την ΑΥΓΗ

Παρακολουθώντας τις διεργασίες για την ανάδειξη υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, γίνεται αντιληπτό ότι το τεράστιο άνοιγμα της κοινωνίας προς τον ΣΥΡΙΖΑ, που τον έφερε στο ιστορικό 27% και συγκλόνισε την Ευρώπη (και όχι μόνο), δεν έχει αναλυθεί σοβαρά και κατά συνέπεια δεν βρίσκει την αντίστοιχη ανταπόκριση από τους μηχανισμούς του κόμματος. 

Ενός κόμματος χωρίς κουλτούρα και ικανότητες διακυβέρνησης χώρας, με ανεπτυγμένα σύνδρομα αντιπολίτευσης και κινηματικών αντιδράσεων. 

Χρήσιμη προίκα, δεν λέω, αλλά μόνο με αυτά, χωρίς ικανότητα κατάρτισης κυβερνητικού προγράμματος, σε αυτές μάλιστα τις διεθνείς συνθήκες, την πιθανή εντολή διακυβέρνησης που θα λάβεις δεν θα μπορέσεις να την κρατήσεις για πολύ. Το να σε ψηφίσουν 1.655.042 πολίτες το 2012 σε σχέση με τους 313.231 το 2009 (άλμα 528%!) και ο κομματικός σου μηχανισμός να μην αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να συναντήσει όσο περισσότερους από αυτούς τους πολίτες μπορεί, ώστε να ...