Αγορές: δεύτερες σκέψεις για ΣΥΡΙΖΑ και κούρεμα χρέους - εγκαταλείπουν Σαμαρά, αναγνωρίζουν την πραγματικότητα...

Διαβάζουμε στο ΒΗΜΑ:

Bloomberg: Προτείνει ανοικτά την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους

Η Ελλάδα δεν μπορεί να διαχειριστεί περισσότερη λιτότητα

Στην επισήμανση ότι ανεξαρτήτως των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα και του αποτελέσματος ενδεχόμενων πρόωρων εκλογών οποιοσδήποτε έρθει στην εξουσία το επόμενο έτος δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί περισσότερη λιτότητα προχωρεί το Bloomberg σε σημερινό του άρθρο, προτείνοντας ανοικτά την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Aναφέρει πως η χθεσινή ψηφοφορία στη Βουλή κατέδειξε πως ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς ενδεχομένως να μην λάβει την εντολή που επιθυμεί προκειμένου να συνεχίσει τα μέτρα οικονομικής λιτότητας και να αποφύγει την κήρυξη χρεοστασίου. Το άρθρο τονίζει πως η αναγκαστική διενέργεια νέων βουλευτικών εκλογών πιθανό να αναδείκνυε νικητή τον «αντι- μνημονιακό» και «νέο-μαρξιστικό» ΣΥΡΙΖΑ.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα μετά από έξι χρόνια  πολιτικών λιτότητας που επιβλήθηκαν στο πλαίσιο των προγραμμάτων διάσωσης η Ελλάδα έχει πλέον εξαντληθεί. Αν και η οικονομία επέστρεψε σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης , ωστόσο 1 στους 4 Έλληνες παραμένει άνεργος, και ποσοστό άνω του 70% είναι μακροχρόνια άνεργοι.

Το άρθρο σημειώνει πως η λιτότητα στέρησε από επαρκή περίθαλψη του Έλληνες, μείωσε τις κρατικές δαπάνες στον τομέα της υγείας και της ψυχικής υγείας, αύξησε τις αυτοκτονίες κατά 45%, δεκαπλασίασε  τις μολύνσεις με HIV και επανέφερε την ελονοσία μετά από 40 χρόνια.

Όπως επισημαίνεται ακόμα και τώρα που καταγράφεται πρωτογενές πλεόνασμα τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα κομίζουν πρόσθετη λιτότητα, κάτι που στρέφει πολλούς Έλληνες  προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος υπόσχεται να αυξήσεις τις δαπάνες, να αντιστρέψει τις περικοπές στον προϋπολογισμό, αλλά και να παράσχει δωρεάν ρεύμα.

Το Bloomberg αναφέρει πως ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται πως με κάποιον τρόπο θα αποφύγει μια χρεοκοπία ή επιστροφή της χώρας στη δραχμή και ότι θα μεταπείσει τους διεθνείς πιστωτές να αναδιαρθρώσουν το χρέος της Ελλάδας και να χρηματοδοτήσουν την αύξηση των δαπανών. Ωστόσο, υπογραμμίζει πως η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Γερμανία αρνούνται να διαγράψουν οποιοδήποτε μέρος του κρατικού χρέους της Ελλάδας.

«Οι περισσότεροι οικονομολόγοι αναγνωρίζουν πως η χώρα δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει το χρέος της που τώρα πλησιάζει το 180% του ΑΕΠ. Και η προοπτική ατελείωτων ετών λιτότητας στην προσπάθεια να ξεχρεώσει, είναι πολιτικό δηλητήριο», σημειώνει χαρακτηριστικά το Bloomberg, προσθέτοντας πως  «η αναδιάρθρωση χρέους δεν θα ήταν καλή μόνο για την ευρωζώνη, αλλά παράλληλα θα διαμοίραζε με δίκαιο τρόπο το βάρος».

Στη βάση αυτή το δημοσίευμα υποστηρίζει πως η Ευρώπη δεν θα πρέπει πλέον να πιέζει τους Έλληνες να πληρώνουν για να μειωθούν τα χρέη τους με την επιβολή περισσότερων περικοπών στον προϋπολογισμό και πως η συμφωνία που θα έπρεπε να κάνουν τώρα οι δανειστές της Ελλάδας δεν θα πρέπει να αφορά στην παροχή περισσότερων κεφαλαίων με αντάλλαγμα περισσότερη λιτότητα, αλλά στην ελάφρυνση του χρέους με αντάλλαγμα τις βαθιές οικονομικές μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται ώστε να γίνει η ελληνική οικονομία να γίνει βιώσιμη.

«Ο Σαμαράς έχει μείνει πίσω σε τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να διαλύσει αυτές που έχουν ήδη επιτευχθεί, στο κυνήγι του για μια αδύνατη αριστερή ουτοπία», σημειώνει το δημοσίευμα.

Σχόλιο ΑΣ:
Αγορές και ΣΥΡΙΖΑ τέμνονται ήδη στα αυτονόητα: Ο αγγλικός τίτλος  του κειμένου είναι ακόμη πιο χαρακτηριστικός - ζητά μια τελική πράξη στο ελληνικό δράμα της ΕΕ.
Οι αγορές κατά βάθος, και προοδευτικά κατά πλάτος, συμφωνούν με το κούρεμα/αναδιάρθρωση δλδ με την επίτευξη βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους και την προοπτική ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας και εγκαταλείπουν τους χαμένους της συγκυβέρνησης -

Οι αγορές προφανώς δεν αυτοκτονούν κκ Σαμαρά και Βενιζέλο...

...ειδικά για "πάρτη" σας.

Το ζήτημα της "μεταβλητότητας" κατά την διάρκεια της διαπραγμάτευσης για το χρέος μεταξύ ΕΕ και νέας ελληνικής κυβέρνησης

Ίρις και Μορφέας

Αγορές και ΣΥΡΙΖΑ: η ελληνική τραγωδία ή το επόμενο love story;

Κυκλοφορεί στον τύπο αυτές τις ημέρες μαζί με μπόλικη παραπληροφόρηση  - όπως πχ μέσω της γνωστής "διαρροής" προσωπικού mail στελέχους επενδυτικής εταιρείας που αποπειράται να εμφανίσει την προσωπική του άποψη ως γενική γνώμη των επενδυτών-  και η παρακάτω επίσημη -μέχρι στιγμής- ενημέρωση της BofA προς τους πελάτες της. 

Η περιγραφή των συζητήσεων μοιάζει σχετικά αντικειμενική και γι αυτό μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε για να καταλάβουμε που βρίσκονται πραγματικά οι σχέσεις ΣΥΡΙΖΑ-αγορών ή καλύτερα, τι εικόνα έχουν οι αγορές για τον ΣΥΡΙΖΑ και το πρόγραμμά του. Το σημείωμα ακολουθεί. Αυτό που έχει σημασία σε όσα η αναφορά εντοπίζει, είναι ακριβώς το παρακάτω κομμάτι:

Η Bank of America - Merill Lynch σημειώνει από την πλευρά της: “Αναμένεται πολύ μεγαλύτερη μεταβλητότητα στους επόμενους μήνες για την Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ μακριά από την τρόικα και το τρέχον πρόγραμμα. Ακόμη κι αν τελικά βρουν μια μέση λύση, αυτό θα μπορούσε να έλθει μετά από σχεδόν ολόκληρο το 2015, με τα ρίσκα να συσσωρεύονται στο μεταξύ”. Επίσης, υπογραμμίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει Plan B ή αν έχει δεν θέλει να το αποκαλύψει πριν από τις εκλογές.

Πραγματικά, αναφύονται δυο καυτά ερωτήματα:

1. Τι θα κάνει η χώρα στο ενδιάμεσο των διαπραγματεύσεων, όταν η "άλλη πλευρά" - δλδ, οι εταίροι μας στην ΕΕ αφού συνομιλίες με την τρόικα δεν προβλέπονται (ως μη θεσμικού οργάνου συνδεδεμένου με τα προηγούμενα μνημόνια και ως εκ τούτου χωρίς αντικείμενο μετά την επικράτηση ΣΥΡΙΖΑ) - για να πιέσει και να κερδίσει τις διαπραγματεύσεις, θα αφήσει για κάποιο διάστημα τους οίκους και τους γύπες να κάνουν πάρτι με τα spreads και την ρευστότητα στην αγορά; 
Τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ αν ο Ντράγκι δεν επέμβει ξανά για να προσφέρει ρευστότητα στις τράπεζες και την οικονομία;
Αυτό είναι σίγουρα ένα ερώτημα που καλείται ο ΣΥΡΙΖΑ να απαντήσει αν θέλει να διώξει τον φόβο που προκαλεί η αμφιβολία του κατά πόσον οι ευρωπαίοι θα φερθούν στην νέα κυβέρνηση με την στήριξη που πρόσφεραν σε κρίσιμες στιγμές στην χώρα μέχρι σήμερα. Ειδικά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. 
Γύρω από αυτό το ζήτημα θα εστιαστεί και όλη η προεκλογική σπέκουλα των αντιπάλων της (απ)αλλαγής από το τραγικό δίδυμο Σαμαρά Βενιζέλου με την γνωστή υστερική κινδυνολογία - που ίσως δεν αφορά πλέον την ιδιωτική οικονομία που ούτως ή άλλως είναι κλινικά νεκρή, αλλά σίγουρα φοβίζει συνταξιούχους και ΔΥ, που αν μη τι άλλο έχουν συνηθίσει μια κάποια κανονικότητα με την μηνιαία είσπραξη των έστω μειωμένων μισθών/συντάξεών τους. Το μηδέν του ιδιωτικού τομέα δεν το αντέχουν ούτε είναι προετοιμασμένοι/ες να το ζήσουν. 

2. Το ερώτημα αυτό συνδέεται απευθείας με το δεύτερο μέρος των διαπιστώσεων της BofA: με το plan B του ΣΥΡΙΖΑ. Και το ερώτημα είναι: μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αποκαλύψει πριν την διαπραγμάτευση το ή τα plan B του; 
Όχι βέβαια! 
Τι διαπραγμάτευση θα είναι αυτή με όλα τα χαρτιά στο τραπέζι εκ των πρoτέρων; 

Φυσικά plan B δεν είναι το Grexit - εναλλακτικές υπάρχουν πολλές και πολλές από αυτές έχουν ήδη υιοθετηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ: η μετριοπαθής πρόταση, η επιμήκυνση, το πάγωμα, το κούρεμα, η κράτηση των ομολόγων στην ΕΚΤ και πολλά άλλα. Στην ακραία περίπτωση βέτο των γερμανών, ο ΣΥΡΙΖΑ θα απευθυνθεί στον λαό - ούτε εκείνος μπορεί να τον δεσμεύσει μόνος του ακόμη και αυτοδύναμος στην κυβέρνηση, υπογράφοντας οποιαδήποτε συμφωνία ή οτιδήποτε έστω και "προσωρινό" που απέχει από τις εξαγγελίες του. Μπορεί να το έκανε ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος αλλά αυτοί είναι το παλιό που φεύγει, το υπηρετικό προσωπικό των ελιτ, η αυταρχική εξουσία του παρασιτικού πελατειακού συστήματος που χρεοκόπησε την χώρα  - ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι θα βάλει τέλος σε όλα αυτά - αυτή είναι η υπόσχεσή του και ο λόγος που θα ψηφιστεί.

Εμμέσως πλην σαφώς λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να περιγράψει πως θα αντιμετωπίσει την "μεταβλητότητα" κατά BofA, που θα ακολουθήσει την εκλογή του. Είτε την  φυσιολογική μεταβλητότητα είτε την σκόπιμη μεταβλητότητα. Είναι το μόνο κομμάτι φόβου και αμφιβολίας που έχει απομείνει ως εμπόδιο στην πλήρη επικράτησή του απέναντι σε μια πλήρως χρεοκοπημένη κυβέρνηση, ένα αποτυχημένο μνημόνιο και μια λεηλασία εισοδημάτων και περιουσίας των πολιτών χωρίς καμιά αναπτυξιακή ελπίδα. 

Είναι η κοινωνία που τσακισμένη δεν αντέχει άλλους κλυδωνισμούς στην τραγική της καθημερινότητα, άλλη επιδείνωση στην ανθρωπιστική της κρίση. Και ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει εφόσον είναι αυτήν την στιγμή η μόνη εναλλακτική λύση να προετοιμαστεί να αντιμετωπίσει με την μεγίστη σοβαρότητα την μεταβατική περίοδο "μεταβλητότητας" που του επιφυλάσσουν τα συμφέροντα της "αριστερής παρένθεσης" για να επιστρέψουν τελικοί θριαμβευτές  - η Αριστερά έχει ραντεβού με την ιστορία, περισσότερο πραγματική από ποτέ, και περισσότερο κρίσιμη για το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης από την ίδρυσή της.

Τα ερωτήματα άρα πρέπει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να απαντηθούν και μάλιστα αρκούντως ικανοποιητικά -ακόμη και αν δεν είναι λογικό να αποκαλυφθεί ολόκληρο το plan B μιας δύσκολης διαπραγμάτευσης -ακόμη κι αν οι πολίτες δεν έχουν πια άλλη επιλογή από το να φέρουν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.
ΑΣ


Το ενημερωτικό σημείωμα της BofA:

Ενημερωτικό σημείωμα προς τους πελάτες της έστειλε η Bank of America - Merill Lynch με αφορμή δείπνο που είχαν στελέχη της στο Λονδίνο με τον Γ. Σταθάκη, το οποίο αν ευσταθεί είναι ιδιαιτέρως διαφωτιστικό:

"Αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές «βλέπει» ο Γ. Σταθάκης ο οποίος φέρεται να παραδέχτηκε ότι είναι πιθανή μια ενδεχόμενη συνεργασία με άλλα κόμματα όπως είναι το ΠΑΣΟΚ ή/και Το Ποτάμι. Αυτό αναφέρει σε ενημερωτικό σημείωμα προς τους πελάτες της η Bank of America/Merill Lynch ύστερα από συνάντηση που είχε στο Λονδίνο με τον κ. Σταθάκη.

Η Bank of America - Merill Lynch σημειώνει από την πλευρά της: “Αναμένεται πολύ μεγαλύτερη μεταβλητότητα στους επόμενους μήνες για την Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ μακριά από την τρόικα και το τρέχον πρόγραμμα. Ακόμη κι αν τελικά βρουν μια μέση λύση, αυτό θα μπορούσε να έλθει μετά από σχεδόν ολόκληρο το 2015, με τα ρίσκα να συσσωρεύονται στο μεταξύ”. Επίσης, υπογραμμίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ...

Αγορές προς τρόικα (#μέσω Bloomberg): τοξική κάθε περαιτέρω λιτότητα...

Το Bloomberg εκλιπαρεί να γίνει το κούρεμα τώρα κι όχι ...επί ΣΥΡΙΖΑ αφού πλέον "κάθε προσπάθεια μείωσης του χρέους, μέσω δημοσιονομικής λιτότητας, είναι βέβαιο ότι θα αποτύχει":

Bloomberg : "Δώστε στην Ελλάδα μία ευκαιρία, αλλιώς... θα βγει ο ΣΥΡΙΖΑ"

από το tvxs.gr

Θέση στις διαπραγματεύσεις Ελλάδας – τρόικας παίρνει το διεθνές πρακτορείο Bloomberg, προτρέποντας του δανειστές να «δώσουν στην Ελλάδα μία ευκαιρία». Την ίδια στιγμή εκτιμούν ότι οι πιέσεις ενδέχεται να διαλύσουν την ευρωζώνη.

«Για ακόμη μία φορά οι πιστωτές δοκιμάζουν τις αντοχές της χώρας. Εάν συνεχίσουν να πιέζουν, θα μπορούσαν να διαλύσουν την ευρωζώνη, κάτι που θα ήταν καταστροφικό τόσο για τους ίδιους όσο και για την Ελλάδα. Πρέπει να σταματήσουν να επιμένουν για το αδύνατο και να βρουν τρόπο να ελαφρύνουν τα χρέη της χώρας» γράφει συγκεκριμένα το Bloomberg.

«Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ζήτησαν από την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά να μειώσει το χρέος της χώρας, το υψηλότερο στις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης, με περαιτέρω περικοπές στις δημόσιες δαπάνες. Ως αντάλλαγμα προτείνουν μια τελευταία 'ένεση' ρευστότητας, με χρήματα από το πρόγραμμα διάσωσης, αλλά και μια έκτακτη πιστωτική γραμμή. Η προσφορά είναι τοξική γιατί κάθε προσπάθεια μείωσης του χρέους, μέσω δημοσιονομικής λιτότητας, είναι βέβαιο ότι θα αποτύχει. Και αυτό εάν υποθέσουμε ότι δεν θα βυθίσουν τη χώρα στην πολιτική αβεβαιότητα -κάτι που κάλλιστα θα μπορούσε να συμβεί» προσθέτει το πρακτορείο.

Το Bloomberg κάνει αναφορά και στις τελευταίες δημοσκοπικές έρευνες στην Ελλάδα σχολιάζοντας ότι με πάτημα τον αντευρωπαϊσμό ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε πρώτη δύναμη στις ευρωεκλογές, και βρίσκεται σε ισχυρή θέση «να αντικαταστήσει τους μετριοπαθείς του Αντώνη Σαμαρά στις εκλογές του επόμενους έτους».

«Εαν η λιτότητα φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, θα μπει τέλος στη δημοσιονομική πειθαρχία» και «το ευρωπαϊκό σχέδιο θα κινδυνεύσει στο σύνολό του», αφού ο Αλέξης Τσίπρας ενδεχομένως σκοπεύει να πιέσει τους δανειστές να προχωρήσουν μονομερώς σε «κούρεμα».

«Εάν οι αγορές φοβηθούν ένα πιθανό κύμα χρεοκοπιών, η αναταραχή που θα ακολουθήσει θα μπορούσε να βυθίσει και πάλι ολόκληρη την Ευρώπη σε κρίση» καταλήγει το δημοσίευμα.

Σχόλιο ΑΣ: Η φράση "ο Αλέξης Τσίπρας ενδεχομένως σκοπεύει να πιέσει τους δανειστές να προχωρήσουν μονομερώς σε «κούρεμα»" σημαίνει ότι "και ενδεχομένως μπορεί και να το πετύχει"...

Να διαπραγματευθεί κανείς ή να μην διαπραγματευθεί; Το "αμείλικτο μήνυμα των αγορών" και ο ΣΥΡΙΖΑ

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Με αφορμή τον συλλογισμό του Κώστα Λαπαβίτσα: 

"Δεν υπάρχουν ‘λογικοί’ διαπραγματευτές με τους οποίους θα συνδιαλλαγεί μια ριζοσπαστική ελληνική κυβέρνηση". 

 από το κείμενο: Το μήνυμα των αγορών για την Ελλάδα και η θέση του ΣΥΡΙΖΑ

Η παραπάνω θέση του Κώστα Λαπαβίτσα ακυρώνει φαινομενικά ολόκληρη την στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ - εκείνη της διαπραγμάτευσης με στόχο ένα κούρεμα του χρέους τουλάχιστον 50%. Γιατί αν "δεν υπάρχουν λογικοί διαπραγματευτές" τότε το μόνο όπλο του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ρήξη και η σύγκρουση με τους εταίρους και δανειστές - και ρήξη είναι η μονομερής παύση πληρωμών από την ελληνική πλευρά  - όσων αφορούν εξόφληση χρέους ή,  η μονομερής πάλι εφαρμογή ρήτρας ανάπτυξης που σημαίνει περίπου το ίδιο: "πληρώνουμε όταν μπορούμε δλδ εφόσον έχουμε ανάπτυξη".

Προφανώς το να τα βάλεις με 17 χώρες της ΟΝΕ δεν σου δίνει πολλές ελπίδες. Και η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τέτοιες προθέσεις: δεν μιλά για μονομερείς ενέργειες αλλά για λογική διαπραγμάτευση, ευρωπαϊκή συνδιάσκεψη για το χρέος και μέτωπο του Νότου κατά της λιτότητας και υπέρ ενός new deal μέσα στην ΕΕ... Αν όμως δεν υπάρχει λογική στην απέναντι πλευρά και μόνο απειλές όπως εκείνη της "διακοπής ρευστότητας" προς τις ελληνικές τράπεζες, της ανόδου των spreads κοκ , τότε όλα όσα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα τίποτα, μια πομφόλυγα - και καμία λαϊκή στήριξη και αποφασιστικότητα δεν στηρίζεται πάνω σε ένα τίποτα...

Το συμπέρασμα συνεπώς του ΚΛ μοιάζει απελπιστικά με εκείνο της συγκυβέρνησης: δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα - οι αγορές κυβερνούν και τέλος - μόνη διαπραγμάτευση είναι εκείνη του ηττημένου πριν την μάχη - να εκλιπαρούμε για νέα δάνεια κι ας γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να τα εξοφλήσουμε - να παρακαλούμε για ρευστότητα κι ας γνωρίζουμε ότι μαζί της έρχεται πάντα ακόμη μεγαλύτερη λιτότητα, εσωτερική υποτίμηση και φορολόγηση και του αέρα που αναπνέουμε...

Γι αυτό και τα συστημικά ΜΜΕ έτρεξαν να χρησιμοποιήσουν τα συμπεράσματα του ΚΛ ως συνηγορούντα στην πολιτική Σαμαρά Βενιζέλου - αφού "σε τελευταία ανάλυση" λένε το ίδιο πράγμα: οι αγορές θα τσακίσουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε λίγες μέρες... και η επίδειξη δύναμης απέναντι στην συγκυβέρνηση είχε κατά βάθος αποδέκτη τον ΣΥΡΙΖΑ.

 Το λάθος στον συλλογισμό του Κώστα Λαπαβίτσα

Τι είναι αυτό που παραβλέπει ο Κ Λαπαβίτσας; Μα ολοφάνερα την δυναμική των πραγμάτων! 

Η ανατροπή της πολιτικής της λιτότητας απαιτεί αλλαγή πολιτικών συσχετισμών. Και η  λαϊκή εντολή σε ριζοσπαστική κυβέρνηση ανατρέπει το status quo. Απελευθερώνει δυνάμεις αντίθετες με την πολιτική Μέρκελ αλλά διστακτικές. Ενισχύει την συσπείρωση του ευρωπαϊκού Νότου. Συνομιλεί με "λογικές" φωνές στο ΔΝΤ και πέραν του Ατλαντικού για αμοιβαίο όφελος από την έξοδο της Ελλάδας και της Ευρώπης γενικότερα από το σπιράλ θανάτου του χρέους και την φυγή προς τα εμπρός - προς την ανάπτυξη και την παραγωγική ανασυγκρότηση σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης - ολόκληρης της Ευρώπης, όχι μόνο της Γερμανίας.

Όπως περιγράφει ο Β Μύνχαου στο "Διώξτε τους οικονομολόγους" (εδώ), οι οικονομολόγοι δεν κατανοούν τα δυναμικά συστήματα αλλά επιμένουν σε στατικές περιγραφές συμφωνιών ή ρήξεων. Αλλά με αυτήν την λογική, λογική που δεν απέχει από εκείνη του ΚΚΕ που ομνύει σε μια πεισιθανάτια αντίσταση στο μοιραίο, αλλαγή δεν γίνεται. 

Αντίθετα, και μόνο η αποτύπωση της λαϊκής βούλησης για αλλαγή πορείας, θα αλλάξει τα πάντα - ήδη η βεβαιότητα της επερχόμενης κυβερνητικής αλλαγής στην Ελλάδα κάνει τους εταίρους απρόθυμους να καλύπτουν τα νώτα και τις αποτυχίες της συγκυβέρνησης "για να μην έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ" όπως πρόθυμα έκαναν μέχρι την περασμένη άνοιξη. Οι ίδιοι πλέον αποδομούν το success story του Σαμαρά και τις οικονομικές αναλύσεις του Βενιζέλου. 

Οι ίδιοι αναβάλλουν με διάφορα προσχήματα την εξέταση της βιωσιμότητας του χρέους μέχρι να λήξει η "πολιτική εκκρεμότητα" (δλδ να γίνουν οι αναπόφευκτες εκλογές) και ακόμη και οι εφευρετικότατοι γερμανοί δείχνουν να μένουν από ιδέες σχετικά (*) - έχουν τόσα δικά τους προβλήματα που οι συνεχείς εκκλήσεις Σαμαρά για υποστήριξη αρχίζουν να τους εκνευρίζουν. Γάλλοι και Ιταλοί σηκώνουν κεφάλι συνυπολογίζοντας τις εξελίξεις σε Ελλάδα και Ισπανία και διεθνείς παράγοντες προσφέρουν βήμα και πολιτική νομιμοποίηση στους πρώην ανυπόληπτους αριστερούς ριζοσπάστες. 

Λογική υπάρχει λοιπόν αναγκαστικά κιόλας, αφού με την παρούσα κυβέρνηση κανείς δανειστής δεν πιστεύει πια ότι θα πάρει πίσω ακόμη και μέρος του κεφαλαίου που δάνεισε στην χώρα μας - ήδη η φοροδοτική ικανότητα έχει εξαντληθεί και η δομική παραγωγική καχεξία δεν υπόσχεται τίποτα άλλο από αδυναμία αποπληρωμής και μόνιμη ανθρωπιστική κρίση - δλδ νέα έξοδα για την ΕΕ και μάλιστα στην μαύρη τρύπα. "Η συνέχιση των πολιτικών λιτότητας υπό την εποπτεία της τρόικα" δεν είναι λοιπόν όπως λέει ο ΚΛ "η μόνη εγγύηση αποπληρωμής" για το μέρος εκείνο του ελληνικού χρέους που κατέχει η αγορά - θα μπορούσε αντίθετα να διασωθεί με ένα γενναίο κούρεμα ό,τι πραγματικά μπορεί να πληρωθεί... και μαζί η μελλοντική "τοκοδοτική" ικανότητα της χώρας. 

Και δεν χρειάζεται λαϊκή εξέγερση για να το καταλάβουν αυτό και να αποτρέψουν με ρεαλισμό το αναπόφευκτο μιας λανθασμένης επιλογής - ικανότητα που έχουν επιδείξει πάντοτε σε σχετικές συνθήκες στο παρελθόν με απομείωση του μη βιώσιμου χρέους και αναπτυξιακή επανεκκίνηση της οικονομίας. 

Η Κύπρος δεν αποτελεί αντιπαράδειγμα εδώ - λόγω μεγέθους κυρίως αλλά και περιπλοκών λόγω του άλυτου ζητήματος κατοχής, δεν ήταν ικανός παράγοντας αλλαγής συσχετισμών αλλά μια απλή ενόχληση των δεδομένων ισορροπιών - γι αυτό και η καταστολή των αντιρρήσεων έγινε κεραυνοβόλα. Η Ελλάδα αντίθετα, με μια πενταετία αποτυχημένων μνημονιακών πολιτικών και προβλέψεων προκαλεί μεγάλη συστημική ανησυχία και είναι πλέον προνομιακό πεδίο εφαρμογής νέων ευρωπαϊκών πολιτικών που θα σηματοδοτήσουν αναγκαστικά και μια γενικότερη αλλαγή πλεύσης στην αντιμετώπιση της ανάπτυξης και του ρόλου της ΕΕ στις νέες οικονομικές πραγματικότητες. Η Ελλάδα πρόσφερε ως πειραματόζωο, τα συμπεράσματα συγκλίνουν και συγχρονικά ένας λαός αποφασίζει να πει "όχι" στην συνταγή της λιτότητας κάτω από το πρόσχημα της "δημοσιονομικής προσαρμογής" και άλλων ευφυολογημάτων της παράκαμψης του ελληνικού προβλήματος.

Όχι, τα πράγματα δεν είναι στατικά - και για να αρχίσει το ντόμινο της αλλαγής πρέπει να πέσει το πρώτο κομμάτι. 

Όχι δεν ισχύει ότι "Η μόνη πραγματική ισχύς της απέναντι στους εκβιασμούς που αναπόφευκτα θα ασκηθούν θα είναι η λαϊκή στήριξη και αποφασιστικότητα. Για να υπάρξει τέτοια στήριξη απαιτείται καθαρότητα οικονομικής και πολιτικής ανάλυσης, απόρριψη των εκβιασμών, ετοιμότητα για ρήξεις και προετοιμασία των λαϊκών στρωμάτων για σκληρή δοκιμασία." Ο λαός δεν αντέχει άλλη σκληρή δοκιμασία, ούτε είναι σε θέση για εξεγέρσεις και άλλες περιπέτειες. Ζει κατ. επιλογήν του μέσα σε ένα ευρωπαϊκό κεκτημένο λύσεων από  - συχνά επίπονες και χρονοβόρες, αλλά πάντα συμβιβαστικές -  διαπραγματεύσεις και με κριτήριο το αμοιβαίο όφελος. Και αυτό θα συμβεί και τώρα. Διαπραγμάτευση και κατάληξη.

Το μόνο που χρειάζεται και έλειπε έως τώρα, είναι να κάθεται κάποιος και από την δική μας πλευρά. Με την δική του πρόταση. 

Μέχρι σήμερα δεν καθόταν κανείς γιατί το παλιό πολιτικό σύστημα μετά την πανωλεθρία του 2012 κρύφτηκε πίσω από την τρόικα για να γλυτώσει την ολοκληρωτική συντριβή γιατί δεν είχε που αλλού να κρυφτεί - όσο για την ειλικρίνεια των "μεταρρυθμιστικών" του προθέσεων, όλη η Ευρώπη έχει πλέον άποψη. Και χρειάζεται έναν ειλικρινή συνομιλητή.

Κατά βάθος, όλοι στην Ευρώπη περιμένουν με ανακούφιση την κυβερνητική αλλαγή στην Ελλάδα και ασχολούνται περισσότερο με το τι και πως των νέων δεδομένων παρά με την τύχη της θνησιγενούς πελατειακής συγκυβέρνησης - γνωρίζουν πια ότι η ελληνική ιδιαιτερότητα δεν ήταν ο "λαός τζίτζικας" αλλά το διεφθαρμένο και παρασιτικό πολιτικό σύστημα.

Εκεί κάνει λάθος ο Κώστας Λαπαβίτσας.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

(*) «Ο Τσίπρας, όπως διαβάζω, θέλει να βάλει τέρμα στην πολιτική της λιτότητας. Ρώτησα τη γερμανική κυβέρνηση, τι θα κάνει σε τέτοια περίπτωση. „Τότε θα πρέπει να διαπραγματευτούμε“ ήταν η απάντησή της. Αν όμως τα πράγματα φτάσουν σε αυτό το σημείο, τότε καλά ξεμπερδέματα» είπε.

Ανεξάρτητα από όλα αυτά όμως, ο κ.Φίσερ απέρριψε το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. "

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=645332

- Δείτε εδώ το κείμενο του Κ Λαπαβίτσα: http://costaslapavitsas.blogspot.gr/2014/10/blog-post_23.html

- Δείτε το άρθρθο στο tvxs: "Το λάθος στον συλλογισμό του Κώστα Λαπαβίτσα" 
http://tvxs.gr/news/blogarontas/lathos-ston-syllogismo-toy-kosta-lapabitsa

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αντιμετωπίσει τις αγορές;

Αυτό είναι το ερώτημα των ημερών και όχι τι ..."άλλο" θα κάνει ο Σαμαράς. 

Ο τελευταίος - όπως και ο συνεργάτης του Βενιζέλος - , είναι δέσμιος του ελληνικού πελατειακού κομματικού κράτους και δεν μπορεί να διαπραγματευτεί τίποτα εφόσον έχει παραχωρήσει την άνευ όρων συμφωνία του στα μέτρα της τρόικας έναντι της επιβίωσης του παλιού πολιτικού συστήματος! Γι αυτό και η μόνη θέση του είναι "ότι πείτε" (με μερικές τυχοδιωκτικές εκρήξεις "αντιμνημονιασμού" με μεγάλο κόστος για την χώρα όπως φάνηκε αυτήν την εβδομάδα). 

Το θέμα λοιπόν είναι "τι μπορεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ" από θέση κυβερνητικής διαχείρισης:

ΑΣ

συνέντευξη του οικονομολόγου Χαράλαμπου Γκότση στο tv χωρίς σύνορα

"Πίσω ολοταχώς..." 

Αυτή ήταν η απόφαση της κυβέρνησης μετά την αντίδραση των αγορών στις αναφορές για πρόωρη έξοδο από το δανειακό πρόγραμμα και αποχώρηση του ΔΝΤ, που εκτόξευσε τα επιτόκια δανεισμού στα ύψη και βύθισε το Χρηματιστήριο Αθηνών. Δηλώνοντας την προσήλωση της κυβέρνησης στο πρόγραμμα, ο Αντώνης Σαμαράς αναφέρθηκε σε μια διαπραγμάτευση για «προληπτική γραμμή στήριξης» της ελληνικής οικονομίας. «Ανέκρουσαν πρύμνα», σχολιάζει στο Tvxs.gr ο Χαράλαμπος Γκότσης, καθηγητής Οικονομικών του Πανεπιστημίου Πειραιώς, αναλύοντας τις διαφορές της κυβέρνησης με τον ΣΥΡΙΖΑ και απαντώντας στο ερώτημα αν «ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τις αγορές;».

"Η κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα προχώρησε σε κινήσεις που δεν συνάδουν με την έως τώρα πρακτική της. Όλο τον καιρό διατυμπάνιζε πως θα εφαρμόσει πιστά το πρόγραμμα, το οποίο μάλιστα ο υπουργός Οικονομικών έχει χαρακτηρίσει ως μονόδρομο. Στην απάντηση μάλιστα στον ΣΥΡΙΖΑ για το πρόγραμμά εθνικής ανασυγκρότησης, που παρουσίασε η αξιωματική αντιπολίτευση, επιχείρησε να θεμελιώσει και θεωρητικά την ορθότητα του προγράμματος. Η αντίφαση που προέκυψε με τα όσα αναφέρθηκαν για πρόωρη έξοδο δημιούργησε μεγάλη ανησυχία στις αγορές και ενέτεινε την αβεβαιότητα. Όταν οι αγορές λειτουργούν σε κλίμα αβεβαιότητας τα επιτόκια δανεισμού αυξάνονται", αναφέρει ο κ. Γκότσης.

Όπως εξηγεί υπό την παρούσα κατάσταση, όπως αυτή διαμορφώνεται από το πρόγραμμα και με το δεδομένο ύψος του χρέους αλλά και τις προοπτικές της οικονομίας, οι αγορές κρίνουν πως η χώρα χωρίς την ομπρέλα ενός προγράμματος, δηλαδή στην ουσία του μνημονίου, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της. 

Αρχικά η κυβέρνηση απέρριψε «a priori» την πρόταση της επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, για «προληπτική στήριξη από το ΔΝΤ». Επιθυμία της ήταν να προχωρήσει σε ένα «clean exit». 

Λίγα 24ωρα αργότερα ο Αντώνης Σαμαράς ανακοίνωσε την έναρξη μιας διαπραγμάτευσης ακριβώς πάνω σε αυτήν την πρόταση. 

Από τις ανακοινώσεις δε τόσο του κ. Ντράγκι, όσο και του νέου οικονομικού επιτρόπου κ. Κατάινεν, οι όροι που θα επιβληθούν παραπέμπουν σε «dirty exit». 

"Ήταν λάθος. Η κυβέρνηση συμπεριφέρθηκε σαν να είχε τακτοποιήσει όλες τις προϋποθέσεις για να βγει στις αγορές. Όμως κάτι τέτοιο προφανώς δε συμβαίνει", σημειώνει ο κ. Γκότσης και προσθέτει:

«Στην πραγματικότητα η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν έχει πολλές επιλογές, καθώς έχει εγκλωβιστεί σε αυτήν την πολιτική. Κάθε προσπάθεια διαφοροποίησης την καθιστά αμέσως αναξιόπιστη αφού έχει ήδη δεσμευτεί για την εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Κάθε διαφοροποίησή της στιγματίζεται ως αθέτηση υποχρεώσεων. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να προχωρήσει με άλλο πρόγραμμα πέρα από το μνημόνιο. Άρα ή το πιστεύει και συνεχίζει ή δεν το πιστεύει και τότε θα πρέπει να προσφύγει σε εκλογές, ώστε να θέσει τη νέα κατάσταση στην κρίση του λαού».

Θα πρέπει να σημειωθεί, πως ένας από τους λόγους της αντίδρασης των αγορών, που οδήγησε στην εκτόξευση των αποδόσεων των 10ετών ομολόγων, ήταν και η αμφισβήτηση από τους επενδυτές, οικονομολόγους και αξιωματούχους στο πρόγραμμα της κυβέρνησης και τον προϋπολογισμό. 

«Το χρηματιστήριο ξεκίνησε την καθοδική τροχιά την επομένη της κατάθεσης του προϋπολογισμού. Προφανώς οι αγορές, εγχώρια και διεθνής, δεν δέχτηκαν τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν καθώς στηρίζονται σε αίολες υποθέσεις. Η βασική πρόβλεψη για ανάπτυξη 2,9%, που υπάρχει στο σχέδιο του προϋπολογισμού, στηρίζεται στη αύξηση των ιδιωτικών επενδύσεων κατά 11,7%. Και διερωτώμαι: Φέτος, η υπόθεση για τις ιδιωτικές επενδύσεις ήταν 5,4% και αυτή τη στιγμή καταγράφεται ένα -8%. Πως είναι δυνατόν να επιτευχθούν αυτά τα εξωπραγματικά νούμερα. Για να γίνουν επενδύσεις χρειάζονται δύο πράγματα: Ρευστότητα για επενδυτικά κεφάλαια και θετικές προσδοκίες των επιχειρηματιών. Αυτές οι δύο προϋποθέσεις αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν ώστε να οδηγηθούμε στην υπεραισιόδοξη πρόβλεψη για ανάπτυξη 2,9%. Με αυτήν την ανομβρία ρευστότητας και την αφαίμαξη από φόρους και μείωση δαπανών, δεν μπορείς να πετύχεις τέτοια ανάπτυξη».

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ κάτι διαφορετικό;

Οι αγορές στέλνουν μηνύματα σε κάθε χώρα, λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Ποια είναι αυτά για την Ελλάδα; «Καταρχήν θα πρέπει να σημειώσουμε ότι, από τη στιγμή που μια χώρα χρειάζεται κεφάλαια, είτε για νέο δανεισμό είτε για την αναχρηματοδότηση του παλαιού, είναι υποχρεωμένη να βγει στις αγορές. Άρα καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να τις αγνοήσει. 

Η Ελλάδα είναι μια ιδιαίτερη χώρα, που υλοποιεί ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και έχει συγκεκριμένα οικονομικά μεγέθη. Το χρέος της είναι στο 175%, η ανάπτυξη είναι μηδενική, δεν υπάρχει ρευστότητα, οι εξαγωγές μειώνονται, όπως και η βιομηχανική παραγωγή, η ανεργία στο 27%. Πρόκειται για μια οικονομία που αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Αν αυτά τα χαρακτηριστικά αλλάξουν, τότε θα αλλάξει και η συμπεριφορά των αγορών. Εκεί ακριβώς είναι η ουσία».

Για την ακρίβεια, όπως αναφέρει ο κ. Γκότσης, τα δύο βασικά στοιχεία για την αξιολόγηση μιας χώρας είναι η βιωσιμότητα του χρέους και η δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης μιας οικονομίας. 

Αν και το δημόσιο χρέος βρίσκεται σε ύψος που το καθιστά αρνητικό παράγοντα για την αξιολόγηση της χώρας, η κυβέρνηση έχει υποστηρίξει σε κάθε τόνο πως το χρέος είναι βιώσιμο. Το ίδιο το ΔΝΤ μάλιστα έχει έρθει σε αντιπαράθεση με την Ευρώπη για το ζήτημα του ελληνικού χρέους, τονίζοντας πως θα πρέπει να υπάρξει αναδιάρθρωση καθώς δεν είναι βιώσιμο.

"Αυτή είναι και η πρώτη μεγάλη διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από τη σημερινή κυβέρνηση", επισημαίνει ο Χαράλαμπος Γκότσης και συνεχίζει: 

«Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν ερμηνεύω σωστά τους υπευθύνους για την οικονομική πολιτική, δεν έχει πει ποτέ πως θα διαχειριστεί την κατάσταση με τα μεγέθη όπως είναι σήμερα, ούτε προτίθεται να συνεχίσει τη διαχείριση με το ίδιο μείγμα οικονομικής πολιτικής. Αντίθετα έχει επισημάνει πως στόχος του είναι να μειώσει το χρέος, αλλά και να αλλάξει τη δομή της οικονομίας. 

Αν το χρέος μειωθεί από το 175% για παράδειγμα στο ...

Η σοσιαλδημοκρατία επιστρέφει υπό την σκέπη της Αριστεράς; Συστημική προδοσία και ριζοσπαστική επαναφορά

"Οποιοδήποτε αριστερό κόμμα σήμερα, ανεξάρτητα από τις στρατηγικές του επιλογές, καλείται από την ιστορία να επιτελέσει στο άμεσο μέλλον σοσιαλδημοκρατικά καθήκοντα"

Γιατί πήρε τη ΔΗΜΑΡ το ποτάμι

του Στέλιου Κούλογλου*

Στα τέλη της δεκαετίας του 90, όταν ο Κλίντον ολοκλήρωνε την δεύτερη θητεία του (1996-2000), έκανε μια κίνηση που άλλαξε ριζικά την διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στον δυτικό κόσμο: κατάργησε τον νόμο ο οποίος, με βάση τα διδάγματα από το μεγάλο κραχ του 1929, επέβαλλε τον διαχωρισμό των τραπεζών σε επενδυτικές και καταναλωτικές. 

Η αλλαγή αυτή αύξησε κατακόρυφα την εξουσία της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας και των άλλων Goldman Sachs, ενώ ταυτόχρονα συμβόλιζε την προδοσία των αρχών της σοσιαλδημοκρατίας από τους «σοσιαλιστές του τρίτου δρόμου», τύπου Κλίντον και Μπλαίρ. Τον ίδιο δρόμο ακολούθησαν και τα άλλα σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, από το γερμανικό μέχρι το ΠΑΣΟΚ.

Η υιοθέτηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών από την διεθνή σοσιαλδημοκρατία, άλλαξε δραματικά τα πολιτικά σκηνικά. Το άλλοτε βελούδινο (Γερμανία, Γαλλία) και άλλοτε βίαιο (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία) διαζύγιο των σοσιαλδημοκρατών με τις κοινωνικές τάξεις που εκπροσωπούσαν, περιόρισε κατά πολύ την πολιτική και εκλογική τους επιρροή. Έτσι έφτασε η Ευρώπη (και η Γαλλία λίαν προσεχώς) να κυβερνάται σήμερα από συντηρητικά κόμματα, τους γνήσιους εκφραστές των αντιλαϊκών πολιτικών λιτότητας, ενώ δημιουργήθηκε ένα καινούργιο πολιτικό τοπίο: στην μια πλευρά η αριστερά, στην άλλη το Ενιαίο Κόμμα των Αγορών και της Οικονομικής Ολιγαρχίας.

Το τελευταίο έχει συνήθως δύο συνιστώσες, μια πιο συντηρητική και μια πιο φιλελεύθερη σε κοινωνικά θέματα, όπως οι αμβλώσεις, η αντιμετώπιση των ναρκωτικών ή το μεταναστευτικό πρόβλημα. Με τις δύο όμως συνιστώσες να συμφωνούν στην βασική οικονομική πολιτική που ακολουθείται και εξυπηρετεί τους Ολιγάρχες. Το κόμμα των Αγορών βρίσκεται σήμερα στην εξουσία στην Γερμανία, με την κυβέρνηση Χριστιανοδημοκρατών - Σοσιαλδημοκρατών ή στην Ελλάδα, με την συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.

Κάθε κόμμα οφείλει να πάρει θέση σε αυτό το νέο τοπίο και εδώ ακριβώς βρίσκεται η πηγή των κακών της ΔΗΜΑΡ. Το κόμμα του κ. Κουβέλη πήρε στην αρχή θέση εναντίον των μνημονίων και επομένως της ολιγαρχίας που εξυπηρετούσαν και αυτό του εξασφάλισε μια πολύ αξιοπρεπή, για πρωτοεμφανιζόμενο κόμμα, εκλογική επιρροή. Όμως μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012 προσχώρησε αιφνιδιαστικά στο Κόμμα των Αγορών, αναλαμβάνοντας τον ρόλο μιας λίγο πιο δημοκρατικής συνιστώσας από την συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ. Αυτή η συμμετοχή, και μάλιστα παρά φύση για ένα κόμμα της αριστεράς, σε μια κυβέρνηση με νεοφιλελεύθερες πολιτικές, τις οποίες μάλιστα αναγκαστικά εφαρμόζει με αυταρχικό τρόπο, όπως το κλείσιμο της ΕΡΤ, είναι η βασική αιτία για την εκλογική καταβαράθρωση της.

Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία, όπως πχ. ότι η ΔΗΜΑΡ χάνει γιατί έφυγε από την κυβέρνηση, είναι παιδαριώδης και δεν παίρνει υπόψη της το νέο πολιτικό περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί από την κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού - καζίνο. Κι εδώ ακριβώς οφείλεται το γεγονός ότι η κίνηση των 58, της Ελιάς, της Δημοκρατικής Παράταξης και δεν συμμαζεύεται, δεν βρίσκουν κοινωνικό έδαφος ούτε καν για να φυτρώσουν. Φυσικά υπάρχει χώρος για σοσιαλδημοκρατία, αλλά με όρο ότι υιοθετεί ένα αυθεντικό σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα, στους αντίποδες του νεοφιλελεύθερου Κόμματος των Αγορών.

Στην πλευρά της αριστεράς, το νέο πολιτικό σκηνικό είναι πιο εμφανές στην Ελλάδα, ακριβώς βρέθηκε στο επίκεντρο της κρίσης. Στην ελληνική περίπτωση έπαιξαν βέβαια ρόλο οι αριστερές παραδόσεις της χώρας αλλά και το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν περιορίστηκε σε διαμαρτυρίες, αλλά ευφυώς επεδίωξε στις εκλογές του 2012 να αναλάβει την εξουσία για να αλλάξει την εφαρμοζόμενη πολιτική. Οποιοδήποτε αριστερό κόμμα σήμερα, ανεξάρτητα από τις στρατηγικές του επιλογές, καλείται από την ιστορία να επιτελέσει στο άμεσο μέλλον σοσιαλδημοκρατικά καθήκοντα. Η υιοθέτηση από τον ΣΥΡΙΖΑ ενός παρόμοιου προγράμματος ως απάντηση στην κρίση, είναι που του εξασφαλίζει πλατιά πολιτική υποστήριξη, όπως δείχνουν και οι τελευταίες εξελίξεις μετά τις εξαγγελίες Τσίπρα στην Θεσσαλονίκη.

Παρόμοιο σκηνικό με την Ελλάδα αρχίζει να διαμορφώνεται και στις άλλες χώρες που πλήττονται από την κρίση, με την Ισπανία του Podemos να αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν το Podemos να παλεύει στήθος με στήθος για την δεύτερη θέση, με ένα ποσοστό γύρω στο 20% (στις ευρωεκλογές κέρδισε 7,9%).

Οι λόγοι που την εκλογική επιρροή της ΔΗΜΑΡ πήρε το ποτάμι, θα πρέπει να προβληματίσουν και το κόμμα Ποτάμι. Ιδιαίτερα σε συνθήκες ακραίας κοινωνικής πόλωσης όπως αυτές που διαμορφώνονται στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, τα κόμματα είναι υποχρεωμένα να πάρουν θέση υπέρ ή κατά του Κόμματος των Αγορών και των πολιτικών του. Ο διμέτωπος και οι γενικολογίες μοιάζουν προσωρινά βολικές. Είναι όμως πολύ δύσκολο να κρατάς δύο καρπούζια κάτω από την μασχάλη, ιδίως όταν πρέπει να ελευθερώσεις τα χέρια σου για να ψηφίσεις.

*σχόλιο στο tvxs.gr

Η Γερμανία επιβάλλει σε όλους το σύστημά της, αλλά δεν είναι πρόθυμη να αναλάβει τις ευθύνες του ηγεμόνα

Οι κίνδυνοι του έτους 2014

Τι κοινό έχουν το 1914 και το 2014; Δυστυχώς πολλά. Η σημερινή κατάσταση της ευρωκρίσης θυμίζει σχεδόν μοιραία τους μήνες πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Άνγκελα Μέρκελ το έχει αντιληφθεί - αλλά παρ' όλα αυτά δρα λάθος.

του Βόλφγκανγκ Μίνχαου*

Είστε στ' ανοιχτά του πελάγους και μαίνεται η καταιγίδα. Τα καταφέρνετε, επιβιώνετε, η καταιγίδα κοπάζει. Βγάζετε ομπρέλα για τον ήλιο. Ή ανοίγετε ένα μπουκάλι. Λίγες ώρες αργότερα συνειδητοποιείτε ότι η ηρεμία είναι απατηλή. Η καταιγίδα δεν πέρασε. Απλώς βρεθήκατε για λίγο στο μάτι της.

Έτσι βλέπω την οικονομία στο τέλος του 2014. Αυτό που με εξέπληξε ωστόσο ήταν ότι έτσι τη βλέπει και η Άνγκελα Μέρκελ. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της γαλλικής Le Monde, η Μέρκελ εξερράγη στο δείπνο της τελευταίας συνόδου κορυφής της Ε.Ε. Το ευρώ θα τιναχθεί στον αέρα, είπε η καγκελάριος, εάν τα κράτη-μέλη δεν αρχίσουν να μεταρρυθμίζουν τις οικονομίες τους.

Και μετά αναφέρθηκε σε ένα βιβλίο, που διάβασε πρόσφατα: "Οι υπνοβάτες - πώς η Ευρώπη οδηγήθηκε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο", του Κρίστοφερ Κλαρκ, μια από τις καλύτερες αναλύσεις για την προϊστορία αυτού του πολέμου. 

Οι αναλογίες που ήθελε να αναδείξει η Μέρκελ είναι προφανείς: Βρισκόμαστε σε μια επικίνδυνη εποχή, από άποψη οικονομικής πολιτικής. Κι αν δεν κάνουμε κάτι, οδεύουμε ολοταχώς σε... ατύχημα, με ανυπολόγιστες συνέπειες. Η καγκελάριος έμοιαζε πράγματι νευρική.

Μπακάλικα, υπάρχουν δύο αναλύσεις της κρίσης, μια συντηρητική - διαρθρωτική και μια ευρω-ομοσπονδιακή. Είναι εντελώς διαφορετικές, αλλά κάποια στιγμή φτάνουν στο ίδιο συμπέρασμα.

• Σύμφωνα με τη συντηρητική ανάλυση -αυτήν της Μέρκελ-, πρέπει κανείς να σφίξει τη νομισματική και τη δημοσιονομική πολιτική, να υποταχθεί σε αυστηρούς κανόνες και να σταθεροποιήσει με τέτοιον τρόπο τις αγορές ώστε όλα τα σοκ να τα διαχειριστεί η πραγματική οικονομία. 
• Η ευρω-ομοσπονδιακή ανάλυση παρατηρεί πρώτα απ' όλα ότι όλες οι νομισματικές ενώσεις του παρελθόντος κατέρρευσαν όταν δεν μετεξελίχθηκαν σε πολιτική ένωση. Γι' αυτό η αντιμετώπιση της ευρωκρίσης απαιτεί τη δημιουργία μιας κρατικής οντότητας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η οποία να διαθέτει ένα μίνιμουμ σε οικονομικοπολιτική κυριαρχία - μεταξύ άλλων το δικαίωμα να βάζει φόρους και να δανείζεται.

Και οι δύο πλευρές έχουν λόγο να είναι απαισιόδοξες.
Η συντηρητική καγκελάριος βλέπει με τρόμο ότι η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιταλία δεν έχουν καμία διάθεση να μοιάσουν στη Γερμανία.
Οι ευρω-ομοσπονδιακοί, όπως εγώ, είμαστε βαθιά απογοητευμένοι που η Ευρωζώνη δεν θα αποκτήσει ούτε πραγματική νομισματική ένωση ούτε πραγματική τραπεζική ένωση. Οι αποφάσεις της τελευταίας εβδομάδας για τις τράπεζες είναι μόνο ένα κακό αστείο. Κάθε χώρα θα παραμείνει υπεύθυνη για τον τραπεζικό της τομέα. Ο βασικός στόχος να διαχωριστούν τα ρίσκα των τραπεζών από αυτά των κρατών δεν επιτεύχθηκε. Αντίθετα, η τραπεζική ένωση είναι μια ακόμη πολύπλοκη διαχειριστική διαδικασία.

Δεν αντιμετωπίζουμε, δηλαδή, την ευρωκρίση ούτε με την πολιτική ολοκλήρωση ούτε με μηχανισμούς συμμόρφωσης στις αγορές. Και οι δυο πλευρές βγαίνουν χαμένες. Η κρίση παραμένει αήττητη.

Στο μεταξύ, η ευρωπαϊκή οικονομία υποφέρει εγκλωβισμένη σε μια επικίνδυνη αλυσιδωτή αντίδραση: Οι τράπεζες μειώνουν το ρίσκο τους, δανείζοντας λιγότερο τις επιχειρήσεις, γεγονός που οδηγεί σε επιπλέον έλλειψη ρευστότητας στην ...

Πριν διαπραγματευτούμε με την τρόικα, πρέπει να συνεννοηθούμε μεταξύ μας

Συνεννόηση...

Μπορούμε να βγούμε στις αγορές το 2014;

του Κώστα Καλλίτση*

Τον Ιούνιο του 2014 οι Ευρωπαίοι θα μας δώσουν την τελευταία δόση που μας οφείλουν από το δανειακό πακέτο των 240 δισ. και θα απομείνουν οι μικρές δόσεις από το ΔΝΤ που εξαντλούνται στα τέλη του 2016. Το μνημόνιο ουσιαστικά λήγει και, πλέον, δύο είναι τα σενάρια της επόμενης μέρας: 

• (α) Να βγει η Ελλάδα στις αγορές και να δανειστεί από αυτές, όπως είναι ο τελικός στόχος ώστε να ανακτήσουμε τους βαθμούς ελευθερίας στη διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής. 
• (β) Να υπογράψουμε νέα συμφωνία, με ευνοϊκή ρύθμιση του χρέους και συνέχιση της δανειοδότησης. 

Περιθώρια για "μαγκιές" δεν υπάρχουν. Αν τα "σπάσεις" με ΔΝΤ-Ε.Ε., όσοι γνωρίζουν καλά τις διεθνείς αγορές βεβαιώνουν ότι δεν θα σε δανείσει κανείς, ούτε ευρώ. Σε αυτήν την υποθετική περίπτωση, θα κηρύξεις επίσημα χρεοκοπία και θα αποσυρθείς από το ευρώ.

Έστω, όμως, ότι δεν τα "σπας", ότι καταλήγεις σε μια συμφωνία κυρίων με ΔΝΤ και τρόικα, τους λες ότι δεν θέλεις άλλα δάνεια από αυτούς αλλά δεσμεύεσαι να τους αποπληρώνεις κανονικά, και προσφεύγεις στις αγορές για νέα δάνεια - καθώς, ως γνωστόν, χρειάζεσαι 11 δισ. ευρώ για το 2014-2015, με την προϋπόθεση ότι θα έχεις πετύχει τους στόχους για πρωτογενή πλεονάσματα και έσοδα από αποκρατικοποιήσεις. 

Με τις διεθνείς αγορές, βεβαίως, δεν υπάρχει πολιτική διαπραγμάτευση. Σε κρίνουν, αξιολογούν την κατάστασή σου και είτε σε δανείζουν με επιτόκιο που τους αφήνει κέρδος, αφού τιμολογηθούν οι κίνδυνοι που αναλαμβάνουν, είτε δεν σε δανείζουν.

Στοιχειώδης προϋπόθεση για να μην αρνηθούν εξαρχής να σε δανείσουν, είναι να έχεις επεξεργαστεί και να εφαρμόζεις ένα αξιόπιστο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, ανασυγκρότησης και ανάπτυξης. 

Ακόμα κι αν έχεις καταρτίσει τέτοιο πρόγραμμα, από τη διεθνή εμπειρία προκύπτουν οι ακόλουθες τέσσερις διαπιστώσεις: 

(α) Αν το χρέος σου δεν θεωρηθεί βιώσιμο, δύσκολα θα βρεις κάποιον να σε δανείσει - ίσως υποχρεωθείς σε χρεοκοπία. 

(β) Στην τρέχουσα διεθνή συγκυρία, ακόμη και κάνοντας σοβαρές μεταρρυθμίσεις που όμως είναι μακροπρόθεσμου χαρακτήρα, όχι άμεσης απόδοσης, συνήθως δεν μπορείς να προσελκύσεις ούτε μεγάλα ούτε φτηνά δάνεια. 

(γ) Η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος δεν φαίνεται επαρκής. 

• Πρώτον, διότι οι αγορές τείνουν να προεξοφλούν τον κίνδυνο ότι την απότομη, βίαιη επίτευξη πλεονάσματος ...

Δεν είναι ούτε η Κροατία τελικά, Ελλάδα...

ποιο είναι τελικά το κλειδί της ρευστότητας;

του Κώστα Ανδρέου

Μετράμε.

Η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Ιρλανδία, η Τσεχία, η Σλοβακία, η Κροατία, κατά δήλωση, οι υπόλοιπες μηδέ της Κύπρου φαντάζομαι, από μέσα τους.

Κανείς δεν είναι Ελλάδα, απλά πάνω απ’όλη την Ευρώπη ένα φάντασμα πλανιέται.

Το φάντασμα της Ελλάδας.

Δεν θα είχα κανένα πρόβλημα, αν στις διακοπές, δεν ένιωθα αυτό το φάντασμα και πάνω από την Ελλάδα.

Η πρώτη περίοδος μετά το Μνημόνιο, έκλεισε τον κύκλο της ή τέλος πάντων τον κλείνει στην ΔΕΘ ή άντε λίγο μετά.

Δεν πάμε καλά και δεν φαίνεται στον ορίζοντα το θαύμα που θα μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα.

Προσωπικά περίμενα ότι η χώρα μας θα κέρδιζε τον απαραίτητο χρόνο, για να την ανασύρει η διεθνής ανάκαμψη.

Δεν συνέβη ως τώρα. Είναι πολύ ισχνή και δεν φαίνεται ικανή, να απομακρύνει τις άλλες υποψήφιες "λόγω υψηλού κρατικού χρέους" χώρες , από το να γίνουν Ελλάδες.

Ο Ολι Ρέν είναι πλέον ο μόνος άνθρωπος που πιστεύει ότι η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Και ο Παπακωνσταντίνου φυσικά.

Η Ιρλανδία και η Ιταλία φαίνεται ότι θα επιχειρήσουν να τους διαψεύσουν, στο αμέσως επόμενο διάστημα.

Το σπιράλ θανάτου.

Αν δεν γίνει τώρα κάτι σε παγκόσμιο επίπεδο, άμεσα, θα ζήσουμε απίστευτες μέρες.

Τελικά όλοι Ελλάδα είναι.

Χρειάζεται όμως και να το ομολογήσουν, να προχωρήσουμε άμεσα στην Οικονομική Διακυβέρνηση στην Ευρωζώνη, χρειάζεται ισχυρός κοινοτικός προϋπολογισμός, να κάνουν πέρα τους ανόητους της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, να βάλουν χέρι στους τραπεζίτες.

Όσο στενεύουν οι Δημόσιες Δαπάνες, τόσο μετατρέπονται σε νέες επισφάλειες, σε τρύπες οι πιστώσεις προς τις επιχειρήσεις.

Η οικονομική πραγματικότητα, δεν δίνει κέρδη, θα φανεί αυτό στους ισολογισμούς στο τέλος του χρόνου.

Υπερισχύει ο φόβος, τα ασφαλή καταφύγια.

Το χρήμα λιμνάζει δεν κάνει επενδύσεις.

Από τα προιόντα της ΕΕ η παγκόσμια αγορά, θέλει μόνο τα προιόντα της αυτοκινητοβιομηχανίας και φυσικά τα χρήματα των ευρωπαικών τραπεζών.

Τίποτε άλλο.

Εμείς παράγουμε μόνο τουρισμό.

Οι χρηματαγορές δεν δίνουν χρήματα στις τράπεζές μας για να τα κάνουν ρευστότητα της αγοράς.

Δεν έχουμε τραπεζικό σύστημα δηλαδή, και φυσικά για μένα τουλάχιστον γίνεται φανερό το γιατί ο Δημόσιος Τραπεζικός Τομέας, είναι μια ιδέα που έπαιζε την εποχή πριν την παγκοσμιοποίηση, την εποχή των κλειστών οικονομιών των κρατών – εθνών.

Ήδη οι τράπεζες απορρόφησαν και σε ζεστό χρήμα και σε εγγυήσεις 28 δις και ετοιμάζονται άλλα 25 και είμαι σίγουρος ότι ρευστότητα δεν θα δούμε..

Είναι λάθος.

Είναι προτιμότερο αυτά τα 25 δις να δοθούν σε ευρωπαικές τράπεζες που είναι πραγματικές τράπεζες, με δέσμευση να ρίξουν ρευστό στην αγορά.

Αλλιώς θα τα ξαναφάνε για να κλείσουν τις τρύπες τους και σε λίγο δεν θα έχουμε κανέναν τρόπο να ξαναθερμάνουμε την οικονομία μας.

Να κάνουμε πρώτοι το απαραίτητο βήμα Τραπεζικής ενοποίησης.

Άμεσα.

Να καλέσουμε εμείς με τις εγγυήσεις των 25 δις την Ευρωπαική ή και την Παγκόσμια ρευστότητα.

Αυτό είναι το μυστικό της μη χρεοκοπίας, τόσο της Ουγγαρίας όσο και των άλλων ανατολικών χωρών.

Δεν έχουν δικό τους τραπεζικό σύστημα!

Στην Ουγγαρία το 80% , είναι Ξένων Τραπεζών.

Αν θέλουμε να βγούμε από την κρίση, πρέπει να μην είμαστε και μεις Ελλάδα.