Το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα απλά καταρρέει ...ολόκληρο!

Στην πιο πρόσφατη πανελλαδική δημοσκόπηση -στις 20 Δεκεμβρίου, από την εταιρεία to the point για την ΕΤ3- η κατάρρευση ολόκληρου του σημερινού πολιτικού συστήματος είναι παραπάνω από εμφανής. 

Πρωτοφανή χαμηλά ποσοστά για ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ, καμιά ωφέλεια για την αριστερά του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ,  καθώς και δημοσκοπική αντιστροφή για εκείνη της  ΔΗΜΑΡ μετά την παροδική φούσκα του τελευταίου ενάμισι μήνα.

Μόνο οι Οικολόγοι Πράσινοι μοιάζουν να μην επηρεάζονται από την άμπωτη και την παλίρροια του πολιτικού συστήματος παραμένοντας σταθερά γύρω στο 3% για πολλοστή δημοσκόπηση.

Δείτε ολόκληρη την δημοσκόπηση εδώ και θυμηθείτε επί τη ευκαιρία, το "πως οι εταιρείες δημοσκοπήσεων μετατρέπονται σε ...οίκους αξιολόγησης", εδώ. 

Η δημοσκόπηση αυτή μοιάζει να απεικονίζει σχεδόν αντικειμενικά το γενικό αίσθημα που όλοι βιώνουμε: ότι πολίτες βουβοί και οργισμένοι ψάχνουν μακριά από "κόμματα - απολιθώματα και αρτηριοσκληρωτικούς μηχανισμούς" που είναι πια κοινή παραδοχή ότι δεν διαθέτουν ίχνος ευθύνης και εναλλακτικής πολιτικής παρά μόνο μικροκομματικούς υπολογισμούς.

Φαίνεται ότι σύντομα πια, το μεταβατικό αυτό στάδιο θα δώσει την θέση του σε μια νέα πολιτική φάση, όπου νέοι σχηματισμοί, ζωντανοί και δημοκρατικοί, θα αποτελέσουν συμμετοχικά εργαστήρια παραγωγής εναλλακτικών πολιτικών για την βιώσιμη έξοδο από την κρίση και την θεσμική θωράκιση της χώρας μας από τις συμμορίες της δραχμής και του πελατειακού συστήματος. Τέτοιες διεργασίες ήδη έχουν ξεκινήσει στην κοινωνία των πολιτών. 
Έστω και σχετικά αργά.
Ευτυχώς "η φύση απεχθάνεται το κενό" - ιδιαίτερα το πολιτικό κενό...

Από την Αριστερά στην Ελευθερία με όχημα την Οικολογία

Κάθε κοινωνία που ξέρει που βαδίζει διαθέτει ένα κοινωνικό συμβόλαιο: ανάμεσα στην πολιτική και τις ανάγκες της, ανάμεσα στην εργασία και την ανάπτυξη, ανάμεσα στην εθνική κοινότητα και την διεθνή θέση. Μια κεντρική ιδέα του ποιοι είμαστε και που πάμε.

Σήμερα στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν πολλές κεντρικές ιδέες. Αυτή του ανάδελφου έθνους. Εκείνη του ευρωπαϊκού λαού. Εκείνη του ένδοξου παρελθόντος. Αυτή του οδυνηρού παρόντος.

Η αίσθηση ότι δεν χρωστάμε σε κανέναν. Εκείνη της αποδοχής των υποχρεώσεων και των σφαλμάτων μας. Η τρίτη της συνεργασίας για την υπέρβαση κοινών προβλημάτων με αναλογική στάθμιση των ευθυνών όλων.

Σίγουρα κοινωνικό συμβόλαιο δεν αποτελεί ο …Παπαδήμος. Η κυβέρνησή του εκτός από την δέσμευση της συνέχειας στην ροή των δανεικών, δεν αποτελεί κάποια τομή στα ελληνικά πολιτικά μεγέθη – ίσως μόνο στο στυλ του πρωθυπουργεύοντος μόνο. Οι ίδιοι άνθρωποι στις ίδιες πάνω κάτω θέσεις σε αναμονή των εκλογών. Ήδη έχουν ξεκινήσει την προεκλογική τους εκστρατεία – απλά μοίρασαν το κόστος της παραμονής σε ευρωπαϊκή πορεία.

Η πολιτική υπανάπτυξη και η πελατειακή δημοκρατία έφτασαν στα όριά τους. Πίσω από την αναγκαστική λύση Παπαδήμου οργιάζει το παλιό. 
Ανασυγκροτείται, ελίσσεται, αγκομαχά αλλά δεν εγκαταλείπει. 
Και με ευρώ και με δραχμή. 
Δεν αλλάζει μυαλά γιατί δεν αλλάζει συμφέροντα. Η κεντρική ιδέα του είναι διατήρηση με όλα τα μέσα. 
Με ευρωπαϊκή μεταμφίεση προς τα έξω, με εθνικιστική προς τα μέσα. 
Με εξαιρέσεις και παραθυράκια για τους πελάτες, με εφαρμογή μέτρων εκεί όπου δεν υπάρχει άλλο περιθώριο. 
Με άκριτη αποδοχή των υποδείξεων της επιτροπείας αλλά και εξάντληση των δυνατοτήτων πελατειασμού εκεί που υπάρχουν ακόμη.

Και οι φίλοι του λαού; Η Αριστερά; 
Έχει τουλάχιστον αυτή κάποια κεντρική ιδέα;

Οι θεσμικές συμμορίες παίζουν το τελευταίο τους χαρτί και τα κόμματα μιλάνε ακόμα στους πελάτες τους, όχι στην κοινωνία

του Φώτη Γεωργελέ*

Αυτές τις μέρες, η Ιταλία βρέθηκε στην ίδια φάση που ήμασταν εμείς πριν ενάμιση χρόνο. 

Τα επιτόκια άρχισαν να φεύγουν προς τα πάνω, το ΔΝΤ έρχεται. 

Η χώρα αντέδρασε ακαριαία. 

Η κυβέρνηση παραιτήθηκε, τα κόμματα, που εκεί είναι και 17, επέλεξαν έναν πρώην κοινοτικό επίτροπο, τον Μάριο Μόντι, του ανέθεσαν την πρωθυπουργία και αυτός σχηματίζει μια «κυβέρνηση μάχης» με 12-14 μόνο υπουργούς πρώτης γραμμής για να βγάλει τη χώρα από τη δίνη. 

Προώθησαν ανάλογες μεταρρυθμίσεις τις οποίες υπερψήφισε όλη η Βουλή με 380 βουλευτές, σε σύνολο 408. Και με την ανοχή των αριστερών συνδικάτων. 

Όλα αυτά σε μια βδομάδα. 

Κι όμως, μετά από 17 χρόνια Μπερλουσκόνι δεν είναι και πολύ πιο σοβαροί από μας. 

Τι είναι αυτό που έκανε την Ιταλία να αντιδράσει αστραπιαία, τι τους έκανε όλους να συνειδητοποιήσουν ότι ζούνε σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης και πρέπει να αντιδράσουν υπεύθυνα και με εθνική συνεννόηση;
Έχουν οικονομία. 

Την τρίτη μεγαλύτερη της Ευρωζώνης. 

Ξέρουν πολύ καλά τι έχουν να χάσουν άμα μπουν στην περιπέτεια.

Σε αντίθεση με τους Ιταλούς, το εδώ σύστημα εξουσίας, δηλαδή ο ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, ξέρει τι έχει να χάσει άμα «γίνουμε Ευρώπη». 

Για δεκαετίες, το κύριο μέσο πλουτισμού σ’ αυτή τη χώρα ήταν η αφαίμαξη του κοινωνικού συνόλου μέσα από ένα περίπλοκο σύστημα αλληλοεξαρτήσεων, κοινωνικών εκβιασμών και υπεξαίρεσης του δημόσιου πλούτου. 

Αποκλειστικό: η νέα (ναι, είναι γυναίκα!) Πρωθυπουργός και η Κυβέρνησή της...

Ποιος σοβαρός ή ικανός άνθρωπος θα αναλάβει την πρωθυπουργία υπό την κηδεμονία των υπευθύνων της χρεοκοπίας και αμετανόητων τυχοδιωκτών του πελατειακού μεταπολιτευτικού συστήματος; 

Ποιος θα δεχτεί να γίνει μαριονέτα τους απλά και μόνο για να κρατήσουν προς τα έξω τα προσχήματα;

Ποιος θα δεχτεί να χρεωθεί τις παλινωδίες τους;

"Περιμένοντας τη σύνθεση και τις προγραμματικές προτάσεις της νέας κυβέρνησης, οι Οικολόγοι Πράσινοι βάζουμε ήδη τον πήχη ψηλά.
Προσβλέπουμε στην ανεξαρτησία της από τα κόμματα που τη στηρίζουν και την αρχή του τέλους των μονοκομματικών κυβερνήσεων.
Βασικός γνώμονάς μας είναι η εξασφάλιση των επειγόντων συμφερόντων της κοινωνίας, ώστε να μη βρεθούμε και με παγιωμένες θυσίες και χρεοκοπημένοι."

 Παράλογο;

Χυδαίο πολιτικό σύστημα: όταν το δημοψήφισμα χρησιμοποιείται ως διαπραγματευτικό χαρτί ...και άλλες ιστορίες

Ρίχτε τους τώρα!

Ο ΓΑΠ εξήγγειλε την Δευτέρα, Δημοψήφισμα για την κύρωση ή όχι της δανειακής συμφωνίας της 27/11 κατευθείαν από τον ελληνικό λαό. Μετά ακολούθησε το χάος.

Δύσπιστοι ως το τέλος για τις προθέσεις των πολιτικών εκπροσώπων του πελατειακού συστήματος, δικαιωθήκαμε τελικά μετά τα χθεσινά σουρεαλιστικά δρώμενα.

Οι ΓΑΠ - Βενιζέλος, έπαιξαν πόκερ με μια πολύτιμη αμεσοδημοκρατική διαδικασία, δύσκολη στην εφαρμογή της αλλά καθοριστική για την κοινωνική συνοχή. Έπαιξαν στα ζάρια το μεγαλύτερο όπλο που έχουμε στην διάθεσή μας για να αποσαφηνίσουμε την λαϊκή βούληση και να παραμείνουμε ως λαός συμμέτοχοι στις εξελίξεις.

Κατ' αρχήν δεν ανακοίνωσαν δημόσια την πρόθεσή τους, πριν τις αποφάσεις της συνόδου, ώστε να προστατέψουν την διαδικασία από όσα ακολούθησαν. Αλλά και να την χρησιμοποιήσουν σαν παράγοντα πίεσης στις ίδιες τις αποφάσεις της συνόδου με έναν λαό ωσεί παρόντα. Αλλά, τελείως χυδαία, έπαιξαν με το δημοψήφισμα [1] ως παράγοντα εκβιασμού -όπως ομολογούν- του Σαμαρά, να δεσμευτεί στην κύρωση της συνθήκης...

Προκάλεσαν διεθνή απομόνωση της χώρας για να λύσουν προβλήματα δυσλειτουργίας του πολιτικού τους αλισβερισιού με τον άλλο πόλο του δικομματισμού! Και εντέλει έκαψαν την δυνατότητα συμμετοχής και έκφρασης του λαού στις εξελίξεις, σκοτώνοντας την έννοια "δημοψήφισμα" εν τη γενέσει της.

Το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα επίσης έδειξε την οριστική του συμπαράταξη με την χρεοκοπία. 

Το κόμμα της ΝΔ, κρατούσε μέχρι χθες το χαρτί της πιθανής μη κύρωσης της συνθήκης αποδεχόμενο το κούρεμα αλλά όχι και τον περιορισμό της "εθνικής κυριαρχίας". Αντιτάχθηκε στο δημοψήφισμα για καθαρά ιδεολογικούς και μικροπολιτικούς λόγους (μην χάσει την προνομιούχα μετοχή της αποκλειστικής εκπροσώπησης του λαού και της επιστροφής στην εξουσία), αλλά ξέχασε εχθές τις ενστάσεις του μπροστά στον κίνδυνο να μην υπάρχει καν επίδικο εξουσίας.

Τα κόμματα της αριστεράς πάλι, αντιτάχθηκαν στο δημοψήφισμα -που από θέση αρχής θα έπρεπε να υποστηρίζουν- προτιμώντας από την έκφραση του λαού το μοίρασμα των ιματίων του καταρρέοντος ΠΑΣΟΚ σε ψήφους και κρατική επιδότηση (από την οποία συντηρούνται και όχι τον οβολό του λαού). Απέδειξαν ότι πρώτα είναι κρατικοδίαιτα και μετά οτιδήποτε άλλο.

Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, εμφανίζεται "να σηκώνει τον σταυρό του μαρτυρίου και να πετροβολείται κιόλας" για αμαρτίες που κληρονόμησε από την πενταετία της ΝΔ, αλλά, ακόμη και μέσα από τις τοποθετήσεις της εσωτερικής του αντιπολίτευσης, δεν φαίνεται να αναγνωρίζει την ιδρυτική του ευθύνη στο σύστημα της κλεπτοκρατίας που εφάρμοσε από το 1981 [2] και συνέχισε επάξια η ΝΔ στα διαλείμματα της δικής της διαχείρισης.

Σήμερα, πίσω από τον κουρνιαχτό του δικομματικού σκυλοκαβγά πάνω από το πτώμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και της πολιτικής άνοιας της όλης Αριστεράς, απομακρύνεται η δυνατότητα του λαού να παρέμβει στις εξελίξεις και ξεθωριάζει λοιδορημένη η εναλλακτική των δημοψηφισμάτων. 

Το "σύστημα" έφερε ξανά το παιχνίδι στα μέτρα του και στο γήπεδό του. 

Οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι ευρωπαίοι εταίροι μας οι οποίοι δεν περνούν από δημοψηφίσματα τα πακέτα και τις συνθήκες δανεισμού μας αλλά από απλή επικύρωση στα κοινοβούλια τους και μάλιστα με την εγγύηση των κυβερνήσεων. Χωρίς να ερωτηθούν οι λαοί τους, οι οποίοι συχνά διαφωνούν. Και βέβαια, έπαυσε στο εσωτερικό, κάθε κριτική και συζήτηση για την συνοδευτική της συνθήκης δεκαετή λιτότητα και τις ισοδύναμες οικονομικά δυνατότητες και εναλλακτικές που υπάρχουν ή που μπορούμε να διαμορφώσουμε.

Παρακολουθούμε άφωνοι τα καμώματα του επιθανάτιου ρόγχου ενός συστήματος που πήρε το δημόσιο χρέος από το 28% του ΑΕΠ το '80 για να το εκτοξεύσει στο 160% καταστρέφοντας παράλληλα την παραγωγική υποδομή της χώρας! Παρακολουθούμε την κρατικοδίαιτη Αριστερά να συνεχίζει τον καταστροφικό της ρόλο υποστηρίζοντας τις συντεχνίες και τα "κεκτημένα" του καταληστευμένου δημοσίου κατά των μεταρρυθμίσεων! 

Σε αυτήν την χώρα, ένα είναι το σύστημα. Η τζάμπα μαγκιά, η καρέκλα, η κρατική επιδότηση με δανεικά. Δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε όσους κραδαίνουν τα δανεικά λοιπόν σαν το απόλυτο όπλο για την, στην ανάγκη, κατάρρευση ενός ολόκληρου συστήματος - θα το υποστούμε υποχρεωτικά όσο παιχνίδι συνεχίζει να κάνει το χρεοκοπημένο σοβιετικό σύστημα δημοσιοϋπαλληλικού/εργολαβικού σοσιαλισμού - το τελευταίο στην Ευρώπη.

Κι αυτό το σύστημα δεν σηκώνει θεραπεία. Όσες καλές προθέσεις κι αν υπάρχουν κανένας μεταβατικός τεχνοκράτης στην διαχείριση δεν έχει ελπίδα να περάσει έστω και στην αμέσως επόμενη βαθμίδα τις σωτήριες αποφάσεις του. Μέσα στα υπουργεία κυβερνούν οι ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ και απέξω περιμένει το ΠΑΜΕ...

Χωρίς δέσμευση καθαρής πολιτικής υποστήριξης από τουλάχιστον το 80% της πολιτικής νομενκλατούρας, τίποτα δεν πρόκειται να περπατήσει - αντίθετα θα περιπλέξει ακόμα περισσότερο τα πράγματα μέσα στον βούρκο της παλαιάς πολιτικής τάξης. 

Γι αυτό, ρίξτε τους τώρα - και μαυρίστε τους όλους στις εκλογές. 

Όσο και να μας κοστίσουν, πολλοί θα ανακουφιστούν από τα αποτελέσματά τους - και εδώ και στην Ευρώπη!

Καλύτερα έναν μήνα απλήρωτοι παρά για πάντα...

Σημειώσεις:

[1] Αν έπαιζαν καθαρό παιχνίδι, θα είχαν συμβάλλει στην ήττα του λαϊκισμού στο εσωτερικό αλλά και στην υιοθέτηση μιας ιστορικής για την ευρωπαϊκή ενοποίηση διαδικασίας μέσω της ενίσχυσης του δημοκρατικού παράγοντα, όπως καλόπιστα υποδηλώνουν οι ενθουσιώδεις εκφράσεις υποστήριξης στο σχέδιο δημοψηφίσματος από τον Ντανύ Κον-Μπεντίτ, εδώ.

[2] Δείτε σχετικά: Η Μεγάλη Ληστεία:

"Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών.
Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.
Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα."

Ή καλύτερα εκλογές...

Δεν βλέπω καμιά "τιμημένη" συνεννόηση από τους άχρηστους (όπως ζητά στην προηγούμενη ανάρτηση ο Γ. Προκοπάκης). Το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν παίρνει θεραπεία - μόνο αναδόμηση! Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι σε θέση να δουν πέρα από την κομματική τους μύτη. Δεν έχουν καμιά διάθεση να εργαστούν για την μεταρρύθμιση αυτής της χώρας, δεν έχουν καμιά διάθεση να εργαστούν γενικώς. Είναι επαίτες της Ευρώπης, είτε το κάνουν ως κυβερνητικοί διαχειριστές είτε ως αγανακτισμένοι αντιπολιτευόμενοι. Όλα τα περιμένουν μαζοχιστικά από τους άλλους, γλύφοντας ή απειλώντας δεν έχει σημασία. Εάν έχουν κοινοβουλευτική δύναμη τους αρκεί. Φαντάζονται ότι πάντα θα υπάρχει κάποιος να τους πληρώνει, είτε αυτός είναι ο ελληνικός λαός είτε η εποπτεύουσα ή επιτροπεύουσα Ευρώπη. Έχουν την ιδεολογία του ζήτουλα όχι του δημιουργού, πόσο μάλλον του παραγωγού...

Ο παίκτης που λείπει από αυτήν την ζέουσα περίσταση δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον λαό. Έχει ψηφίσει μια κυβέρνηση που θα έβρισκε τα λεφτά που η προηγούμενη φανερά κατασπατάλησε. Έχει βρεθεί αντίθετα σε μια πρωτόγνωρη κρίση με διαχειριστές τους εκπροσώπους του παλιού καθεστώτος της πελατειακής εξυπηρέτησης - τους ίδιους ανθρώπους που έστησαν το κρατικοδίαιτο καθεστώς της μίζας και του ρουσφετιού. Κι όσο κι αν από την διαχείριση ή την αντιπολίτευση περνούν που και που και άνθρωποι με πραγματική θέληση αλλαγής, η ιστορία βρίσκεται στα χέρια των "αχρήστων". Εκείνων που ξεπερνώντας σε αγριότητα τις ιδέες και τις προτάσεις των ίδιων των τεχνοκρατών της επιτροπείας σπέρνουν στην κοινωνία την απελπισία και το αδιέξοδο, εξαφανίζοντας ολόκληρες κοινωνικές ομάδες με τυφλά και άστοχα οριζόντια μέτρα επί δικαίων κυρίως και αδίκων λίγο, για ξεκάρφωμα... Αλλά και εκείνων που χωρίς αντιπρόταση ζητούν να αναλάβουν την διαχείριση για να απολαύσουν απλά εξουσία και να εφαρμόσουν τις μαγικές τους συνταγές στου κασίδη το κεφάλι και στην "καμμένη γη" που θα κληρονομήσουν - κάτι που πάντα σε αυτόν τον τόπο δικαιολογεί σκληρότερα μέτρα από τον προηγούμενο...

Στην Ευρώπη η συζήτηση συνεχίζεται για την αναγκαία αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας. Μα δεν υπάρχει συνομιλητής από την ελληνική πλευρά που παρακολουθεί άβουλη και ένοχη από την κερκίδα τα τεκταινόμενα.

Πέρα από τον χυλό της παραλυσίας

...μετά την πρόωρη συνταξιοδότηση ( λόγω των μέτρων μείωσης του Δημοσίου )

της Βάσως Κιντή*

Θαυµάζω και σέβοµαι το επάγγελµα του πολιτικού. Ένας πολιτικός πρέπει να έχει πειθώ, να µπορεί να συνθέτει, να συγκρούεται, να δρα συλλογικά, να παίρνει πρωτοβουλίες, να κατευθύνει, να συνεγείρει, να εξηγεί, να εµπνέει εµπιστοσύνη, να έχει αίσθηση της συγκυρίας, να είναι τολµηρός, αποφασιστικός, προσηνής, να µπορεί να κινείται σε κάθε περιβάλλον, τοπικό και διεθνές, λαϊκό και λόγιο, πλούσιο και φτωχό. Πρέπει να ενηµερώνεται, να είναι σε θέση να κρίνει και να σχηµατίζει άποψη, να επιλέγει συνεργάτες, να µελετά. Πολλές και σύνθετες ικανότητες, πολλά ταλέντα! 

Τι απ’ όλα αυτά διαθέτει σήµερα το πολιτικό προσωπικό στη χώρα µας;

Η ωρίμανση του φόβου ως μοναδική έγνοια και μέσο πολιτικής όσων "πρόλαβαν"

-"Κόψτε το Δημόσιο για να σωθείτε"

-Προλαβαίνω γιατρέ;

Τι ζούμε αυτές τις μέρες; Την πλήρη παραδοχή/ομολογία από το πολιτικό σύστημα που μας κυβερνά της ανυπαρξίας πολιτικής ανάκαμψης. Μπροστά στις απαιτήσεις της τρόϊκας των δανειστών μας, "Κόψτε το Δημόσιο για να σωθείτε", γίνονται αποδεκτά μέτρα σαν την περικοπή κατά 50% του μισθού των κληρικών (το υπόλοιπο 50% θα καταβάλλει η εκκλησία πλέον...), που αποδεικνύουν μόνο ένα πράγμα: η κυβέρνηση είχε από την πρώτη στιγμή εναλλακτικές στην περικοπή του εισοδήματος χαμηλόμισθων και χαμηλοσυνταξιούχων αλλά δεν τις χρησιμοποίησε. Προτίμησε, για εσωτερικούς λόγους, να εφαρμόσει μια ακραία ταξική πολιτική άδικης κατανομής των βαρών. Και έρχεται σήμερα, κάτω από τις πιέσεις της τρόϊκας για εκταμίευση της επόμενης δόσης, να παραδεχτεί ότι υπάρχουν κραυγαλέες μισθολογικές ανισότητες μέσα στον δημόσιο τομέα, οργανισμοί παντελώς άχρηστοι, μόνιμες θέσεις εφευρημένες, μισθοδοσία των κληρικών ενώ δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, σκανδαλώδη επιδόματα σε φίλιους κλάδους, άχρηστες μιζοφόρες εξοπλιστικές δαπάνες, ΔΕΚΟ που δεν υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον κλπ κλπ

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, θα πουν μερικοί. Δεν νομίζω...

Μετά από έναν χρόνο παύσης μεταρρυθμίσεων και υποχωρήσεων στις συντεχνίες του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, η κρίση από ευκαιρία έγινε μια βασανιστική αργή χρεοκοπία χωρίς κάποιον ορατό ορίζοντα ανακατεύθυνσης.