Τελευταία ευκαιρία

του Παύλου Αθανασόπουλου*

Τελικά το μεγαλύτεροι πρόβλημα της χώρας αποδεικνύεται το πολιτικό προσωπικό της.
Κάθε μέρα φαίνεται και πιο καθαρά η αδυναμία του να ξεφύγει από το παλιό παράδειγμα λειτουργίας του, η ανικανότητα ή αδιαφορία του να συλλάβει την κρισιμότητα των στιγμών και τελικά η έλλειψη στιβαρής ηγετικής διεύθυνσης της χώρας στην προσπάθειά της να ξεφύγει από την μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση της.

Το τρίμηνο που άρχισε θα κριθεί η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, η συνέχιση της παραμονής της στον κόσμο των αναπτυγμένων δημοκρατικών κρατών, η διεθνής θέση της, η συνέχιση έστω σε χαμηλότερο επίπεδο μιας περιόδου προσδοκιών μεγαλύτερης ευημερίας.
Η άλλη επιλογή είναι μια χρεοκοπημένη Ελλάδα, με απίστευτη οικονομική δυσπραγία ειδικότερα για τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα, με κινδύνους κοινωνικών εκρήξεων, με απειλές για την δημοκρατική ομαλότητα, με ένα περιθωριοποιημένο τριτοκοσμικό βαλκανικό κράτος έρμαιο στις διακυμάνσεις των διεθνών συγκυριών και κρίσεων.
Ο πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος φαίνεται αποφασισμένος να δώσει με σοβαρότητα και συνέπεια την μάχη.
Το πολιτικό προσωπικό όμως ασχολείται μόνο με την αναπαραγωγή του παίζοντας αυτοκαταστροφικά παιχνίδια.

• Η Ν.Δ. θεωρεί ότι το μείζον πρόβλημα της χώρας είναι η πρωθυπουργοποίηση του κ. Σαμαρά. Γι’ αυτό παίζει επικίνδυνα παιχνίδια συγκυβερνώσας αντιπολίτευσης, ανεδαφικών κόκκινων γραμμών, δημαγωγίας και λαϊκισμού και δυσκολεύει και υπονομεύει το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου.

• Το ΠΑΣΟΚ πάλι δεν έχει διδαχθεί τίποτα. Έχει βυθισθεί σε μια εσωστρέφεια όπου κυριαρχούν οι προσωπικές στρατηγικές είτε για την διατήρηση είτε για την κατάκτηση της αρχηγίας. Δεν ξεκινά μια αποφασιστική διαδικασία αποτίμησης και αυτοκριτικής, προγραμματικού επαναπροσδιορισμού, χάραξης μιας συνεκτικής πρότασης για το μέλλον της χώρας και ανάδειξης στη βάση αυτών μιας νέας ηγεσίας. Έτσι αφ’ ενός μεν δεν συμβάλει στην δημιουργία μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που τόσο έχει ανάγκη η χώρα και αφετέρου ευρισκόμενο διαρκώς σε κρίση επηρεάζει αρνητικά το έργο της κυβέρνησης Παπαδήμου της οποίας αποτελεί τον κορμό.

• Το ΛΑΟΣ γίνεται ο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος της νεοελληνικής ψευτοκαπατσοσύνης και κουτοπονηριάς και παίζει επικίνδυνα παιχνίδια στη βάση των δημοσκοπικών ευρημάτων.

• Η ΔΗΜΑΡ, παρά την θετική συμβολή της στην ύπαρξη μιας υπεύθυνης Αριστεράς, δεν μπορεί να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν αυτές τις κρίσιμες ώρες.

Και η Αριστερά του ευρώ;

 Ο Φώτης Κουβέλης και η μη συμμετοχή του στην κυβέρνηση Παπαδήμου

της Βάσως Κιντή*

Σε συνέντευξή του στο «Βήμα» της 7/1/2012 ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης αποκαλύπτει για πρώτη φορά ότι ο Πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος τού τηλεφώνησε «όταν είχε επέλθει η συμφωνία στο πρόσωπό του» και ρώτησε αν αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο συμμετοχής της Δημοκρατικής Αριστεράς στην κυβέρνηση.
Δεν ενδιαφέρει ίσως πολλούς ότι η πληροφορία αυτή απεκρύβη από τα μέλη της ΚΕ. 

Άλλωστε η αρνητική στάση του κόμματος απέναντι στη σχεδιαζόμενη κυβέρνηση συνεργασίας (για πιθανή συμμετοχή ή έμμεση στήριξη) προδιαγράφτηκε από νωρίς με δηλώσεις στελεχών και αποφασίστηκε εσπευσμένα από αναρμόδια όργανα ώστε να βρεθεί το κόμμα προ τετελεσμένων γεγονότων και να αποκλειστεί η πιθανότητα μιας άλλης απόφασης. 

Γνωρίζουν όλοι πλέον, πλην ίσως των αφελών ή των ρομαντικών, ότι οι αντιδημοκρατικές πρακτικές είναι συνυφασμένες με τα αρχηγικά κόμματα της ελληνικής πολιτικής ζωής, ακόμη δυστυχώς και της Αριστεράς.
Ενδιαφέρουν, ωστόσο, πολλούς η διακυβέρνηση της χώρας ειδικά αυτή την κρίσιμη περίοδο και η στάση των κομμάτων απέναντι σ' αυτήν. 

Τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας ενδιαφέρονται ακριβώς για την εξουσία, δηλαδή να την έχουν ώστε κυρίως να τη λυμαίνονται, όπως έκαναν, με ελάχιστα ίσως διαλείμματα, τα χρόνια που κυβερνούσαν. 

Τα κόμματα της Αριστεράς τι κάνουν; 

Δεν συζητώ το ΚΚΕ που ονειρεύεται να κυριεύσει τα Χειμερινά Ανάκτορα τη Δευτέρα Παρουσία και προετοιμάζει αγωνιστικά τον λαό ή τον ΣΥΡΙΖΑ που θέλει μόνο να διαμαρτύρεται. Στο κάτω κάτω τα κόμματα αυτά ενδιαφέρονται να προστατεύουν ορισμένες κατηγορίες του πληθυσμού (π.χ., τους εργαζόμενους στη ΔΕΗ και όχι τους ανέργους, τους δημοσίους υπαλλήλους και όχι τους εργαζομένους στις επιχειρήσεις τους) και δεν ενδιαφέρονται για το γενικό δημόσιο συμφέρον. Δεν τους νοιάζει ποιο κόμμα θα είναι στην κυβέρνηση, αν θα πτωχεύσει η χώρα ρημάζοντας πρωτίστως αυτούς για τους οποίους λένε ότι κόπτονται.

Τι συμβαίνει όμως με τη λεγόμενη υπεύθυνη Αριστερά που υποστηρίζει ότι δεν την αφήνει αδιάφορη η διακυβέρνηση της χώρας; 

Αυτό επιδιώκει η συμμορία της δραχμής (!;)

Η "δουλειά" να μείνει στους "επαγγελματίες"

του Κώστα Καλλίτση*

Αν δεν τα καταφέρουμε, διολισθαίνουμε σε εθνικό νόμισμα.

Αυτό επιδιώκουν όσοι πλούτισαν κλέβοντας τις επιχειρήσεις τους, κρατικά και ασφαλιστικά ταμεία, όσοι δεν τίμησαν την εμπιστοσύνη που τους έδειξαν οι καταθέτες. 

Αυτό επιδιώκει η συμμορία της δραχμής – όψιμοι εποικιστές του Λονδίνου, μαυραγορίτες με offshore, «αεράτοι» πελάτες ελβετικών τραπεζών, τρανοί διαμορφωτές της πολιτικής σκηνής και της κοινής γνώμης, επιχειρηματίες και τραπεζίτες που δεν σώζονται αν δεν επαναλειτουργήσει ο Χολαργός. 

Αν αποτύχουμε, θα επαναγοράσουν τη χώρα έναντι πινακίου φακής και η νέα γενιά δημοκρατικών αγώνων φοβούμαι ότι θα διεξαχθεί με μέτωπο στον αυταρχισμό και τις συμμορίες της εξουσίας τους.

Είναι εθνικός στόχος να παραμείνουμε στο ευρώ.

Κρίσιμο σκαλοπάτι, η ευόδωση της συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου. Πρόκειται για λεπτή και σύνθετη διαδικασία, με δύο σκέλη. 

Την οριστικοποίηση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, προκειμένου να προχωρήσει η συμμετοχή των ιδιωτών (PSI) στο «κούρεμα» των 206 δισ. Και την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης με τους ιδιώτες ώστε, ανάλογα με τη συμμετοχή τους, να αποτιμηθούν επιπλέον απαιτήσεις και μέτρα για την προσεχή 3ετία. 

Αν πάμε καλά, θα έχουμε την ευκαιρία συνέχισης της μεταρρύθμισης της χώρας, με τις κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις να διεξάγονται στο δημοκρατικό πεδίο της ευρωπαϊκής Ελλάδας. 

Και η σκληρή πραγματικότητα...

Διαβάζουμε στις εφημερίδες: Κύκλος αβεβαιότητας για την σούπερ δόση των €89 δις

"Παρατείνεται η αβεβαιότητα για τη χρηµατοδότηση της ελληνικής οικονοµίας καθώς αµφισβητείται η δυνατότητα υλοποίησης της συµφωνίας της 26ης Οκτωβρίου. Τη στιγµή που οι διαπραγµατεύσεις για το «κούρεµα» των ελληνικών οµολόγων (PSI) βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, η αδυναµία του πολιτικού συστήµατος να εφαρµόσει τα συµφωνηθέντα προβληµατίζει τους πιστωτές µας όσον αφορά την εκταµίευση των 89 δισ. ευρώ στην αρχή του επόµενου έτους. Πρόκειται για την πρώτη δόση του νέου πακέτου βοήθειας, η οποία αφορά τη χρηµατοδότηση του PSI, τη στήριξη των τραπεζών και την κάλυψη των δανειακών αναγκών του ∆ηµοσίου.... «Οι Ευρωπαίοι καλούνται να δώσουν ένα µεγάλο ποσό σε µια κυβέρνηση η οποία όχι µόνο έχει περιορισµένο χρονικό ορίζοντα αλλά το έργο της υπονοµεύεται από τα κόµµατα που την απαρτίζουν»...Μπροστά λοιπόν στην αδυναµία της Ελλάδας να εφαρµόσει τα συµφωνηθέντα, ορισµένοι υποστηρίζουν ότι τα χρήµατα είναι καλύτερα να δοθούν στις ευρωπαϊκές τράπεζες για να καλύψουν τα ανοίγµατά τους στην Ελλάδα παρά στο αναξιόπιστο ελληνικό πολιτικό σύστηµα.
...«Εµείς λέµε ότι σκοπός της κυβέρνησης είναι να υλοποιήσει τη συµφωνία της 26ης Οκτωβρίου, δηλαδή να “τρέξει” το PSI και να υπογράψει τη δανειακή σύµβαση. Το ερώτηµα όµως που απασχολεί τους Ευρωπαίους είναι ποιος θα την εφαρµόσει»"

Κατά τα άλλα οι διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές συνεχίζονται ...και η Αριστερά "απολαμβάνει υπεύθυνα" ...τις δημοσκοπήσεις.

Δείτε σχετικά: Αυτό επιδιώκει η συμμορία της δραχμής (!;)   (και ημείς -αριστεροί και οικολόγοι- άδομεν...)

Μια ακόμη ψύχραιμη παρέμβαση

H πρόταση που ...μειοψήφισε στην ΚΕ της ΔΗΜΑΡ:

Η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Λουκά Παπαδήμο ματαίωσε την τελευταία στιγμή τους «ευσεβείς πόθους» του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για έναν πρωθυπουργό-μαριονέτα και μια κυβέρνηση-παραβάν. Συνιστά ένα πρώτο ρήγμα στον πολιτικό κοτζαμπασισμό που επικράτησε κατά τις τελευταίες δεκαετίες και οδήγησε τη χώρα και το λαό στο χείλος της χρεωκοπίας.

Η ΔΗΜΑΡ, ως Αριστερά του 21ου αιώνα απελευθερωμένη από τα στερεότυπα και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, στέκεται κριτικά αλλά όχι κατ’αρχήν απορριπτικά απέναντι στη νέα κυβέρνηση. Προτίθεται να την ελέγχει σε κάθε βήμα της και να αγωνίζεται για την δίκαιη κατανομή των βαρών της κρίσης και την προστασία των χαμηλών εισοδημάτων απέναντι στον ορυμαγδό που ζούμε και που θα ζήσουμε. Προτίθεται να συμβάλλει από την πλευρά της ως εγγυητής της Δημοκρατίας και του ευρωπαϊκού κεκτημένου της Ελλάδας.

Η ΔΗΜΑΡ δεν υπερψηφίζει την κυβέρνηση Παπαδήμου. Αρνείται όμως και να προσχωρήσει στο μέτωπο της στείρας και εκτός τόπου και χρόνου «αριστεράς», η οποία δεν νοιάζεται παρά για να καρπωθεί την κοινωνική κατάρρευση. Η ΔΗΜΑΡ επιλέγει την κατ’ αρχήν ανοχή στη νέα κυβέρνηση. Ψηφίζει στη Βουλή «παρόν» και παραμένει μαχητικά και αταλάντευτα παρούσα. Με λογισμό και με όνειρο.

Αποκλειστικό: η νέα (ναι, είναι γυναίκα!) Πρωθυπουργός και η Κυβέρνησή της...

Ποιος σοβαρός ή ικανός άνθρωπος θα αναλάβει την πρωθυπουργία υπό την κηδεμονία των υπευθύνων της χρεοκοπίας και αμετανόητων τυχοδιωκτών του πελατειακού μεταπολιτευτικού συστήματος; 

Ποιος θα δεχτεί να γίνει μαριονέτα τους απλά και μόνο για να κρατήσουν προς τα έξω τα προσχήματα;

Ποιος θα δεχτεί να χρεωθεί τις παλινωδίες τους;

"Περιμένοντας τη σύνθεση και τις προγραμματικές προτάσεις της νέας κυβέρνησης, οι Οικολόγοι Πράσινοι βάζουμε ήδη τον πήχη ψηλά.
Προσβλέπουμε στην ανεξαρτησία της από τα κόμματα που τη στηρίζουν και την αρχή του τέλους των μονοκομματικών κυβερνήσεων.
Βασικός γνώμονάς μας είναι η εξασφάλιση των επειγόντων συμφερόντων της κοινωνίας, ώστε να μη βρεθούμε και με παγιωμένες θυσίες και χρεοκοπημένοι."

 Παράλογο;

Η επόμενη μέρα

Θα επιτρέψουν άραγε τα πελατειακά κομματικά ανακλαστικά στην νέα κυβέρνηση να ασχοληθεί απρόσκοπτα με την εξασφάλιση σύμβασης και δόσης και την προετοιμασία των εκλογών;

άσπρη γάτα, μαύρη γάτα αρκεί να πιάνει το ποντίκι...

"Οι Οικολόγοι Πράσινοι είχαμε χαρακτηρίσει από την αρχή την προοπτική μιας κυβέρνησης όπως αυτή που προαναγγέλθηκεως το "μικρότερο κακό". Το πολιτικό σύστημα, με το βάρος της ευθύνης για την κατάσταση που βρισκόμαστε σήμερα και με δεδομένη την έλλειψη νομιμοποίησης της σημερινής Βουλής, οφείλει τώρα να εξασφαλίσει τα επείγοντα συμφέροντα της κοινωνίας, δηλαδή την αποτροπή μιας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και της εξόδου από την ευρωζώνη ώστε χωρίς να δεσμεύσει τη χώρα για δεκαετίες, να την οδηγήσει σε εκλογές.Ταυτόχρονα, η αυριανή κυβέρνηση οφείλει από την πρώτη μέρα να δείξει ένα άλλο πρόσωπο απέναντι σε ζητήματα διαφάνειας και συμπεριφοράς απέναντι στην κοινωνία ως ελάχιστο δείγμα απογαλακτισμού από τα κόμματα που θα την στηρίζουν."

Νομίζω ότι είναι η πιο ψύχραιμη άποψη που άκουσα μετά την συμφωνία για νέα κυβέρνηση. 

Ειδικά το ζήτημα του απογαλακτισμού από την εξυπηρέτηση των δικών μας, θα είναι το καθοριστικό. Δεν νομίζω ότι ο Παπαδήμος θα θελήσει να λειτουργήσει σαν μαριονέτα των κομματικών αλλά σαν πρωθυπουργός με σαφή εντολή, πρόγραμμα και περιθώρια χειρισμών. Κι αυτό μόνο η αυτοσυγκράτηση των κομματικών μπορεί να το επιτρέψει.

Για την Αριστερά τι να πω; 

ΚΚΕ και Συνασπισμός κινούνται στα γνωστά πλαίσια του αναχωρητισμού από κάθε πολιτική πράξη και η ΔΗΜΑΡ στα πλαίσια ενός ημι-αναχωρητισμού: απορρίπτει εκ προοιμίου την διεκδίκηση δεσμεύσεων και την εξ αυτών συμμετοχή στην νέα κυβέρνηση και περιμένει απλά να ακούσει τις θέσεις της. Μπορεί -υπονοεί- αν ικανοποιηθεί (;) να της δώσει και ψήφο εμπιστοσύνης ή ανοχή (!) - χωρίς να λερώσει τα χέρια της όμως. Ποιος τα πιστεύει όμως αυτά; Προφάσεις εν αμαρτίες... 

Η "ευθύνη" που αποτέλεσε το ιδρυτικό της μότο εκφυλίζεται καθημερινά πια σε ένα μειλίχιο τίποτε... 

Κρίμα. 
Γιατί πράγματι είναι:

Η Μεγάλη Ιστορική Στιγμή της ανανεωτικής αριστεράς

όπως λέει ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος στο παρακάτω κείμενο στο fb:

Η συμφωνία για κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ - Νέας Δημοκρατίας με βασικό στόχο την παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ, υποχρεώνει κάθε αριστερό πολίτη που απεχθάνεται τον πολιτικό αυτισμό του ΚΚΕ και τον επικίνδυνο και αντιδημοκρατικό, δήθεν «ριζοσπαστικό» ακτιβισμό του ΣΥΡΙΖΑ να πάρει θέση. Αυτό θα προσπαθήσω να κάνω στις γραμμές που ακολουθούν.