"Και όλα αυτά, γιατί η ηγετική ομάδα της ΔΗΜΑΡ είναι η Ανανεωτική Πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ"

του Χρήστου Παπανίκου

Μας σπρώχναν προς τη θάλασσα με τόξα οι Παταγόνες 

του Λεωνίδα Καστανά*

Το πιο φυσιολογικό και αναμενόμενο πολιτικό γεγονός των τελευταίων μηνών είναι η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από το κυβερνητικό σχήμα και η δημιουργία της δικομματικής κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.

Πριν ένα χρόνο ο Φώτης Κουβέλης έκανε την πιο σωστή και θαρραλέα επιλογή της Αριστεράς τα τελευταία 40 χρόνια. Στήριξε έμπρακτα και συμμετείχε σε μια κυβέρνηση συνεργασίας για τη σωτηρία της πατρίδας. Η επιλογή αυτή, απεκάλυπτε ένα υψηλό αίσθημα εθνικής ευθύνης, συνιστούσε  το πρώτο απτό δείγμα γραφής μιας κυβερνώσας Αριστεράς και έριχνε το σπόρο για τη γέννηση μιας κουλτούρας πολιτικής συνεργασίας. 

Η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ έδωσε την απαραίτητη ηθική νομιμοποίηση σε μια κυβέρνηση της οποίας οι άλλοι δυο εταίροι ήταν αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στο αδιέξοδο, αλλά η λαϊκή εντολή τους ήθελε πρωταγωνιστές στην προσπάθεια σωτηρίας της.  

Έκανε όμως και ένα λάθος. 

Δέχτηκε να αναλάβει τα υπουργεία Δικαιοσύνης και  Διοικητικής Μεταρρύθμισης, δυο υπουργεία κλειδιά για την τύχη των μεταρρυθμίσεων που είχε ανάγκη η χώρα για να βγει από το τέλμα. Έτσι αποκαλύφθηκε με τον πιο κραυγαλέο τρόπο η μεταρρυθμιστική της ένδεια.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την απαλλαγή της χώρας από τα μνημόνια είναι η δημιουργία πλεονασμάτων. Και αυτά επιτυγχάνονται με την αύξηση των εσόδων από φόρους και εισφορές και την ταυτόχρονη μείωση των εξόδων. 

Με τη φοροδιαφυγή να αυξάνεται αλματωδώς λόγω κυρίως της βαθιάς οικονομικής  ύφεσης, τι απομένει; Η μείωση των εξόδων. Μετά από το καταιγιστικό μπαράζ των οριζόντιων μέτρων που προηγήθηκε, ήρθε και η ώρα του κράτους. Ενός κράτους που πρέπει να αλλάξει όχι μόνο για να γίνει πιο οικονομικό αλλά κυρίως για να γίνει πιο παραγωγικό.

Είναι εδώ που αρχίζει ο εφιάλτης του πολιτικού συστήματος. 

Κλείσιμο κάποιων, πάλαι ποτέ, εκλεκτών οργανισμών (ΕΡΤ, ΕΑΒ, ΕΒΟ κλπ), αναδιάρθρωση και σμίκρυνση άλλων και φυσικά μερικές χιλιάδες απολύσεις μόνιμων ή μη δημοσίων υπαλλήλων. 

Η αποψίλωση του κράτους απόμεινε τελευταία γιατί όλοι είχαν την ελπίδα ότι κάτι θα γίνει και στο τέλος θα την αποφύγουν. Αλλά από τη μια η τρόικα και τα μνημόνια που έχουμε υπογράψει, από την άλλη η ίδια η ζωή ( η ανάγκη πλεονασμάτων) επιβάλλουν να μπει μαχαίρι και στις ιερές αγελάδες. Για να διασωθούν οι υπόλοιποι. Αν η ελληνική κυβέρνηση συνεχίσει να υπεκφεύγει θα ακολουθήσουν νέα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα με απρόβλεπτες συνέπειες.

Θες να είναι επίορκοι και κοπανατζήδες, θες να είναι γυμναστές που πλεονάζουν, συμβασιούχοι των ΟΤΑ που παραμένουν με δικαστικά κόλπα, μυστήριοι ΙΔΑΧ, πελάτες που βολεύτηκαν εντός αλλά εκτός ΑΣΕΠ, ήρθε η ώρα κάποιοι να φύγουν. Ήρθε η ώρα να πληρώσει και το δημόσιο τον κεφαλικό φόρο που του αναλογεί. Και από πίσω έρχονται οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ, ο εξορθολογισμός των οποίων ίσως σημάνει και νέες απολύσεις.

Φυσικά και όλα αυτά  θα μπορούσαν να γίνουν με κάποιο οργανωμένο και ευφυές σχέδιο, μετά από δίκαιη αξιολόγηση, χωρίς να υπεισέλθουν κομματικά κριτήρια. Φυσικά και το σχέδιο θα έπρεπε να περιλαμβάνει αντισταθμιστικά μέτρα τόνωσης της απασχόλησης και επιδοματικής ενίσχυσης των ανέργων. 

Αλλά απολύσεις θα γίνουν. 

Για τα άλλα μέτρα που αναφέραμε δεν παίρνουμε όρκο. H παρούσα κυβέρνηση δεν αποτελεί εγγύηση. Το κράτος πρέπει να γίνει μικρότερο και πιο οικονομικό. Άγνωστο είναι αν θα γίνει και πιο παραγωγικό.

Ποια είναι τα προαπαιτούμενα αυτής της πρωτόγνωρης επιχείρησης; 

Νομοθετικές ρυθμίσεις που θα λύνουν τα χέρια και σαρωτική διοικητική αναδιάρθρωση που θα περιλαμβάνει και απολύσεις. 

Με τους αριστερούς, Ρουπακιώτη και Μανιτάκη στα υπουργεία κλειδιά αυτό ήταν αδύνατο. Γιατί και οι δύο υπερασπίστηκαν με τον πιο εμφατικό τρόπο όλο το άθλιο νομικό πλέγμα που έκανε άτρωτο το φαύλο πελατειακό κράτος σε κάθε απόπειρα μεταρρύθμισης. 

Συνεπώς, έπρεπε να φύγουν και έφυγαν. 

Το τι θα κάνουν αυτοί που απέμειναν θα το δούμε.

Η Αριστερά με ή χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς συνέβαλε με τον τρόπο της στη δημιουργία αυτού του υδροκεφαλικού κράτους. Πως θα μπορούσε τώρα να βάλει την υπογραφή της στην καταστροφή του όταν μάλιστα ...

Το τέλος εποχής αυτού του συνδικαλισμού

...Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι... (ΑΣ)

του Λεωνίδα Καστανά*

Το μόρφωμα που αποκαλείται ηγεσία των λειτουργών της ΜΕ προκήρυξε απεργία μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις. Αυτό αφορά ένα 10% των εκπαιδευτικών που παρακολουθούν τις δραστηριότητες του μορφώματος, συμμετέχουν αραιά και που στις συνελεύσεις, στις εκλογές και ενίοτε στις απεργίες του. Δεν αφορά το σύνολο του εκπαιδευτικού κόσμου. Ποτέ δεν τον αφορούσε.
Τα «αιτήματα» είναι γνωστά και προκαλούν ως συνήθως το γέλωτα της κοινωνίας.

• Όχι στις δυο ώρες παραπάνω διδασκαλία την εβδομάδα για να καλυφθούν τα χιλιάδες κενά λόγω της αδυναμίας διορισμών.
• Όχι στην αξιολόγηση με το έτσι θέλω.
• Όχι στις υποχρεωτικές μεταθέσεις, γιατί η θέση είναι οργανική, δηλαδή είναι ιδιοκτησία του υπαλλήλου και δεν μπορεί να καταργηθεί, όσο αυτός βρίσκεται εν ζωή.

Και όλα αυτά σε ένα σχολείο που ζήτημα είναι αν δουλεύει πραγματικά 7 μήνες το χρόνο. Σε μια χώρα υπό πτώχευση, με 1.300.000 ανέργους. Σε μια εποχή που χιλιάδες συμπολίτες μας μεταναστεύουν για να βρουν δουλειά.

Αυτοί που εξάγγειλαν την απεργία δεν έχουν αυταπάτες. Ξέρουν ότι η κοινωνία στέκεται απέναντί τους και ήδη σηκώνεται από τον καναπέ της για να τους συντρίψει. Βλέπουν όμως ότι είναι το τέλος εποχής, το τέλος της δικής τους εποχής και πρέπει να πέσουν, να διαλυθούν, να εξαφανιστούν με κάποιο πάταγο. Είναι το δικό τους ταρατατζούμ πριν αποχωρήσουν για πάντα από την ορχήστρα της Ιστορίας καθώς το σκηνικό πίσω τους καταρρέει.

Φεύγοντας, θέλουν να υποδηλώσουν το μίσος τους για το σχολείο, τα παιδιά, την κοινωνία, απόρροια της λύπης τους για την Αλεξάνδρεια που έχασαν ανεπιστρεπτί. Τόσα χρόνια, χέρι με χέρι με τα κόμματα της Δεξιάς και της Αριστεράς κατέστρεφαν τη Μέση Εκπαίδευση, απολαμβάνοντας την ασυλία και τα προνόμια του πελατειακού κράτους.

Σήμερα, οι νέοι συσχετισμοί δεν τους περιλαμβάνουν στο σχέδιο. Τελείωσαν. Είναι στημένες λεμονόκουπες. Οι δανειστές επιβάλλουν στη χώρα σύγχρονη, πραγματική και στοχευμένη εκπαίδευση τη λεγόμενη και εκπαίδευση της Αγοράς και αυτοί σαν άτομα, σαν ιδεολογία και σαν πρακτική είναι πλέον εκτός.

Τους βλέπετε, είναι Πασόκοι, είναι Δεξιοί είναι Αριστεριστές είναι ένα κλειστό επάγγελμα που δεν ανοίγει, απλά εξαφανίζεται. Είναι τα απομεινάρια της θεωρίας ότι οι δημόσιες υπηρεσίες ανήκουν αποκλειστικά στους εργαζόμενους σε αυτές και δη στα κόμματα και στους συνδικαλιστές τους. Οι δάσκαλοι πάνω από τους μαθητές. Οι γιατροί πάνω από τους αρρώστους. Οι οδηγοί πάνω από τους επιβάτες. Οι πολιτικοί πάνω από τους πολίτες.

Θα ανεχθούμε την πτώση τους, θα την παρακολουθήσουμε, θα την απολαύσουμε.
Θα τους αποχαιρετήσουμε ψύχραιμοι. Η κοινωνία εν δράσει.

*μη μαδάς τη μαργαρίτα

Για μισή χούφτα ώρες διδασκαλίας

Οι απειλές της ΟΛΜΕ και των συνδικαλιστών για απεργία στην περίοδο των Πανελλαδικών εξετάσεων δεν θα πρέπει να σας απασχολούν. ΚΑΝΕΙΣ εκπαιδευτικός δεν θα ακολουθήσει. Είμαστε δημόσιοι λειτουργοί και άνθρωποι.

του Λεωνίδα Καστανά*

Στα χρόνια της δανεικής ευφορίας δεν τολμούσες να ζητήσεις ούτε μια ώρα υπερωρία από ένα καθηγητή μέσης εκπαίδευσης. Κανείς δεν την ήθελε και ας ήταν πληρωμένη ( μετά από ένα χρόνο και..) Υπήρχε και σχετική οδηγία της ΟΛΜΕ προς τους συναδέλφους να μην την αποδέχονται.

Το πρόσχημα: Να διορίσει το (πάμπλουτο κράτος) ωρομίσθιους, αναπληρωτές, μόνιμους, να φάνε ψωμί οι άνεργοι.

Η ουσία: Κανείς δεν ήθελε να δουλέψει παραπάνω στο σχολείο, ακόμα και με αμοιβή.

Στα χρόνια της δανεικής ευφορίας δεν τολμούσες να ζητήσεις από καθηγητή να πάει σε άλλο σχολείο να συμπληρώσει ωράριο. Θεωρείτο χτύπημα κάτω από τη μέση. Το έκαναν μόνο όσοι διευθυντές δεν ήξεραν ή είχαν προηγούμενα με κάποιους και τους «έδιναν» ως υπεράριθμους στα γραφεία. Είχαν (και έχουν ακόμα) τρόπους να τους κρατήσουν στα σχολεία έστω και με μειωμένο ωράριο.

Το πρόσχημα: Η ανάγκη γραμματειακής υποστήριξης που σε μερικές περιπτώσεις δεν είναι πρόσχημα αλλά πραγματικότητα λόγω τρελής γραφειοκρατίας, αλλά και η ανάγκη να έχει η βιβλιοθήκη του σχολείου υπεύθυνο, που είναι παραμύθι χωρίς δράκο.

Η ουσία:  Κανείς δεν ήθελε να τρέχει και αλλού, «άγνωστος» εν μέσω «αγνώστων», να προσφέρει σε «αγνώστους» τις υπηρεσίες του. Τα πολλά μικρά σχολεία εξυπηρετούσαν την απόκρυψη των πραγματικών αναγκών. Τα Γραφεία έκαναν τα στραβά μάτια.

Στα χρόνια της δανεικής ευφορίας, αλλά ακόμα και σήμερα, όταν είχες υπεράριθμους καθηγητές έφτιαχνες περισσότερα τμήματα. Αν δεν είχες παιδιά, έφτιαχνες και παιδιά, δηλαδή έγραφες παιδιά από τη γειτονιά που δεν παρακολουθούσαν ή δεν  δήλωνες αυτούς που διέκοπταν από πολύ νωρίς τη φοίτηση. Αυτό το μέτρο συνεχίζεται ακόμα αλλά περιορισμένα.

Το πρόσχημα: Περισσότερα τμήματα, άρα λιγότερα παιδιά ανά τμήμα, άρα καλύτερο μάθημα. Για τα άλλα σχολεία που τους λείπουν καθηγητές ας διορίσει το κράτος ωρομίσθιους, να φάνε ψωμί και οι ……..

Η ουσία:  Καλύπτουμε τους δικούς μας υπεράριθμους, γιατί είναι δικοί μας, αδέλφια μας, αλλά και γιατί κανείς δεν θέλει να τρέχει και αλλού.

Στα χρόνια της δανεικής ευφορίας, το πελατειακό κράτος έχωνε αντικείμενα δεξιά και αριστερά ώστε να δημιουργεί ανάγκες νέων ειδικοτήτων, ώστε να διορίζει αβέρτα πτυχιούχους. Μετά οι επί μέρους συντεχνίες επέβαλαν μια ιδιαίτερη αυστηρότητα στις αναθέσεις, έτσι ώστε να είναι δύσκολη η κινητικότητα μέσα στο σχολείο. Πx. «Μου λείπουν δυο ώρες Γεωγραφία.» «Μα βάλε το γυμναστή να τις κάνει που έχει μειωμένο ωράριο». «Α δεν μπορώ δεν την έχει ανάθεση.»  Κάποια στιγμή μια άλλη συντεχνία άλλαζε το αναλυτικό πρόγραμμα εις όφελός της και κάποιοι έμεναν ξεκρέμαστοι. Δυστυχώς για όλους αυτούς, τα σχολεία λειτουργούν μόνο 35 ώρες την εβδομάδα.

Το πρόσχημα: Το σχολείο πρέπει να παρέχει ...

Σε μια χρεοκοπημένη χώρα τολμάμε ακόμα να λέμε ότι το μέγεθος του δημοσίου δεν είναι πρόβλημα

Όταν οι νόμοι προστατεύουν τους παράνομους

του Λεωνίδα Καστανά*

Όταν το Πολιτικό Σύστημα έχτιζε το πελατειακό του κράτος ήξερε τι έκανε και το έκανε καλά. Τακτοποιούσε τους πελάτες του, αλλά μετά δεν τους άφηνε στην τύχη τους. Η επιχείρηση είχε και after sales.

Ένα ιδιαίτερα πυκνό, πολυπλόκαμο και «έξυπνο» δίκτυο νόμων, ο λεγόμενος και νομικός μας πολιτισμός, αναλάμβανε μετά την τοποθέτηση να προστατεύει την πελατεία από τις κακοτοπιές. Το Σύστημα είχε προβλέψει ότι τις μπαγαμποντιές, τις κλεψιές και τις συστηματικές κοπάνες, δεν θα τις έκαναν τίποτα τυχαίοι που βρέθηκαν κατά λάθος στο δημόσιο, χωρίς κάλυψη. Θα τις έκαναν τα δικά του παιδιά, αυτά που είχαν τις πλάτες των μηχανισμών, των συνδικάτων, των κομμάτων. Αυτά τα παιδιά φρόντισε να θωρακίσει, έτσι ώστε να μη μπορεί ποτέ κανείς να τα πειράξει. Πάνω στο θώρακα αυτό προσέκρουσε ο Μανιτάκης και έπαθε ζημιές, γιατί ήταν μάλλον απροετοίμαστος. Δεν είχε χαρτογραφήσει επαρκώς το βυθό του κράτους.

Δεν έχει σημασία η βαρύτητα ή το είδος του αδικήματος. Σημασία έχουν η απόφαση, τα ένδικα μέσα, το δικαιικό σύστημα. Η υπόθεση που πρέπει να τελεσιδικήσει. 

Τι κι αν το σύστημα είναι σκοπίμως αργό, τι κι αν τα υπηρεσιακά συμβούλια αποφεύγουν να δικάσουν, τι κι αν καραμπινάτες περιπτώσεις συνεχίζουν να μισθοδοτούνται από το 1.5 εκατομμύριο ανέργους. Πρέπει να τηρούμε τους νόμους. Και βέβαια πρέπει. 

Αλλά η αρνησιδικία δεν είναι παράνομη σύμφωνα με το νομικό μας πολιτισμό; 

Η λευκή απεργία των καθ’ ύλην αρμόδιων είναι σύννομη; 

Γιατί, ένα χρόνο τώρα, οι μεταρρυθμιστικές αριστερές δυνάμεις δεν έφτιαξαν ένα δικαστικό σώμα εκτάκτου ανάγκης (fast track), για να καθαρίζει γρήγορα και δίκαια αυτές τις περιπτώσεις; Μήπως το πρότειναν και δεν έγινε αποδεκτό; 

Καταλαβαίνω την καθυστέρηση στην εκδίκαση ενός διαζυγίου ή μιας ιδιωτικής αντιδικίας, αλλά εδώ πρόκειται για το κράτος δικαίου, για το αίμα των αθώων. Γιατί δεν μπορούμε να αποκτήσουμε ένα δικαστικό «πρώτων βοηθειών»;

Όχι πως θα σωνόταν η χώρα αν απέλυε το Δημόσιο χίλια λαμόγια. Μιλάμε για 883.735 και βάλε ψυχούλες μαζί με τα ΝΠΔΔ και τα ΝΠΙΔ του δημοσίου σε ενεργό οικονομικά πληθυσμό 4,7 εκατομμυρίων εκ των οποίων το 1,5 εκατομμύριο είναι άνεργοι. 

Πώς είπατε, το νούμερο αυτό αμφισβητείται; 

Ακριβώς, ακόμα και το νούμερο είναι αδύνατο να προσδιοριστεί με ακρίβεια, έργο και αυτό του ίδιου Πολιτικού Συστήματος. 

Κανείς δεν πρέπει να ξέρει το «πόσοι τελικά είναι» έτσι ώστε να είναι αδύνατος ο έλεγχος και δυνατός ο επικοινωνιακός χειρισμός του μεγέθους. 

Σε μια χρεοκοπημένη χώρα τολμάμε ακόμα να λέμε ότι το μέγεθος του δημοσίου ...

Κρατισμός: Το νήμα που συνδέει όλες τις υποθέσεις διαφθοράς

του Χρήστου Παπανίκου

"Καταλαβαίνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να προκαλέσει τριγμούς στο κυβερνητικό μπλοκ αλλά αν αυτό στηρίζεται σε τόσο σαθρούς πυλώνες τότε ας κάνει τα κουμάντα του και ας ψάξει τρόπο να επιβιώσει."

του Λεωνίδα Καστανά*

Αν αυτοί που ψήφιζαν μνημόνια και επέβαλαν σκληρά οριζόντια μέτρα ακόμα και στους πιο αδύναμους προστάτευαν ταυτόχρονα τους φοροδιαφεύγοντες πάμπλουτους συγγενείς, φίλους, αδελφούς και εαυτούς τότε το φάουλ είναι σκληρό και πρέπει να πληρώσουν. Ακόμα και με κόκκινη κάρτα.
Και δεν καταλαβαίνω γιατί ο Γιωργάκης ή ο Μπένι είναι υπεράνω πάσης υποψίας. Καταλαβαίνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να προκαλέσει τριγμούς στο κυβερνητικό μπλοκ αλλά αν αυτό στηρίζεται σε τόσο σαθρούς πυλώνες τότε ας κάνει τα κουμάντα του και ας ψάξει τρόπο να επιβιώσει.

Γιατί όλες τις ιστορίες που έρχονται αυτές τις μέρες στην επιφάνεια τις διαπερνά ένα κοινό νήμα. Από το Βασιλάκο που εκπαιδεύτηκε στο «σχολείο» του 2004 μέχρι τους «μπάτσους που πουλάνε την ηρωίνη» και από τον Άκη μέχρι το κρυφτό με τη λίστα Λαγκάρντ ένα είναι το νήμα. Κρατισμός. 

Και ως νήμα αποτελείται από μικρότερα ινίδια που είναι, η κομματοκρατία, ο νεποτισμός, η αδιαφάνεια, η αναξιοκρατία, η διαπλοκή, η διαφθορά, η απληστία και ότι άλλο θέλετε από τα θανάσιμα αμαρτήματα που ταλανίζουν τις ανθρώπινες ψυχές. 

Όλον αυτόν το συρφετό το ζεσταίνει στον κόρφο του αυτό το κράτος. Σκληρό και απάνθρωπο για τους outsiders, απαλό και ανθρώπινο για τους insiders.

Αλλά κανείς δε βάζει μυαλό. Ακόμα και αυτοί που τώρα κάνουν τους εισαγγελείς μόλις έρθουν στην εξουσία τα ίδια και μάλλον χειρότερα θα κάνουν. 

Άνθρωποι που χρόνια σιτίζονται από το δημόσιο κορβανά που ζουν καλά με μοναδικό προσόν τους «βαθυστόχαστους» πολιτικούς τους λόγους τι να καταλάβουν από αξιολόγηση και αξιοκρατία; 

Το μόνο που καταλαβαίνουν είναι η λέξη "δικός μας". Αυτό είναι το password που ξεκλειδώνει όλα τα κρατικά συστήματα και οδηγεί με ασφάλεια στο εθνικό θησαυροφυλάκιο.

Γράφουμε αισιόδοξα πράγματα για το 2013. Καλούμε τους πολίτες να ασπαστούν ένα νέο πατριωτισμό. Να γυρίσουν την πλάτη στη διαίρεση και στο μίσος που τους λανσάρουν η ακροδεξιά και η ακροαριστερά. Να προσεγγίσουν τον πολλαπλασιασμό και τη συνεργασία για να βγούμε γρήγορα από την κρίση. 

Αλλά την ίδια στιγμή και ενώ η κυβέρνηση πασχίζει να δείξει ότι άνοιξαν οι φυλακές και για τους «θεματοφύλακες του έθνους», την ίδια στιγμή, η ίδια κυβέρνηση διορίζει τους τρικομματικούς της φίλους σε όλες τις θέσεις κλειδιά αναπαράγοντας και ενισχύοντας την κρατική παθολογία.

Το μόνο δικαιολογητικό που έχει είναι ότι σε τέτοιες δύσκολες εποχές είναι αδύνατο να είναι κανείς τόσο αφελής που να τα κάνει σκοπίμως μαντάρα ώστε να αποκομίσει παράνομα οφέλη. 

Μα και αυτοί που τώρα κατηγορούνται σε εποχή κρίσης έδρασαν. Τη λίστα τη λιβάνιζαν, ενώ έξω τα χαράτσια έπεφταν βροχή. Η δουλειά με τον ΕΟΤ φέτος στήθηκε. 

Ποιος μας λέει ότι ...

Η ελπίδα του αριστερού φιλελευθερισμού

"Πατούν στη γη και ξέρουν ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή από αυτήν την κυβέρνηση. Υπάρχουν όμως άπειρες δυνατότητες βελτίωσής της. Κατέκτησαν ήδη μια σημαντική νίκη στα ΑΕΙ και ΤΕΙ με την επιτυχή ολοκλήρωση της ψηφοφορίας για τα συμβούλια διοίκησης. Ο λόγος τους πείθει ολοένα και ευρύτερα στρώματα νουνεχών ανθρώπων. Είναι οργανωμένες σε μικρά διάσπαρτα σχήματα, αλλά η απαίτηση για κάτι ευρύτερο και μεγάλο, συνεχώς αυξάνεται. Είναι οι μόνες δυνάμεις που αναζητούν λύσεις σε πεδία άγνωστα για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα. Είναι εργαστήρια σκέψης. Είναι η ελπίδα του αριστερού φιλελευθερισμού."

του Λεωνίδα Καστανά* 

Αναζητούμε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο; Αντιληφθήκαμε ότι πρέπει να αποχωριστούμε τη μεταπολιτευτική βουλγκάτα; Είμαστε έτοιμοι να ενστερνιστούμε ως κοινωνία τον ανταγωνισμό, την ευελιξία, την κινητικότητα και να αποκτήσουμε ένα δικαιότερο και αποτελεσματικότερο κοινωνικό κράτος, όπως είπε και ο Γιάννης Στουρνάρας;  

Δύσκολα μπορεί να δώσει κάποιος θετική ή αρνητική απάντηση. Η μάχη μόλις άρχισε. Ο Υπουργός των Οικονομικών έθεσε πέντε προϋποθέσεις για να είναι η μάχη αυτή νικηφόρα για τις δυνάμεις της προόδου. Για τη χώρα και τους ανθρώπους της εργασίας. Αυτές θέλω να συζητήσουμε.

Πρώτον, η άρση της διάχυτης αβεβαιότητας και η επικράτηση ενός σταθερού οικονομικού κλίματος.

Στη χώρα αυτή ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης πιστεύει ότι:

1.1 Η εκβιομηχάνιση είναι οικολογική καταστροφή και ξεπούλημα στους βάρβαρους εγχώριους και ξένους καπιταλιστές.

1.2 Οι ξένες επενδύσεις αποτελούν ξεπούλημα και εκμετάλλευση του υπερήφανου λαού μας.

1.3 Η Παιδεία έχει στόχο να μοιράζει πτυχία άκοπα με στόχο οι πτυχιούχοι να διορίζονται στο δημόσιο. Η επιστημονική έρευνα και η αριστεία αποτελούν εντατικοποίηση των σπουδών και μετατρέπουν τις σχολές σε πανεπιστήμια της Αγοράς.

1.4 Η τουριστική ανάπτυξη θα καταστρέψει τις παραλίες και τα δάση, θα μας μετατρέψει σε υπηρέτες των βελανιδοφάγων.

1.5 Το ύψος των μισθών στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα δεν προκύπτει από τον οικονομικό νόμο της προσφορά και ζήτησης της αγοράς εργασίας, αλλά μπορεί να καθορισθεί ή να προστατευθεί από τις αποφάσεις οποιασδήποτε κυβέρνησης, κατόπιν πιέσεων των συνδικαλιστών.

1.6 Η κατάταξη της χώρας στην 109η θέση (στις 183 χώρες) στον τομέα της διευκόλυνσης της επιχειρηματικότητας αποτελεί τίτλο τιμής και "αγνότητας" και ο στόχος είναι να πετύχουμε την τελευταία θέση όσο το δυνατόν συντομότερα.

1.7 Το πρωτογενές έλλειμμα μπορεί να καλυφθεί αν φορολογήσουμε αγρίως κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα ενώ ταυτόχρονα μπορούμε να αυξάνουμε αφειδώς τα δημόσια έξοδα και τις παροχές του «κοινωνικού» κράτους.

1.8 Οι τράπεζες είναι όργανα του κακού και πρέπει να καταστραφούν ή στην χειρότερη περίπτωση να κρατικοποιηθούν.

Αν αυτές είναι οι διαθέσεις της κοινής γνώμης, τότε πρέπει να καταβάλουμε μεγάλη προσπάθεια για να ελπίζουμε σε σταθερό και υγιεινό οικονομικό κλίμα. 

Κανένα αναπτυξιακό σχέδιο δεν είναι δυνατό να καρποφορήσει αν η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν πειστεί ότι προϋπόθεση της κατανάλωσης είναι η παραγωγή. Και παραγωγή σημαίνει πρώτα και κύρια ιδιωτική πρωτοβουλία.

Δεύτερον, η αποκατάσταση της ρευστότητας του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας.

2.1 Είναι πολύ αμφίβολο αν το Δημόσιο θα αποπληρώσει όλα τα χρέη του προς ...

Η Ελλάδα του αύριο θα είναι left και liberal

Ένα ρεαλιστικό και αισιόδοξο άρθρο του φίλου μας Λεωνίδα Καστανά. Έχουμε ξαναπεί και σε αυτό το blog ότι η απόφαση συμμετοχής ειδικά σε αυτήν την κυβέρνηση συνεργασίας αποτελεί εφεξής και για όλες τις πολιτικές δυνάμεις την λυδία λίθο της υπευθυνότητάς τους. Ότι και να διακηρύττεις, αν λείπεις από το εθνικό προσκλητήριο σωτηρίας της χώρας σου, λίγη αξιοπιστία σου μένει από κει και πέρα. Εκ του ασφαλούς δεν κάνεις πολιτική, κάνεις μικροπολιτική. Κρατάς το μαγαζάκι σου, φυλάς την κρατική επιδότηση και τις βουλευτικές αποζημιώσεις σου. Ή αν είσαι εξωκοινοβουλευτικός, την "καθαρότητά" σου. Αλλά όλα αυτά δεν αφορούν το λαό και τα προβλήματά του, ούτε την επιβίωση της χώρας - απλά την πάρτη κάποιων. Η Δημαρ έκανε την έκπληξη. Σεβάστηκε την εντολή των ψηφοφόρων της να μην αφήσει την διαχείριση στις δυνάμεις του δικομματισμού ή της αντιευρωπαϊκής νεοκομμουνιστικής αριστεράς. Και παρά τα αρκετά  λάθη στην διαχείριση (όπως πχ την απομάκρυνση της επιτυχημένης γραμματέως περιβάλλοντος ΥΠΕΚΑ Μαργαρίτας Καραβασίλη έναντι κάποιου κομματικού διαδρομιστή) συνεχίζει να αποτελεί τον δυνατό κρίκο στην συνοχή και το έργο που έχει χρεωθεί η τρικομματική κυβέρνηση. Παίζοντάς τα όλα για όλα. Αξίζει την κριτική μας υποστήριξη. (ΑΣ)

(Η Δημοκρατική Αριστερά θα γίνει ο πυρήνας του τρίτου πόλου)

του Λεωνίδα Καστανά*

Στη φάση που βρισκόμαστε, η χώρα εγκυμονεί τη μεταρρύθμισή της. Συντηρητικές δυνάμεις της Δεξιάς και της Αριστεράς πασχίζουν να εμποδίσουν τη γέννηση του καινούργιου, ενώ εκσυγχρονιστικές δυνάμεις της Δεξιάς και της Αριστεράς πασχίζουν για το αντίθετο. 

Η έκβαση αυτής της μάχης, θα καθορίσει εν πολλοίς και την τύχη της χώρας. 

Αν υπερισχύσουν οι δυνάμεις της συντήρησης, η χώρα θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει το Ευρώ, με απρόβλεπτες συνέπειες για την ευημερία των πολιτών της, αλλά και τη συνοχή της Ευρωζώνης. 

Αν πάλι υπερισχύσουν οι δυνάμεις του εκσυγχρονισμού, η χώρα έχει ελπίδες να περιορίσει τα ελλείμματά της και με τη βοήθεια των δανειστών να βγει από το σημερινό αδιέξοδο. Μόνο η τήρηση του προγράμματος των διαρθρωτικών αλλαγών θα μας δώσει τη δυνατότητα της επαναδιαπραγμάτευσης με την τρόικα και θα επιτρέψει τις εκταμιεύσεις του Μηχανισμού Στήριξης, πριν να χαθούν ακόμα μερικές χιλιάδες θέσεις εργασίας, πριν η χώρα να εισέλθει σε ένα οικονομικό και κοινωνικό χάος.

Το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα έδωσε ένα αεράκι στα πανιά των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων. Δύσκολα όμως το αεράκι αυτό θα μπορούσε να σπρώξει το καράβι, χωρίς τη συμμετοχή της Αριστεράς. Η επιλογή του Φώτη Κουβέλη και της ΔΗΜΑΡ, να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση συνεργασίας, έδωσαν στην κοινωνία μια ισχυρή νότα αισιοδοξίας, μια ώθηση. Άλλαξαν το παράδειγμα.

Η χώρα προχωράει σε μεταρρυθμίσεις, μπορούμε να δούμε την κεφαλή του εμβρύου να ξεπροβάλλει. Αργά, με ταλαντεύσεις και υπαναχωρήσεις, με δύο βήματα εμπρός και ενάμιση πίσω, αλλά προχωράει. 

Αλλάζει το τραπεζικό τοπίο, προχωρούν δειλά κάποιες ιδιωτικοποιήσεις, μειώνονται τα δημόσια έξοδα, σχεδιάζονται ανοίγματα ...

Αριστερή λιτότητα για insiders και outsiders

του Λεωνίδα Καστανά


Ένα οδοιπορικό στη λιτότητα που μπορεί να είναι δίκαιη, οικολογική και αναπτυξιακή για τα δικά μας μέτρα. Μπορεί να είναι αριστερή λιτότητα;


Αν κάτι με ξενίζει στις πρόσφατες κινητοποιήσεις είναι η καθολικότητα.
Βλέπω στο ίδιο κοινωνικό μετερίζι, άνεργους, νέους των 500 Ευρώ, χαμηλόμισθους ΔΥ, χειμαζόμενους μικρέμπορους, αλλά και παχυλά αμειβόμενους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ, και κατά τεκμήριο φοροδιαφεύγοντες επαγγελματίες κλειστών επαγγελμάτων.
Ένας εκ των αγανακτισμένων που χτύπησαν το Χατζηδάκη ήταν συνταξιούχος του ΟΤΕ. Όλοι αυτοί αν και ανήκουν σε διαφορετικά στρώματα με διαφορετικές και ανταγωνιστικές προτεραιότητες συμμαχούν κατά των κυβερνητικών επιλογών ή των δεσμεύσεων που επιβάλουν οι δανειστές.
Όλοι αντιμάχονται τα μέτρα λιτότητας.
Την ίδια εικόνα βλέπω και στις φοιτητικές κινητοποιήσεις. Γόνοι αστικών οικογενειών, με έτοιμη μια θέση στο Ηarvard, αγκαλιά με παιδιά απόρων οικογενειών και φτωχούς μετανάστες αρνούνται την «εμπορευματοποίηση» και απαιτούν κοινωνικές παροχές, υπερασπιζόμενοι το δημόσιο αγαθό της εκπαίδευσης.
Οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ ή του ΟΠΑΔ είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν τις εξετάσεις που κάνουν στα εξωτερικά ιατρεία των δημόσιων νοσοκομείων μας και μετά να διεκδικούν το 80% από τα ταμεία τους, με πολύ κόπο. Αντίθετα οι ασφαλισμένοι δημοσιογράφοι, γιατροί, νομικοί, υπάλληλοι ΟΤΕ, ΔΕΗ ΕΥΔΑΠ, δεν πληρώνουν απολύτως τίποτα.
Αν όμως ο φαρμακοποιός θέλει να διατηρήσει το κέρδος του 35% επί της λιανικής τιμής του κάθε φάρμακου που πουλάει στο ΙΚΑ, πως θα μπορεί ο εργάτης να απολαμβάνει της δωρεάν περίθαλψης από το ήδη φτωχό του ταμείο;
Αν οι έχοντες και κατέχοντες δεν θέλουν να πληρώσουν αυξημένους φόρους από που θα βρει το κράτος τους αναγκαίους πόρους για να πληρώσει το επίδομα ανεργίας;
Αν ο εύπορος επαναστατημένος νέος έχει τη δυνατότητα να κάνει αύριο ένα καλό μεταπτυχιακό στις ΗΠΑ και να αναπληρώσει το έλλειμμα των εγχώριων σπουδών του, πως θα μπορέσει ο άπορος να αποκτήσει ένα αξιόπιστο πτυχίο από ένα πανεπιστήμιο το οποίο αμφότεροι σήμερα καταστρέφουν και απαξιώνουν;
Φοβάμαι πως όσοι επικαλούνται την πάλη μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας ως αποκλειστική κινούσα δύναμη των μαζικών κινητοποιήσεων αρνούνται να δουν τις αντιφάσεις που θέτει η ίδια η ζωή.

Tι προτείνω στο 1ο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς

του Λεωνίδα Καστανά*

Κατ’ αρχήν, οφείλω να ευχαριστήσω και δημόσια το φίλο πλέον, διαχειριστή του blog Αριστερή Στρουθοκάμηλος, Γιώργο Παπασπυρόπουλο, που μου έδωσε το έναυσμα, την αφορμή, να επανέλθω στα κοινά μετά από πολύχρονη απουσία και να δραστηριοποιηθώ στις τάξεις της Δημοκρατικής Αριστεράς.
Τόσο η «Μαργαρίτα» όσο και η «Στρουθοκάμηλος» υποστήριξαν εξαρχής την αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας από το Συνασπισμό και τη δημιουργία ενός νέου φορέα στο χώρο της ρεφορμιστικής αριστεράς. Δεν ήταν αίτημα των καιρών, ήταν ο καιρός ο ίδιος.

Δεν τρέφω μεγάλη εκτίμηση στα συνέδρια της αριστεράς. Στην μεγάλη τους πλειοψηφία είναι συνέδρια μηχανισμών, που διαγκωνίζονται ή μάχονται σκληρά για τον έλεγχο του κόμματος, για τη μικροεξουσία τους. Οι θέσεις που ψηφίζονται συνήθως δεν έχουν διαβαστεί από τους συνέδρους, τουλάχιστον με την προσήκουσα προσοχή. Αλλά και αυτές είναι αποτέλεσμα συγκερασμών και αμοιβαίων διευθετήσεων των ηγετικών ομάδων. Δεν είναι τυχαίο ότι κανένα κείμενο θέσεων δεν έμεινε στην ιστορία της αριστεράς ως σημαντικό, αλλά ούτε είναι τυχαίο ότι κανείς δεν κάνει αναφορά σε κείμενα θέσεων την επομένη της λήξης του. Αντιθέτως, θυμόμαστε τα συνέδρια που έγιναν οι μεγαλύτερες εκκαθαρίσεις, που βγήκαν τα μεγαλύτερα μαχαίρια. Ακόμα δεν είναι τυχαίο ότι στα συνέδρια η πλειοψηφία των συνέδρων βρίσκεται στα φουαγιέ και τα καπνιστήρια, συζητά και καπνίζει, αδιαφορώντας συχνά για τις τοποθετήσεις. Εκτός και αν οι ομιλητές είναι ηγετικά μέλη τάσεων, οπότε τότε εισέρχονται μέσα οι σύνεδροι - κλακαδόροι για να χειροκροτήσουν και να δηλώσουν έτσι την υποστήριξή τους στην τάση. Από τη στιγμή που τα αριστερά κόμματα δεν ήταν ποτέ κόμματα μελών, αλλά κόμματα ηγετικών ομάδων και μηχανισμών, οι θέσεις προφανώς και δεν είχαν σημασία. Η ηγετική κάστα ξέρει να κυβερνά το πλοίο, με ότι αυτό συνεπάγεται. Αλλά αυτό δεν είναι φυσικά ίδιο μόνο της αριστεράς, αλλά και όλων των πολιτικών κομμάτων.

Αυτό όμως το συνέδριο είναι αλλιώτικο από τα άλλα.