Η βαθύτερη λογική των πραγμάτων: η σχέση του "υπαρκτού" Ελληνικού Αστισμού, των micro-survivors της κρίσης και της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ

Σ.Ζίζεκ: "κάθε  σαράντα-πενήντα χρόνια αφήνουν κάποιο
τέτοιο κόμμα να έρθει στην εξουσία για έναν χρόνο
και τότε όλα πάνε στραβά, ακολουθεί οικονομικό χάος
και οι άνθρωποι παίρνουν το μάθημά τους."

Η αγωνία

του Γιάννη Παγιασλή από το blog Hypothesis

Το Σάββατο στην εφημερίδα των Συντακτών ο Σ.Ζίζεκ, διατύπωσε σε αυθεντική πολύσημη  zizek speech το απόλυτο σενάριο  που τρομάζει τους εναπομείναντες insiders και survivors της τρέχουσας κρίσης. Αν η πρώτη  διαχείριση  ήταν η τιμωρία  για τις ατασθαλίες των Ελληνικών Ελίτ , τότε η πραγματική τιμωρία ακολουθεί: μια κυβέρνηση της αριστεράς η οποία θα ωθηθεί σε αποτυχία με όλους τους δυνατούς τρόπους γιατί  "κάθε  σαράντα-πενήντα χρόνια αφήνουν κάποιο τέτοιο κόμμα να έρθει στην εξουσία για έναν χρόνο και τότε όλα πάνε στραβά, ακολουθεί οικονομικό χάος και οι άνθρωποι παίρνουν το μάθημά τους."(πηγή)

Την ώρα που αυτά είχαν δημοσιευτεί, το Ποτάμι, ένα από τα ρεύματα εκπροσώπησης αυτού το φόβου, συνδιαλεγόταν στον καταπληκτικό χώρο της  ανάπλασης μιας βιομηχανικής εξαίρεσης του 19ου αιώνα. Ο φόβος βέβαια, δεν αφορά  τη συριζαική πρόταση per ce, αλλά την αρχιτεκτονική μιας 
σύγκρουσης που αναδύεται ως αποτέλεσμα της συριζαικής ενίσχυσης.

Ο συμβολισμός του Λαυρίου ήταν απόλυτος.

Ο φιλοευρωπαϊκός μεταρρυθμισμός του Ποταμιού, στοχάστηκε ως εάν στην Ελλάδα έχουμε την αστική κληρονομιά εκατό  Λαυρίων. Το σύνολο των προσδοκιών των προτάσεων αλλά το αισθητικό περίγραμμα της ποταμίσιας ανθρωπογεωγραφίας δομείται ως παράπονο  ή ευχή ή  σχεδόν παραίσθηση : Τι ωραία που θα ήταν αντί για τους Μελισανίδηδες είχαμε τίποτε Nielsen, Henkel, Phillips , δηλαδή μια άλλη αστική βιομηχανική  τάξη;

Το ίδιο πρόβλημα  διατύπωσε ο Ζίζεκ σε μια άλλη γλώσσα, πιο κατανοητή στο έσω κόμμα του Σύριζα: Παιδιά μη τρελαθείτε να κάνετε κανένα αντικαπιταλισμό, βρείτε τα με όσους δυτικότροπους αστούς γιατί αυτό που θεωρείτε ευρωπαϊκή αριστερή  επιτυχία, μια αριστερή κυβέρνηση, μπορεί να αποτελεί τη βαθύτερη λογική των πραγμάτων, όπως τα αφήνουν (ωθούν) οι τεχνοφιλελεύθερες ευρωπαϊκές ελιτ.

Η προσέγγιση του Συριζα προς την κυβέρνηση, αποκαλύπτει σταδιακά το ελληνικό πρόβλημα. Ο Συριζα διακινεί ουσιαστικά το ίδιο παράπονο, ευχή ή  παραίσθηση. Βέβαια εδώ υπάρχει πιο «έξυπνη» αφήγηση.  

Το πλέγμα των  θεσμικών, οικονομικών, κοινωνικών διεκδικήσεων που έχει ενσωματώσει, όχι ως αριστερά αλλά  ως εκάστοτε δομική αντιπολίτευση, αφορά ουσιαστικά τις ατομικές προσδοκίες των κλασσικών επικυρίαρχων ομάδων εντός όλων των κομμάτων: των ΔΥ, των υπαλλήλων Δεκο, των διάφορων CV με sabbatical στην Εσπερία, των πρώην επαγγελμάτων με φόρους υπέρ τρίτων,  των micro insiders και micro survivors της κρίσης κλπ .

Όμως οι ατομικές προσδοκίες ενσωματώνονται ως μικρά υποσύνολα στο μεγάλο σύνολο του μέγιστου αιτήματος για να «αποτραπεί η ανθρωπιστική κρίση» .

Με την ανεργία και τους υπάρχοντες μισθούς ,  ο "υπαρκτός" Ελληνικός Αστισμός  μπορεί να ικανοποιήσει επιλεκτικά μόνο μερικούς από τους διακομματικούς insiders βασιζόμενος στην συναίνεση που διαχέεται μέσω της τυπικής ελληνικής ...

Το πνεύμα της εποχής ονομάζεται...

"Σε αυτό το περιβάλλον των διαδοχικών μετατοπίσεων δια των άρρητων 

διολισθήσεων, η κατάσταση εμφανίζει μια σταθερότητα η οποία εκφράζεται ως 

θερινή αναμονή και ανακούφιση για την αποφυγή των εκλογών κατακαλόκαιρο"

Το πνεύμα της εποχής ονομάζεται Compromesso Storico a la Ελληνικά

του Γιάννη Παγιασλή από το left liberal synthesis*

Μετά τις εκλογές είχαμε δυο θεαματικές κινήσεις:
Την άνευ όρων υπεράσπιση της δημοκρατικής διαδικασίας για την εκλογή του Yuncker, από τον Τσίπρα και την αποπομπή Θεοχάρη από το Σαμαρά.

Η πρώτη σηματοδοτεί την αντιστροφή της συριζαϊκής αφήγησης για την κρίση: Ο Τσίπρας ως αρχηγός της Ευρωπαϊκής αριστεράς γίνεται υπερασπιστής των θεσμών και διαδικασιών. Επομένως και η προοπτική του ως πιθανού διαπραγματευτή του χρέους οριοθετείται αυστηρά εντός της θεσμικής και τυπικής συνέχειας της ΕΕ. 

Ένα ψήγμα μονομέρειας το οποίο δυνητικά θα ενοχλεί τα όρια της υφιστάμενης τυπικής συνέχειας, όπως αυτό ενίοτε περιγράφεται στην εκφωνούμενη συριζαική αναδιαπραγμάτευση θα υποσκάψει όχι την Ελληνική κυβέρνηση, αλλά όλη την Ευρωπαϊκή Αριστερά. 

Αντί η ελληνική αριστερή ενδυνάμωση να πυροδοτήσει την ευρωπαϊκή αλλαγή, το Ευρωπαϊκό πρωτείο του Τσίπρα οριοθετεί τις όποιες πρωτοβουλίες στο επίπεδο των διεσταλμένων ερμηνειών των υφιστάμενων συμβάσεων. Με την έννοια αυτή η εκλογή των Κατρούγκαλου Χρυσόγονου δεν έχει μόνο συμβολική αξία. Έχουμε μια νομικό τεχνική μάχη. Στην αντίθετη περίπτωση ο Τσίπρας θα γίνει ένας αριστερός Cameron εξ' ονόματος της ευρωπαϊκής αριστεράς. 

Η συριζαική ευφορία είδε στην αλλαγή κλίμακας προς την Ευρωπαϊκή υποψηφιότητα μόνο το θετικό σενάριο της πανευρωπαϊκής αριστεράς, ενώ έχει υποτιμήσει την εγκλειστική ικανότητα που έχουν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί. Η θεσμική Ευρωπαϊκή συμπεριφορά του Τσίπρα ενταφιάζει την συριζαική αναδιαπραγμάτευση στην λεγόμενη "ριζοσπαστική " πολιτική εκδοχή της, γιατί αυτή μορφολογικά και συγκυριακά είναι το αντεστραμμένο είδωλο των "ριζοσπαστισμών " στην a la Cameron και Le Pen εκδοχή.

Ταυτόχρονα η αποπομπή Θεοχάρη σηματοδοτεί την συμβολική καταστροφή οποιασδήποτε προσπάθειας να γίνει το μνημονιακό μαρτύριο, καταλύτης σε στοιχειώδεις θεσμικές παρεμβάσεις. Η Σαμαρική διακυβέρνηση σε ένα ρεσιτάλ μικροπολιτικής καταργεί την νεότευκτη αυτονομία της θέσης και επαναφέρει τη διοίκηση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού στην στενή κομματική οπτική. 

Στην τυπική "εκσυγχρονιστική " ανάγνωση το μνημόνιο είναι μια αυταρχική συμμόρφωση του ελληνικού κράτος σε στοιχειώδη ενάρετα οικονομικά αλλά και αυτονόητες μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό , την αυτοδιοίκηση κλπ. Η αποπομπή Θεοχάρη απογυμνώνει τις μνημονιακές παρεμβάσεις από την όποια μεταρρυθμιστική πνοή.

Με τις εξελίξεις αυτές η νεοελληνική πολιτική τελετουργία παροξύνεται:

Εκφωνούνται πολιτικοί λόγοι, γράφονται κείμενα πολιτικών προβληματισμών με κωδικές συμβολικές ονομασίες οι οποίες παραπέμπουν σε άλλα σημαινόμενα. Για μια σειρά στρατηγικών ζητημάτων είναι δύσκολο να κατανοηθεί τι ακριβώς εννοείται. 

Μερικούς μήνες πριν τη λεγόμενη ιστορική αναδιαπραγμάτευση του χρέους η συζήτηση γίνεται με ένα πληθωρισμό τεχνικών όρων, αμφίσημων διατυπώσεων ώστε τελικά ο τεχνικός γιγαντισμός να καταντά μια θορυβώδης συνθηματολογία. Είτε μέσω της main stream σαμαρικής αφήγησης της "υπομονής" των "θυσιών" είτε μέσω των έντεχνων συριζαικών υποσχέσεων "χωρίς δημοσιονομικό κόστος" ο ορίζοντας παραπέμπει σε μια μακρά περίοδο οριακών βελτιώσεων.

Η λεγόμενη κεντροαριστερά, δηλαδή ο χώρος μιας νουνεχούς τεχνοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής αφήγησης ευρίσκεται σε δυσμένεια ακριβώς γιατί τα στοιχεία του λόγου της, έχουν μετακομίσει δεξιά και αριστερά κυριολεκτικά. 

Ο μεν Στουρνάρας ενσαρκώνει τον ιδεότυπο του αυστηρού τεχνοκράτη ο οποίος ισορροπεί δημοσιονομικά την πιο ανισόρροπη οικονομία παγκοσμίως. 

Η δε Συριζαική δημοτική και περιφερειακή επιτυχία σε Αθήνα και Αττική οφείλεται σε μια σώρευση θέσεων και προτάσεων, με τεχνικό, επιστημονικό και επιστημονικοφανές περιεχόμενο, τα λειτούργησαν ακριβώς λόγω του τεχνολογικού "ύφους" τους. Ο λόγος και ο όγκος των θέσεων Δούρου αποτελεί "σκοτεινό αντικείμενο του πόθου" του ...

Με μια έννοια οι χρηματαγορές εμπιστεύθηκαν και το ΣΥΡΙΖΑ

Ευτυχώς υπάρχουν και οι ψύχραιμοι

από τον Γιάννη Παγιασλή και το left liberal synthesis

Το ψυχόδραμα του Compromesso Storico a la Ελληνικά συνεχίζεται . Οι πρωταγωνιστές υποφέρουν από συνεχείς υστερικές κρίσεις. Αδυνατούν να προσαρμοστούν στην ιδέα ότι η αρχιτεκτονική των επίδικων της συγκυρίας τούς οδηγεί σε συνεργασία και όχι οι πολωτικές εκφωνήσεις τους.

Οι κυρίαρχοι αφηγητές διαχειρίζονται δύο απόλυτα πετυχημένες αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου στις τράπεζες και μια επιτυχή έξοδο στις αγορές μέσω μιας συστηματικής απόκρυψης: 

Οι χρηματαγορές δεν εμπιστεύονται κυβερνήσεις αλλά πολιτικά συστήματα , δηλαδή κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις και τις προοπτικές τους.

Και τα πιο ριψοκίνδυνα hedge funds συμμετείχαν στις ΑΜΚ των Alpha και Πειραιώς , εν γνώσει των πιθανοτήτων μιας Συριζαϊκής ανατροπής. Ενώ προφανώς η αμφισβητούμενη σχεδόν καινοφανής τεχνικά έξοδος στις αγορές, αποτελεί παρακαταθήκη για τον Συριζα, για μια "μη συμβατική" χρηματοδότηση σε μια υποτιθέμενη "μεταμνημονιακή" φάση σε περιβάλλον σύγκρουσης με τον "Μερκελισμό". Με μια έννοια οι χρηματαγορές εμπιστεύθηκαν και το Σύριζα.

Ευτυχώς όμως κυκλοφορούν και οι ψύχραιμοι ανάμεσα μας.

Παραθέτω :

Το κείμενο του κλασσικού “Latsi Boy” Γκίκα Χαρδούβελη ( Πηγή: Capital ) όπου απλά εντοπίζει το αυτονόητο: Οι αγορές αξιολογούν δυναμικά συστήματα και όχι στατικές κυβερνήσεις με ορίζοντα προεκλογικά project σαράντα ημερών. Είναι προφανές ότι οι αγορές ψηφίζουν και την αξιοπιστία Δραγασάκη ενώ γνωρίζουν ότι ο Λαφαζάνης είναι για εσωτερική ψυχοθεραπεία.

Το κείμενο του υποψήφιου ευρωβουλευτή του Σύριζα Νίκου Ξυδάκη (Πηγή: vlemma) όπου με παρρησία και εντιμότητα αποδέχεται την θετική επίπτωση από την έξοδο στις αγορές. Προφανώς η θετική επίπτωση δεν αίρεται από το γεγονός ότι χρησιμοποιείται για προεκλογικούς λόγους. Φευ, η αξιολόγηση των χρηματοοικονομικών και πολιτικών συγκυριών δεν μπορεί να γίνει μέσω της πολιτικής δεισιδαιμονίας του «καλού» «κακού». Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα συνυπάρχουν.

το άρθρο συνεχίζεται, εδώ

Όροι και δυναμική ενός ιστορικού συμβιβασμού a la ελληνικά

Το κέντρο ως παράξενος ελκυστής

Μια παράδοξη λύση
σε μια παράδοξη κατάσταση;

Θαυμαστά διορατική ανάλυση του Γιάννη Παγιασλή

από το ιστολόγιο left liberal synthesis:

Η πρωτοβουλία των 58, ενώ προσέφερε ένα δημιουργικό κείμενο για ακαδημαϊκή συζήτηση, ιδίως στο εύστοχο κομμάτι "χωρίς ντροπή", είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν μπορεί να παράγει νέα πολιτικά δεδομένα. Η ρητή άρνηση της Δημαρ περιορίζει αμέσως το εύρος των πρωτοβουλιών. Φαίνεται λοιπόν ότι η λεγόμενη υπόθεση της κεντροαριστεράς δεν τρέχει αμέσως.

Υποστηρίζω πως το πρόβλημα δεν είναι υποκειμενικό, δεν αφορά τις ικανότητες και τη βούληση ενός συγκεκριμένου συνόλου αυτοοριζόμενων κεντροαριστερών ή εκσυγχρονιστών να συλλάβουν το χρονισμό της συγκυρίας και να αναδείξουν τα ιστορικά επίδικα. Το πρόβλημα ευρίσκεται στη λανθασμένη θεμελιακή ανάγνωση τους για τους μεγάλους παίκτες της εποχής και την υφή των πολιτικών αυτοπληρούμενων σχεδίων τους. Υποστηρίζω πως τόσο η "Σαμαρική ασκητική "όσο και η "Συριζαική υπόσχεση" εξελίσσονται σε οιονεί κεντρώα πολιτικά σχέδια που συγκλίνουν ταχύτατα.

Η πολιτική αρχιτεκτονική δεν πάσχει από έλλειψη κέντρου, αντιθέτως πάσχει από επικάλυψη, από μια υπερφόρτωση κεντρώων πολιτικών, οι οποίες δημιουργούν ανάγκες μιας άλλου τύπου παρέμβασης.

Το κομβικό σημείο της περιόδου σχετίζεται με τη ΧΑ. Η σύλληψη του Μιχαλολιάκου κινείται πέραν της ποινικής σφαίρας ή τρέχουσας πολιτικής ροής. Είναι κομβικό σημείο το οποίο διευρύνει την ΝΔ αναγκαστικά προς το κέντρο. Ταυτόχρονα η δημοσκοπική αντοχή της ΧΑ δημιουργεί το έδαφος συγκρότησης μιας «καθαρής» ακροδεξιάς  η οποία θα καταλάβει το δεξί κέρας της πολιτικής παράταξης. 

Οι δυνατότητες του ακροδεξιού πόλου να μεταμορφωθεί, δηλαδή να περιγράψει ένα αυθεντικό πολιτικό και όχι εγκληματικό σχέδιο έχουν υποτιμηθεί  και παραμένουν ισχυρές. Το στρατηγικό και αφηγηματικό βάθος αυτού του σχεδίου έχω περιγράψει ήδη από τον Ιανουάριο 2012 πολύ πριν σοκαριστούμε από τα ποσοστά (πηγή)

Ταυτόχρονα δεν έχει κατανοηθεί η ουσία της Συριζαικής υπόσχεσης.

Το αυτοπληρούμενο αυτό σχέδιο, στην πραγματική και όχι στην ονομαστική ή φαινόμενη αξία του, στέκεται πολιτικά μόνο σε συνθήκες ευρύτατης πολιτικής συναίνεσης και εφάπτεται με την έννοια ενός εθνικού δικομματικού και διαταξικού προγράμματος. 

Η Συριζαική ονομαστική υπόσχεση, σε συνθήκες απόλυτης εχθρότητας από μια ηττημένη Σαμαρική δεξιά, οικονομικής ασφυξίας από εγχώριους ή διεθνείς εχθρούς και ελάχιστους συμμάχους δεν υφίσταται ούτε καν ως υπόθεση εργασίας. 

Είναι τέτοια η φύση της οικονομικής κρίσης και οι υποδομές του κοινωνικού σχηματισμού, οι οποίες καθιστούν αδύνατη οποιαδήποτε μεγάλη υποτιθέμενη ριζική αλλαγή (στην έννοια της συριζαικής εσωκομματικής argot), εντός των ρητών και υπόρρητων συριζαικών συντεταγμένων και δεσμεύσεων: πλεονασματικοί προϋπολογισμοί, παραμονή στο Ευρώ. 

Ο Συριζα, με την Αυγή να συναγωνίζεται το Χωνί σε κυκλοφορία και τα εκλογικά του ποσοστά στους φοιτητές σε επίπεδα κλίμακας ρίχτερ, "κινδυνεύει" να εισπράξει μια τυπική ανάθεση από τις πιο ανυπόμονες δυναμικές ομάδες. Αυτές τις οποίες καλεί ευλόγως και συνεχώς σε «μη ανάθεση» αλλά κινηματική συμπόρευση, εντός όμως ...

Τα ίχνη της μεταμνημονιακής στρατηγικής συναίνεσης

από το LLS minor

Το εξώφυλλο μιας κυριακάτικης ελληνικής εφημερίδας απασχολεί πολύ πάρα πάνω από όσο νομίζει ο αναγνώστης.Τα πάντα (τίτλοι,κασέ) σχεδιάζονται με ακρίβεια μοιρογνωμίου.

Οι πολύ προσεκτικοί ήδη πρόσεξαν τους τίτλους : "Ούτε συνταγματικό τόξο ούτε αντιμνημονιακό μέτωπο" και "Η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης με ή χωρίς μνημόνιο".

Απλοί τίτλοι , ναι καλά για τους αδαείς....

Την ίδια μέρα συμπτωματικά, γράφεται σε κεντρικό περιοδικό του χώρου :
" η κατάργηση του μνημονίου θα μάχεται ενάντια στη χρηματοδοτική στενότητα, την ιδιωτική επενδυτική αργία και την προβληματική ρευστότητα, για να αναφέρουμε μόνο μερικά «τεχνικά» χαρακτηριστικά, περιφερειακά προς το βασικό πολιτικό ζήτημα " και

"Η εύθραυστη ισορροπία του μνημονίου συνεχίζει να κυριαρχεί στην «ολοκληρωτική» εκδοχή της θετικής προεξόφλησης Σαμαρά («success story»), ενισχυμένη πλέον μετά την αντιναζιστική επιχείρηση. Δεν είναι βέβαιο ότι η καλύτερη απάντηση για την Αριστερά είναι η αντιστροφή της: Η ανάδειξη του «failure story» των διακηρυγμένων στόχων του μνημονίου." εδώ

Ο μεταμνημονιακός κύκλος και η στρατηγική συναίνεση a la Ελληνικά έχει ανοίξει για τα καλά και οι εμπνευστές του αντιμνημονίου fast track προετοιμάζουν εργωδώς την αναγκαία μετατόπιση. Δεν είναι τόσο δύσκολο.Η πλαστικότητα στις διατυπώσες, οι εκούσιες σιωπές σε ουσιώδη έχουν δημιουργήσει το κατάλληλο ακροατήριο.Οι τελετουργικές οξύτητες είναι βέβαια στο προσκήνιο και είναι απαραίτητες.Ωστόσο η στροφή έχει αρχίσει και όπως όλες οι στροφές ξεκινούν με ανθυπολεπτομέρειες.

υγ Σήμερα (17/10) ανακοινώθηκε η συμφωνία Βούτση Μιχελάκη για την ΧΑ ενώ χθες το βράδυ στο Κοντρα Chanel oι Ν.Παππας (Συριζα) και Κ.Παπαμικος (ΝΔ) παραλίγο να πάθουν διαβητικό σοκ από τα πολλά σορόπια...Οι εξελίξεις τρέχουν...

*από το ιστολόγιο left liberal synthesis minor

Ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά

Ο Μεγάλος Τιμονιέρης της κεντροαριστερής νεοδεξιάς, πίσω
από το τελευταίο "Μεγάλο Άλμα προς τα Μπρος" (ΑΣ)

από τον left liberal synthesis

Πρόκειται σύντομα να  παρουσιαστεί ένα πολιτικό μανιφέστο για τη συγκρότηση ενός τρίτου πόλου. Από ότι φαίνεται γίνεται μια έκκληση για την εθελοντική δημιουργία χαλαρής συνομοσπονδίας κομμάτων, κινήσεων, ρευμάτων οι οποίες αυτοκατανοούνται ως κεντροαριστερά. Προβάλλεται η ανάγκη να κατασκευαστεί  ένας «προ –συνεδρίου» Σύριζα των συνιστωσών της κεντροαριστεράς.

Το εγχείρημα βασίζεται στη γνωμάτευση ότι η υφιστάμενη πόλωση μεταξύ ΝΔ και Σύριζα εγκυμονεί κινδύνους. Ταυτόχρονα αναγνωρίζεται ότι η Συριζαϊκή υπόσχεση δεν έχει στρατηγική επάρκεια και διεθνείς συμμάχους. Παρά την φαινομενική ίση απόσταση από τους δυο πόλους, στο εγχείρημα είναι ευδιάκριτη μια μεγαλύτερη δυσανεξία προς το Συριζαϊκό αντιμνημόνιο fast track, παρά προς το Σαμαρικό αυταρχισμό.

Η υφιστάμενη πόλωση είναι αδρή, μόνο που δεν αφορά μόνο τους δυο πολιτικούς πόλους του γραμμικού άξονα δεξιά-αριστερά. Έχουμε ταυτόχρονα να κάνουμε με δυο διαφορετικές αφηγήσεις πολιτικής θεολογίας.

Το "Σαμαρικό μαρτύριο" έχει καθαρά καλβινικά χαρακτηριστικά όπου η καρτερία , η υπομονή θα ανταποδοθούν ακριβώς με ισοδύναμες απολαύσεις, οψέποτε η δοκιμασία τελειώσει . Στο Σαμαρικό μαρτύριο  η λειτουργία είναι λιτή και βασίζεται κυρίως στην ορθολογική ερμηνεία των ευαγγελίων μνημονίων. 

Η "Συριζαϊκή υπόσχεση" έχει ινδουιστική  υφή  καθώς τα πάντα εκκινούν με μια λαμπρή  τελετουργία  , αυτή της ανάληψης της διακυβέρνησης της αριστεράς και συνεχίζεται με τακτικές λειτουργίες με χαρακτηριστικό την κυκλικότητα και τάξη των  μετεμψυχώσεων της αριστερής ψυχής οι οποίες θα εξαπλωθούν σε όλες της μορφής ζωής  στην  Ευρώπη, προάγοντας την γενικευμένη ευημερία.

Απέναντι στις δύο στιβαρές αφηγήσεις η Ελιά δεν έχει μέλλον παρά μόνο ως Ιώβια υπομονή χωρίς ανταπόδοση.

Ως γνωστόν ο Ιωβ διήγε ένα ενάρετο βίο, όπου ξαφνικά όλα ήρθαν ανάποδα. Αρρώστιες , φτώχιες, θάνατοι εισβάλουν στη ζωή του, χωρίς εξήγηση. Ταυτόχρονα η λύση του μαρτυρίου είναι εκτός οποιασδήποτε έννοιας ανταπόδοσης, ισοδυναμίας ή εξισορρόπησης. Ο ενάρετος Ιώβ συμμετέχει σε ένα θείο μηχανισμό απονομής  δωρεάς χωρίς ποσοτική εξισορρόπηση .

Η διαφορά, από την άποψη της πολιτικής θεολογίας, μεταξύ του Ιωβίου μαρτυρίου , της Καλβινικής άσκησης και των Ινδουιστικών μετεμψυχώσεων είναι θεμελιακή. Η Καλβινική άσκηση και η Ινδουστική μετεμψύχωση αφορούν τους ατελείς, επιρρεπείς προς το λάθος καθημερινούς ανθρώπους. Αντιθέτως ο Ιωβ είναι αξιωματικά ενάρετος.

Όποιος φαντασιώνεται ένα σχετικά ισχυρό ενδιάμεσο χώρο δεν έχει δει ότι, παρόλη την ρητή διαφορά στο περιεχόμενο των δύο μεγάλων αφηγήσεων της συγκυρίας, αυτές είναι τόσο ευρύχωρες ώστε εύκολα θα περιλάβουν τους βασανισμένους του ενεστώτος "μνημονιακού" μαρτυρίου. 

Δεν υπάρχει κανένα κενό στο χώρο μεταξύ της ασκητικής (Σαμαρικής) και της  συγχωρητικής (Συριζαϊκής) ανταπόδοσης. Αντιθέτως υπάρχει ένα κενό στο χώρο των καθημερινών Ιώβ. Των "ενάρετων" που δεν συμμετείχαν με κανένα τρόπο στα "προμνημονιακά " Σόδομα, ενώ δεν αναμένουν κανένα μεταμνημονιακό ισόποσο αντίδωρο, αλλά μπορούν δυνητικά να παραλάβουν μια μη αναμενόμενη , εκτός υπολογισμού δωρεά. Ένα τέτοιο μόρφωμα  θα είναι αναγκαστικά μειοψηφικό, εισοδηματικά «εντός τειχών» , με ισχυρή αξία  τον  αυτοσεβασμό της αποδεδειγμένης κοινωνικής " αρετής" (φορολογική εντιμότητα, αντιπελατειακή συμπεριφορά, αυταξία της εργασίας κλπ)

Όποιος νομίζει ότι με αυτά τα χαρακτηριστικά εντός της αναμενόμενης  Ελιάς , μπορεί να σωρευθούν οι αμαρτωλοί των Πασοκικών Γομόρων, τότε αναφέρεται σε μια άλλη ελιά, αυτή των φιλοβασιλικών των αρχών του περασμένου αιώνα .Μάλλον γρήγορα θα τους ακούσουμε να αναφωνούν "Ελιά ,ελιά και Κώτσο βασιλιά"

Συνδέσεις
Πως θα συγκροτηθεί η Ελληνική Ελιά

*η εικονογράφηση της ανάρτησης είναι της ΑΣ