Ένας τρελός διοικεί την ευρωζώνη...

Εισαγωγή από την Κατερίνα Πάντα

Αξίζει να διαβαστεί το κατωτέρω. 

Ετσι, για να επιβεβαιωθούμε όταν λέγαμε, ότι μέτρα & μνημόνια ίσον ευρώ & ότι το δημοψήφισμα του Τσίπρα ΔΕΝ ήταν για ΝΑΙ η ΟΧΙ στο ευρώ, ούτε το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ, όπως πολλοί αρέσκονται να λένε απλοικά, λαικίστικα και στρογγυλεμένα.  

Οτι ήταν η ύστατη προσπάθειά του να αποφύγει τους όρους του καταστροφικού Β΄ μνημονίου που έριξε και τον Σαμαρά.  

Οτι υπάρχει ένας τρελός που διοικεί την ευρωζώνη κατά το δοκούν χωρίς να υπολογίζει ούτε θεσμούς, ούτε ανώτερους του, ότι είναι ακραίος φεντεραλιστής θέλοντας να καταστήσει τα κράτη επαρχίες του δικού του imperium.  

Οτι μπορούμε να "ελιχθούμε" μόνο στο ύψος και το φάρδος του κλουβιού μας και θαύματα ΔΕΝ γίνονται.  

Οι κάτωθι διάλογοι Βαρουφάκη-Σόιμπλε, παρουσία τρίτων προσώπων που δεν τους διέψευσαν, δεν μπορεί παρά να είναι αληθινοί:

Οι διάλογοι Βαρουφάκη Σόιμπλε από το βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη "Ανίκητοι ηττημένοι – Για μια ελληνική άνοιξη μετά από ατελείωτους μνημονιακούς χειμώνες":

11 Μαίου 2015

Η κίνηση του Βόλφγκανγκ

Πιστός στη συμβουλή «κράτα τους φίλους σου κοντά αλλά τους εχθρούς σου κοντύτερα», όταν κανόνισα να συναντηθώ με τον Βόλφγκανγκ, πήρα μαζί μου τον Θεοχαράκη και τον Χουλιαράκη. Η συνάντηση θα γινόταν στα γραφεία της γερμανικής αντιπροσωπείας στις Βρυξέλλες, λίγο πριν αρχίσει το Eurogroup. 

Μας δέχτηκε μαζί με τους υφυπουργούς του και μπήκε κατευθείαν στο ψητό:«Κοίτα», είπε, «είναι λάθος να πιστεύεις οτιδήποτε από αυτά που σου λέει η Επιτροπή. Τι μπορούν να σου δώσουν; Όλο λόγια είναι και τίποτα παραπάνω. Μην τους δίνεις σημασία».

Βάσει προηγούμενων εμπειριών, ήξερα ότι είχε απόλυτο δίκιο. Αυτό που δεν ήξερα, όμως, ήταν ότι στον κατάλογο αυτών που με συμβούλευε να αγνοήσω συμπεριλάμβανε και την ίδια την καγκελάριο της Γερμανίας. 

«Ξέρω ότι ο πρωθυπουργός σου μιλάει μαζί της όλη την ώρα», είπε. Με φανερή έξαψη συνέχισε ρωτώντας: «Γιατί μιλάει μαζί της τόσο πολύ; Για ποιο πράγμα; Τι περιμένει από κείνη; Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να του δώσει!».

Αναδίπλωση

Πιθανώς αντιλαμβανόμενος ότι είχε υπερβεί για λίγο τα όρια της ευπρέπειας, συνέχισε σε ήπιο τόνο: 

«Χάρηκα πολύ που άκουσα τον πρωθυπουργό σου να αναφέρει την πιθανότητα δημοψηφίσματος. Αυτό θα ‘ταν τέλειο! Αλλά πρόσεξε. Πρέπει να είσαστε πολύ πολύ ξεκάθαροι απέναντι στους Ελληνες ως προς το ποιες είναι οι επιλογές τους. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία είναι υπέρ του ευρώ. Πρέπει να τους πείτε ότι, αν θέλουν το ευρώ, πρέπει να δεχτούν το μνημόνιο. Αν δεν θέλουν το μνημόνιο, δεν πειράζει, ας προχωρήσουν. Ας προχωρήσουν». 

Aνταπάντησα ότι η συμμετοχή μιας χώρας στην Ευρωζώνη δεν μπορεί να έχει ως προϋπόθεση τη συγκατάθεση σε αποτυχημένες πολιτικές που υπονομεύουν το μέλλον της χώρας σε αυτή την ίδια την Ευρωζώνη. Απέρριψε το επιχείρημά μου χωρίς δεύτερη σκέψη: 

«Το μνημόνιο, το μνημόνιο, ως έχει χωρίς αλλαγές. Ή τη δραχμή. Πρέπει να δεχτείτε το μνημόνιο, αν θέλετε το ευρώ. Αν δε θέλετε το ευρώ, αυτό είναι άλλο ζήτημα. Ο ελληνικός λαός πρέπει να το αποφασίσει αυτό. Γι’ αυτό χάρηκα που άκουσα τον πρωθυπουργό σας να μιλάει για δημοψήφισμα. Πρέπει πραγματικά να το οργανώσετε αυτό το δημοψήφισμα. Και ξέρεις, αν οι Ελληνες χρειάζονται έξι μήνες καιρό για να πάρουν την απόφασή τους μετά από σοβαρό διάλογο και σκέψη, κανένα πρόβλημα. Θα σας χρηματοδοτήσουμε πλήρως για έξι μήνες». 

Εδώ ήμασταν λοιπόν. Ολη εκείνη η φιλολογία περί αναντίρρητων κανόνων που – ανεξαρτήτως πολιτικής βούλησης-απαγόρευαν στην ΕΚΤ να μας παράσχει ρευστότητα «επειδή απλά τηρεί τους κανόνες της» αποδεικνυόταν ένα σκέτο ψέμα. 

Αν ήθελαν, για πολιτικούς λόγους, μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν «πλήρως» τις δανειακές υποχρεώσεις της κυβέρνησης μας. Και όχι μόνο για δύο ή τρεις εβδομάδες, όπως τους ζητούσαμε εμείς, αλλά για έξι ολόκληρους μήνες, το οποίο πρακτικά σήμανε την εκταμίευση εκ μέρους τους 11 δισεκατομμύρια ευρώ για εκείνο το εξάμηνο!

«Όμως, Βόλφγκανγκ», απάντησα σοκαρισμένος ακόμα από τα λόγια του, «ως υπεύθυνοι ηγέτες και ευρωπαϊστές – πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποφύγουμε το Grexit και να προσφέρουμε στους λαούς μας την προοπτική μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης μέσα στην Ευρωζώνη. Το να τους πιέζουμε να διαλέξουν μεταξύ μιας καταστροφικής δημοσιονομικής πολιτικής εντός Ευρωζώνης και μιας καταστροφικής εξόδου από την Ευρωζώνη δεν είναι δείγμα πεφωτισμένης πολιτικής ηγεσίας. Δεν βλέπεις ότι το πρόβλημα με το μνημόνιο είναι ότι στερεί κάθε ελπίδα για ένα αξιοπρεπές μέλλον;». 

Παραδοχή

Φυσικά και το έβλεπε, το παραδέχτηκε άλλωστε: «Το μνημόνιο είναι κακό για τον λαό σας. Δεν θα σας αφήσει να ανακάμψετε. Δε βοηθάει την ανάπτυξη. Γι’ αυτό χρειάζεστε το δημοψήφισμα. Για να γίνει αυτό ξεκάθαρο». 

Σοκαρισμένος από την άνεση με την οποία υποστήριζε ουσιαστικά την αποδόμηση της Ευρωζώνης, του απάντησα: «Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη την Ελλάδα, πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι μπορείς να ελέγξεις την κατάσταση όταν ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου με το Grexit; Αυτό είναι σκέτη τρέλα. Κανείς δεν θα μπορεί να την ελέγξει. Θα είναι ένα λάθος ιστορικών διαστάσεων».

«Μην το λες Grexit τότε», είπε ο Βόλφγκανγκ. «Δεν είναι ανάγκη να το σκέφτεσαι ως μόνιμη έξοδο. Σκέψου το σαν time – out. Όπως το καταλαβαίνω εγώ, βγαίνετε για λίγο, ανακτάτε την ανταγωνιστικότητά σας μέσω της υποτίμησης και έτσι επανακάμπτετε πολύ γρήγορα. Και μετά από έναν χρόνο περίπου, όταν θα έχετε ανακτήσει το μεγαλύτερο μέρος της χαμένης σας ανταγωνιστικότητας, μπορείτε να ξαναμπείτε». 

Αντίδραση

Δεν ήξερα από πού να αρχίσω. «Βόλφγκανγκ, δεν μπορώ να αποδεχτώ την έξοδο της Ελλάδας από μια νομισματική ένωση στην οποία παραδέχομαι ότι δεν έπρεπε να έχουμε μπει. Εφόσον χρειάζεται να περάσει ένας χρόνος αφότου δημιουργήσεις ένα νέο νόμισμα μέχρι να μπορέσεις να το υποτιμήσεις, είναι σαν να ανακοινώνεις μια νομισματική υποτίμηση έναν χρόνο νωρίτερα. Το βραχυπρόθεσμο κόστος θα ήταν τεράστιο. Αν και φοβάμαι λιγότερο αυτό το κόστος από το κόστος της επ’ αόριστον παραμονής στο ευρώ υπό το καθεστώς ενός καταστροφικού μνημονίου, επιμένω ότι το να μας τίθεται το δίλημμα μνημόνιο ή δραχμή δε συνάδει με το συμφέρον της Ευρώπης.

Ακόμα κι αν δεν σε ενδιαφέρει η Ελλάδα, ένα Grexit ή time out, πες το όπως θες, θα κάνει το ευρώ να σταματήσει να φαίνεται ως κάτι αναπόδραστο. Αυτό θα φέρει ένα άμεσο και γερό χτύπημα στην Ιταλία και στην Ισπανία, πριν οι συνέπειες φτάσουν στο Παρίσι. Και τότε δε θα υπάρχει τίποτα που να μπορεί να κάνει ο Μάριο Ντράγκι για να περιορίσει τη ζημιά, ακόμα κι αν τυπώσει έναν πακτωλό χρημάτων. Η νομισματική ένωση θα ξηλωθεί από παντού από δυνάμεις που δεν μπορείτε να ελέγξετε». 

Ο Βόλφγκανγκ διαφωνούσε. Αλλά εξέφρασε τη διαφωνία του μέσα από ένα περίεργο κομπλιμέντο. «Μέσα στο Εurogroup είσαι ο μόνος που καταλαβαίνει ότι η Ευρωζώνη δεν είναι βιώσιμη», είπε. «Η Ευρωζώνη φτιάχτηκε με λάθος τρόπο. Πρέπει να αποκτήσουμε μια πολιτική ένωση, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό». «Πάντα ήξερα ότι είσαι αφοσιωμένος φεντεραλιστής», τον διέκοψα. «Θυμάμαι τη διαφωνία σου με τους συναδέλφους σου στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 και τα άρθρα σου με τον Lammers. Είμαι σίγουρος ότι η κ. Μέρκελ δεν έβλεπε με τόσο καλό μάτι όπως εσύ τη δημιουργία ομοσπονδιακής πολιτικής δομής παράλληλα με τη νομισματική ένωση».

Προς στιγμήν έδειξα ευχαριστημένος, «Ούτε οι Γάλλοι το έβλεπαν», πρόσθεσε. «Μου αντιτάχθηκαν». «Το ξέρω», είπα. «Ηθελαν να χρησιμοποιούν το μάρκο σας χωρίς να μοιραστούν την κυριαρχία τους!». 

Ο Βόλγκανγκ συμφώνησε εγκάρδια: «Ναι έτσι είναι. Και δεν θα το δεχτώ», διαβεβαίωσε. «Βλέπεις λοιπόν», συνέχισε, «ότι ο μόνος τρόπος να επιβιώσει η ένωση, το μόνο πράγμα που μπορεί να μας κρατήσει είναι περισσότερη πειθαρχία. Οποιος θέλει το ευρώ πρέπει να αποδεχτεί την πειθαρχία. Η Ευρωζώνη θα δυναμώσει πολύ αν ένα Grexit επιβάλει την πειθαρχία». 

Με την άκρη του ματιού μου έβλεπα τον Χουλιαράκη να χλωμιάζει. Ο Θεοχαράκης από την άλλη έδειχνε εντυπωσιασμένος αλλά όχι έκπληκτος με τον υπουργό Οικονομικών, που είχε πάρει φωτιά. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια, επέστρεψα σε αυτό που θεωρούσα την ουσία του θέματος: «Δε θα μπορέσετε να ελέγξετε τη χαοτική διαδικασία που θα πυροδοτήσει ένα Grexit. Ξέχνα το προσωρινό time – out. Απαξ και βγήκατε, τελείωσε, είμαστε εκτός, και θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Σχεδιάζεις να ελευθερώσεις μια δυναμική που δεν μπορείς να ελέγξεις». 

«Δεν συμφωνώ μαζί σου», απάντησε κουνώντας το κεφάλι ενώ κοίταζε το πάτωμα. «Μπορούμε να θωρακίσουμε καλύτερα το ευρώ όταν φύγετε, με τεράστια βοήθεια από εμάς προς εσάς, και μετά ξαναγυρνάτε». 

Ηταν φανερό ότι δεν είχε νόημα να προσπαθώ να τον πείσω ότι δεν μπορεί να ελέγξει ένα φαινόμενο τρομερό σαν δύναμη της φύσης. Και όταν ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών προσφέρει στην εξαθλιωμένη χώρα σου «τεράστια βοήθεια», οφείλεις να ζητήσεις διευκρίνιση. Ετσι τον ρώτησα: «ΟΚ, όταν λες τεράστια βοήθεια, τι εννοείς με τον όρο “τεράστια”; Παρεμπιπτόντως, η καγκελάριος είναι ενήμερη γι΄ αυτό;».

Κοιτώντας με έντονα και με ένα χαμόγελο γεμάτο σημασία μου είπε: «Αν σου απαντήσω σε αυτή την ερώτηση και το διαρρεύσεις, θα σε σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια!».

«Βόλφγκανγκ» του είπα, «έχω ποτέ διαρρεύσει τίποτα από όσα λέμε στις συναντήσεις μας; Εσύ το έχεις κάνει αλλά όπως ξέρεις, εγώ όχι!» 

Γέλασε και είπε: «Ναι, έχεις δίκιο, έχεις δίκιο. Είναι ενήμερη και θα την πείσω ότι είναι καλή ιδέα». 

Το «δράμα»

Όπως είχα υποψιαστεί, η καγκελάριος ήξερε το σχέδιο του Βόλφγκανγκ αλλά δεν το ενέκρινε. Εκείνη τη στιγμή με πλημμύρισε η συνειδητοποίηση πως είχαμε κάτι κοινό. Διαφωνούσαμε στα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του Grexit, αλλά μοιραζόμασταν ένα δράμα: λειτουργούσαμε υπό ηγέτη, τόσο εκείνος όσο και εγώ, που αυτοσχεδίαζε χωρίς αποφασιστικότητα, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο. «Από αυτά που μου λες καταλαβαίνω ότι αυτή είναι μια συζήτηση που δεν έχεις την εξουσιοδότηση να κάνουμε», του είπα, για να ξεχάσω εκείνη τη στενόχωρη σκέψη. 

«Ναι», συμφώνησε. «Για να κάνουμε αυτή την κουβέντα, εσύ χρειάζεσαι έγκριση από τον πρωθυπουργό σου και εγώ από την καγκελάριο».  «ΟΚ», του είπα, «θα σε καλέσω αργότερα». Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και συμφωνήσαμε να μιλήσουμε μετά το Eurogroup που ακολουθούσε. 

 (πηγή διαλόγων tvxs) 

Το ΔΝΤ κάνει πολιτική όχι οικονομία. Κι ο Τόμσεν είναι εκεί που είναι για να μας αποτελειώσει και με κυβέρνηση της Αριστεράς... με ένα σμπάρο!

Το ΔΝΤ κάνει πολιτική όχι οικονομία. Οι παρακάτω εικονιζόμενοι οικονομικοί δολοφόνοι δεν είναι οικονομολόγοι, είναι κομάντο, συμμορία, πολιτική φράξια του νεοφιλελεύθερου στρατοπέδου και τώρα συνεργάτες του παρανοϊκού δικτάτορα Σόιμπλε. Με αυτό το μάτι πρέπει κανείς να βλέπει τις προσπάθειες της κυβέρνησης - σε μια προοπτική ανεξαρτησίας της χώρας μας κάποια στιγμή. Και να τις κρίνει αυστηρά αν υπάρχει καλύτερη εναλλακτική αλλά καλόπιστα εφόσον εμείς και η κυβέρνηση είμαστε από την ίδια πλευρά. Η δεξιά εξωτερικού του Μητσοτάκη είναι από την άλλη πλευρά, όπως και οι ευρωβουλευτές της και οι ακροδεξιοί συνοδοιπόροι τους. Η σοσιαλδημοκρατία δείχνει να ξυπνά - τουλάχιστον στην Ευρώπη, έστω αργά, έστω προεκλογικά. Καλό είναι αυτό. Δεν είναι ώρα για δογματισμούς. Ακόμη και η σκληρή κριτική κοινωνικών δυνάμεων της αριστεράς από την πλευρά μας είναι - κι αν έχει ο Βαρουφάκης μια πρακτική πρόταση να τον ακούσουμε, γιατί έχει προσφέρει στην αποκάλυψη των πολιτικών Σόιμπλε (αν έχει) - κι όποιος-όποια άλλη έχει. Εδώ είμαστε και πρέπει να είμαστε μαζί γιατί "εκείνοι" θέλουν να μας αποτελειώσουν και να το φορτώσουν στην δημοκρατική σοσιαλιστική ανανεωτική αριστερά για να μην ξανασηκώσει κεφάλι η χώρα στον αιώνα τον άπαντα! 

η αριστερή στρουθοκάμηλος

Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων: Σοβαρά λάθη Τόμσεν εντόπισε το Eurogroup




O Πολ Τόμσεν, η Ντέλια Βελκουλέσκου και οι άλλοι υπηρεσιακοί παράγοντες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, έχουν υποπέσει σε σωρεία λαθών, κακών υπολογισμών, ασαφειών και αντιφάσεων κατά τη συγγραφή της περίφημης έκθεσης του ΔΝΤ για την Ελλάδα. Αυτό αναφέρεται σε ρεπορτάζ του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΚΥΠΕ), το οποίο τονίζει πως το Συμβούλιο των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Εurogroup είναι σε θέση να γνωρίζουν ότι τα πρόσθετα μέτρα που απαίτησε το ΔΝΤ και πλέον σύσσωμη η Ε.Ε. ζητά από την Ελλάδα, δεν πρόκειται να εισπραχθούν και στην πραγματικότητα δεν είναι απαραίτητα.

Συνεχίζοντας το ρεπορτάζ υπογραμμίζει πως -σύμφωνα με έγγραφο του Συμβουλίου-, η ομάδα Τόμσεν έχει κάνει χονδροειδή λάθη στον υπολογισμό του ελλείμματος, του πληθωρισμού, του ρυθμού ανάπτυξης, της είσπραξης εσόδων, της οροφής των δαπανών του δημοσίου, αλλά και σε θέματα όπως η εκτέλεση των μεταρρυθμίσεων, το είδος και η απόδοση των εισφορών των ασφαλισμένων, η εξοικονόμηση από τους ασφαλιστικούς νόμους και άλλα.

Το έγγραφο αναφέρει ότι το ΔΝΤ έχει κάνει τα εξής λάθη: «Η διαφορά στην εκτίμηση οφείλεται σε υπερβολικά συντηρητικές παραδοχές που εφαρμόζονται συστηματικά από το Ταμείο τόσο επί των εσόδων, όσο και στο σκέλος των δαπανών».

Από την πλευρά των εσόδων: οι προβλέψεις της έκθεσης προϋποθέτουν ότι οι ελαστικότητες των εσόδων παραμένουν κάτω από τις ελαστικότητας του ΟΟΣΑ που χρησιμοποιούνται συνήθως για τις προβλέψεις των εσόδων. Επιπλέον, το ΔΝΤ υπολογίζει την ελαχιστοποίηση της μεταφοράς στα επόμενα των πρόσφατων εσόδων των υπερ-επιδόσεων για λογαριασμό των διαφόρων παραγόντων ως εφάπαξ, κάτι που στερείται τεχνικής βάσης. Οι προβλέψεις της έκθεσης, εν μέρει ή πλήρως υποτιμούν διάφορα έσοδα από την πλευρά των παραμετρικών μέτρων που νομοθετήθηκαν τόσο το 2015 όσο και το 2016, συμπεριλαμβανομένων των φόρων κατανάλωσης στα καύσιμα, των φόρων κατανάλωσης στα τσιγάρα και το αλκοόλ, τη φορολογία των ξενοδοχείων, φόρους οχημάτων και άλλα.

«Από την πλευρά των δαπανών, οι προβλέψεις της έκθεσης υποθέτουν ότι τα ανώτατα όρια δαπανών δεν θα γίνουν σεβαστά, συσσωρεύοντας διολίσθηση 1,3% του ΑΕΠ μέχρι το 2018. Αυτή η παραδοχή αντιβαίνει στα πρότυπα του ΔΝΤ που θεωρούν πως οι λειτουργικές δαπάνες θα αυξηθούν ανάλογα με τον πληθωρισμό και ότι τα ανώτατα όρια του προϋπολογισμού θα πρέπει να τηρούνται. Σύμφωνα με το ΚΥΠΕ, αυτό είναι ιστορικά ανακριβές για την Ελλάδα καθώς ο στόχος των πρωτογενών δαπανών δεν έχει υπερβεί το συνολικό ανώτατο όριο, ούτε και το 2016. Είναι λάθος να προεκτείνουν σχετικά μικρές υπερβάσεις σε ορισμένους τομείς (υγεία) στο βασικό σενάριο κατά τη διάρκεια του προγράμματος».

«Οι προβλέψεις έκθεσης άλλωστε δεν λαμβάνουν δεόντως υπόψη τα πρόσφατα στοιχεία για την εκτέλεση του προϋπολογισμού, τα οποία προσδιορίζουν μια σημαντική υπεραπόδοση το 2016, και η οποία είναι πιθανό να μεταφερθεί εν μέρει στο 2017 και το 2018. Ο κρατικός προϋπολογισμός θα φτάσει σε ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 1,3% του ΑΕΠ το 2016, υπερβαίνοντας σημαντικά το στόχο του 0,1% του ΑΕΠ, παρά το εφάπαξ επίδομα συνταξιοδότησης αξίας 0,3% του ΑΕΠ που τέθηκε σε εφαρμογή το Δεκέμβριο. Με βάση τις διαθέσιμες μέχρι σήμερα ενδείξεις η ΕΕ θα προβάλει ένα πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 2% του ΑΕΠ, δηλαδή 1½ ποσοστιαίες μονάδες πάνω από το στόχο».

Παρά τις εξελίξεις αυτές – επισημαίνει το ΚΥΠΕ - και παρά τη σημαντική υποτίμηση του εντός-του-έτους δημοσιονομικού αποτελέσματος για το 2015 και μια σημαντική ανοδική αναθεώρηση του υπολοίπου του 2016 από το περασμένο φθινόπωρο, το ΔΝΤ δεν έχει αναθεωρηθεί την πρόβλεψή του για μετά το 2018 από το 1,5% του ΑΕΠ. Σε σχέση με τα δημοσιονομικά μετά το 2018 αναφέρεται ότι συμφωνούμε με την αξιολόγηση του Ταμείου πως μια πιο φιλική προς την ανάπτυξη σύνθεση των ελληνικών δημόσιων εσόδων και των δημόσιων δαπανών θα ήταν επιθυμητή.

Σύμφωνα με το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, ενώ η έκθεση είναι πολύ συγκεκριμένη για τα μέτρα του ισοζυγίου βελτίωσης, παραμένει αρκετά γενική ως προς τη χρήση του δημοσιονομικού χώρου που προκύπτει. Ταυτόχρονα, στο έγγραφο αναφέρεται ότι «διαφωνούμε με την εκτίμηση του Ταμείου ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να φτάσει το 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2018 και να το διατηρήσει για μερικά χρόνια πέρα ​​από αυτό. Πράγματι, - σημειώνει το ρεπορτάζ του ΚΥΠΕ - διάφοροι παράγοντες θα διευκολύνουν τη διατήρηση του πρωτογενούς ισοζυγίου στα επίπεδα του 2018, πέρα ​​από τον ορίζοντα του προγράμματος. Το ένα είναι η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος που εγκρίθηκε στο πλαίσιο της 1ης αναθεώρησης και τώρα υλοποιείται, αναμένεται να αποφέρει πρόσθετη εξοικονόμηση 0,7% του ΑΕΠ κατά τη διάρκεια του 2019 ως 2021. Επιπλέον, το παραγωγικό κενό αναμένεται να είναι ελαφρά αρνητικό το 2018. Μετά όμως θα υπάρξει κλείσιμο του παραγωγικού κενού (περίπου το 2021) από την είσπραξη των εσόδων, και ως εκ τούτου το δημοσιονομικό ισοζύγιο αναμένεται να βελτιωθεί αυτόματα σημαντικά υπό αμετάβλητες πολιτικές. Ως εκ τούτου, απλά διατηρώντας το ίδιο ονομαστικό πρωτογενές ισοζύγιο του 3,5% του ΑΕΠ επιτρέπουμε στην πραγματικότητα μια διαρθρωτική δημοσιονομική επέκταση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.» Για την ίδια την ποιότητα των δημοσίων οικονομικών της Ελλάδας σημειώνεται πως η έκθεση είναι παραπλανητική στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται η πρόκληση, τονίζει το ΚΥΠΕ.

Αναφέρεται σε 11% των μεταφορών του ΑΕΠ προς τα ασφαλιστικά ταμεία: ωστόσο, η χρηματοδότηση των συνταξιοδοτικών ταμείων είναι διαφορετική από χώρα σε χώρα και, επομένως, οι συγκρίσεις μεταξύ των χωρών θα πρέπει να γίνονται με προσοχή. Μεγάλο μέρος αυτού του χρηματοδοτικού κενού οφείλεται στο πολύ υψηλό ποσοστό ανεργίας, που είναι αναμφισβήτητα κυκλικό: με την ανεργία σε επίπεδο σταθερής κατάστασης, αυτό το χάσμα αναμένεται να είναι 3,5% του ΑΕΠ. Για τις συντάξεις αναφέρεται ότι η έκθεση του ΔΝΤ υποβαθμίζει το μέγεθος των συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων που εγκρίθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος.

Κατά το ΚΥΠΕ, λαμβάνοντας όλα τα στοιχεία υπόψη, η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος θα δημιουργήσει συνολική καθαρή εξοικονόμηση ύψους 1,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2018 και 2,6% του ΑΕΠ μέχρι το 2026 με περικοπές δαπανών που συμβάλλουν τα δύο τρίτα των αποταμιεύσεων μέχρι το 2018 και περισσότερο από 90% από το 2026. Σε αντίθεση με όλες τις πρόσφατες μεταρρυθμίσεις των συνταξιοδοτικών συστημάτων σε άλλες χώρες της ΕΕ που είχαν καταργηθεί με μεταβατικές περιόδους για τη διατήρηση των κεκτημένων δικαιωμάτων των σημερινών εργαζομένων, η ελληνική μεταρρύθμιση δεν έχει κατ` αναλογία εφαρμογή των κεκτημένων συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων για τους σημερινούς εργαζόμενους.

Αυτό θα οδηγήσει σε αυξανόμενη εξοικονόμηση στην πάροδο του χρόνου καθώς τα κεκτημένα δικαιώματα των νέων συνταξιούχων θα έχουν μειωθεί κατά περίπου 10% αμέσως. Όπως προτείνεται από την έκθεση του ΔΝΤ, υπάρχει μια υπόθεση από τη σκοπιά της διαγενεακής δικαιοσύνης, για τη μείωση της μεταβατικής περιόδου για την κύρια σύνταξη και τον εκ νέου υπολογισμό της από το 2019. Στο σχεδιασμό αυτό, ωστόσο, οι διανεμητικές συνέπειες πρέπει να εξεταστούν, συμπληρώνει το ΚΥΠΕ στο σχετικό ρεπορτάζ του.

Το ξεπάγωμα των κύριων συντάξεων και ο άμεσος εκ υπολογισμός τους, από την 1η Ιανουαρίου 2019 θα παράγει περίπου εξοικονόμηση 1% ΑΕΠ εάν εφαρμοστεί πλήρως το 2019, αλλά επηρεάζει τουλάχιστον 1,2 εκατομμύρια συνταξιούχους, με μέση ονομαστική περικοπή 14% και σημαντική διακύμανση μεταξύ των διαφορετικών συνταξιούχων. Η έκθεση τάσσεται υπέρ των περικοπών στις συντάξεις και βασίζεται στην παρατήρηση ότι τα ποσοστά φτώχειας μεταξύ του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας έχουν αυξηθεί κατά τη διάρκεια της κρίσης, ενώ παρέμειναν σε γενικές γραμμές σταθερά μεταξύ των συνταξιούχων, αναφέρει επίσης το ΚΥΠΕ.

Θα πρέπει, ωστόσο, να επισημανθεί, ότι, ενώ όσοι είναι ηλικία εργασίας εξακολουθούν να έχουν τη δυνατότητα να βγουν από τη φτώχεια με την εύρεση θέσεων εργασίας όταν ξεκινήσει η ανάκαμψη, οι φτωχοί συνταξιούχοι δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, η οποία απαιτεί μια πιο διαφοροποιημένη μεταχείριση της φτώχειας μεταξύ των συνταξιούχων.

Σε ότι αφορά το αφορολόγητο, - τονίζει το ΚΥΠΕ - στο έγγραφο σημειώνεται ότι τα επιχειρήματα ότι η υψηλή προσωπική έκπτωση φόρου εισοδήματος στην Ελλάδα οδηγεί το 50% των φορολογουμένων να μην πληρώνουν κανένα φόρο είναι εσφαλμένη. Η τυπική προσέγγιση είναι να κοιτάξουμε τη συνολική φορολογική επιβάρυνση στο εισόδημα. Όλοι οι φορολογούμενοι στην Ελλάδα υποχρεούνται να καταβάλλουν εισφορές κοινωνικής ασφάλισης που είναι σημαντικά υψηλότερες από ό, τι σε ορισμένες άλλες χώρες της ΕΕ. Ένα άτομο με το 67% των μέσων αποδοχών και δύο παιδιά έχει μια φορολογική επιβάρυνση 15% στην Ελλάδα, το οποίο είναι διπλάσιο από αυτό της Πορτογαλίας και περισσότερες από τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτό της Ισπανίας, του μέσου όρου της ΕΕ ή της Ιρλανδίας. Αναδιανεμητικές συνέπειες, ιδίως στο κάτω άκρο των βραχιόνων του εισοδήματος, πρέπει επίσης να λαμβάνονται υπόψη. Ελλείψει αντισταθμιστικών μέτρων, μειώνοντας την προσωπική πίστωση φόρου εισοδήματος κατά μέσο όρο κατά € 600 θα αποτελέσει οπισθοδρόμηση. Το μεγαλύτερο ποσοστό μείωσης στα μετά-φόρου "take-home” έσοδα (-7,2%) θα επιβαρύνει τα άτομα με ετήσια εισοδήματα ακριβώς πάνω από τον κατώτατο μισθό, ενώ η αρνητική επίδραση μειώνεται όσο αυξάνεται το εισόδημα.

Όπως αναφέρει το ΚΥΠΕ, για το λάθος για τη βιωσιμότητα του Χρέους, τονίζεται ότι η εξαιρετικά αρνητική έκθεση βιωσιμότητας του ΔΝΤ βασίζεται σε μια σειρά υποθέσεων που εμφανίζονται υπερβολικά συντηρητικές και δεν υποστηρίζονται σωστά από αναλυτικά στοιχεία.

– Επιτόκια: Το ΔΝΤ έχει πλέον ενσωματωθεί μια πιο ρεαλιστική πορεία ρυθμό μεταβολής των επιτοκίων σε σταθερή κατάσταση επίπεδο των δανείων ΕΜΣ / ΕΤΧΣ. Αυτή η μείωση των επιτοκίων έχει βελτιωθεί DSA του Ταμείου. Ωστόσο, η μακροπρόθεσμη επίπεδο των ποσοστών ESM / EFSF εξακολουθεί να είναι υψηλότερη από εκείνη που χρησιμοποιείται από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

Η μοντελοποίηση των επιτοκίων της αγοράς, επίσης, δεν έχει αλλάξει από το Μάιο. Το ΔΝΤ επίσης δεν φαίνεται να έχει λάβει πλήρως υπόψη την επίπτωση των μέτρων βραχυπρόθεσμου χρέους που συμφωνήθηκε από τον ΕΜΣ, τον Ιανουάριο.

– Μακροοικονομικά δεδομένα: Το ΔΝΤ αναθεώρησε προς τα κάτω τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και τις προοπτικές του πληθωρισμού από το Μάιο του 2016 από μισή εκατοστιαία μονάδα του ΑΕΠ ετησίως. Η αναθεώρηση του ετήσιου ρυθμού αύξησης επιδεινώνει το λόγο του χρέους προς το ΑΕΠ κατά σχεδόν 40% το 2060. Δεν είναι σαφές ποιες εξελίξεις κατά τους τελευταίους έξι μήνες θα υποστηρίξουν μια τέτοια σημαντική αλλαγή στη μακροπρόθεσμη προοπτική.

Το ΔΝΤ επισημαίνει υποτιθέμενες αδυναμίες στην εφαρμογή του προγράμματος, αλλά είναι δύσκολο να δούμε πώς αυτό θα υποστηρίξει την αναθεώρηση της αυξητικής τάσης του ΑΕΠ μέχρι το 2060. Η υπόθεση για μακροχρόνια απόκλιση από στόχο της σταθερότητας των τιμών της ΕΚΤ, επίσης, έρχεται σε αντίθεση με τις καθιερωμένες οικονομικές μεθόδους.

– Φορολογικά: Το ΔΝΤ έχει διατηρήσει την πρωτογενή υπόθεση του ισοζυγίου του στο 1,5% του ΑΕΠ από το 2018 σε όλο τον ορίζοντα προβολής. Αυτή είναι η κύρια διαφορά με το DSA των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων, εξηγώντας περίπου τα δύο τρίτα της συνολικής διαφοράς. Ενώ κάποιος θα συμφωνούσε ότι η κύρια διαδρομή πλεόνασμα πρέπει να είναι ρεαλιστική και αξιόπιστη με τις αγορές, ένα υψηλότερο πρωτογενές ισοζύγιο για την Ελλάδα θα ήταν επιθυμητό και εφικτό.

– Άλλες παραδοχές: Οι παραδοχές σχετικά με τις ιδιωτικοποιήσεις έχουν παραμείνει αμετάβλητα σε πολύ συντηρητικά επίπεδα (και δεν λαμβάνουν υπόψη ορισμένα στοιχεία, όπως η επικείμενη αποπληρωμή των 2 δισ. ευρώ στον ESM ή τη σύναψη πολλών προσφορών). Το ΔΝΤ επίσης, εξακολουθεί να προϋποθέτει την ανάγκη των 10 δισ. ευρώ για την πρόσθετη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών το 2018. Η έκθεση δεν παρέχει μια δικαιολογία για αυτή την υπόθεση, η οποία δεν είναι σύμφωνη με την εκτίμηση των αρμόδιων εποπτικών Αρχών, καταλήγει το ρεπορτάζ του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Πηγή: ΚΥΠΕ, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ως πότε παλικάρια... (παιχνίδι στα χέρια του Σόιμπλε)

Τα μαθήματά σας ή άντε γεια...

Όσον αφορά το ελληνικό μέρος της εμφάνισης Σόιμπλε, αυτό είχε έναν παράξενο χαρακτήρα... ενθέτου. Σε ζωντανή σύνδεση ο "Νέστορας" του γερμανικού χρηματιστηρίου Φρανκ Λέμαν έθεσε στον υπουργό Οικονομικών την απλή ερώτηση: "Γιατί επιμένετε στην παλιά συνταγή με την Ελλάδα, αφού δεν έφερε εδώ και επτά χρόνια αποτελέσματα";

Η απάντηση του Σόιμπλε ήρθε σαν από πολυβόλο: 

• Οι Έλληνες εξακολουθούν να ζουν πάνω από τις δυνατότητές τους. 
• Οι Έλληνες παίρνουν μεγαλύτερες συντάξεις από τον μέσο όρο της Ε.Ε. 
• Οι Έλληνες χρειάζονται συνεχή πίεση για να κάνουν τα μαθήματά τους. 
• Οι Έλληνες πληρώνουν χαμηλότερα επιτόκια για το χρέος τους ακόμη κι από αυτά που πληρώνει η Γερμανία. 

Άρα, οι Έλληνες δεν έχουν πρόβλημα χρέους, αλλά ανταγωνιστικότητας. Και θα το λύσουν εάν κάνουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.

Αλλιώς, η λύση θα ήταν υποτίμηση του νομίσματος. Κάτι που δεν γίνεται εντός ευρώ. Όπως εντός ευρώ δεν υπάρχει πιθανότητα κουρέματος του ελληνικού χρέους. 

Οπότε; 

Grexit, αλλά γι’ αυτό δεν αποφασίζουμε εμείς, αποφασίζει μόνο η Αθήνα. 

Και για να απαλύνει την - εύλογη - εντύπωση ότι σπρώχνει την Ελλάδα εκτός ευρώ, πρόσθεσε ότι δεν εκτιμά πως θα γίνει Grexit.

Όλα τα παραπάνω τα είπε με τρόπο ώστε να ακτινοβολεί τη σιγουριά ότι η όποια εξέλιξη στο ελληνικό ζήτημα δεν αποτελεί πια κίνδυνο για την υπόλοιπη Ευρωζώνη. Λες και ήθελε να αποκρούσει εκ των προτέρων τις επιθέσεις που θα δεχόταν - όπερ και εγένετο την επόμενη ημέρα - επειδή πυροδοτεί πάλι μια κλιμάκωση της ελληνικής κρίσης.

Ίσως ο στόχος του να είναι να παίξει προεκλογικά με τη φωτιά.

(από το Ξενυχτώντας με  τον Σόιμπλε της Κάκης Μπαλή)

Αν οι θεσμοί προκρίνουν την σκληρή γραμμή, τότε η ελληνική πλευρά δεν έχει παρά να επιλέξει την μετωπική.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Γιώργο Σαχίνη για το Ράδιο 98.4 της Κρήτης, ο ευρωβουλετής του Σύριζα Στέλιος Κούλογλου ανέφερε ότι είναι πλέον προφανές ότι ο Σόιμπλε, σε ρόλο οικονομικού δολοφόνου, θέλει να ρίξει την ελληνική κυβέρνηση, ποντάροντας στην άνοδο Μητσοτάκη και για αυτό το λόγο σαμποτάρει κάθε κίνηση συμβιβασμού, ώστε να κλείσει η αξιολόγηση.

Ο ίδιος υποστήριξε ότι με λογικές υποχωρήσεις από όλες τις πλευρές, η αξιολόγηση θα πρέπει να κλείσει άμεσα και να ανακοπούν τα σχέδια Σόιμπλε. Αν όμως οι θεσμοί προκρίνουν την σκληρή γραμμή, τότε η ελληνική πλευρά δεν έχει παρά να επιλέξει την μετωπική.

Η χώρα χρειάζεται να συζητήσει και τα εναλλακτικά σενάρια χωρίς ταμπού. Είναι αδιανόητο, είπε ο Στ. Κούλογλου, αν όχι με δική μας πρωτοβουλία, αλλά με ευθύνη των μικρών ηγεσιών της Ε.Ε. η Ευρωζώνη οδηγηθεί σε διάλυση, η χώρα να μην διαθέτει εναλλακτικά σχέδια.

Ο κ. Κούλογλου επισήμανε ότι το σχέδιο Σόιμπλε είναι προφανές. 

Θέλει να ρίξει την ελληνική κυβέρνηση, να φέρει το Μητσοτάκη και να χρησιμοποιήσει πιθανή κρίση και αναταραχή στην Ελλάδα, “για να μας πετάξει έξω από την Ευρωζώνη και να αναδιαμορφώσει την Ευρώπη στα μέτρα του – να εγκαθιδρύσει μια θεσμική γερμανική ηγεμονία”. 

Το γεγονός ότι ο Σουλτς και οι σοσιαλδημοκράτες περνούν μπροστά για πρώτη φορά είναι ένα καλό σημάδι. Αλλά ο Σόιμπλε είναι ένας οικονομικός δολοφόνος. Η γερμανική εφημερίδα Tageszeitung τον χαρακτήρισε σε πρωτοσέλιδό της δικτάτορα. Από αυτή την άποψη πριν καταρρεύσει μπορεί να κάνει κακό, όπως κάνουν οι δικτάτορες πριν πέσουν.

Ερωτηθείς εάν η αξιολόγηση φαίνεται να κλείνει δύσκολα και “πόσο μακριά μπορεί να πάει η βαλίτσα”, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε πως 

Στέλιος Κούλογλου για β΄ αξιολόγηση: "έχουμε να κάνουμε με μια μαφία, που όσο υποχωρείς τόσο περισσότερο ζητά"

"Έχουμε μπλέξει με οικονομικούς δολοφόνους"

Την ανησυχία του για περαιτέρω υποχωρήσεις στη διαπραγμάτευση, εκφράζει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Στέλιος Κούλογλου, σημειώνοντας όμως ότι υπάρχουν αρκετές φωνές υπέρ της Ελλάδας. Τονίζει ότι η Αριστερά δεν έχει νόημα να μένει στην εξουσία αν δεν μπορεί να κάνει αλλαγές υπέρ των ασθενέστερων. Τι λέει για το προσφυγικό, την υπαρξιακή κρίση της Ευρώπης και τον Τραμπ (Video)

του Μάνου Χωριανόπουλου /NEWS 247

"Έχουμε μπλέξει με οικονομικούς δολοφόνους", υποστηρίζει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Στέλιος Κούλογλου, μιλώντας στο NEWS 247. Ο κ. Κούλογλου απαντώντας σε ερώτηση για το αν η Ελλάδα υποχωρήσει ξανά στη διαπραγμάτευση, τόνισε ότι έχουμε να κάνουμε με μια "μαφία, που όσο υποχωρείς τόσο περισσότερο ζητά".

Ωστόσο πρόσθεσε ότι πλέον υπάρχουν φωνές, για να κλείσει η εκκρεμότητα, που παραμένει ανοιχτή λόγω του πείσματος του Σόιμπλε.

"Έχουμε συμμάχους και η εικόνα της χώρας έχει βελτιωθεί, αλλά θεωρώ ότι δυστυχώς θα πρέπει να γίνουν υποχωρήσεις. Ελπίζω να μην είναι οδυνηρές γιατί ο ελληνικός λαός έχει υποφέρει πολύ", είπε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στον τρόπο που είχε διαπραγματευθεί η κυβέρνηση τους πρώτους μήνες του 2015, ο κ. Κούλογλου χωρίς περιστροφές, έκανε λόγο για μια "αυταπάτη" και μια "κακή εκτίμηση" απέναντι σε έναν αποφασισμένο και πολύ ισχυρό αντίπαλο.

Ερωτηθείς για τα 2 χρόνια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και αν δικαιώθηκαν όσοι ήθελαν την Αριστερά στην εξουσία, ο κ. Κούλογλου απάντησε ότι η Αριστερά πρέπει να είναι στην εξουσία, αλλά για να είναι αποτελεσματική θα πρέπει να είναι προετοιμασμένη και να έχει ένα καλό σχέδιο δράσης.

"Η εξουσία δεν είναι περίπατος. Δεν πρέπει να υποτιμάς τους αντιπάλους σου. Θα πρέπει επίσης να υπάρχουν και διεθνείς προϋποθέσεις για να κάνει αυτά που πρέπει. Αν δεν μπορεί να κάνει ένα δύο αλλαγές δεν έχει νόημα να μένει στην εξουσία γιατί σε αντίθεση με τους αντιπάλους της, η Αριστερά δεν είναι κολλημένη με την εξουσία", είπε χαρακτηριστικά.

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρθηκε και στην υπαρξιακή κρίση της Ευρώπης, σημειώνοντας ότι η απουσία πολιτικής ενοποίησης, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στη λειτουργία της Ευρώπης και προσθέτει ότι οι χώρες του Βορρά ξέχασαν τις ευρωπαϊκές αξίες.

Μιλώντας για το προσφυγικό, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έκανε λόγο για απουσία αλληλεγγύης από την πλευρά της Ευρώπης, σημειώνοντας ότι υπάρχουν και καθυστερήσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει τις δικές της ευθύνες.

"Το Plan b είναι ότι στη χειρότερη περίπτωση, η Ελλάδα θα μετατραπεί σε αποθήκη προσφύγων, κάτι που προωθούσε η ομάδα του Βίζενγκραντ", είπε

Τέλος, αναφερόμενος στον Τραμπ, τον συνέκρινε με τον Μπερλουσκόνι, σημειώνοντας όμως ότι το κακό με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, είναι ότι είναι σαν τον Μπερλουσκόνι αλλά με... πυρηνικά.

Το βίντεο της συνέντευξης του κ. Στέλιου Κούλογλου στο NEWS 247:

πηγή news247

Άρθρο Τόμσεν: Μνημείο κυνισμού από τον επικεφαλής οικονομικό δολοφόνο του ΔΝΤ

"...ακόμη και με στόχο για πλεόνασμα στο 1,5%, θα χρειαστούν περικοπές συντάξεων και μείωση του αφορολόγητου..."

Όταν το δόγμα Τόμσεν συναντά το δόγμα Σόιμπλε…

της Νικόλ Λειβαδάρη

Ο δολοφόνος είθισται να επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Και ενίοτε ζητά και τα ρέστα μαζί με… ολίγη από ηθική δικαίωση.

Εν προκειμένω, και η επιστροφή και τα… ρέστα ανήκουν στον Πολ Τόμσεν, τον αρχιτέκτονα δύο – ομολογημένα – αποτυχημένων Μνημονίων, τον θεμελιωτή του λανθασμένου πολλαπλασιαστή που οδήγησε την Ελλάδα στη βαθύτερη ύφεση της παγκόσμιας μεταπολεμικής ιστορίας και, εκ του αποτελέσματος, τον πιο πιστό σύμμαχο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην επταετή διαβρωτική λιτότητα της ευρωζώνης.

"Η Ελλάδα τα… βρήκε με τον Σόιμπλε"

Αυτή τη φορά βεβαίως, το δόγμα Τόμσεν συναντά το δόγμα Σόιμπλε… εξ ανάγκης και με ελληνική ευθύνη. Διότι το ΔΝΤ – όπως διαβεβαιώνει στο άρθρο του στο blog του Ταμείου ο Πολ Τόμσεν – ουδέποτε θέλησε, ούτε θέλει πρόσθετα μέτρα λιτότητας, αντιθέτως ζητά ένα δημοσιονομικό μοντέλο για την Ελλάδα "πιο δίκαιο, και πιο φιλικό προς την ανάπτυξη". Όμως, η ελληνική κυβέρνηση… αγνόησε τις "συμβουλές του" και συμφώνησε με το Βερολίνο στα θηριώδη πλεονάσματα του 3,5%.

Ως εκ τούτου, το ΔΝΤ δεν μπορεί παρά με λύπη του να κάνει τίποτε άλλο, πέραν του να ζητήσει (ξανά) περικοπές στις συντάξεις, ριζική αναδιάρθρωση στον Δημόσιο τομέα – απολύσεις;- και αύξηση των φορολογικών βαρών.

Ο ανέντιμος συμβιβασμός

Το άρθρο Τόμσεν επιχειρεί να απαντήσει στις επικρίσεις Τσίπρα-Τσακαλώτου περί της υποκρισίας του ΔΝΤ και στο μήνυμά τους ότι το Ταμείο αντί να πιέσει τους ευρωπαίους να αποδεχθούν χαμηλότερα πλεονάσματα, ζητά από την Ελλάδα νέα μέτρα λιτότητας.

Στην πράξη, αποτελεί – ένα ακόμη – μνημείο κυνισμού. Και, ουσιαστικά, δίνει και το στίγμα του ανέντιμου συμβιβασμού που επιχειρείται, εάν δεν έχει κλείσει ήδη, μεταξύ ΔΝΤ και Σόιμπλε στην πλάτη της Ελλάδας.

"Ηράκλειες προσπάθειες» για πλεόνασμα 3,5%"

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ παρ’ ότι δηλώνει αντίθετος στα πλεονάσματα του 3,5% (που «απαιτούν Ηράκλειες προσπάθειες» και «δεν μπορούν να διατηρηθούν»), δικαιολογεί πλήρως τη "διστακτικότητα των κρατών-μελών" να αποδεχθούν μείωση της δοσολογίας της λιτότητας, ζητά εκ των προτέρων νομοθέτηση μέτρων για την εκπλήρωση του… ανέφικτου και μη διατηρήσιμου στόχου, και καταλήγει στην πάγια επιδίωξη του Ταμείου (και, μαζί, στον ορισμό του οικονομικού παραλόγου): Δηλώνει ότι, ακόμη και με στόχο για πλεόνασμα στο 1,5%, θα χρειαστούν περικοπές συντάξεων και μείωση του αφορολόγητου.

"Το ΔΝΤ… δεν θέλει λιτότητα"

Για την ιστορία – η οποία στο εγγύς μέλλον διαγράφεται άλλον δύσκολη για την Ελλάδα – τα βασικά σημεία του άρθρου Τόμσεν είναι τα εξής:

* Το ΔΝΤ δεν απαιτεί περισσότερη λιτότητα. Αντίθετα, όταν η Ελληνική Κυβέρνηση στο πλαίσιο του προγράμματος του ΕΜΣ συμφώνησε με τους Ευρωπαίους εταίρους της να σπρώξει την Ελληνική οικονομία προς ένα πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα 3,5 τοις εκατό μέχρι το 2018, προειδοποιήσαμε ότι αυτό θα δημιουργούσε έναν βαθμό λιτότητας που θα εμπόδιζε την εδραίωση της εκκολαπτόμενης ανάκαμψης.

* Δεν πιστεύουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να φτάσει κοντά στη διατήρηση ακόμη και ενός ήπιου πρωτογενούς πλεονάσματος και στην επίτευξη του φιλόδοξου μακροπρόθεσμου αναπτυξιακού στόχου της χωρίς τη ριζική αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα.

* Αν και η Ελλάδα έχει αναλάβει μια τεράστια δημοσιονομική προσαρμογή, το έχει κάνει χωρίς να αντιμετωπίζει δύο σημαντικά προβλήματα –ένα καθεστώς φορολογίας εισοδήματος που εξαιρεί πάνω από τα μισά νοικοκυριά από οποιαδήποτε υποχρέωση (ο μέσος όρος στην υπόλοιπη Ευρωζώνη είναι 8 τοις εκατό), και ένα εξαιρετικά γενναιόδωρο συνταξιοδοτικό σύστημα που κοστίζει στον προϋπολογισμό σχεδόν 11 τοις εκατό του ΑΕΠ ετησίως (σε αντίθεση με τον μέσο όρο στην υπόλοιπη Ευρωζώνη που είναι 2¼ του ΑΕΠ).

* Ίσως, με Ηράκλεια προσπάθεια, η Ελλάδα θα μπορούσε βραχυπρόθεσμα να καταφέρει τις περικοπές δαπανών που χρειάζονται για να πετύχει ένα έλλειμμα 3,5 τοις εκατό του ΑΕΠ. Όμως, η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτό δεν μπορεί να διατηρηθεί.

* Η διστακτικότητα της κυβέρνησης να άρει τους περιορισμούς στις συλλογικές απολύσεις που είναι μια αναχρονιστική απαίτηση που απαιτεί προέγκριση και που δεν υπάρχει στις περισσότερες άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

* Ακόμη και ένα πλεόνασμα της τάξης του 1,5% του ΑΕΠ δεν συμβαδίζει με ισχυρή ανάπτυξη χωρίς να γίνουν μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό και στο συνταξιοδοτικό, ώστε να γίνει ο προϋπολογισμός πιο φιλικός προς την ανάπτυξη και πιο δίκαιος.

* Για λόγους αξιοπιστίας, είναι επίσης απαραίτητο να νομοθετηθούν εκ των προτέρων τα μέτρα που απαιτούνται για να σπρώξουν το πλεόνασμα πάνω από το 1,5% του ΑΕΠ για να μην υπάρξει καμία αμφιβολία για την πολιτική αποφασιστικότητα της Ελλάδας να ξεπεράσει την αντίσταση των κατεστημένων συμφερόντων που έχουν εμποδίσει την εφαρμογή του προγράμματος στο παρελθόν.

* Για να είμαστε πιο ευθείς, αν η Ελλάδα συμφωνεί με τους Ευρωπαίους εταίρους της για φιλόδοξους δημοσιονομικούς στόχους, μην κατακρίνετε το ΔΝΤ ότι αυτό επιμένει για λιτότητα όταν ζητάμε να δούμε τα μέτρα που απαιτούνται για να κάνουν τέτοιους στόχους αξιόπιστους.

πηγή tvxs

Ο Σόιμπλε θέλει το τέλος αυτής της νομισματικής Ένωσης

"Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία πρέπει να συνειδητοποιήσει
ότι η λιτότητα έχει σαν στόχο της την διάλυση της νομισματικής ένωσης
 και όχι την έστω συντηρητική ανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της!"
λέει ο δημοσιογράφος της αυστριακής τηλεόρασης Λάκης Ιορδανόπουλος

του Λάκη Ιορδανόπουλου*

Ο αντιευρωπαϊστής Σόιμπλε με το λόμπι που τον περιστοιχίζει αφού πέτυχαν τον καθαρά εθνικό τους στόχο για την επανένωση της Γερμανίας θέλουν τώρα να επιστρέψουν και στο σκληρό τους μάρκο, που αναγκάστηκαν τότε να εγκαταλείψουν με αντάλλαγμα την άδεια επανένωσης που τους έδωσε η Δύση. Θα βάζει συνεχώς υπερβολικούς και άφταστους οικονομικά στόχους μέχρι να ζητήσουμε εμείς, οι Ιταλοί και οι άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου να φύγουμε από μόνοι μας !

Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η λιτότητα έχει σαν στόχο της την διάλυση της νομισματικής ένωσης και όχι την έστω συντηρητική ανάκτηση της ανταγωνιστικότητάς της! Οι μάσκες πέφτουν σιγά σιγά: Ο Σόιμπλε θέλει το τέλος αυτής της Ευρώπης και επιστροφή της χώρας του στο σκληρό μάρκο με μερικές χώρες δορυφόρους μόνο !

Η άνοδος του λαϊκισμού είναι σύμπτωμα και σύμμαχος της διαλυτικής "πολιτικής" του ! Γιαυτό κάνει ότι μπορεί για να ....μην σταματήσει αυτήν την εξέλιξη ! 

Είμαι σίγουρος ότι ο αντιευρωπαϊστής γερμανός υπουργός οικονομικών θέλει η Ελλάδα να εξωθηθεί από το ενιαίο νόμισμα για να τρομάξει τους Γάλλους και να τους αναγκάσει να αποδεχτούν το μοντέλο του για σκληρό ευρώ, ή να φύγουν και αυτοί ! ( Με την Λεπέν !)

Ας πάμε όμως στα χρόνια που γεννήθηκε η ιδέα για κοινό νόμισμα για να καταλάβουμε ποια ήταν τότε τα κίνητρα αυτής της ιδέας: 

Σε έναν αποκαλυπτικό διάλογο του με τη Θάτσερ, ο Μιτεράν εξέθεσε τον τρόπο με τον οποίο πίστευε ότι θα έπρεπε Βρετανία και Γαλλία να κινηθούν: ‘Εφόσον κανένας από τους δύο (Βρετανία – Γαλλία) δεν πρόκειται να ξεκινήσει πόλεμο εναντίον της Γερμανίας’ η λύση στον περιορισμό της δύναμης της θα μπορούσε να δοθεί μέσα από την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και συγκεκριμένα μέσα από ένα κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. “Αυτή είναι μία πιθανή λύση στο Γερμανικό Ερώτημα”.

Για να προλάβει τις εξελίξεις ο Μιτεράν πρότεινε στο Γερμανό Καγκελάριο μία μυστική συμφωνία: η Γαλλία θα στήριζε την προοπτική της επανένωσης και σε αντάλλαγμα η Γερμανία θα προχωρούσε στην εγκατάλειψη του μάρκου και στην υιοθέτηση ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος με τη δέσμευση για τη δημιουργία μίας Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. “Η μόνη ελπίδα της Γερμανίας για επανένωση είναι να δεσμευτεί σε μία ισχυρή Ένωση” είπε ο Μιτεράν στον Κολ, απειλώντας ότι θα ασκούσε βέτο σε μία απόφαση επανένωσης.

Μετά την αλλαγή στάσης και απ’ τη Γαλλία, η Θάτσερ θεώρησε πως εφόσον δε μπορούσε να αποτρέψει το αναπόφευκτο, μία πιθανή λύση στο πρόβλημα θα ήταν η ‘διαπλάτυνση’ της Ευρώπης, με την είσοδο όσο το δυνατόν περισσότερων κρατών για να γίνει ‘κάτι πολύ πιο χαλαρό’ ώστε η υπεροχή της Γερμανίας να εξισορροπηθεί.

Αυτός ήταν ο λόγος που άλλαξε την πολιτική της ως προς την ένταξη πολλών χωρών στην ΕΕ και άνοιξε το θέμα της εισόδου κρατών όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ισπανία (οι 4 φτωχές χώρες, όπως αναφέρονται σε διάφορες εκθέσεις της εποχής) αλλά και κρατών του πρώην ανατολικού μπλοκ, βλέποντας στο μέλλον ακόμη μεγαλύτερη "διαπλάτυνση", με χώρες αντίβαρα στην Γερμανία.

Ο Μιτεράν υποχώρησε τόσο ώστε να δεχτεί μία ταυτόχρονη εμβάθυνση και διαπλάτυνση της ΕΕ και άσκησε πιέσεις στη Γερμανία ώστε να αποδεχτεί όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη στο ευρώ. Το μήνυμα αυτό της προοπτικής ένταξης τους στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα κοινοποιήθηκε για πρώτη φορά στις "φτωχές χώρες" το 1989, την ώρα που γινόταν οι μυστικές διαπραγματεύσεις της Γαλλίας με τη Γερμανία και τη Βρετανία.

Ο Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας έστειλε το 1989 στην Ελλάδα το Υπόμνημα Ballandour θέτοντας το αίτημα της πλήρους νομισματικής Ένωσης και η Ελλάδα με επιστολή του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας Π. Ρουμελιώτη, απάντησε θετικά.

Συμπερασματικά, το ευρώ ξεκίνησε ως ένα πρότζεκτ με κύριο στόχο τον περιορισμό της δύναμης της Γερμανίας μέσα από από ένα κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα και χρειάστηκαν χρόνια επίπονων και μυστικών διαβουλεύσεων προκειμένου να δημιουργηθεί. Μία ενδεχόμενη διάσπαση του δε θα ήταν, απλώς, ένα νομισματικό ατύχημα αλλά ένα ιστορικό γεγονός...

*Ο Λάκης Ιορδανόπουλος είναι δημοσιογράφος της αυστριακής δημόσιας τηλεόρασης και μουσικός που ζει στην Βιένη

Μπλέξαμε με μαφιόζους... (@ ΔΝΤ, Σόιμπλε)

Οι εγκέφαλοι...

...και οι εκτελεστές

 της Κατερίνας Πάντα*

Το σενάριο Τόμσεν υλοποιείται βήμα βήμα, ωθώντας την κυβέρνηση σε αδιέξοδο αναλώνοντας τα αποθέματα, τους ευρωπαίους να παίζουν τον παπά, το ΔΝΤ να προβάλλει ανέφικτες και αντισυνταγματικές απαιτήσεις οδηγώντας σε μια αμφισβητούμενη λύση οικουμενικής που κανείς δεν γνωρίζει κατά πόσον μπορεί να επιτευχθεί.

Ο πρωθυπουργός αιτείται ευρωπαϊκή σύγκλιση κορυφής με ένα μόνο αίτημα: 

Να τηρηθεί η συμφωνία του περυσινού Ιουλίου, η οποία περιλάμβανε συγκεκριμένες δεσμεύσεις και υποχρεώσεις για κάθε πλευρά - και δεν περιείχε πρόβλεψη ή ρήτρα για τα «προληπτικά» μέτρα που απαιτεί τώρα το ΔΝΤ. 

Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η ζημιά έχει ήδη γίνει.

Η αποσταθεροποίηση και η αβεβαιότητα είναι ήδη διάχυτες και οσονούπω θα τις αισθανθούμε και στην τσέπη μας περισσότερο.

Τα χρήματα της πρώτης δόσης, έπρεπε να εκταμιευθούν από τον προηγούμενο Νοέμβριο και τώρα να αποταμιεύεται η δεύτερη.

Όταν όμως διαπίστωσαν ότι η αρχική συμφωνία των 5,4 δις εκτελέσθηκε ήδη σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα κατά τα 3 δις περίπου με τα υπόλοιπα μέχρι το 2018 όπως ήταν προγραμματισμένη, άρχισαν οι νέες απαιτήσεις από το πουθενά.

Λες και ο αυτόματος μηχανισμός των επιπλέον μέτρων όπως ήδη ισχύει πανευρωπαϊκά και μνημονιακά δεν τους κάλυπτε και ζητούν αντισυνταγματικά επιπλέον μέτρα υπό αίρεσιν, για να εκθέσουν την κυβέρνηση.

Όπως πχ...Για το 2010 προβλέπονταν μέτρα ύψους 9% του ΑΕΠ ή 20 δισ. ευρώ.
Για το 2011 προβλέπονταν μέτρα ύψους 4% του ΑΕΠ ή 10 δισ. ευρώ.
Για το 2012 προβλέπονταν μέτρα ύψους 2% του ΑΕΠ ή 5 δισ. ευρώ. Τελικά στο δεύτερο αναθεωρημένο μνημόνιο, επιβλήθηκαν επιπλέον νέα μέτρα ύψους 8,4 δισ. ευρώ.
Για το 2013 προβλέπονταν μέτρα ύψους 2% του ΑΕΠ ή 4,8 δισ. ευρώ. Τελικά, το πακέτο διευρύνθηκε σε 9,4 δισ. ευρώ.
Για το 2014, το αρχικό μνημόνιο δεν προέβλεπε μέτρα, επειδή εκτιμούσε πως η ελληνική οικονομία θα είχε επανέλθει στην ανάπτυξη, θα δανειζόταν από τις αγορές και το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος θα είχαν υποχωρήσει σημαντικά.Όμως επιβλήθηκαν νέα μέτρα, ύψους 4,2 δισ. ευρώ, για το 2014, αλλά η τρόικα εκτίμησε πως δεν επαρκούσαν και ζήτησε επιπλέον 2,5 δισ. ευρώ μέτρα για το 2015.

Και μη μου πει κανείς ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε μεθοδευμένα από ΔΝΤ και Σόιμπλε, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, προκειμένου να ανατρέψουν την περσινή συμφωνία που κάποιοι εντεταλμένοι, χαρακτήριζαν δήθεν χειρότερη.

Μπλέξαμε με μαφιόζους που δυστυχώς χρειάζονται την ίδια αντιμετώπιση.
Με νόμιμους τρόπους ΔΕΝ μπορεί να τους αντιμετωπίσει κανείς.


πηγή σχόλιο στο fb