Το χρέος της γενιάς της Μεταπολίτευσης

του Βασίλη Παππά

Γενιά της Μεταπολίτευσης:

Αυτή που θέλησε με τον δικό της τρόπο να αλλάξει τον κόσμο.

Αυτή που διαδήλωνε με σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», με τις νωπές μνήμες της  χούντας των συνταγματαρχών.

Αυτή που 20 Ιουλίου έκλινε το γόνυ στους νεκρούς και αγνοούμενους της Κυπριακής  τραγωδίας  όχι αφρόνων , αλλά πρακτόρων του αμερικανικού Πενταγώνου.

Αυτή που διαδήλωνε στο σκοπευτήριο της Καισαριανής  εν μέσω αυρών και δακρυγόνων που έστελνε ο Καραμανλής.

Αυτή η γενιά που στα αμφιθέατρα προσπαθούσε να βρει αν η πορεία μετάβασης προς τον σοσιαλισμό θα γίνει με τη θεωρία των σταδίων ή της μετωπικής κατάληψης  των θερινών ανακτόρων. 

Αυτή η γενιά του Ευρωκομουνισμού και των σφοδρών αντιπυρηνικών διαδηλώσεων στην Ευρώπη. 

Αυτή η γενιά που προσπαθούμε να αποκωδικοποιήσει  την Μετά-Μάο εποχή , και το πόσο «αριστερός» ήταν ο Βιντέλα στην Αργεντινή.

Αυτή η γενιά της ετεροχρονισμένης αμφισβήτησης και των αγώνων του φεμινιστικού κινήματος.

Αυτή η γενιά που την περίοδο αποκατάστασης της δημοκρατίας είχε τους δικούς της νεκρούς. Για τους αμνήμονες : Ισιδωρόπουλος  - 1976 (Κ.Ο. Μαχητής), Τσιρώνης – 1978, «αυτοκτόνησε», Βασιλακοπούλου – 1980 (ΚΝΕ), Κουμής,  Κανελοπούλου – Πολυτεχνείο 1980, Καλτεζάς  - 1990, Κάπα Μαρούσης (Ρεπάνης, Κοντόπουλος, Νεμετζίδης, άγνωστος) – 1991.  Και για να προλάβουμε τους καλοθελητές ναι ας βάλουμε στο «ζύγι» και τους νεκρούς της 17 Νοέμβρη. 

Αυτή η γενιά πριν εξαιρέσεων χαμαιλεόντων, οσφυοκαμπτών που την μεταπήδηση από κόμμα σε κόμμα δεν την επέλεξαν ως απλοί στρατιώτες, αλλά ως στελέχη και υπουργοί, είναι η γενιά του σύγχρονου παραγωγικού ιστού της χώρας. Αξιοπρεπείς εκπαιδευτικοί, γιατροί με εξοντωτικά ωράρια στην εποχή του covid19, ελεύθεροι επαγγελματίες που ασφυκτιούν χωρίς «πέτσινα» δάνεια, αγρότες που δεν ξεπούλησαν τη γη τους με τις επιδοτήσεις (θυμάστε τον αγρότη Χατζηγάκη  στο τρακτέρ), εργαζόμενοι στην χειμάζουσα τουριστική βιομηχανία της χώρας, άνθρωποι του μόχθου και της βιοπάλης με οικογένεια και παιδιά με αβέβαιο μέλλον. 

Τα παιδιά τους λοιπόν, αυτής της γενιάς της Μεταπολίτευσης, με μέλλον άδηλο , με όνειρα που συνθλίβονται από τα νεοφιλελεύθερα κυνικά προτάγματα, από τον αμοραλισμό της νεοδημοκρατικής εξουσίας και των φασιστοειδών συνοδοιπόρων της , προσπαθούν να βρούν  διέξοδα. Και πέφτουν πάνω στα γκλοπς  των Ματ που με περισσή ευκολία τα ανεβοκατεβάζουν πάνω στα κεφάλια και τις πλάτες  διαδηλωτών! Πέφτουν πάνω στην κατευθυνόμενη χορηγία εκατομμυρίων  ευρώ στους «κολλητούς» των ΜΜΕ!  Πέφτουν πάνω σε Τσουκάτους και Μαντέληδες με βαλίτσες του ενός εκατομμυρίου και νεοδημοκράτες με βαλίτσες δύο και τριών εκατομμυρίων ευρώ! Πέφτουν πάνω σε αρίστους με πέτσινα ή ανύπαρκτα μεταπτυχιακά! Πέφτουν πάνω σε εισαγγελείς που πλημυρίζουν τα υπόγειά τους και «χάνονται» δικογραφίες χωρίς να γνωρίζουν τις μίζες του συζύγου (Novartis), εκτός και αν είναι κατά συνθήκην σύζυγοι! Πέφτουν επάνω σε ένα παγκόσμιο σκάνδαλο (Novartis) , το οποίο ειδικά στη χώρα της φαιδράς  πορτοκαλέας είναι σκευωρία στην οποία με τους εισαγγελείς γίνεται του «κουτρούλη ο γάμος»!  Πέφτουν πάνω σε υπουργό Δημόσιας Τάξης που μπροστά του ο Μπάλκος ήταν κολεγιόπαις! με τα πορίσματα προ-έτοιμα στο γραφείο του!  Πέφτουν πάνω σε ανακριτές που κολλούν μια νέα αρρώστια απόρροια  της ηρωίνης  την νοορονήτιδα από το πλοίο noor-one!  Πέφτουν πάνω σε εκείνο το όνειδος υπουργού που ισχυρίζεται ότι αν υπουργός «πηγαίνει» με πιτσιρίκες 17 ετών δεν τρέχει και τίποτα, αρκεί να μην είναι οι δικές του!

Φίλοι, αστοί, μικροαστοί της γενιάς της μεταπολίτευσης πενηντάρηδες και εξηντάρηδες οικογενειάρχες. Δεν μπορούμε ως γονείς να βλέπουμε τα παιδιά μας να κινδυνεύουν από την μπολσονάρια εκδοχή της δημοκρατίας. Δεν μπορούμε να βλέπουμε στην κοινωνία να σκηνοθετείται από τη Νέα Δημοκρατία το πραγματικό σίριαλ «La patrona»! Δεν μπορούμε να αγωνιούμε για τα παιδιά μας, πως θα μας έλθουν αν έλθουν μετά τις διαδηλώσεις. Εμείς πρέπει να ξανακατέβουμε στους δρόμους. Τα παιδιά μας έχουν να χάσουν πολλά. Εμείς σχεδόν τίποτα (μόνον τον καναπέ μας)! Και επειδή κάποιοι «φύλακες» της τάξης τολμούν και λένε ότι η δημοκρατία τους περιορίζει  στην εκτέλεση των «καθηκόντων»  τους, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους άλλα …

Ας υπενθυμίσουμε  ότι η βία της εξουσίας μπορεί να έχει και κοινοβουλευτικό μανδύα (βλ. μπανανίες λατινικής Αμερικής). Χρειάζεται λοιπόν πριν γίνουμε μπανανία, να υπενθυμίσουμε στους κρατούντες ότι:

Η ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος (άρθρο 120 παρ. 4) ορίζει: "Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία". 

Βασίλης Παππάς  - εκπαιδευτικός  - Καλαμπάκα Τρικάλων.

Το ΠαΣοΚ έβαλε τη χώρα σε μια "κοινωνική παγίδα" από την οποία θα είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγει

Η προδοσία 

των ιδεών 

του Γεράσιμου Μοσχονά*

Η πτώση της δικτατορίας το 1974 οδήγησε στη μεγάλη επανίδρυση της ελληνικής πολιτείας. Η δε μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία ήταν «βελούδινη», ένα πραγματικό «πολιτικό αριστοτέχνημα» (Βούλγαρης, 2008), κάτι που συχνά υποτιμάται. 

Μα έγινε από τα πάνω, αντιτείνουν πολλοί. 
Σωστά. Δεν επιλέγει όμως κανείς τους δρόμους της Ιστορίας, έστω και αν η εκ των άνω μετάβαση είχε συνέπειες. Οχι, όμως, μόνον αρνητικές. 
Σύμφωνα με συγκριτικά δεδομένα, «οι μεταβάσεις που πιο συχνά οδηγούν στην εγκαθίδρυση [σταθερής] πολιτικής δημοκρατίας είναι οι διευθυνόμενες από τα πάνω» (Τ. L. Karl, 1996). Στην Ελλάδα είχαμε θέσμιση μιας σταθερής δημοκρατίας, της καλύτερης δημοκρατίας που έζησε ποτέ η χώρα.
Αλλαγή από τα πάνω συνεπώς, αλλά όχι μόνον. 

Ας μην ξεχνάμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η μετάβαση στη δημοκρατία ήταν μια top-down διαδικασία που ξετυλίχθηκε πάνω στον καμβά της νέας αντιδικτατορικής συνείδησης και του ασφυκτικού (για τους χουντικούς) στρατηγικού πεδίου που είχε δημιουργήσει το Πολυτεχνείο. Οχι τυχαία, μετά την καθεστωτική αλλαγή, η έκρηξη συμμετοχής στα κόμματα, η δημιουργία κάθε είδους συλλόγων και ενώσεων, η εκδοτική πλημμυρίδα του 1974-76, η άνθηση θεατρικών ομίλων, το εργοστασιακό κίνημα λίγο αργότερα, το πάρτι της Αριστεράς στα πανεπιστήμια, όλα τα προηγούμενα, έδειξαν ότι η μεταπολίτευση είχε δύο πυλώνες: έναν κυρίαρχο «από τα πάνω», έναν «λαϊκό», από τα κάτω. 

Η μεταπολίτευση ήταν και τα δύο - έγινε και τα δύο.

Αλλαγή χωρίς πρόγραμμα

H υπόθεση της μεταπολίτευσης μετατράπηκε γρήγορα σε υπόθεση των προοδευτικών δυνάμεων, και ιδιαίτερα του ΠαΣοΚ. Τι ήθελε το επιβλητικό εκλογικό κύμα του 1981; 

Δεν γνωρίζουμε ακριβώς. 

Γνωρίζουμε όμως ότι ήθελε περισσότερη δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη, ισχυρή κρατική παρέμβαση στην οικονομία, αποκατάσταση των ηττημένων του εμφυλίου, αναίρεση των συνεπειών του εγκλήματος της Κύπρου, πιο ανεξάρτητη Ελλάδα, υπέρβαση των προδικτατορικών συντηρητικών πολιτισμικών προτύπων. 

Γνωρίζουμε, επίσης, ότι ένα σημαντικό αλλά μειοψηφικό τμήμα του ήταν φιλικό προς την ιδέα του σοσιαλισμού. Το αξιακό κέντρο βάρους της πρώιμης μεταπολίτευσης δεν ήταν εν τούτοις επαναστατικό (ούτε θα μπορούσε, λόγω της αλλαγής «από τα πάνω»), δεν ήταν όμως και μετριοπαθές - κεντροαριστερό (όπως ήταν στην Ισπανία της ίδιας περιόδου). 

Οι αξίες της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος ήταν κοντά σε αυτό που θα ονομάζαμε «αριστερή σοσιαλδημοκρατία». Το 1981 ήταν μια σοσιαλδημοκρατική στιγμή, με τη μακρο-ιστορική έννοια του όρου.
Αυτό περίπου ήταν το αξιακό πλαίσιο. 

Ωστόσο, ένα αξιακό πλαίσιο περιλαμβάνει οδηγητικές ιδέες, προσανατολισμούς, μια ατμόσφαιρα πολιτικών στόχων. Περιλαμβάνει αυτό που ο H. Kitschelft ονομάζει «μη δομημένη προγραμματική πολιτική». Η μεταπολίτευση δεν είχε πρόγραμμα ούτε μπορούσε να έχει. Η μετάβαση από την προγραμματικά μη δομημένη πολιτική στην προγραμματικά δομημένη είναι υπόθεση των κομμάτων. Στην πραγματικότητα, το αρχικό αξιακό πλαίσιο της μεταπολίτευσης καθιστούσε δυνατές διαφορετικές ιστορικές διαδρομές (ο λαϊκισμός ήταν μία από αυτές). Τα κόμματα όμως θα επέλεγαν την τελική διαδρομή. 

Αν, λοιπόν, το αρχικό αξιακό πλαίσιο εμπεριείχε πολλές ιστορικές δυνατότητες, δεν εμπεριείχε «ειδικές» απόψεις για τη φορολογική διοίκηση, ούτε για τη διαμόρφωση πράσινων και μπλε πελατειακών δικτύων, ούτε για τη σύσταση κρατικοδίαιτων επιχειρηματικών συμπλεγμάτων, ούτε για μισθούς 3.500 ευρώ σε δήθεν στελέχη του Δημοσίου, ούτε για επιδόματα πείνας στους ανέργους. 

Οι άνθρωποι που συναντήθηκαν στο μεγάλο εκλογικό κύμα που έφερε το ΠαΣοΚ στην εξουσία είχαν ως στόχο την απασχόλησή τους στο Δημόσιο, σκόπευαν να μην πληρώνουν φόρους, να κτίζουν αυθαίρετα, να καταχρώνται αγροτικές επιδοτήσεις, να παίρνουν εφάπαξ χωρίς ανταποδοτικές εισφορές; Κάποιοι ναι, αναμφίβολα. Δεν προκύπτει όμως από πουθενά κάτι τέτοιο για την πλειοψηφία.

Το ΠαΣοΚ και η εξουσία

Όλα αυτά, εν τούτοις, συνέβησαν. Εδώ εντοπίζεται η μεγάλη ευθύνη των κομμάτων. Όπως συνέβησαν και κάποια θετικά που δεν θα ήταν ορθό να υποτιμηθούν μέσα στη ...

Ελευθερία, φιλελευθερισμός και το δίλημμα των εκλογών

 Ο Λεονάρντο ντι Κάπριο στον «Λύκο της Γουόλ Στριτ»

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Μέσα στην σύγχυση των ημερών είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για έννοιες καταπατημένες και λεηλατημένες. Και μπροστά στις εκλογές ακόμη δυσκολότερο.

Τι σημαίνει πια φιλελευθερισμός δύσκολο να πει κανείς. Ταυτίζεται με ένα ευρύ φάσμα πολιτικών από ακροδεξιές αυταρχικές νεοσυντηρητικές πολιτικές (που κυκλοφορούν με το προσωνύμιο "νεοφιλελευθερισμός"), κεντρώες μετριοπαθείς έως κεϋνσιανές οικονομικές προσεγγίσεις, αριστερές left liberal απόψεις έως αναρχοφιλελεύθερες ή οικοφιλελεύθερες εκδοχές. Μπορεί κανείς να αντιτείνει ότι ο φιλελευθερισμός είναι ένα πράγμα και όλα τα παραπάνω είναι αλλοιώσεις - αλλά αυτή η άποψη μοιάζει με εκείνη που υπερασπίζεται έναν ορθόδοξο μοναδικό μαρξισμό στην αριστερά: όποιον θεωρητικό και να επικαλεστεί που "τα έχει ξακαθαρίσει αυτά", δεν απέχει πολύ από έναν νέο δογματισμό.
Ποιο λοιπόν είναι το νόημα της διάκρισης του φιλελευθερισμού από αυτό που καταλαβαίνει ο καθένας και η καθεμιά μας; Από την ελευθερία;
Ίσως η ανάγκη των ανθρώπων να ανακαλύπτουν παρατάξεις εκεί που δεν υπάρχουν και να αυτοπροσδιορίζονται βάσει του αντιπάλου και όχι της δικής τους ταυτότητας που παραμένει συχνά αναιμική και απροσδιόριστη. Ακόμη συχνότερα όλη αυτή η φασαρία γίνεται για να τραβήξει κανείς προσοχή και οπαδούς - μια ακόμη ανθρώπινη αλλά και συστημική ανάγκη της επίπλαστης δημοκρατίας μας.

Η ελευθερία γνώμης, άποψης, αυτοπροσδιορισμού, η ελευθερία κινήσεων, εργασιακής απασχόλησης, επιχειρηματικών πρωτοβουλιών, η ελευθερία συνεταιρισμού, συλλογικής πρωτοβουλίας, ανάπτυξης νέων ιδεών και εφαρμογών σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής αλλά και ειρηνικής διεκδίκησης δικαιωμάτων - εφόσον δεν θίγουν την ελευθερία και τα δικαιώματα των άλλων - είναι η ουσία του φιλελευθερισμού. Σε μια χώρα χωρίς Αριστερά, τις ΗΠΑ, θεωρείται αριστερός. Σε χώρες με παράδοση διαφωτισμού θεωρείται κεντρώος. Σε χώρες με έντονο κρατισμό θεωρείται δεξιός. Σε δικτατορίες θεωρείται αναρχισμός.

Απέναντι στην Δεξιά πολεμά το δικαίωμα κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης των οικονομικά ισχυρών και υπερασπίζεται τα ίσα δικαιώματα στην ζωή όλων. Απέναντι στην Αριστερά πολεμά τον συγκεντρωτισμό, υπερασπίζεται τα δικαιώματα των μειοψηφιών απέναντι στην "δικτατορία του προλεταριάτου", δηλαδή του κομματικού μηχανισμού και του κόμματος κράτους. Απέναντι στο Κέντρο πολεμά τον κοινοβουλευτικό αυταρχισμό και την κοινωνία των "τρίτων" και "τετάρτων". Μπορούμε να πούμε ότι περισσότερο ταυτίζεται με την οικολογία ή ότι η πράσινη προσέγγιση είναι μια σχετικά συμπαγής έκφραση του πολιτικού φιλελευθερισμού στην οικονομία και το περιβάλλον. Συμπεριλαμβάνει χαλαρές ομοσπονδιακές δομές σε συνδυασμό με τοπικοποίηση και όχι τοπικισμό, υπερεθνικές δομές με ανάδειξη της τοπικής κουλτούρας ως πλούτου και όχι ως διαφοράς, δικαιώματα ανθρώπων, ζώων και του ίδιου του πλανήτη σαν ζωντανού οργανισμού.

Τρίτος πόλος λοιπόν δεν μπορεί να δημιουργηθεί από μη-φιλελεύθερες, μη-πράσινες απόψεις: ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα βρίθει από τέτοιες. Τρίτος πόλος σημαίνει τρίτη εναλλακτική άποψη απέναντι στην δεξιά και την αριστερά, όχι μια απλή κεντροαριστερή ή κεντροδεξιά ανασύνθεση ή αλλαγή στο μείγμα. Αυτό αποδεικνύεται σε συνθήκες πόλωσης όπως την σημερινή, όπου οι μικροδιαφορές στο μείγμα χάνονται μπροστά στην σύγκρουση των πόλων εξουσίας: εξαχνώνονται και επαναφομοιώνονται στην ...

Μπορούν τα υπάρχοντα κόμματα να χρησιμοποιηθούν από τον Πολίτη και όχι να τον χρησιμοποιήσουν για άλλη μια φορά;

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Τα προεκλογικά κόλπα μαζί με την πόλωση είναι στο αποκορύφωμα: παίζεται ξανά το κράτος, παίζεται ξανά η εξουσία σε αυτές τις εκλογές. Είναι η μικρή εκείνη στιγμή που τα κόμματα έχουν ανάγκη τον Πολίτη - εξαρτώνται από αυτόν - γι αυτό και τον μπουκώνουν υποσχέσεις και απειλές για ένα ολόκληρο τρίμηνο τουλάχιστον πριν την δύσκολη στιγμή... Τις εκλογές.

Είναι αλήθεια ότι οι αναποφάσιστοι μοιάζουν πολλοί - και οι αποφασισμένοι. Οι τελευταίοι είναι και αόρατοι/ες. Αλλά μόνο αν κοιτάς από κοντά - αν δεις την γενική εικόνα είναι ορατοί: είναι εκείνοι που έχουν πρόβλημα με τις πολιτικές της δικομματικής και τα αποτελέσματα στην ζωή τους - και κυρίως όσοι όσες ζουν ένα αφόρητο άγχος για το αύριο, την οικογένειά τους, την επιχείρησή τους - για την δουλειά που δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά. Για την μικρή τους επιχείρηση που θα κλείσει αργά ή γρήγορα αφήνοντάς τους μόνο χρέη, αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά. Για το σπίτι τους που θα χάσουν αργά ή γρήγορα αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά.

Η σημερινή κυβέρνηση πήρε απλά την πλειοψηφία και μετά έκανε ότι ήθελε. Φόρτωσε με χρέη και προβλήματα τους πάντες και δεν έφερε πουθενά ελπίδα και καλυτέρευση, μόνο σύγχυση, πόνο, απόγνωση, φόβο για το αύριο και σοκ από το απόλυτο κενό - κενό πολιτικής, ιδεών, σχεδίου. Ούτε η τρόικα έχει σχέδιο: εφαρμόζει τυφλά κάθε γραμμή από το manual του υπερφιλελευθερισμού αφού πρώτα το περάσει από το φίλτρο του ντόπιου κρατισμού - αποτέλεσμα; Το μεταλλαγμένο τέρας που ζούμε καθημερινά. Ούτε μεταρρύθμιση, ούτε και συντήρηση του χθες - μόνο τυφλή απορρύθμιση των πάντων.

Παλιά, όταν υπήρχαν ακόμη οράματα και ιδεολογίες, τέτοια προβλήματα λυνόντουσαν με την επιλογή κάποιου κόμματος που συμπύκνωνε στις εξαγγελίες του την εκπλήρωση των αναγκών και των ονείρων του Πολίτη - κι αν διαψεύδονταν οι υποσχέσεις κάτι έφταιγε που έπρεπε να διορθωθεί: προέκυπταν ανανεωτικές πτέρυγες, ανασυγκροτήσεις, επανεκκινήσεις, αλλαγή ηγεσίας κλπ κλπ. Αυτή ήταν η δημοκρατία μας με τα καλά της και τα κακά της.
Σήμερα αυτά δεν υπάρχουν - η παγκοσμιοποίηση διέλυσε κάθε εθνική πολιτική, κάθε σχέση της πολιτικής επιλογής με την διαχείριση της εξουσίας - έτσι δεν υπάρχουν καν επαρκή κόμματα: Όλα εξαγγέλλουν πράγματα που δεν μπορούν να κάνουν - δεν έχουν την εξουσία ούτε τους πόρους πια. Αυτά ανήκουν στις διεθνείς αγορές, τα spreads, τα επιτόκια, τους επενδυτές και τους δανειστές. Κι από άποψη "οράματος", κανένα πια δεν είναι το κόμμα των ονείρων μας - ακόμη κι αν σε επίπεδο θέσεων κάποιο κόμμα είναι επαρκές, σίγουρα η νομενκλατούρα του και η πελατεία του έχουν το πρώτο λόγο - όχι ο Πολίτης. Και το πελατειακό του πλαίσιο δεν χωρά πολλούς πλέον.

Έχουν όμως και αυτά την χρησιμότητά τους. Μπορούν να γίνουν εργαλεία απόρριψης και υποχρεωτικής αλλαγής πορείας, αρνητικής ψήφου σε εμμονικούς ανορθολογισμούς, προειδοποίησης για μια καταστροφική για τις ζωές μας πολιτικής. Κι αυτό δεν απαιτεί πολλά πράγματα - ούτε οράματα, ούτε ιδεολογίες: μόνο πρακτικό πνεύμα.
Το ίδιο πνεύμα με το οποίο το κόμματα σχεδιάζουν την καθημερινή τους αποτελεσματικότητα, το ίδιο πνεύμα μπορεί να χρησιμοποιήσει και ο Πολίτης. Ξεπερνώντας την δραματοποιημένη εικόνα με την οποία περιγράφουν τα κόμματα τις μεταξύ τους συχνά ανύπαρκτες διαφορές - την δαιμονοποίηση που μεθοδικά οργανώνει το ένα για το άλλο - τις σκιαμαχίες δήθεν ιδεολογικών συγκρούσεων για να κάνουν τον Πολίτη συμμέτοχο στο παιχνίδι τους που στο τέλος έχει ως ανταμοιβή το κράτος και
την εξουσία για τους ημετέρους: όπως γράφει και ο Μιχάλης Πιτσιλίδης σε προηγούμενη ανάρτηση κανένα σύστημα δεν είναι 100% υπερφιλελεύθερο ή κρατικιστικό (πια) - για μείγματα μιλάμε.

Και το δικό μας είναι ένα άσχημο αφύσικο μείγμα κρατισμού και υπερφιλελευθερισμού - υπάρχουν πολύ καλύτερα και πολύ πιο λειτουργικά.

Το δικό μας μείγμα δεν λέει να κλείσει τον ιστορικό του κύκλο παρότι έχει χειρότερες επιδόσεις από την χρεοκοπημένη Αργεντινή, μεγαλύτερη φτώχεια από την διχασμένη Βενεζουέλα, λιγότερους ανεξάρτητους θεσμούς από την Τουρκία... Κάτι πρέπει να συμβεί ακόμη -που θα σταματήσει την ανακύκλωση του ίδιου κομματικού πελατειακού συστήματος, που θα βάλει τέλος στα ψεύτικα διλήμματα και τις αυταπάτες που θολώνουν την εικόνα του τι πρέπει να αλλάξει τελικά και επιτρέπουν στην παρασιτική ελίτ να συνεχίζει να απομυζά τον πλούτο αυτού του τόπου.
Να ολοκληρωθεί επιτέλους η μεταπολίτευση και να ανοίξει ο δρόμος για μια θεσμική δημοκρατία. Να ολοκληρωθεί η αστική επανάσταση σε αυτήν την χώρα για να ξεκινήσει η "παραγωγική ανασυγκρότηση" πριν είναι πολύ αργά.

Όλα αυτά σημαίνουν ένα μόνο πράγμα: όχι ψευτοδιλήμματα - κάτι πρέπει να αλλάξει και να αλλάξει τώρα. Και σε αυτό, τα υπάρχοντα κόμματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τον Πολίτη και όχι να τον χρησιμοποιήσουν για άλλη μια φορά. Και υπάρχουν πολλοί τρόποι γι αυτό.

Αντώνης Καντάς, η χοντρή που τραγούδησε το τέλος της Μεταπολίτευσης

(Αντώνης Κάντας: "Εχω πάρει τόσες μίζες που δεν τις θυμάμαι")

από την παραπολιτική

Το αμερικάνικο ρητό «It ain't over till the fat lady sings» έχει αποδοθεί και στα ελληνικά περίπου ως «τίποτα δεν έχει τελειώσει πριν τραγουδήσει η χοντρή» και νομίζω ότι αυτές τις μέρες εντοπίσαμε τη χοντρή που τραγούδησε το τέλος αυτού που, ίσως λίγο επιπόλαια, περιγράφεται ως «Μεταπολίτευση».

Κάποιος Αντώνης Καντάς εμφανίστηκε σχεδόν από το πουθενά, κυνικότερος των κυνικών, και μας αφηγήθηκε με κάθε λεπτομέρεια το τι ακριβώς συνέβαινε για δεκαετίες στο χώρο των εξοπλισμών και μάλιστα με διακομματική ανοχή. Το πάρτι δεν ήταν για λίγους, ήταν για σχεδόν όλους τους εμπλεκόμενους.

Δεν είναι το πρώτο σκάνδαλο που αποκαλύπτεται αλλά είναι η πρώτη φορά που οι πολίτες διαπιστώνουμε ότι η διαφθορά στα χρόνια της αφθονίας των δανεικών ήταν συνειδητή επιλογή κι όχι περιπτωσιολογική έκφανση ατομικά προβληματικής ηθικής συγκρότησης.

Πλέον, ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι ήταν απλά ο Άκης το πρόβλημα, αν και μεταξύ μας, λόγω και του σκανδάλου της Siemens, ποτέ δεν πείστηκα ότι αρκούσε ο Τσοχατζόπουλος για να εξηγηθεί το μεταπολιτευτικό φεστιβάλ της μίζας.

Κατά τη γνώμη μου, το μπάλακι πέφτει και πάλι στην πλευρά του Κώστα Σημίτη. Η σιωπή του είναι αυτή που στέλνει στην πυρά τα χλωρά μαζί με τα ξερά. Η Δικαιοσύνη έχει από καιρού αποδομήσει το μισό υπουργικό συμβούλιο του περίφημου Εκσυγχρονισμού και η κεφαλή εκείνου του τραπεζιού ποιεί τη νήσσαν.

Δεν νοείται διεφθαρμένη χώρα με διεφθαρμένη κυβέρνηση αλλά...έντιμο πρωθυπουργό. Ο λαλίστατος στις παρασκηνιακές διεργασίες για την Κεντροαριστερά Σημίτης οφείλει επιτέλους να πάρει θέση για όλα όσα συνέβησαν επί των ημερών του. Διαφορετικά, ο ιστορικός του μέλλοντος θα είναι εκείνος που θα απαντήσει μονοπωλιακά στο αν ήταν κι εκείνος φαύλος ή απλώς ελάχιστος για να διαχειριστεί τους φαύλους.

*οι "επεμβάσεις" και η λεζάντα στην φωτό είναι της ΑΣ

Η ωρίμανση του φόβου ως μοναδική έγνοια και μέσο πολιτικής όσων "πρόλαβαν"

-"Κόψτε το Δημόσιο για να σωθείτε"

-Προλαβαίνω γιατρέ;

Τι ζούμε αυτές τις μέρες; Την πλήρη παραδοχή/ομολογία από το πολιτικό σύστημα που μας κυβερνά της ανυπαρξίας πολιτικής ανάκαμψης. Μπροστά στις απαιτήσεις της τρόϊκας των δανειστών μας, "Κόψτε το Δημόσιο για να σωθείτε", γίνονται αποδεκτά μέτρα σαν την περικοπή κατά 50% του μισθού των κληρικών (το υπόλοιπο 50% θα καταβάλλει η εκκλησία πλέον...), που αποδεικνύουν μόνο ένα πράγμα: η κυβέρνηση είχε από την πρώτη στιγμή εναλλακτικές στην περικοπή του εισοδήματος χαμηλόμισθων και χαμηλοσυνταξιούχων αλλά δεν τις χρησιμοποίησε. Προτίμησε, για εσωτερικούς λόγους, να εφαρμόσει μια ακραία ταξική πολιτική άδικης κατανομής των βαρών. Και έρχεται σήμερα, κάτω από τις πιέσεις της τρόϊκας για εκταμίευση της επόμενης δόσης, να παραδεχτεί ότι υπάρχουν κραυγαλέες μισθολογικές ανισότητες μέσα στον δημόσιο τομέα, οργανισμοί παντελώς άχρηστοι, μόνιμες θέσεις εφευρημένες, μισθοδοσία των κληρικών ενώ δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, σκανδαλώδη επιδόματα σε φίλιους κλάδους, άχρηστες μιζοφόρες εξοπλιστικές δαπάνες, ΔΕΚΟ που δεν υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον κλπ κλπ

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, θα πουν μερικοί. Δεν νομίζω...

Μετά από έναν χρόνο παύσης μεταρρυθμίσεων και υποχωρήσεων στις συντεχνίες του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα, η κρίση από ευκαιρία έγινε μια βασανιστική αργή χρεοκοπία χωρίς κάποιον ορατό ορίζοντα ανακατεύθυνσης.