Ανοιχτές ή κλειστές επιχειρήσεις; (και η Αριστερά)

...την ζωή ποδήλατο ή ούτε ποδήλατο; 

του Αντώνη Καρακούση* 

Όσοι έχουν αίσθηση των συνθηκών που επικρατούν στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και γνωρίζουν πόσο υποχρηματοδοτούνται οι επιχειρήσεις και πόσο επιδρά η ύφεση στα έσοδά τους, μπορούν να αντιληφθούν τι σημαίνει να έχει κανείς δουλειά και μισθό στο παρόν οικονομικό περιβάλλον.
Όσοι δεν έχουν, απλώς μαξιμαλίζουν και μαζί αριστερίζουν. Γιατί τα δυό πάνε παρέα.
Έχει παρατηρηθεί τελευταία ότι ορισμένες συνδικαλιστικές ενώσεις και οργανώσεις αντιπαρατίθενται κατά τρόπο απόλυτα πολιτικό.Έχουν ξεπεράσει προ πολλού την έννοια της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης, έχουν εγκαταλείψει τον διαμεσολαβητικό τους ρόλο μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών και ενεργούν ως εμπροσθοφυλακές της υποτιθέμενης επερχόμενης εξέγερσης και επανάστασης. Δεν διστάζουν μάλιστα να υιοθετήσουν ακραίες διεκδικήσεις και να τις εκφράσουν με ακραία συνθήματα, του τύπου "να καεί" η τάδε επιχείρηση, "να κλείσει" η δείνα.Είναι φορές μάλιστα που δρουν κατά τρόπο απόλυτα επιθετικό, επιλέγοντας εξαντλητικές αντιδράσεις, τόσο για τους ίδιους τους εργαζόμενους, όσο και για τις χειμαζόμενες επιχειρήσεις. Προτιμούν τις επιχειρήσεις κλειστές και τους εργαζόμενους πένητες και δυστυχείς στους δρόμους παρά ενεργούς και μάχιμους σε ανοιχτούς χώρους δουλειάς, χωρίς τους οποίους δεν υπάρχουν ούτε συνδικάτα, ούτε κοινωνική διεργασία. Φαίνεται τελικά πως η επαγγελματική συνδικαλιστκή δράση φθείρει τα πρόσωπα, το νου θολώνει και τους ορίζοντες περιορίζει.
Κακά τα ψέματα, αυτή την εποχή οι εργαζόμενοι θέλουν τις επιχειρήσεις πάση θυσία ανοιχτές. Κι όποιος δεν το αντιλαμβάνεται ζει αλλού ή απλά είναι βολεμένος και τακτοποιημένος.

*από  ΤΟ ΒΗΜΑ

Σχόλιο ΑΣ: Το ζήτημα των ανοιχτών επιχειρήσεων έχει άμεση σχέση με το ζήτημα της νομοθετικής διατήρησης ή όχι, του κατώτατου υποχρεωτικού μισθού που προβλέπει η ΕΓΣΣΕ. Γιατί;

Γιατί για να μείνει ανοιχτή μια επιχείρηση μέσα στην κρίση, απαιτείται συμφωνία εργοδότη εργαζομένων για μείωση και των μισθών (όσο και άλλων δαπανών) εφόσον δεν μειώνεται το μη μισθολογικό κόστος (πχ ασφαλιστικές δαπάνες).

Ποιο είναι το εμπόδιο; Ο κατώτατος μισθός.
Όχι φυσικά γιατί είναι υψηλός... αλλά γιατί είναι υποχρεωτικός σε ύψος μηχανιστικά καθορισμένο ερήμην της συγκυρίας και καθορίζει αναλογικά το ύψος όλων των άλλων μισθών αλλά και των ασφαλιστικών εισφορών. Το γεγονός αυτό προκαλεί ακαμψία και κάνει πρακτικά ανεφάρμοστη την επιθυμία όσων εμπλέκονται στην επιχείρηση να προσαρμοστούν στις πραγματικές συνθήκες με ευελιξία και να κρατήσουν την επιχείρηση ανοικτή. 

Και δεν μιλάμε εδώ για τις μεγάλες επιχειρήσεις όπου το μισθολογικό κόστος δεν αποτελεί τον καθοριστικό παράγοντα αλλά για το σύνολο των μικρών έως οικογενειακών επιχειρήσεων που αποτελούν το 95% της ελληνικής επιχειρηματικότητας.