Το Ποτάμι και τα βαλτόνερα

"Η στάση της ηγεσίας του Ποταμιού είναι τόσο ακραία αντιφατική, 

ώστε 

κατορθώνει να διαπεράσει το ακρότατο όριο της αξιοπιστίας 

και 

να εγκατασταθεί στον χώρο του κραυγαλέου πολιτικού καιροσκοπισμού, 

εναγκαλιζόμενο ταυτόχρονα τον πλέον χονδροειδή παλαιοκομματισμό"

του Πέτρου Θ. Πιζάνια*

Το παλαιό, παραδοσιακό πολιτικό Κέντρο σχεδόν εξαφανίστηκε πριν από αρκετά χρόνια. Είχε απορροφηθεί από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, ενώ στη χώρα μας ενσωματώθηκε πλήρως στο ΠΑΣΟΚ.

Η προσπάθεια επανεπινόησης του Κέντρου ως μεσαίου χώρου και του σύστοιχου τρίτου δρόμου δεν ήταν κάτι άλλο από την απόπειρα επανορισμού της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ στα καθ’ ημάς, όταν η απορρόφησή τους στον νεοφιλελευθερισμό είχε συντελεστεί. Από όλη την Ευρώπη το νέο παράδειγμα αμφισβήτησης του νεοφιλελευθερισμού ξεκίνησε στην Ελλάδα με τον ΣΥΡΙΖΑ. 

Ως αποτέλεσμα, σήμερα το πολιτικό σύστημα της χώρας μας είναι το μόνο ευρωπαϊκό που συγκροτείται πρωτίστως από τα δύο ιστορικά μπλοκ, τη Δεξιά και την Αριστερά, τη Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τον τελευταίο χρόνο έγιναν πολλές προσπάθειες αναβίωσης του Κέντρου με νέους όρους, κυρίως από υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ και πρώην εκσυγχρονιστών του κ. Σημίτη.
Κινήσεις θνησιγενείς, νεκρές ήδη στο ξεκίνημα, κατέληξαν στην προσθήκη ενός ψευδώνυμου στο υπόλειμμα του ΠΑΣΟΚ. Με την κεντρώα λογική επιδίωξε να παίξει, επίσης, η πλειοψηφία της ΔΗΜ.ΑΡ., αλλά επρόκειτο για σπασμωδικές τακτικές που την οδήγησαν δυστυχώς στην πολιτική αφάνεια.

Και έτσι απέμεινε το Ποτάμι του Σ. Θεοδωράκη να διεκδικεί -όχι βέβαια να ανασυστήσει μεθοδικά το Κέντρο, επειδή αυτό απαιτεί ικανότητες-, όσο να ορθώσει ένα εκλογικό φράγμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Στόχος τυπικά κεντρώας λογικής, χωρίς τις στοιχειωδέστερες ιδεολογικές συντεταγμένες, ούτε καν ένα συνοπτικό πρόγραμμα. 

Αυτό το τυπικό χαρακτηριστικό είναι ορατό στο κόμμα του κ. Θεοδωράκη διά γυμνού οφθαλμού πρώτα από τη σύνθεσή του.

Ελεύθεροι σκοπευτές σε αναζήτηση δημόσιου ρόλου που απέτυχαν επανειλημμένα σε προηγούμενες απόπειρες· 

"Ταλιμπάν" του νεοφιλελευθερισμού· 

Βουλευτές της ΔΗΜ.ΑΡ. και πρώην ευρωβουλευτές άλλων κομμάτων που γεύτηκαν τα προνόμια της θέσης τόσο ώστε να μη θέλουν να τα χάσουν ή να τα ξαναποκτήσουν· 

Πολιτικά αφελείς τεχνοκράτες· 

Γενικοί γραμματείς υπουργείων που έχασαν τη θέση τους· 

Παράγοντες του "καλού κόσμου" για τον οποίο η Αριστερά κινεί ταξικά ανακλαστικά νεόπλουτων.

Επικεφαλής όλων αυτών ένας αρχηγός, που αντιγράφει από αντιγραφή τις επικοινωνιακές τεχνικές του Γ. Παπανδρέου, εκφωνεί ένα δημόσιο λόγο μάλλον κενό, και ηγείται μιας κίνησης η οποία συστήθηκε με τη φενάκη ως κύριο χαρακτηριστικό των εσωτερικών της διαδικασιών και τη δημαγωγία της απλότητας του λόγου για ιδιαιτέρως πολύπλοκα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα.

Στο Ποτάμι είτε είναι μεθοδικά συγκαλυπτικοί των στόχων τους είτε απλώς δεν έχουν, το ίδιο για τις ιδέες.

Όλοι μαζί, συνεπώς, αδυνατούν να διαμορφώσουν κάποιο πολιτικό άθροισμα και παραπέμπουν κυρίως σε άθυρμα ατομικών περιπτώσεων.
Μόνο ρητό δημόσιο κοινό σημείο αναφοράς μεταξύ τους είναι η αντίθεσή στον ΣΥΡΙΖΑ.

Έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με άτομα συνασπισμένα, των οποίων η πολιτική είναι αποτέλεσμα ενιαίου ετεροκαθορισμού. Και από αυτό το χαρακτηριστικό προκύπτει ο θεμελιώδης πολιτικός στόχος τους: όχι στην Αριστερά.

Ακολούθως, ψάχνουν να βρουν τι θα μπορούσαν να προτείνουν ώστε να νομιμοποιηθούν.

• Λένε ότι θα προασπίσουν τη θέση μας στην Ευρώπη όταν μόνο περιθωριακές δυνάμεις ζητούν την έξοδο·
• διατρανώνουν τη στήριξη των καταθέσεων όταν κανείς δεν τις απειλεί, ενώ
• λένε πως δεν θα δεχτούν τους κομματικούς στρατούς τη στιγμή που το Ποτάμι απαρτίζεται από ποικίλους κομματικούς κάθε προέλευσης.

Αραγε απλώς παραβιάζουν ανοιχτές θύρες, πολιορκούν ανύπαρκτα κάστρα, ή είναι ικανοί χειριστές ανομολόγητων στόχων, ή εντέλει αφελείς;

Για ποιο λόγο σε μια προεκλογική εκστρατεία κατά την οποία οι πάντες δεσμεύονται πολιτικά και εκδηλώνονται ιδεολογικά, είτε ευθαρσώς όπως η Αριστερά είτε με μισόλογα όπως το ζεύγος Σαμαρά–Βενιζέλου, στο Ποτάμι αποφεύγουν κάθε είδους δέσμευση;

Νομίζω ότι το Ποτάμι, ο αρχηγός και τα στελέχη του, δεν έχουν τόσο να κρύψουν δικές τους διαπλοκές. Το Ποτάμι απλώς πάσχει από την παλαιά ασθένεια κάθε κεντρώου πολιτικού φορέα: έχει έναν θεμελιώδη στόχο που πρέπει να αποκρύψει και ασημαντότητες να πει δημόσια.

Η συστηματική άρνηση δημόσιας πολιτικής δέσμευσης και η αποσιώπηση κάποιας έστω αόριστης ιδεολογικής αρχής από τον αρχηγό του Σ. Θεοδωράκη και τα στελέχη του, εμφανίζουν το κόμμα αυτό ως δήθεν να υπερβαίνει τις κοινωνικές ανισότητες, να ίσταται υπεράνω της τομής μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, να αγνοεί τον νεοφιλελευθερισμό και τη συνοδευτική πολιτική των μνημονίων, την κατάλυση της πολιτικής κυριαρχίας της χώρας -υπεράνω εν γένει.

Το Ποτάμι όντας πολιτικό κόμμα θέλει να εμφανίζεται ως απολιτικό, το οποίο ωστόσο είναι στην Ευρωβουλή, θέλει να εκλεγεί στην ελληνική Βουλή και ακόμη να ασκήσει εξουσία. 

Όμως αυτή η απολιτική επιλογή από ένα πολιτικό κόμμα θα απαιτούσε τουλάχιστον να παρουσιάσει επεξεργασμένες τεχνοκρατικές προτάσεις. Με αυτές, έστω, θα δήλωνε έμμεσα τους πολιτικούς του στόχους και την όποια ιδεολογία του.

Όμως ούτε αυτό δεν έχει κάνει. Το Ποτάμι εντέλει ένα τίποτε.

Η στάση της ηγεσίας του Ποταμιού είναι τόσο ακραία αντιφατική, ώστε κατορθώνει να διαπεράσει το ακρότατο όριο της αξιοπιστίας και να εγκατασταθεί στον χώρο του κραυγαλέου πολιτικού καιροσκοπισμού, εναγκαλιζόμενο ταυτόχρονα τον πλέον χονδροειδή παλαιοκομματισμό.

* Ομότιμος καθηγητής Ιστορίας, Τμήμα Ιστορίας - Ιόνιο Πανεπιστήμιο

* πηγή Εφημερίδα των Συντακτών
* η εικονογράφηση από τα jodi.graphics είναι της ΑΣ

Δημήτρης Κουρέτας: "Το Ποτάμι είναι ένα μόρφωμα που εξυπηρετεί το σύστημα"

από το larissanet.gr

Συνέντευξη στον Λευτέρη Παπαστεργίου

Υπήρξε υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Ποτάμι. Ο μοναδικός υποψήφιος από τη Λάρισα. Προσωπικός φίλος του Σταύρου Θεοδωράκη με χιλιόμετρα στην πλάτη, όσον αφορά τουλάχιστον τις πολιτικές μάχες, όλοι προεξοφλούσαν τη συμμετοχή του –και οι περισσότεροι την εκλογή του- με τα ψηφοδέλτια του Ποταμιού στις ερχόμενες εκλογές. Μέχρι; Μέχρι την στιγμή που με μια του επιστολή στο larissanet.gr δηλώνει την παραίτησή του από το κόμμα Θεοδωράκη, προχωρώντας παράλληλα σε απίστευτες κατηγορίες εναντίον του μέχρι πρότινος φίλου του. Είχαν προηγηθεί κατηγορίες εναντίον του από μέλη του Ποταμιού. 

Ο λόγος για τον Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας κ. Δημήτρη Κουρέτα, ο οποίος απαντάει σήμερα στη Larissanet για όλα όσα προηγήθησαν αλλά και για όσα έπονται:

"ΒΟΜΒΕΣ" ΚΟΥΡΕΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΤΑΥΡΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

Ενώ όλοι ήταν σίγουροι για την υποψηφιότητα σας με το Ποτάμι, και πολλοί μάλιστα προεξοφλούσαν και επιτυχία, εσείς ξαφνικά(;) δώσατε στη δημοσιότητα, μέσω του larissanet.gr μια επιστολή με την οποία ανακοινώνατε την αποχώρησή σας από το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη και μάλιστα με βαρύτατους πολιτικούς χαρακτηρισμούς. Τι ακριβώς συνέβη; Και γιατί αυτή τη χρονική στιγμή; Πολλοί λένε πως επειδή καταλάβατε ότι η υποψηφιότητά σας δεν «περπατούσε» επιλέξατε να κάνετε ζημιά λίγο πριν τις εθνικές εκλογές.

Να τα πάρουμε από την αρχή. Εδώ και 6 μήνες έδωσα μια συνέντευξη σε γνωστό ηλεκτρονικό site(Σ.Σ tvxs) όπου είχα τοποθετηθεί με  σαφήνεια στη συγκεκριμένη πολιτική θέση που θα έπρεπε να πάρει το Ποτάμι και όχι σε αυτά που διέβλεπα ότι θα έκανε στη συνέχεια. Άλλωστε το ίδιο έκανε και ο Γιώργος ο Γραμματικάκης πριν 3 μήνες με συνέντευξη του στην «Αυγή». Από τότε έκανα κριτική μέσα στα όργανα του κόμματος σε πολλαπλά επίπεδα. 

Το κυριότερο πρόβλημα ήταν η μη λειτουργία βασικών δομών όπως η Πανελλήνια επιτροπή. Όλα περνούσαν από τον Σταύρο και τη συντονιστική χωρίς να μαθαίνουμε τίποτα. Μαθαίναμε από τις εφημερίδες. 

Ένα άλλο θέμα πολύ σοβαρό κατά τη γνώμη μου αλλά και σύμφωνα με τη γνώμη όλων όσων παραιτήθηκαν μετά από μένα ( Π.Σαμαράς μέλος της Πανελλήνιας, συντονίστρια Ρεθύμνου, συντονιστής Πάτρας, Μέλη της επιτροπής διαλόγου που παραιτήθηκαν, κλπ) ήταν η λειτουργία αδιαφανών δομών που στην ουσία «φακέλωναν» όσους εξέφραζαν κριτική στον Θεοδωράκη. 

Αυτά τα άτομα λειτουργούν ακόμη ως διαδικτυακοί μεσολαβητές-«κατάσκοποι» μεταφοράς πληροφοριών , παρακολουθούσαν τις αναρτήσεις μας στο διαδίκτυο και όσοι εξέφραζαν κρίσεις στοχοποιούνταν ή περιθωριοποιούνταν. Το ίδιο συνέβαινε και σε επίπεδο Λάρισας με κάποια στελέχη του κόμματος.

Καταλαβαίνετε ότι η λειτουργία αυτή δεν συνάδει με τις αρχές της δημοκρατίας, της διαφάνειας και της ελευθερίας του λόγου. Έτσι είχα αποφασίσει εδώ και αρκετό καιρό ότι δεν επιθυμούσα την περαιτέρω εμπλοκή μου και θα έκρινα εγώ τον χρόνο αποχώρησης από το κόμμα. Άλλωστε τα παραπάνω από 10 μέλη και στελέχη που παραιτήθηκαν μετά από μένα δεν νομίζω ότι σκεφτόμασταν εκδικητικά. 

Αλλά, κοιτάξτε φέρω την ευθύνη διότι πίστεψα στο Ποτάμι και μαζί με μένα και πολλοί άλλοι άνθρωποι. Υπό αυτή την έννοια είχα χρέος να μιλήσω και δεν επρόκειτο να χαριστώ σε κανένα, όπως ποτέ δεν το έχω κάνει. Απόδειξη, ότι ποτέ δεν συζήτησα για υποψηφιότητα είναι το ότι δεν με πήρε κανείς τηλέφωνο όλη αυτή την περίοδο. Δεν ήμουν ούτε σε επιτροπές διαλόγου, ούτε τίποτα.

Όλα αυτά που μόλις μου καταγγέλλετε τα καταλάβατε τώρα; Λίγο πριν τις κάλπες; Πιο ήταν το καθοριστικό σημείο που σας οδήγησε στην έξοδο;

Το καθοριστικό ήταν οι οδηγίες της οργάνωσης που εστάλησαν τον Νοέμβριο και οι οποίες είδαν το φώς της δημοσιότητας πριν μια εβδομάδα. Επρόκειτο ουσιαστικά για μια οργάνωση τελείως αντιδημοκρατική με οδηγίες που παραπέμπουν σε άλλες εποχές. 

Είναι δυνατόν σήμερα στην εποχή μας να στήνεις κόμμα με πυρήνες σε κάθε πόλη, όπου ο αρχηγός τους ( πυρηνάρχης κατά τις οδηγίες) θα μαζεύει τα μέλη να πηγαίνουν βόλτα στο Αλκαζάρ, χωρίς να μιλάνε πολιτικά, με σκοπό να τους πουλάει κουπόνια, και αν κάποιο μέλος ενδιαφέρεται για πολιτική συζήτηση, να απομονώνεται. Αυτό δεν γινόταν ούτε στη Σοβιετική Ένωση  το 1950. 

Διαχώρισα τη θέση μου γιατί όλα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με το Ποτάμι που φτιάξαμε τον Φεβρουάριο. Για δείτε πόσοι από τους πρώτους 30 που πρωτοβγήκαμε τον Μάρτιο, υπάρχουν σήμερα. Που είναι η Βάσω Κιντή, ο Κώστας Αργυρός, ο Πατέστος που διεγράφη με  SMS, ο Χάρης ο Μαθιόπουλος και τόσοι άλλοι. Που είναι η Μαρία η Καρχιλάκη. Έμεινε 10 μέρες και έφυγε τρέχοντας.

Κάνατε μια πολιτική πρόβλεψη η οποία συζητήθηκε αρκετά. Είπατε λίγο πολύ πως ο Σταύρος Θεοδωράκης θέλει στο κόμμα του βουλευτές άφωνους για να μπορέσει να τους χρησιμοποιήσει με το σύστημα. Για πιο ακριβώς «σύστημα» μιλάτε;

Κοιτάξτε τι γίνεται πλέον σήμερα. Χωρίς να υπάρχει καμία απόφαση του ανώτατου οργάνου συγκεντρώνει  χώρους και άτομα από την ακραία νεοφιλελεύθερη Ξαφά της Δράσης μέχρι κάποιους Οικολόγους. Μα είμαστε σοβαροί; 

Πως να φτιάξουν πολιτικό πλάνο μαζί η Ξαφά (εκπρόσωπος του ΔΝΤ), ο Τατσόπουλος, ο Γραμματικάκης, ο Λυκούδης και ο Βαλλιανάτος; Μιλάμε για Οργουελικό σενάριο. Όταν δίνεις εκλογική στέγη σε εκλογικά ανύπαρκτους όπως οι μεταρρυθμιστές του κ. Λυκούδη, ή σε ότι απέμεινε από τη Δράση που ζήτημα είναι αν υπάρχει εκλογικά, τι δεν καταλαβαίνετε; Όταν ανασταίνεις ένα νεκρό αυτός θα είναι πάντα υποτακτικός. Δείτε πώς στήνονται τα ψηφοδέλτια σε όλη τη χώρα. 

Άρα θεωρώ και μέχρι τώρα επιβεβαιώνομαι ότι ο κύριος Θεοδωράκης είχε εξαρχής αυτό το σκοπό , δηλαδή να δημιουργήσει ένα μόρφωμα που για χάρη της κυβερνησιμότητας μπορεί να κάνει τα πάντα. Όταν αποκαλεί τον Σαμαρά ακροδεξιό στις 30 Δεκεμβρίου, και στις 31 λέει οτι το Ποτάμι θέλει να κυβερνήσει με όποιον βγει πρώτος, καταλαβαίνετε ότι μόνος σκοπός είναι η συμμετοχή στην κυβέρνηση, και αυτό δεν μπορούν να το δεχθούν άνθρωποι όπως εγώ. 

Το σύστημα που μιλάω είναι όλο αυτό το οποίο είναι υπεύθυνο για ότι έχει συμβεί και έχει διαλύσει τη χώρα μέχρι τώρα. Αυτό που θέλει μια χώρα έτσι όπως έχει γίνει.

Αυτή είναι μια «κατηγορία» η οποία ακολουθεί τον Θεοδωράκη από την αρχή της προσπάθειάς του. Μήπως είναι υπερβολικά όσα λέγονται και μάλιστα χωρίς καμία απόδειξη;

Νομίζω πως με την απάντηση που μόλις σας έδωσα εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τα όσα υποστηρίζω.

Ποια η πρόβλεψή σας για το αποτέλεσμα των εκλογών της 25 Ιανουαρίου;

Θα υπάρχει μεγάλη πόλωση. Η Ελλάδα, το 2010, ήταν σε πολύ καλύτερη οικονομική θέση – αφού η ανεργία ήταν ακόμη περιορισμένη, το ΑΕΠ ικανοποιητικό, η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων δεν είχε εξαντληθεί, η αξία των ακινήτων ήταν υπερδιπλάσια από τη σημερινή, το ιδιωτικό χρέος από τα μικρότερα στην Ευρώπη, οι μισθοί, οι συντάξεις και τα εισοδήματα σε πολύ υψηλότερα επίπεδα, το κοινωνικό κράτος λειτουργούσε, οι επιχειρήσεις δεν είχαν ακόμη χρεοκοπήσει, οι τράπεζες ήταν από τις υγιέστερες διεθνώς κοκ.

Η χώρα ήταν λοιπόν σε θέση να εξυπηρετεί το δημόσιο χρέος της, εάν τα επιτόκια ήταν σε λογικά επίπεδα, ακόμη και αν υποθέσουμε πως η απότομη αύξηση του, σε σχέση με το 2008 και το 2009 (λόγω της πτώσης του ΑΕΠ, καθώς επίσης της σκόπιμης διόγκωσης των ελλειμμάτων), ήταν φυσιολογική – δεν εξυπηρετούσε δηλαδή σκοπιμότητες. Εν τούτοις, η Ελλάδα ήταν η πρώτη αναπτυγμένη χώρα που οδηγήθηκε στο ΔΝΤ, για να διευκολυνθεί η είσοδος του στην Ευρωζώνη – ενώ η πολιτική που της επιβλήθηκε, επιδείνωσε κατά πολύ την οικονομία της. 

Εκτός αυτού, υποχρεώθηκε να υπογράψει στα τέλη του 2011 το εγκληματικό PSI το οποίο, μεταξύ πολλών άλλων δυσκολιών που της προκάλεσε, την εγκλώβισε στο ευρώ – αφού δεν επέτρεπε πλέον τη μετατροπή του εξωτερικού χρέους σε τυχόν εθνικό νόμισμα (έως τότε ήταν εφικτό, με μία απλή απόφαση της Βουλής). Θέλω να συμμετάσχω στην ανάδειξη αυτών των πολιτικών και στην καταδίκη τους. Τα κόμματα με αμφισημίες τύπου Ποτάμι ( όπως εκφράζονται σήμερα) θα στριμωχθούν πολύ.

Θα ήθελα, τέλος, και την πρόβλεψή σας για το νέο κόμμα του Γιώργου Παπανδρέου, δεδομένου, και διορθώστε με αν κάνω λάθος, πως διατηρείται μια σχέση με το περιβάλλον του πρώην Πρωθυπουργού.

Ειλικρινά δεν ξέρω πώς θα πάει. Πάντως έχει μεγάλη δεξαμενή ο χώρος των Παπανδρεϊκών. Θεωρώ πιθανόν να αφήσει εκτός βουλής ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι. 

Επειδή έχει ξαναγραφεί οτι διατηρώ μια σχέση με το περιβάλλον Παπανδρέου, εγώ βρισκόμουν στην Αμερική τέλη δεκαετίας ’80,όπου γνώρισα τον αδερφό του Ανδρέα με τον οποίο έχω μια φιλία καθώς και με τη μητέρα του, αλλά όπως έχω με χιλιάδες ανθρώπους. Αυτή είναι η σχέση. Αλλοίμονο να κάναμε σχέσεις με ανθρώπους που συμφωνούμε πολιτικά. Αν ήθελα να το εκμεταλλευτώ θα το είχα εκμεταλλευτεί όταν ο Παπανδρέου ήταν πανίσχυρος. Δεν είμαι όμως τέτοιος τύπος γι αυτό και δεν το έκανα.

ENTYΠΗ LARISSANET

Παραιτήσεις από το Ποτάμι για "αξιακό έλλειμμα" και οικογενειοκρατία

Όπως έχουμε ξαναγράψει εδώ και εδώ , η αρχηγική δομή του Ποταμιού δεν υποσχόταν τίποτα καλό για τους εθελοντές του κόμματος παρά μόνο νεποτισμό της ηγεσίας - γρήγορα αυτό έγινε το κύριο πρόβλημα των ανθρώπων που ήλπισαν στο Ποτάμι και κορυφώθηκε σαν πρόβλημα με τον τρόπο που γίνεται η διεύρυνση του κόμματος αυτού: φίλοι και συγγενείς του ΣΘ στις καίριες θέσεις, παλαιοκομματικοί και τυχοδιώκτες τύπου Λυκούδη, Ψαριανού και Τατσόπουλου προσχωρούν με "εντολή Θεοδωράκη" και εσωτερικές οδηγίες για διορισμένη διακυβέρνηση του κόμματος ως θρησκευτικής σέκτας διανέμονται στην ΠΕ. 

Ενδεικτική είναι η παραίτηση της Άλια Κάτσικα από τη θέση της Περιφερειακής Συντονίστριας Ρεθύμνου και μέλους της Πανελλήνιας Συντονιστικής Επιτροπής, πολύ πριν ενσκήψουν οι διευρυνσίες της τελευταίας εσοδείας ήδη από τις 2 Οκτώβρη 2014.

Όπως λέει η ίδια:

"Κι έγινε (η παραίτηση) ακριβώς γιατί οι διαδικασίες ή καταστρατηγούνταν ή δεν υπήρχαν ή εφαρμόζονταν επιλεκτικά για ημετέρους... 

Έγινε γιατί ο υπεύθυνος της Κρήτης κος Κυριάκος Καραγιώργης (συμμαθητής του κου Θεοδωράκη…), ο υπεύθυνος των εθελοντών πανελλαδικά κος Μιχάλης Θεοχάρης (ανιψιός του κου Θεοδωράκη και διορισμένος στη θέση του…) και η κα Αλεξία Φαντάκη (εξαδέλφη του κου Θεοδωράκη κι επίσης διορισμένη υπεύθυνη για την Κρήτη…) φρόντισαν με την ανοχή τους και την άρνησή τους να υποστηρίξουν την αλήθεια σε συγκεκριμένες (ανυπόστατες) καταγγελίες εναντίον μου - προτίμησαν να σιωπήσουν- η διοίκηση της περιοχής του Ρεθύμνου να περάσει σε πιο πειθήνια χέρια… 

Η διεύρυνση του Ποταμιού με τον τρόπο που γίνεται αυτή τη στιγμή, ήταν η φυσική εξέλιξη ενός κόμματος που μπαίνει από τόσο νωρίς σε συμβιβασμούς και συμμαχίες με τους όποιους τοπικούς «διαβόλους» που του τάζουν ψηφαλάκια, αδιαφορώντας για την ποιότητά τους και το ηθικό τους παράστημα…"

Η επιστολή παραίτησης:

της Άλια Κάτσικα, πρώην συντονίστριας Ρεθύμνου και μέλους της ΠΕ του Ποταμιού

Αγαπητέ Σταύρο,

Το παρόν αποτελεί  την  επίσημη παραίτησή μου από τη θέση της  Περιφερειακής Συντονίστριας Ρεθύμνου και μέλους της Πανελλήνιας Συντονιστικής Επιτροπής.
Οι λόγοι πολλοί και σημαντικοί , αλλά θα μπορούσαν να συνοψιστούν σε μία φράση «αξιακό έλλειμμα».  

Κι επειδή ως Περιφερειακή Συντονίστρια θα ερχόμουν σ’ επαφή με σημαντικούς ανθρώπους του Ρεθύμνου και θα τους καλούσα να μπουν στη Επιτροπή Διαλόγου στο Ρέθυμνο (με πολλούς απ’ αυτούς βέβαια είχα ήδη έρθει σ’ επαφή και είχαν συμφωνήσει να μπουν κι αναφέρομαι σε στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης, πανεπιστημιακούς καθηγητές, καινοτόμους επιχειρηματίες της περιοχής κλπ), δε μπορώ να το κάνω αυτό την ίδια στιγμή που διαπιστώνω το εν λόγω αξιακό έλλειμμα.

Κάτι τέτοιο θα μ’ εξέθετε ως άτομο και θα βρισκόμουν ν’ απολογούμαι γιατί «άλλα τους έδειξα κι άλλα τους έμπηξα», όταν πολύ γρήγορα θα τράκαραν και οι ίδιοι στις εν λόγω καταστάσεις.

Το να κρατήσω λοιπόν την αξιοπιστία του λόγου μου στην τοπική κοινωνία είναι για μένα απείρως πιο σημαντικό από οποιαδήποτε θεσούλα.

Η επισύναψη που περιλαμβάνεται στο mail, έχει όλες τις επικοινωνίες μου με τα στελέχη του Ποταμιού που είναι υπεύθυνα για το συντονισμό της Κρήτης, αλλά και τα μέλη του Ποταμιού στο Ρέθυμνο. Αν βρεις το χρόνο να τους ρίξεις μια ματιά, θα δεις ακριβώς για ποια πράγματα μιλάω.

Εδώ θα σου δώσω μόνο την κεντρική ιδέα, μιας και το κίνημα το ξεκίνησες παίρνοντας  μεγάλο προσωπικό ρίσκο και ευθύνη απέναντι στην Ελληνική κοινωνία. Για να έχω λοιπόν ήσυχη τη συνείδησή μου, ότι σ’ ενημέρωσα έγκαιρα και δε σε άφησα να τα βρεις όλα αυτά μπροστά σου όψιμα, σου απευθύνω αυτό το κείμενο, με την ελπίδα να συμβάλλω έστω και την ώρα που φεύγω, έστω κι ελάχιστα στη διάσωση του εγχειρήματος που ανέλαβες.

Πολλοί σχηματισμοί και κόμματα στην Ελλάδα έχουν κατά καιρούς  πει πολύ σωστά πράγματα για τον τρόπο λειτουργίας της χώρας και των δομών της. Όσο καλά όμως κι αν τα έλεγαν προεκλογικά, στην πράξη  έκαναν πράγματα άσχετα με ότι ευαγγελίζονταν.

Ιδιαίτερα σε ότι είχε να κάνει με τις τοπικές κοινωνίες, η εφαρμογή είχε να κάνει με προσωπικά συμφέροντα, κολλητούς, συγγενείς, συμμαθητές, κουμπάρους κλπ. Επίσης είχε να κάνει με την δήθεν τήρηση ισορροπιών με άτομα αμφιβόλου ποιότητας, αλλά μεγάλης αξίας σε ψήφους.

Κοινώς, προκειμένου οι τοπικοί κομματάρχες να διαιωνίσουν την ύπαρξή τους, έκαναν εκπτώσεις σε επίπεδο αξιών, ευνοώντας όχι τα κομμάτια της κοινωνίας που παρήγαγαν έργο και είχαν υψηλό βαθμό ακεραιότητας, αλλά τα φαύλα κομμάτια της που θεωρούσαν ότι με υπόγειους τρόπους θα τους κρατούσαν στη θέση τους.

Δε χρειάζεται να κοιτάξουμε πολύ μακριά για να διαπιστώσουμε την αλήθεια ή την έκταση αυτού του φαινομένου.   Ο τρόπος φορολόγησης  και  συλλογής  των οφειλών  από το ελληνικό δημόσιο, το αποδεικνύει περίτρανα. Οι αδύναμοι φορολογούνται σε εξοντωτικό βαθμό και δεν ξεφεύγει από το σύστημα ούτε ευρώ, όταν πρόκειται για είσπραξη – με έως και βίαιους, απάνθρωπους τρόπους πολύ συχνά – ενώ την ίδια στιγμή μεγαλο-οφειλέτες δεν πληρώνουν ούτε ευρώ και κανείς δεν τους αγγίζει.

Ένας πολιτικός φορέας που έρχεται εκ νέου να δηλώσει ότι θα κρατήσει  διαφορετική στάση σε τέτοια ζητήματα όταν βρεθεί στην εξουσία, χρειάζεται ένα πολύ βασικό δομικό υλικό’ ανθρώπους υψηλών αξιών, έτοιμους να ακολουθήσουν μια οδό που στην αρχή δε θα είναι εύκολη, αλλά σε βάθος χρόνου θα βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει. 

Στην ομιλία μου στο Συνέδριο, είχα πει ότι ...