Ε, ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

του Νίκου Χατζηγιαννάκη

Δεν μπορεί, κάτι παράξενο συμβαίνει στον τόπο αυτό.
Το 1944, μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς κατακτητές, όλοι παρίσταναν τους
αντιναζιστές, πολλοί και τους αντάρτες. Το θαύμα κράτησε 1-2 μήνες.
Το 1974 μετά την κατάρρευση της χούντας όλοι παρίσταναν τους αντιχουντικούς, ακόμα και τους αντιστασιακούς. Το θαύμα κράτησε 1-2 χρόνια.
Και να ‘μαστε σήμερα, μετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής όλοι ξανά δηλώνουν φανατικοί
αντιφασίστες. Αυτό κι αν είναι θαύμα.

Λάβροι αντιφασίστες λοιπόν οι συμπαθούντες που δεν τολμούσαν να το πουν, οι ρατσιστές στα λόγια και τα έργα που δεν το παραδέχονται, οι τραμπούκοι του διαδικτύου που βρίζουν όποιον δεν γουστάρουν, οι σκοτεινοί άνθρωποι που δεν τα ‘χουν καλά ούτε με τον ίσκιο τους, οι «αγαθοί νοικοκυραίοι» που έλεγαν «μια Χρυσή Αυγή τους χρειάζεται», οι παγερά αδιάφοροι που καλοχώνευαν τις ασχήμιες στη Βουλή και στους δρόμους.

Λάβροι αντιφασίστες και οι πολιτικοί, μιντιάρχες, δημοσιογράφοι και κρατικοί λειτουργοί που
ανέχονταν τη ΧΑ, την ξέπλυναν, την χαϊδευαν, την έκαναν life style, που συντόνιζαν μαζί της τα ίδια συνθήματα στις πλατείες των μακεδονομάχων, που συζητούσαν με στελέχη της στο
παρασκήνιο, που κουκούλωναν τις ανομίες της, που τη λάνσαραν σαν φιλανθρωπικό σωματείο προστασίας των γιαγιάδων , που έκαναν συγκυβέρνηση την ακροδεξιά του ΛΑΟΣ, που δεν αφιέρωσαν 5χρόνια ούτε ένα δεκάλεπτο δημοσιότητας στη δίκη της (δεκάδες τα βίντεο και τα δημοσιεύματα που δεν πρόλαβαν να εξαφανίσουν σημερινοί Υπουργοί και βουλευτές).

Και σήμερα όλους αυτούς τους έπιασε ξαφνικά μεγάλος πόνος πόσα χρόνια θα μείνουν φυλακή τα πρωτοπαλλήκαρα της. Ρεσιτάλ υποκρισίας.

Όμως δεν σταματούν εδώ. Έχουν το θράσος και την αναίδεια να κουνούν το δάχτυλο στους αριστερούς, αυτούς δηλαδή που διαχρονικά, σταθερά και ανυποχώρητα μάχονται, πολλοί με προσωπικό κόστος, την ιδεολογία του μίσους, τον εθνικισμό, το ρατσισμό, το σκοταδισμό, τη βαρβαρότητα.

Θα μπορούσαν να σιωπήσουν και να κάνουν αυτοκριτική, μιας και όλοι ξέρουμε πως οι ψηφοφόροι της ΧΑ είναι αυτοί που, λόγω εκλεκτικής συγγένειας, μπαινοβγαίνουν στη δεξιά πολυκατοικία , οπότε τους καπνίσει.

Θα μπορούσαν ακόμα να χαρούν τη στιγμή, παίρνοντας σεμνά το όποιο μερτικό συμβολής τους στην πάταξη της εγκληματικής οργάνωσης. Για να σβήσουμε όλοι μαζί τη μαύρη κηλίδα και να λειτουργήσει ομαλότερα η Δημοκρατία.

Δεν το έκαναν, δεν το κάνουν. Τρέφονται με το διχασμό, τη θεωρία των δύο άκρων, το μένος τους κατά της Αριστεράς και της προοδευτικής παράταξης που τους χαλά τη νερόβραστη σούπα και απειλεί την ισόβια εξουσία τους.

Τους βόλευε στα χρόνια της κρίσης ο δήθεν αντισυστημισμός της Χρυσής Αυγής, για να εκτονώνει ο λαός το θυμό και τη μιζέρια του στους αδύναμους, στις μειονότητες, στους πρόσφυγες, στους ξένους, στους διαφορετικούς. Για να μετατοπίσουν το σκηνικό όλο και δεξιότερα.

Τώρα τους πολλούς τους ενσωμάτωσαν, δεν έχουν πια ανάγκη το κόμμα τους. Ίσως αύριο στα ζόρια να βγάλουν καβάντζα απ’ το μανίκι μια νέα «σοβαρή» ΧΑ, ή μήπως την έχουν ήδη έτοιμη;

Είναι πραγματικά άχαρο και μίζερο να σπαταλιέται κάποιος σε κομματικές αντιθέσεις τέτοιες ιστορικές στιγμές απαλλαγής της χώρας από ένα καρκίνωμα.
Έλα όμως που οι κατ’ επάγγελμα συκοφάντες της Αριστεράς πάνε φιρί φιρί να τα ακούσουν, αφού δεν λένε να συμμαζευτούν κι όταν ακόμα τους διαψεύδουν έγκριτοι νομικοί και πολιτικοί που ήταν μέχρι και Υπουργοί της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (Βενιζέλος, Ρουπακιώτης, Καστανίδης, συνήγοροι πολιτικής αγωγής κλπ).

Κρίμα, μεγάλο κρίμα αυτός ο κατήφορος πίσω ολοταχώς στο 1950. Κι ας μεσολάβησε η μεταπολίτευση, όταν η συντηρητική παράταξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή αλλά και του Κώστα Καραμανλή έκοψε κάθε δεσμό με την ακροδεξιά.

Μήπως ήρθε η ώρα οι ψύχραιμοι και μετριοπαθείς της ΝΔ να υψώσουν ανάστημα ή τους εξαγόρασαν κι αυτούς οριστικά τα λύτρα της εξουσίας; Όπερ έδει δείξαι.

Κατά τα άλλα οι πραγματικοί αντιφασίστες και όλοι οι δημοκράτες μπορούν να χαίρονται ότι δεν πήγαν στράφι οι αγώνες τους. 

Η 7η Οκτωβρίου ήταν και θα μείνει μια μεγάλη μέρα στην Ελληνική, Ευρωπαϊκή και παγκόσμια ιστορία και δικαίωση για τη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία και υπέστη τα πάνδεινα από το φασισμό και ναζισμό.

Η Χρυσή Αυγή ξεριζώθηκε, εκκρεμεί το δυσκολότερο, το ξερίζωμα του χρυσαυγιτισμού.

Το τέλος της Ευρώπης ή ο φασισμός με Αρμάνι

Εγκαταλείποντας την κλασική και ξεπερασμένη ταξική ανάλυση, που ακόμη κρατάει τμήματα της Αριστεράς σε ομηρία, η νέα Ακροδεξιά υιοθετεί τη στρατηγική διαίρεσης της κοινωνίας ανάμεσα στον λαό και τις ελίτ. Έτσι μιλάει στο συναίσθημα παρά στη λογική, υποθάλπει τους φόβους και περιφρονεί τις τεχνοκρατικές αναλύσεις και τους αριθμούς, πιάνοντας τον σφιγμό ενός κόσμου που βλέπει το βιωτικό του επίπεδο να πέφτει συνεχώς και το μέλλον του αβέβαιο.

του Κώστα Δουζίνα*

Όποια και να είναι τα αποτελέσματα του ιταλικού δημοψηφίσματος και των αυστριακών προεδρικών εκλογών, η κοινωνική Ευρώπη της Δημοκρατίας και της αλληλεγγύης θα έχει δεχτεί σήμερα άλλο ένα χτύπημα. 

Η ανθρωπότητα πανηγύρισε την ήττα του ναζισμού και του φασισμού το 1945. Το σύνθημα “Never Again” που τόσες γενιές επανέλαβαν από τότε ίσως να μας έκανε να εφησυχάσουμε περισσότερο από ό,τι έπρεπε. Αλλά ο νέος ακροδεξιός λαϊκισμός έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά, η προβιά του λύκου έχει αλλάξει. 

Ο Aντόρνo έγραψε το 1949 ότι "Όσο πιο ολοκληρωτική γίνεται η κοινωνία, τόσο θεριεύει η αλλοτρίωση του πνεύματος και τόσο πιο παράδοξη φαντάζει η προσπάθεια να αποδράσει από την αλλοτρίωση μόνο με τις δυνάμεις του. Ακόμη και η πληρέστερη συνειδητοποίηση της καταστροφής κινδυνεύει να μετατραπεί σε άσκοπο κουτσομπολιό. Η πολιτισμική κριτική βρίσκεται αντιμέτωπη με το τελευταίο στάδιο της διαλεκτικής μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας. Είναι βάρβαρο να γράφεις ποιήματα μετά το Άουσβιτς". Η τελευταία πρόταση είναι μία από τις πιο διάσημες του 20ού αιώνα. Έχει επαναληφθεί πολλές φορές παραπλανητικά και έξω από τα συμφραζόμενα της πυκνής και προφητικής αυτής παραγράφου. Σήμερα ίσως να μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα την έννοια του χρησμού.

Το 2016 θα μείνει στην Ιστορία ως η χρονιά που η προειδοποίηση του Aντόρνo έρχεται πάλι στην επικαιρότητα και η βαρβαρότητα ξαναμπαίνει στην ευρωπαϊκή καθημερινότητα. Δεν φοράει μπότες και στολές, αλλά κοστούμια Armani και ταγιέρ Chanel. Δεν υπόσχεται φυλετική καθαρότητα, αλλά προστασία του δυτικού πολιτισμού. Μετά το Brexit και τον Τραμπ, η Ιταλία, η Αυστρία, και, στο βάθος, η Ολλανδία και η Γαλλία είναι τα επόμενα στάδια της "αλλοτρίωσης του πνεύματος". Πώς είναι δυνατό τόσοι Ευρωπαίοι να έχουν ξεχάσει την Ιστορία τους;


Η μεταμόρφωση του φασισμού

Η πρόσφατη Ιστορία της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας μπορούν να μας βοηθήσουν για να κατανοήσουμε πώς άλλαξε η “συσκευασία” του ρατσισμού και ωραιοποιήθηκε ο φασισμός για να γίνει αποδεκτός σε ανθρώπους που δεν θα υποστήριζαν ποτέ τους θαυμαστές του ναζισμού. Η σύγκριση πατέρα και κόρης Λεπέν είναι χαρακτηριστική. Ο Ζαν-Μαρί Λεπέν έχασε τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών το 2002 με περίπου τις ίδιους ψήφους που πήρε και στον πρώτο. Κανένας κεντροαριστερός δεν ήταν διατεθειμένος να τον ψηφίσει όταν ο Λεπέν απέκλεισε τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών. Η κόρη του Μαρίν θα πάρει το 2017 πολύ περισσότερες ψήφους. Το επιχείρημα "δεν ψηφίζω φασίστες" έχει χάσει τη δύναμή του και η Λεπέν έχει κάθε ελπίδα να κερδίσει την προεδρία ακολουθώντας την πορεία του Τραμπ.

Ο πατέρας Λεπέν ήταν ένας προβοκάτορας που απευθύνονταν στους παραδοσιακούς Γάλλους ακροδεξιούς, τους Ρieds Νoir, τους αντιδραστικούς καθολικούς και τους νοσταλγούς του Βισί. 

Η κόρη έχει αλλάξει τελείως το περιτύλιγμα του ιδεολογικού της μηνύματος. Καλύπτει το κενό που άφησε το "ακραίο νεοφιλελεύθερο κέντρο" πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά. 

Απομάκρυνε τους νεοναζί, τους περιθωριακούς skinheads και τους ομοφοβικούς αντιδραστικούς και απευθύνεται στα τμήματα της κοινωνίας που αισθάνονται προδομένα από την γκολική Δεξιά, την κομμουνιστική Αριστερά και τους νεοφιλελεύθερους Σοσιαλιστές. 

Το πολιτικό σύστημα της “μετα-δημοκρατίας” αγνοεί και περιφρονεί τα θύματα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Η αγανάκτηση και ο θυμός αυτού του τμήματος της κοινωνίας αποτελεί το μεγαλύτερο όπλο της λαϊκίστικης Ακροδεξιάς. 

Εγκαταλείποντας την κλασική και ξεπερασμένη ταξική ανάλυση, που ακόμη κρατάει τμήματα της Αριστεράς σε ομηρία, η νέα Ακροδεξιά υιοθετεί τη στρατηγική διαίρεσης της κοινωνίας ανάμεσα στον λαό και τις ελίτ. Έτσι μιλάει στο συναίσθημα παρά στη λογική, υποθάλπει τους φόβους και περιφρονεί τις τεχνοκρατικές αναλύσεις και τους αριθμούς, πιάνοντας τον σφιγμό ενός κόσμου που βλέπει το βιωτικό του επίπεδο να πέφτει συνεχώς και το μέλλον του αβέβαιο.

Εδώ βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα και με το ιταλικό δημοψήφισμα. 

Ο Ρέντζι θα μπορούσε να είχε κάνει τις συνταγματικές αλλαγές που επιδιώκει χωρίς δημοψήφισμα. Αντί να πάρει μάθημα από τον Βρετανό Κάμερον, που “αυτοκτόνησε” κάνοντας το δημοψήφισμα για το Brexit, ακολούθησε την ίδια τακτική και απειλεί με παραίτηση αν χάσει. 

Ζητάει σήμερα από τους Ιταλούς να μειώσουν τον αριθμό των γερουσιαστών από 315 σε 100, που θα διορίζονται αντί να εκλέγονται όπως τώρα, και περιορίζει σημαντικά τις νομοθετικές τους αρμοδιότητες. 

Φαίνεται να μην έχει καταλάβει τίποτε από τις πρόσφατες λαϊκές και εκλογικές εξεγέρσεις. 

Αυξάνει τις εξουσίες της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού και μειώνει αυτές της Βουλής, όταν οι πολίτες δείχνουν με κάθε τρόπο ότι δεν εμπιστεύονται τις πολιτικές ελίτ. 

Μεταφέρει την επιλογή της Γερουσίας από λαϊκές εκλογές σε κομματικό διορισμό, όταν οι πολίτες απορρίπτουν τις κομματικές νομενκλατούρες και πιστεύουν ότι ο διορισμός θα προστατεύσει διαπλεκόμενους από ποινική δίωξη. Στα κιτάπια της Πολιτικής Ιστορίας, το ιταλικό δημοψήφισμα θα καταγραφεί σαν ένα από τα πιο παρακινδυνευμένα εγχειρήματα. 

Ίσως να είναι ο Ρέντζι και όχι ο Τσίπρας, όπως ισχυρίζεται η αντιπολίτευση, που θέλει να αποδράσει από τα οικονομικά προβλήματα. 

Δυστυχώς για την Ελλάδα, όπως είπαν για τον Μπλερ, ο Ρέντζι ήταν το μέλλον κάποτε.


Οι πολιτισμικοί πόλεμοι

Αλλά ας γυρίσουμε στη Γαλλία και την Ακροδεξιά μετά τη σύντομη παρένθεση στην αυτοκτονική στρατηγική τής ιταλικής Κεντροαριστεράς. 

Θα ξαναπάρουμε την κυριαρχία μας από τις Βρυξέλλες, λέει η Λεπέν, θα γυρίσουμε στη δόξα που ήταν η Γαλλία, θα ξανακαταλάβουμε τις συνοικίες των αντιστάσεων από τους Άραβες. 

Έτσι, η Ακροδεξιά προσπαθεί να ξαναζωντανέψει την παράδοση ενός ισχυρού και περήφανου κράτους που έχει καταστραφεί από την αποδοχή της γερμανικής ηγεμονίας. Αλλά πρόκειται για πλαστή εικόνα της Ιστορίας και ψεύτικη υπόσχεση επιστροφής στο ένδοξο παρελθόν. Η καταπίεση και εκμετάλλευση της αποικιοκρατίας δεν μπορεί να μεταμορφωθεί σε πετυχημένη "αποστολή εκπολιτισμού" (mission civilisatrice). Η Ανατολή βρίσκεται στην καρδιά της Δύσης, τα παιδιά του Μαγκρέμπ στις συνοικίες του Παρισιού και της Μασαλίας, αλλά η "εκκοσμικευμένη" Γαλλία δεν τους δίνει τα βασικά δικαιώματα του πολίτη. Καμιά ωραιοποίηση του παρελθόντος δεν αλλάζει τη ζοφερή τους καθημερινότητα. Έτσι η νέα Ακροδεξιά γίνεται μεταμοντέρνα:

Πολιτικό πραξικόπημα στην Eurovision

Στην φωτογραφία φιγουράρει ο Ρεφάτ Τσουμπάροφ, ο λεγόμενος ηγέτης των Τατάρων της Ουκρανίας, ο οποίος χαιρετά ναζιστικά σε διαδήλωση των φασιστών της Ουκρανίας -  η φωτο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα  ΕΘΝΟΣ  στις 27/2/2014

Όταν και η Eurovision "ξεπλένει" τους νεοναζί της Ουκρανίας

Από χθες και επίσημα οι νεοναζί της Ουκρανίας "ξεπλένονται" με την σφραγίδα της Eurovision.

του Ηλία Σκυλλάκου από τον imerodromo

Και κάπως έτσι η Ε.Ε. προχωρά τους σχεδιασμούς της για ένταξη της Ουκρανίας στην «Ευρωπαϊκή αγκαλιά», προβάλλοντας όμως τον αντισιοβιετισμό, τον αντικομουνισμό και την φασιστική ιδεολογία μέσα και από αυτόν τον θεσμό.

Βλέπετε, η Eurovision, αποτελεί ένα μαζικό μουσικό θέαμα μιας και παρακολουθείται από εκατομμύρια πληθυσμού, ενώ τα τραγούδια που συμμετέχουν, σε λίγες μέρες θα κατακλύσουν τα ραδιόφωνα, θα γίνουν αφιερώματα, θα παίζονται στα νυχτερινά κέντρα κτλ.

Το τραγούδι που στηρίχτηκε χθες από την επιτροπή καιτελικά βγήκε πρώτο με τις τελικές ψήφους των υπόλοιπων χωρών είναι το τραγούδι της Ουκρανίας και ονομάζεται «1944». Η Ουκρανία λοιπόν κέρδισε την Eurovision (τυχαίο;).

Το συγκεκριμένο τραγούδι που από εδώ και πέρα θα παίζει στα ραδιόφωνα όλων των χωρών της Ε.Ε αλλά και στην χώρα μας αυτό το καλοκαίρι, δεν θα είναι κάποιο ερωτικό τραγουδάκι, ούτε κάποιο χαρούμενο χιτάκι. Το τραγούδι που… νίκησε χθες έχει τον τίτλο «1944» και πρόκειται για ένα μοιρολόι που γράφτηκε και αφιερώνεται σε συνεργάτες των ναζί κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, ορισμένους από τους λεγόμενους Τατάρους της Κριμαίας!

Καλά διαβάσατε…

Για την ιστορία αξίζει να πούμε μονάχα αυτό.

Είναι γνωστό πως στην Κριμαία το 1941 κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όταν τα ναζιστικά στρατεύματα μπήκαν στην Ουκρανία, ο λαός της αντιστάθηκε μαχητικά, στήνοντας αντάρτικες ομάδες και πολεμώντας ηρωικά..

Γνωστή είναι επίσης η ηρωική πολιορκία της Σεβαστούπολης, αυτής της ναυτικής βάσης της ΕΣΣΔ, η οποία κράτησε από τον Οκτώβρη του 1941 έως τον Ιούλη του 1942. Εκείνη όμως την περίοδο υπήρξαν και αυτοί που όχι μόνο δεν αντιστάθηκαν, δεν πολέμησαν τον καταχτητή, αλλά πέρασαν απέναντι και στρατεύτηκαν στις Γερμανικές ένοπλες δυνάμεις.

Έτσι έχουμε το φαινόμενο, όπου χιλιάδες Τατάροι της Κριμαίας (υπολογίζεται γύρω στις 20.000) παραδόθηκαν στον Χίτλερ και πολέμησαν στο πλευρό των ναζί. Οι Τάταροι ταυτίστηκαν λοιπόν με την προδοσία.

Και έτσι η μειονότητα αυτή, βρισκόταν υπό τον φόβο να δεχθεί μεγάλη επίθεση από τον ντόπιο πληθυσμό της Κριμαίας.

Γι' αυτό τον λόγο η ΕΣΣΔ, έκρινε σκόπιμο πως το να παραμείνουν στην περιοχή της Κριμαίας οι Τάταροι, θα ήταν επικίνδυνο για τους ίδιους, καθώς ήταν πιθανών να εκδηλωθούν γενικευμένα φαινόμενα αυτοδικίας εναντίων του συνόλου του πληθυσμού των Τατάρων. Το αποτέλεσμα ήταν να πραγματοποιηθεί η μεταφορά τους σε άλλο μέρος, ώστε να αποφευχθεί ένας τεράστιος εμφύλιος πόλεμος.

Από τότε μέχρι σήμερα έχει χυθεί μπόλικο μελάνι… από τους απολογητές του καπιταλισμού και τους αντισιοβετικούς γραφιάδες. Ο αντισταλινισμός δίνει και παίρνει και μαζί η βρώμικη λάσπη εναντίων της ΕΣΣΔ και του σοσιαλισμού.

Αυτά για την ιστορία.

Ας επιστρέψουμε όμως στο σήμερα και ας δούμε τι γίνεται στην Ουκρανία και ποια είναι η στάση των λεγόμενων ηγετών των Τατάρων.

Όπως είχαμε ξαναπεί στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή κουμάντο κάνουν οι νεοναζί, με την στήριξη της Ε.Ε.

Τα εγκλήματα που διαπράττονται εναντίων των κομμουνιστών, αλλά και συνολικά του λαού της Ανατολικής Ουκρανίας είναι πάμπολλα. Δολοφονίες, απαγωγές, βιασμοί και πάει λέγοντας. Στο Ντονμπάς, έχει στηθεί ένοπλος αγώνας από μαχητές που πολεμούν την νεοναζιστική λαίλαπα και αντιστέκονται στα σχέδια της Ε.Ε και του καθεστώτος του Κιέβου.

Σε αυτό το τοπίο μέρος των Τατάρων της Ουκρανίας, στέκονται στο πλευρό του νεοναζιστικού καθεστώτος και στηρίζουν τα φασιστικά εγκλήματα. Χαρακτηριστικό του φαινομένου είναι πως τον Μάρτιο του 2014 «ο Δεξιός τομέας» - ο επιχειρησιακός βραχίονας του νεοναζιστικού καθεστώτος, - κάλεσε όλες τις δυνάμεις των Τατάρων της Ουκρανίας να ενταχθούν στις παραστρατιωτικές οργανώσεις και να πολεμήσουν για τα συμφέροντα της Δύσης, ενώ η κυβέρνηση τους υποσχέθηκε πως θα τους δώσει την δυνατότητα αυτονομίας.

Στην ανακοίνωση που εκδόθηκε τότε στα Ουκρανικά sites, ο «Δεξιός τομέας» έλεγε μεταξύ άλλων «Οι Ουκρανοί εθνικιστές έχουν από καιρό υποστηρίξει τη δημιουργία αυτόνομου κράτους των Τατάρων της Κριμαίας. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Θα υπερασπιστούμε τη κοινή μας ελευθερία και την κρατική μας υπόσταση! Δόξα στην Ουκρανία! Δόξα στο λαό των Τατάρων της Κριμαίας! Η νίκη είναι δική μας!».



Μοιρολόι για τους Ταταρο-ναζί της Κριμαίας κέρδισε στην «μη πολιτική» Γιουροβίζιον

από το press publica

Στο πανηγύρι της Γιουροβίζιον επιβεβαιώθηκε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η λαϊκή εύπεπτη πολιτική και οι εύκολες απαντήσεις στα εθνικά (και οικονομικά) ζητήματα και πόσο ασήμαντη είναι εν τέλει η ποιότητα στη μουσική όσο και η βαθύτητα στην ανάλυση των οικονομικών και εθνικών συγκρούσεων.

Οι επιτροπές προηγούνται του κοινού!

Η ουκρανική συμμετοχή έφτασε τους 534 βαθμών (televoting συν επιτροπές) και ανέτρεψε τα προγνωστικά, υποσκελίζοντας την Αυστραλία (511 βαθμοί) και τη Ρωσία (491 βαθμοί). Έχει τη σημασία του το γεγονός ότι για πρώτη φορά φέτος αποφασίστηκε να αλλάξει ο τρόπος μετάδοσης των αποτελεσμάτων: οι επιτροπές κάθε χώρας φέτος έδιναν πρώτες τη βαθμολογία τους και στη συνέχεια ακολουθούσε η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της ψηφοφορίας του κοινού.

Οι επιλογές των Τατάρων

Οι Τάταροι της Κριμαίας αλλά και άλλων περιοχών μιλούν ταταρικά, γλώσσα με τουρανικές ρίζες (τουρκομογγολικές) , είναι μουσουλμάνοι και ιστορικά εξυπηρετούσαν πάντα την οθωμανική αυτοκρατορία εναντίον της Ρωσίας (Νωρίτερα ήταν φίλα προσκείμενοι στους Μογγόλοιυς της Χρυσής Ορδής που κρατούσαν για ένα διάστημα τη Ρωσία φόρου υποτελή). Η Ρωσία κατέλαβε το Χανάτο τους στην Κριμαία το 1783 και οι περισσότεροι Τάταροι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν κυρίως σε περιοχές της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Όσοι έμειναν στην Ουκρανία, αργότερα, το 1944, συνεργάστηκαν με τους ναζί και μετά τη λήξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου ο Στάλιν εκτόπισε τους περισσότερους σε τουρανικές περιοχές. Όσοι απόμειναν ανήκουν σήμερα με φανατισμό στους φιλευρωπαϊστές της Ουκρανίας.

Στη ζωή τίποτα δεν είναι ασπρόμαυρο και οι Τάταροι ασφαλώς είχαν το δικαίωμα να υπερασπιστούν τη μειονότητά τους με ό,τι μέσο και όποια συμμαχία θεωρούσαν πρόσφορη. Όμως οι ίδιοι έκαναν τις επιλογές αυτές μεταξύ των δυνατοτήτων που κατά καιρούς είχαν και κανένας δεν τους ανάγκασε να επιλέξουν ως πλησιέστερο συγγενή τους, τους ναζί.

Συγχαρητήρια Ποροσένκο

"Ναι!!!" έγραψε ο Ποροσένκο σε μήνυμά του στο Twitter. «Μια εμφάνιση και μια νίκη απίστευτη! Όλη η Ουκρανία σας λέει ένα μεγάλο ευχαριστώ Τζαμάλα».
Παράλληλα και ο πρωθυπουργός Βολοντίμιρ Γκρόισμαν εξέφρασε μέσω Twitter τα «ειλικρινή συγχαρητήριά» του στην Τζαμάλα και ευχήθηκε «δόξα στην Ουκρανία!».

Διαμαρτυρία της Ρωσίας

Η 32χρονη τραγουδίστρια που ανήκει στη μουσουλμανική μειονότητα των Τατάρων της Κριμαίας κέρδισε χθες στην Eurovision με το τραγούδι που ερμήνευσε με τίτλο «1944», το οποίο αναφέρεται στην μαζική απέλαση από τις δυνάμεις του Ιωσήφ Στάλιν των Τατάρων της Κριμαίας εκείνη τη χρονιά.

«Όταν φτάνουν ξένοι/Μπαίνουν στα σπίτια σας/Σας σκοτώνουν όλους και λένε/ Δεν είμαστε ένοχοι, όχι ένοχοι», λέει η πρώτη στροφή του τραγουδιού.

Σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο: «Οι φρικτές αυτές μνήμες από τον ξεριζωμό των Τατάρων της Κριμαίας από τον Στάλιν αναβίωσαν με την προσάρτηση της χερσονήσου της Κριμαίας από τη Ρωσία τον Μάρτιο του 2014: Τάταροι μαχητές τέθηκαν υπό κράτηση ή είδαν να γίνονται έρευνες στα σπίτια τους και σε επικεφαλής της κοινότητας αυτής απαγορεύτηκε η είσοδος στο έδαφος αυτό από την Μόσχα».

Η Ρωσία είχε διαμαρτυρηθεί σχετικά με τη συμμετοχή της Ουκρανίας στον διαγωνισμό λόγω των «πολιτικών» υπαινιγμών του τραγουδιού αυτού, σε αντίθεση με τον κανονισμό της Eurovision που απαγορεύει «τους στίχους, τη γλώσσα ή τις χειρονομίες πολιτικού ή παρεμφερούς χαρακτήρα».
Ωστόσο οι υπεύθυνοι της Eurovision έκριναν ότι οι στίχοι του τραγουδιού αυτού έχουν «ιστορικό» χαρακτήρα και επικύρωσαν τη συμμετοχή του.

Ένας από τους κύριους επικεφαλής του φιλοευρωπαϊκού κινήματος της πλατείας Μαϊντάν του Κιέβου, που οδήγησε στην καθαίρεση τον Φεβρουάριο του 2014 του τότε προέδρου της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς, δήλωσε ότι θα ήταν επίκαιρο η Ουκρανία, η οποία θα φιλοξενήσει τον επόμενο διαγωνισμό της Eurovision, να τον διοργανώσει στην Κριμαία.

«Θα αποδιδόταν δικαιοσύνη αν η επόμενη Eurovision γινόταν στα ιστορικώς πάτρια εδάφη της Τζαμάλα – την Κριμαία στην Ουκρανία», έγραψε στο Twitter ο Μουστάφα Νάγεμ.

Ο φασίστας της διπλανής πόρτας (#"δεν μοιάζει με...")

του Δημήτρη Χαντζόπουλου

του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη*

Διαβάζω στο facebook σχόλια όσων χθες ως γραμματείς ή εκλογικοί και δικαστικοί αντιπρόσωποι, συνυπήρξαν για ώρες στα ίδια εκλογικά κέντρα με χρυσαυγίτες και δεν μπορώ να μην σημειώσω την κοινή έκπληξή τους για το γεγονός πως οι περισσότεροι απ’ αυτούς "δεν μοιάζουν με…". 

Την ίδια έκπληξη περί απόκλισης από την αρχετυπική εικόνα του Φασίστα, διακρίνω από καιρό και σε εντυπώσεις φίλων που έτυχε να έρθουν σε επαφή για πρώτη φορά με ψηφοφόρους της οργάνωσης· στη λαϊκή, στο φούρνο, στα ψιλικατζίδικα, γίνομαι μάρτυρας συζητήσεων για τον έναν και τον άλλο γείτονα, συγγενή ή φίλο που πέρασε από την άλλη πλευρά. Και εδώ η ίδια σχεδόν φράση έκπληξης και απορίας: "δεν μοιάζει με…".

Και δεν είναι μόνο που οι ψηφοφόροι που "δεν μοιάζουν με….", είναι και οι υποψήφιοι.
Φταίει που το φίδι άλλαξε κιόλας δέρμα, φταίει που η δεύτερη γενιά της οργάνωσης είναι ήδη εδώ. Ξεχάστε τα ξυρισμένα κεφάλια, τους φουσκωμένους δικεφάλους, και το ύφος εκτελεστή που σε περίοδο αναδουλειάς εκτελεί και χρέη πορτιέρη.
Όποιος έτυχε να παρακολουθήσει την παρουσίαση των υποψηφίων ευρωβουλευτών της ΧΑ, καταλαβαίνει τι προσπαθώ να πω. Ούτε αυτοί "μοιάζουν με…".

Ο ρατσιστικός λόγος παραμένει, το μίσος για το διαφορετικό, το μίσος για τη Δημοκρατία, το μίσος για οτιδήποτε δεν τους καθρεπτίζει ή μοιάζει να τους αμφισβητεί συνεχίζουν να υπάρχουν. Αυτά δεν κρύβονται εύκολα, μασκαρεύονται όμως. Μασκαρεύονται κάτω από προσωπεία "νομιμοφρόνων πολιτών".

Γιατί εδώ υπάρχουν πρόσωπα "υπεράνω υποψίας". Πρόσωπα που δεν θα σε έκαναν να αισθανθείς άβολα αν τύχαινε να καθίσουν δίπλα σου στο λεωφορείο ή το μετρό, πρόσωπα με περισσότερο κύρος από τον μέσο ψηφοφόρο, ακόμη και πρόσωπα που ως πριν λίγο καιρό θα εμπιστευόσουν την υγεία σου ή την μόρφωση των παιδιών σου.

Δύο στρατηγοί εν αποστρατεία, ένας Dr καρδιοχειρουργικής, ένας Dr ορθοπεδικός χειρουργός, ένας Dr οικονομικών, ένας MSc μηχανολόγος μηχανικός, μια MSc γλωσσολογίας, ένας MSc θεολογίας, ένας MSc Μάρκετινγκ, τέσσερις δικηγόροι, ένας πολιτικός μηχανικός, ένας οφθαλμίατρος, ένας μαθηματικός, ένας θεολόγος, ένας βιολόγος, μία ψυχολόγος, μία αρχαιολόγος και κάμποσοι ακόμη με "κανονικές" δουλειές, συνιστούν τους εκλεκτούς της ναζιστικής οργάνωσης και πρόκειται να διεκδικήσουν θέση ευρωβουλευτή στις εκλογές της επόμενης Κυριακής.

Δεν ξέρω για σας μα μου φαίνονται πιο επικίνδυνοι από το μαυροντυμένο τσούρμο που αιματοκύλησε το προηγούμενο διάστημα τους δρόμους της Αθήνας. Και δεν αντιμετωπίζονται ούτε με δαιμονολογίες ούτε με χλευασμό.


*Ο Κωνσταντίνος Τζαμιώτης είναι συγγραφέας

Μπαλτάκος και υιός: και η συγκίνηση έπεφτε, στρέιτ θρου... (#όταν έκλαψε ο Άδωνης)

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Δεν θα αναπαράγουμε το βίντεο της ντροπής (προφανώς υπάρχουν και άλλα).

Δεν θα δεχτούμε τις δικαιολογίες της κυβέρνησης ότι ήταν δική του πρωτοβουλία (του γγ της κυβέρνησης) και ο "κολλητός" του πρωθυπουργός δεν ήξερε τίποτα. Γνωρίζουμε πως στεγανοποιείται το "σύστημα" σε τέτοιες περιπτώσεις.

Η λερναία ύδρα της ακροδεξιάς γιγαντώθηκε επί των κυβερνήσεων που την χάιδευαν, που συνομιλούσαν μαζί της, που την χρησιμοποιούσαν (νόμιζαν) για να παραμείνουν στην εξουσία.
Τώρα τους χρησιμοποιεί αυτή.

Η ουσία είναι ότι το κομματικό κράτος ζει και βασιλεύει. Χωρίς νομιμοποίηση, αντίθετα με την λαϊκή εντολή στήνει και υλοποιεί σενάρια αυταρχικής παραμονής στην εξουσία με την βοήθεια της δεξαμενής των ακροδεξιών. Την καβάτζα αυτή εκείνοι την δημιούργησαν με την ανοχή στις εγκληματικές ενέργειες και τον ρατσιστικό πόλεμο στους μετανάστες που συστηματικά εφάρμοζαν οι νεοναζί την ώρα που στα φίλια ΜΜΕ γινόντουσαν life style ανάγνωσμα... Τώρα το φίδι δαγκώνει το χέρι που το τάιζε.

Σε μια χώρα ευρωπαϊκή, η κυβέρνηση παραιτείται όταν ο αντ΄αυτού (του πρωθυπουργού) γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου πιάνεται επ΄αυτοφόρω να συναλλάσσεται με τους νεοναζί. Ή όταν ο υιός του, δέρνει μέσα στην Βουλή βουλευτές και διαφεύγει προστατευόμενος. Και η ανανέωση της λαϊκής εντολής είναι μονόδρομος.

Αλλά αυτό που δεν είναι μονόδρομος είναι η νομιμοποίηση της ιδεολογικής κυριαρχίας της ακροδεξιάς στο κυβερνητικό επίπεδο. Η "συγκίνηση" του ακροδεξιού υπουργού Γεωργιάδη για την δικαιολογημένη "παραφορά" του υιού Μπαλτάκου είναι ενδεικτική... ενός στυλ και μιας κουλτούρας εξουσίας της Πολιτικής Άνοιξης και του Δικτύου 21 "στα πράγματα". Με Βορίδη κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της ΝΔ, με ΛΑΟΣ τροφοδότη υποψηφίων, με Μπαλτάκο γγ υπουργικού συμβουλίου, με τον εθνικιστή Φαήλο Κρ., σύμβουλο και φίλο, με Χρ. Λαζαρίδη ανανήψαντα αριστερό ως ιδεολογικό "καθοδηγητή". Μια κατάσταση "Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα" δλδ στην θέση της συντηρητικής παράταξης του Κ.Καραμανλή.

Το άρθρο θα μπορούσε να επιγράφεται "Όταν έκλαψε ο ακροδεξιός". Αλλά αυτό που ζούμε είναι ήδη εφιάλτης και τα απομεινάρια της κεντροαριστεράς, έχουν μια τελευταία ευκαιρία να σταθούν από δω ή από κεί - δεν σηκώνει χιουμοριστικό στρίβειν δια της καταγγελίας. Είναι η ώρα της απόδειξης.

ΑΣ

Το αδηφάγο τέρας του αντιμνημονιακού λαϊκισμού

του Γιάννη Ραγκούση*

Η ΧΑ ως κόμμα, ως οργάνωση με ηγετική πυραμίδα, με στελέχη και μέλη βαρύνεται πλέον με την κατηγορία ότι συνιστά εγκληματική οργάνωση και βρίσκεται στην κρίση των δικαστών. Στην πολιτική κρίση όλων μας βρίσκεται η ΧΑ ως φαινόμενο, πολιτικό και κοινωνικό.

Η κατ΄ ουσίαν χρεοκοπία της Ελλάδας που εξελίχθηκε σταδιακά στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, με αποκορύφωμα την πενταετία 2004-2009, δεν έφερε στη ζωή των Eλλήνων μόνον το μνημόνιο που επιδείνωσε δραματικά το επίπεδο διαβίωσής τους. Έφερε και το όχι του μεγαλύτερου μέρους της αντιπολίτευσης στον μηχανισμό στήριξης και στο μνημόνιο.

Τον Μάιο του 2010, η τότε αντιπολίτευση εν μέσω χρεοκοπίας- άρα χωρίς κανένα ελαφρυντικό που μπορεί να αναγνωρίσει κανείς στις εκάστοτε πριν το 2010 «εύκολες» απόψεις- ουσιαστικά ανέλαβε την ιστορική ευθύνη και δήλωσε στον ελληνικό λαό το «εναλλακτικές υπάρχουν» υπονοώντας ταυτόχρονα ότι «κάποιοι», δηλαδή η κυβέρνηση δεν ήθελαν να τις εφαρμόσουν. Έτσι γεννήθηκε το αδηφάγο τέρας του αντιμνημονιακού λαϊκισμού γνήσιο τέκνο του λαϊκισμού της μεταπολίτευσης που μας χρεοκόπησε .

Ψέματα, μισές αλήθειες, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις, υποκρισία καθώς και εναλλακτικές που δήθεν υπήρχαν αποτελούν το μενού που τρέφει αυτό το τέρας. Ένα τέρας που όταν θα πάψει να βρίσκει την τροφή του, τελικά θα στραφεί εναντίον αυτών που το έφεραν στη ζωή και μάλιστα με πολύ σκληρό τρόπο.
Είχαμε τέρας από τερατογέννηση εν μέσω χρεοκοπίας, όχι μόνον εξαιτίας της ισοδύναμης ποσοτικά και ποιοτικά, ταυτόχρονα δεξιάς και αριστερής πολεμικής κατά του ίδιου στόχου, του μνημονίου.
Βασικά αυτό που γεννήθηκε αποδεικνύεται πως δεν ήταν κάτι φυσιολογικό μέσα την ακραία διαστρέβλωση και απολύτως επικίνδυνη αντιστροφή της σχέσης αιτίου και αιτιατού, αιτίας κι αποτελέσματος.

Πώς;
Μέσω της συστηματικής διάδοσης της άποψης πως η αιτία που γέννησε το μνημόνιο δεν ήταν η χρεοκοπία αλλά το αντίστροφο. Δηλαδή, ότι το μνημόνιο έφερε την χρεοκοπία. Επομένως, ότι το μνημόνιο (και όσοι αναγκάστηκαν να το υπερψηφίσουν το 2010) είναι η πηγή όλων των κακών κι όχι οι δομές, οι αντιλήψεις και τα πεπραγμένα των πρωταγωνιστών της μεταπολίτευσης.

Αυτή ήταν μια βολική αντιστροφή για όσους κυβέρνησαν καθ' όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης. Δια της αντιστροφής αιτίου αιτιατού μετέφεραν τις ευθύνες της χρεοκοπίας στις πλάτες εκείνων που το 2010 προσπαθούσαν να την αναχαιτίσουν.

Εύκολα και ψύχραιμα τώρα πλέον μπορεί να αντιληφθεί κανείς πως για όσους πρωταγωνίστησαν στη διάρκεια της μεταπολίτευσης η ανάγκη να αντιστραφεί το τεκμήριο ενοχής ήταν υπαρξιακή.

Γιατί απλούστατα εάν επικρατούσε η άποψη (που προφανώς αυτή στο τέλος θα επικρατήσει) πως η χρεοκοπία που συσσωρεύτηκε κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης έφερε το μνημόνιο κι όχι το αντίθετο, θα έπρεπε όλοι οι πάσης φύσεως πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου - πολιτικοί, δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές και βεβαίως κρατικοδίαιτοι διαπλεκομένοι ολιγάρχες- να εξαφανιστούν από προσώπου γης. Θα έπρεπε να ανοίξει η γη να τους καταπιεί διότι αν δεν υπήρχε η αντιστροφή που προείπαμε τεκμηριωνόταν ένα απλούστατο γεγονός: για να φτιάξουν και για να συντηρήσουν αυτοί πολιτικές - και οι πάσης φύσεως συνοδοιπόροι τους δημοσιογραφικές κι επιχειρηματικές συνεξαρτώμενες καριέρες- τριακονταετούς και πλέον διάρκειας, η χώρα και μαζί το μέλλον της σημερινής νέας γενιάς έπεσε στα βράχια.

Εάν από την άλλη πλευρά, τα κόμματα που αντικειμενικά δεν είχαν κυβερνητικές ευθύνες στη διάρκεια της μεταπολίτευσης παραδέχονταν ότι το μνημόνιο - παρά τα λάθη του- δεν ήταν η αιτία αλλά το μοιραίο αποτέλεσμα του κακού χθες, τότε δεν θα μπορούσαν να ...

Η θεωρία των δυο άκρων κατέρρευσε στο Νέο Ηράκλειο

από την παραπολιτική

Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ο Φαήλος Κρανιδιώτης και ο Χρύσανθος Λαζαρίδης υπήρξαν οι «προφήτες» της θεωρίας των δυο άκρων, την οποία στη συνέχεια υιοθέτησε κι επίσημα ο Αντώνης Σαμαράς.

Θυμίζω ότι σύμφωνα με τη θεωρία αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα ακραίο κόμμα, εκτός συνταγματικού τόξου, που αποτελεί κάτι αντίστοιχο της Χρυσής Αυγής στα αριστερά του πολιτικού φάσματος.

Χθες, αμέσως μετά τη δολοφονία δυο μελών της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο, ο Φάηλος Κρανιδιώτης έσπευσε με ένα ειρωνικό tweet να χλευάσει όσους δεν αποδέχθηκαν τη συγκεκριμένη θεωρία. Μέχρι εκεί φαίνεται ότι μπορεί να καταλάβει, ας μην έχουμε παράλογες απαιτήσεις.

Η αλήθεια πάντως είναι ότι χθες η θεωρία των δυο άκρων κατέρρευσε πανηγυρικά, δυστυχώς με τεράστιο κόστος για την ελληνική κοινωνία. Εκτιμώ ότι κανείς σώφρων άνθρωπος δεν μπορεί να εξισώσει το ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΚΕ με όσους ζώστηκαν τα κουμπούρια -που λέει και ο Φαήλος- και πιθανότατα στο όνομα κάποιας αριστερίστικης ιδεολογίας δολοφόνησαν χθες δυο τυχαία μέλη της Χρυσής Αυγής.

Ελπίζω χθες να συνειδητοποίησαν κι όσοι απλοί πολίτες έσπευσαν να υιοθετήσουν τη συγκεκριμένη θεωρία ότι υπήρξαν οι ίδιοι θύματα του πολιτικού τυχοδιωκτισμού της Νέας Δημοκρατίας η οποία από τη λύσσα της να εμφανιστεί ως η μόνη πολιτική δύναμη σταθερότητας, συκοφάντησε με τρόπο χυδαίο τους πολιτικούς της αντιπάλους, ακόμα και στο διεθνές ακροατήριο.

Αργά ή γρήγορα, δεν θα χρειαστεί μόνο να ξεμπερδέψουμε με τους νεοναζί και τους λοιπούς δολοφόνους αλλά και με αυτούς που δηλητηριάζουν την κοινή γνώμη, πετώντας τα σκουπίδια που έχουν μέσα στο κεφάλι τους στην πόρτα μας, μέσω των ΜΜΕ. Φτάνει.

Από το κίνημα των αγανακτισμένων μέχρι την ΧΑ:

Οι κοινωνίες συχνά αυτοκτονούν αλλά διαθέτουν και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης

του Φώτη Γεωργελέ από την Athens Voice 

Tο πρώτο κάλεσμα για την Πλατεία Συντάγματος έγινε μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα. Οι διαμαρτυρίες θα ήταν σιωπηλές, χωρίς πανό και κομματικά συνθήματα. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι, και επιβεβαιώθηκε άλλη μια φορά ότι το Μέσον δεν είναι το μήνυμα. Ο παλιός κόσμος πήρε πάλι την κατάσταση στα χέρια του. 

Συνήθιζα κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά να ανεβαίνω τη Σταδίου μέχρι την πλατεία. Έβλεπα τι συνέβαινε αλλά δεν ήθελα ακόμα να το παραδεχτώ. Είχα γράψει μάλιστα ένα άρθρο για να δικαιολογήσω την κατάσταση, περισσότερο στον εαυτό μου: Κάπως έτσι, έλεγα, πολιτικοποιείται ο κόσμος, σιγά σιγά, στο δρόμο. Μέχρι να βρει το δρόμο του.

Ο δρόμος που βρήκε ήταν κάπου ανάμεσα στις αρχές και τα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Πρώτα εμφανίστηκαν κάποιοι συνδικαλιστές με πορτοκαλί γιλέκα. Το πρωί είχαν απολογηθεί στον εισαγγελέα για τις παράνομες επιχορηγήσεις από τη ΔΕΚΟ στην οποία εργάζονταν. Μετά ήρθαν επίσημα τα συνδικάτα, μετά οι πολιτικές οργανώσεις και κάποια κόμματα. Μετά ήρθαν κάτι μαραθωνοδρόμοι από τη Σπάρτη με χλαμύδες, μετά οι μητροπολίτες Πελοποννήσου με τα ιερά λάβαρα και τα άμφια, οι παλαιοημερολογίτες, κάτι εχθροί του 666, οι σύλλογοι αποστράτων, κάτι φρικιά από την Ανάφη, που έστησαν τις σκηνές τους στο γκαζόν, οι χούλιγκαν και, τέλος, τα παιδιά με τα μαύρα μπλουζάκια.
 
Μετά άρχισαν τα βίαια επεισόδια, τα μάρμαρα, οι συγκρούσεις, έσπαζαν οι βιτρίνες των ξενοδοχείων, έφευγαν οι τουρίστες από την Αθήνα. Όταν επιτέθηκαν σε ένα δημοσιογράφο και τον έστειλαν στο νοσοκομείο, όσοι ήταν εκεί τις πρώτες μέρες είχαν ήδη φύγει. Άλλοι πια αποτελούσαν αυτό το ηρωικό κίνημα των Αγανακτισμένων.
 
Την προηγούμενη Τετάρτη, στο Θέμιδος Μέλαθρον, η δικαιοσύνη ήταν σε εγρήγορση. Πληροφορίες και αναρτήσεις στο διαδίκτυο μιλούσαν για κίνηση αποστράτων και ένστολων με στόχο την εκτροπή με την εγγύηση του στρατού. Οι σκέψεις για πραξικόπημα στην εποχή μας ανήκουν μάλλον στη σφαίρα του γελοίου, όμως οι προθέσεις είναι καθαρές. Είχε προηγηθεί άλλωστε το ντου στο Πεντάγωνο από «αγανακτισμένους» απόστρατους. Όταν όμως στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, πριν από 2 χρόνια, κάτι περίεργοι με ρούχα παραλλαγής είχαν στραφεί εναντίον του προέδρου της Δημοκρατίας και είχαν προκαλέσει βίαια επεισόδια, εμείς δεν μιλούσαμε για κινδύνους της δημοκρατίας. Λέγαμε για την ηρωική αντίδραση λαού και στρατού απέναντι στα μνημόνια και την «οικονομική κατοχή».
 
Πριν από λίγες μέρες, ο μεγάλος μας συνθέτης ανακοίνωσε, ξανά, ότι αποχωρεί από την πολιτική καταγγέλλοντας, ξανά, τους συντρόφους του ότι δεν τόλμησαν να τον ακολουθήσουν στην κατάληψη της εξουσίας με εξωκοινοβουλευτικά μέσα. Θυμάμαι την ιστορική εκείνη ημέρα, όταν η συγκέντρωση στα Προπύλαια, μετά τις ομιλίες του συνθέτη και του πρύτανη, κατευθύνθηκε στο Σύνταγμα, ενώθηκε με τους υπόλοιπους αγανακτισμένους και επιχείρησε να μπει στη Βουλή. Έκτοτε, κάθε μέρα οι διαδηλωτές προσπαθούσαν να μπουν στη Βουλή, να διασπάσουν το φράγμα της αστυνομικής φρουράς, να σπάσουν το φράκτη που μπήκε μετά. Με αποτέλεσμα βίαιες συγκρούσεις.
 
Μπαίνουν πουθενά, σε κανένα άλλο κράτος του κόσμου, οι διαδηλώσεις στη Βουλή; Κάνει ντου ποτέ κανένας άλλος στη Βουλή μιας δημοκρατίας εκτός από τους πραξικοπηματίες με τα τανκς; Τότε δεν λέγαμε όμως τα αυτονόητα, καταγγέλλαμε το ...

O διαδραστικός χάρτης με όλα τα χτυπήματα της Χρυσής Αυγής

Όλα τα χτυπήματα της Χρυσής Αυγής από τον Μάϊο του 2011 μέχρι και σήμερα παρουσιάζονται σε έναν interactive χάρτη που δημιούργησε μία ομάδα ενεργών και ευαισθητοποιημένων πολιτών στο πλαίσιο ενός project που ονομάζεται «City at a time of crisis».

Οι χρήστες του χάρτη έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν την πλούσια δράση του κόμματος τα τελευταία δυόμιση χρόνια εκτός Βουλής επιλέγοντας τις επιμέρους κατηγορίες των επιθέσεων (σωματικές, φραστικές, κατά περιουσίας κ.α.). Οι πολίτες όπως αναφέρουν δεν συνδέονται με κάποιο κόμμα, διασταυρώνουν τις πληροφορίες που συλλέγονται και προχωρούν στην καταγραφή την ομαδοποίηση και κοινοποίηση τους. Η αξιόλογη δουλειά τους παρουσιάζεται από τον βρετανικό The Guardian στην ιστοσελίδα του.

Μπορείτε να δείτε τον χάρτη με όλα τα χτυπήματα της Χρυσής Αυγής εδώ: http://map.crisis-scape.net/main

Αν έχει πέσει στην αντίληψη σας κάποιο τέτοιο χτύπημα μπορείτε και εσείς να το καταγράψετε με ένα email στο info@map.crisis-scape.net


από την aixmi.gr

Τα τάγματα εφόδου και η νομιμότητα

Ένα συγκλονιστικό περιστατικό στο τρένο προς Αθήνα Πηγή: www.lifo.grΈ

του Δημήτρη Χαντζόπουλου (ΤΑ ΝΕΑ)

1. Ένα συγκλονιστικό περιστατικό στο τρένο για την Αθήνα

από την lifo:

Ένα συγκλονιστικό περιστατικό στο τρένο προς Αθήνα Πηγή: www.lifo.gr

Μια κυρία ήρθε στα γραφεία μας και μας έφερε ένα γράμμα, στο οποίο περιγράφει ένα συγκλονιστικό περιστατικό που έζησε: 

"Κύριε Δημοκίδη, δεν θα ξεχάσω τη Μανωλάδα. 

Κυριακή 14 Απριλίου, 18:25, ξεκίνησα από Χαλκίδα για Αθήνα. 
Ώρα 19:40 περίπου το τρένο έκανε στάση στον σταθμό ΣΚΑ. 

Δίπλα στο β' βαγόνι στέκονταν χειρονομώντας καμιά 30ριά 25ρηδες, μαυροντυμένοι, με ξυρισμένα κεφάλια, μερικοί φορώντας κουκούλες, και χτυπούσαν τα τζάμια του βαγονιού φωνάζοντας συνθήματα. Οπαδοί κάποια ομάδας, είπε ένας νεαρός – εμένα μου φάνηκαν εκκολαπτόμενοι "κασιδιάρηδες". 
Μπούκαραν στο τρένο (αλήθεια, γιατί άνοιξε ο οδηγός;), οι πολλοί σκόρπισαν στα πίσω βαγόνια, 8-10 μπήκαν στο δικό μου. 

Πλησίασαν δύο αλλοδαπούς, στάθηκαν δίπλα και πάνω τους και δύο θρασείς άρχισαν τις ερωτήσεις: "Από πού είστε;" –"Έχετε χαρτιά;" – "Πού είναι;" – "Δείξε μού τα", λένε στον ένα (ποιον υποκαθιστούσαν εκείνη τη στιγμή;) – "Έχεις λεφτά;" –"Πόσα έχεις;" – "Άνοιξε το πορτοφόλι σου να δω". 
Γύρισα πίσω κατατρομαγμένη και εκείνη τη στιγμή ο ένας άστραψε ένα ηχηρότατο χαστούκι στον ένα Πακιστανό και του πήρε 100 ευρώ που είχε μαζί του. Ο ξένος δεν έβγαλε κιχ όλο αυτό το διάστημα, παρέμεινε σκυφτός και ταπεινωμένος. 

Σε μια ενστικτώδη κίνηση να τηλεφωνήσω, μου έκαναν νοήματα οι συνταξιδιώτες μου να σταματήσω γιατί "θα μας σπάσουν στο ξύλο". 
"Δεν τους είδατε;" μου είπαν. 
Ναι, είδα τη βία και τον φόβο ζωντανό μπροστά μου. 
 
Με συντριβή, ομολογώ, ζήτησα συγγνώμη από τους αλλοδαπούς και τους είπα πόσο λυπήθηκα, μόνο αυτό. 
Κατεβαίνοντας στον Σταθμό Λαρίσης, ενημέρωσα τον οδηγό του τρένου για το γεγονός και φθάνοντας στο σπίτι μου η τηλεόραση μετέδιδε εικόνες από τη Μανωλάδα. 
ΟΧΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ, γιατί οι "Μανωλάδες" έχουν τελικά πληθύνει επικίνδυνα. 

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, Χαρά. Τ. 

ΥΓ.: Γιατί σας έγραψα γι' αυτό το περιστατικό, αφού ξέρω ότι δεν ωφελεί; Θέλω απλώς να καταθέσω την οργή αλλά και την ντροπή που ένιωσα, και συνάμα τον φόβο μου, αφού ήταν αδύνατο να τους εμποδίσω, και σκέφτομαι πόσο ευάλωτοι είμαστε στη βαρβαρότητα της βίας. 
ΟΧΙ, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!"


2. "Ξέρετε πως θα φανταζόμουν το σημερινό συσσίτιο της Χρυσής Αβγής;"

''Ξέρετε πώς θα φανταζόμουν το σημερινό συσσίτιο της Χρυσής Αβγής;'' Πηγή: www.lifo.gr

Ξέρετε πως θα το φανταζόμουν; 
Χωρίς τσαμπουκάδες και τίποτε. 

Θα έστελνα μια ισχυρή αστυνομική δύναμη και εισαγγελέα να κάθονται διακριτικά στην πλατεία. Συνεργεία του υγειονομικού, της εφορίας, δύναμη τροχαίας. Διακριτικά. 

Μόλις σταματούσε το πρώτο φορτηγό ...