"Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μοναδική ελπίδα για νομιμότητα στην Ελλάδα": Στίγκλιτς, Πικετί, Ντ΄Αλέμα και άλλοι/ες ακαδημαϊκοί και πολιτικοί Υπέρ Νέας Συμφωνίας

Νέα Συμφωνία κατά Τιμωρητικής Λιτότητας

Ανοικτή επιστολή στους Financial Times με αφορμή το τέλμα στις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές της έπειτα από τέσσερις και πλέον μήνες επαφών, απέστειλαν οκτώ διάσημοι ακαδημαϊκοί και πολιτικοί. Πρόκειται για το νομπελίστα Οικονομικών και καθηγητή του Columbia University Τζόζεφ Στίγκλιτς, τον καθηγητή της Ecole Normale Superieure και του LSE Τομά Πικετί, τον πρώην πρωθυπουργό της Ιταλίας και πρόεδρο του Foundation of European Progressive Studies Μάσιμο Ντ' Αλέμα, την καθηγήτρια του Columbia University Στέφανι Γκρίφιθ-Τζόουνς, την καθηγήτρια του LSE Μαίρη Κάλντορ, την Χίλαρι Ουέινραϊτ του Transnational Institute στο Άμστερνταμ, τον καθηγητή Μάρκους Μίλερ του Warwick University και τον καθηγητή Τζον Γκραλ του Middlesex University.

Η επιστολή:

Ελλάδα: έκκληση για μετριοπάθεια την ύστατη ώρα

Κύριοι, το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκεται σε κίνδυνο καθώς οι διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτικών θεσμών πλησιάζουν στην κορύφωσή τους. Για να αποτραπεί μια αποτυχία των διαπραγματεύσεων είναι αναγκαίο να γίνουν υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές. 

Η ΕΕ πρέπει να επιδείξει ανεκτικότητα και να εκταμιεύσει κονδύλια για να στηρίξει τις διαρθρωτικές αλλαγές και την οικονομική ανάκαμψη της Ελλάδας και να διατηρήσει την ακεραιότητα της Ευρωζώνης. 

Η Ελλάδα πρέπει να δεσμευθεί αξιόπιστα και να δείξει ότι, αν και τάσσεται κατά της λιτότητας, ενστερνίζεται τις μεταρρυθμίσεις και επιθυμεί να διαδραματίσει ένα θετικό ρόλο στην ΕΕ.

Σε επιστολή που είχαμε απευθύνει αρκετοί από εμάς στους FT τον Ιανουάριο σημειώναμε ότι είναι σημαντικό να διαχωριστούν η λιτότητα από τις μεταρρυθμίσεις. Διότι το να καταδικάζεις τη λιτότητα δεν σημαίνει ότι απορρίπτεις τις μεταρρυθμίσεις. Φοβούμαστε ότι έξι μήνες τώρα η λιτότητα υπονομεύει τις βασικές μεταρρυθμίσεις του ΣΥΡΙΖΑ, για την υλοποίηση των οποίων οι ηγέτες της ΕΕ θα έπρεπε ασφαλώς να είχαν συνεργαστεί με την ελληνική κυβέρνηση. Κυρίως σε ότι αφορά την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς.

Η λιτότητα ροκανίζει δραστικά τα έσοδα από τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις και περιορίζει το πεδίο για αλλαγές που θα έκαναν τη δημόσια διοίκηση πιο υπεύθυνη και αποτελεσματική κοινωνικά. Και οι σημαντικές υποχωρήσεις που ζητούνται από την κυβέρνηση σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να χάσει την πολιτική στήριξη που διαθέτει και επομένως και τη δυνατότητα να υλοποιήσει ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα που θα βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Είναι λάθος να ζητείται από την Ελλάδα να δεσμευθεί στην εφαρμογή ενός παλαιού προγράμματος που έχει καταφανώς αποτύχει, έχει απορριφθεί από τους Έλληνες ψηφοφόρους και το οποίο ένας μεγάλος αριθμός οικονομολόγων (συμπεριλαμβανομένων και ημών) πιστεύει ότι είχε εξαρχής λανθασμένες κατευθύνσεις.

Είναι σαφές ότι μια αναθεωρημένη, μακροπρόθεσμη συμφωνία με τους πιστωτικούς θεσμούς είναι αναγκαία. Διαφορετικά είναι αναπόφευκτη μια χρεοκοπία, η οποία θα θέσει σε μεγάλο κίνδυνο τις οικονομίες της Ευρώπης, την παγκόσμια οικονομία, ακόμα και την ευρωπαϊκή ιδέα, την οποία η Ευρωζώνη υποτίθεται ότι θα ενδυνάμωνε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η μοναδική ελπίδα για νομιμότητα στην Ελλάδα. Μια αποτυχία στην επίτευξη συμφωνίας θα υπονόμευε τη δημοκρατία και θα έφερνε στην επιφάνεια πολύ πιο ριζοσπαστικές και δυσλειτουργικές δυνάμεις, δομικά εχθρικές προς την ΕΕ.

Από την άλλη πλευρά, σκεφτείτε σοβαρά την ταχεία εφαρμογή ενός θετικού προγράμματος για την ανάκαμψη στην Ελλάδα (και στην ΕΕ συνολικά), το οποίο θα εκμεταλλευόταν τη μεγάλη οικονομική ισχύ της Ευρωζώνης για την προώθηση των επενδύσεων και τη διάσωση της ευρωπαϊκής νεολαίας από τη μαζική ανεργία με μέτρα που θα ενίσχυαν την απασχόληση σήμερα και την ανάπτυξη στο μέλλον. Ένα τέτοιο πρόγραμμα θα άλλαζε άρδην τις οικονομικές επιδόσεις της ΕΕ και θα μετέτρεπε την Ένωση σε πηγή υπερηφάνειας για τους Ευρωπαίους πολίτες.

Η συμπεριφορά έναντι της Ελλάδας θα στείλει ένα μήνυμα προς όλους τους εταίρους στην Ευρωζώνη. Όπως το Σχέδιο Μάρσαλ, ας είναι αυτό ένα μήνυμα ελπίδας και όχι απελπισίας.

πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ

Στίγκλιτς: Η Ελλάδα έχει διαπραγματευτεί με καλή πίστη και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απόλυτο δίκιο

Δείτε εδώ το βίντεο της συνέντευξης

Αν ήμουν η Ελλάδα θα προχωρούσα σε Grexit

Την εκτίμηση ότι το Grexit είναι η μόνη επιλογή της Ελλάδας, αν η Γερμανία και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν αλλάξουν το «αποδεδειγμένα καταστροφικό» πρόγραμμα λιτότητας που της έχουν επιβάλει, έκανε ο νομπελίστας Οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς.

"Αν η Γερμανία και οι υπόλοιποι εταίροι της Ελλάδας αρνηθούν να αλλάξουν το πρόγραμμα που έχει αποδειχτεί λάθος δεν υπάρχει εναλλακτική για την Ελλάδα. Ναι, θα προχωρούσα σε Grexit", ήταν η απάντηση του αναγνωρισμένου οικονομολόγου στην ερώτηση «τι θα έκανε αν βρισκόταν στη θέση της Ελλάδας» που η δημοσιογράφος του Bloomberg του έκανε.

"Τα μοντέλα της ΕΚΤ του ΔΝΤ, του Βερολίνου, των δανειστών, αποδείχθηκαν καταστροφή. Βγάζουν προβλέψεις επί προβλέψεων της αποτυχίας Θα πάρετε μηδέν αν προτείνετε τέτοιο μοντέλο πρόγραμμα λέω στους φοιτητές μου. Απέτυχαν να προβλέψουν την κρίση του 2008 με αυτά τα μοντέλα, δεν διδάχθηκαν", σχολίασε ο Τζόζεφ Στίγκλιτς και κάλεσε την Γερμανία να παραδεχτεί την τοξικότητα της λιτότητας και να αλλάξει πορεία. "Εάν η Γερμανία αρνηθεί να αλλάξει το πρόγραμμα δεν υπάρχει διέξοδος. Να παραδεχθούν ότι η λιτότητα δεν δουλεύει και να αλλάξουν ρότα. Δημιουργούν ένα τοξικό μείγμα", συνέχισε.

"Έριξα μια ματιά στις μακροοικονομικές μεταρρυθμίσεις που έχει κάνει η Ελλάδα. Εντυπωσιακές. Από την άλλη μεριά όμως, αν η οικονομία σου καταρρέει ως αποτέλεσμα της λιτότητας, γιατί αν είμαστε ειλικρινείς, η λιτότητα ήταν εκείνη που βύθισε την ελληνική οικονομία, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια", διεμήνυσε ο Στίγκλιντς μιλώντας στην τηλεόραση του αμερικανικού δικτύου.

Από την συζήτηση δεν έλειψε και η επιμονή της ελληνικής κυβέρνησης στις «κόκκινες γραμμές» της. Ο νομπελίστας δήλωσε πως μολονότι είναι οικονομολόγος και όχι πολιτικός, «η Ελλάδα έχει διαπραγματευτεί με καλή πίστη και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απόλυτο δίκιο». "Το πρόγραμμα το οποίο επιβλήθηκε στην Ελλάδα το 2010 ήταν καταστροφή. Ως οικονομολόγος, όταν το είδα αρχικά είπα "αυτό δεν πρόκειται να λειτουργήσει"", είπε και πρόσθεσε πως κάνει πλάκα με τους μαθητές του στο πανεπιστήμιο με τα νούμερα που καλείται να αντιμετωπίσει η ελληνική οικονομία.

Τέλος, ερωτηθείς ποιος αναμένεται να χάσει και ποιος να κερδίσει από τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας - πιστωτών, ο γνωστός οικονομολόγος επεσήμανε τον κίνδυνο «να χάσουν όλοι».


πηγή tvxs, bloomberg

Τζόζεφ Στίγκλιτζ: Πόσο ακόμα πόνο θα πρέπει να υπομείνει η Ευρώπη πριν αποκατασταθεί η λογική;

Το τέλος της λογικής στην Ευρώπη

Η Δημοκρατία στα χρόνια της ευρωπαϊκής λιτότητας και ο ΣΥΡΙΖΑ

του Τζόζεφ Στίγκλιτζ 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν, επιτέλους, σημάδια ανάκαμψης από την κρίση που ξέσπασε στο τέλος της Προεδρίας του Τζορτζ Μπους, όταν η παρολίγον κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος τους, έστειλε κύματα σοκ σε ολόκληρο τον κόσμο. Αλλά δεν είναι μια ισχυρή ανάκαμψη, στην καλύτερη περίπτωση, το χάσμα μεταξύ του σημείου που θα έπρεπε να βρίσκεται η οικονομία και εκεί που είναι τουλάχιστον δεν διευρύνεται. Εάν το χάσμα κλείνει, αυτό συμβαίνει πολύ αργά, η ζημιά που προκάλεσε η κρίση φαίνεται να είναι μακροπρόθεσμη.

Το χάσμα ανάμεσα στο σημείο που θα βρισκόταν η Ευρωπαϊκή οικονομία χωρίς την κρίση και εκεί που είναι, συνεχίζει να διευρύνεται.

Και πάλι, θα μπορούσε να είναι χειρότερα. Στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού, υπάρχουν ακόμα λιγότερα σημάδια για έστω και μέτρια ανάκαμψη τύπου ΗΠΑ: 

Το χάσμα ανάμεσα στο σημείο που θα βρισκόταν η Ευρωπαϊκή οικονομία χωρίς την κρίση και εκεί που είναι, συνεχίζει να διευρύνεται. Στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι μικρότερο από ό, τι ήταν πριν από την κρίση. Μισή δεκαετία χαμένη μετατρέπεται γρήγορα σε ολόκληρη δεκαετία χαμένη. Πίσω από τις ψυχρές στατιστικές, ζωές καταστρέφονται, όνειρα διαψεύδονται και οικογένειες καταρρέουν (ή δεν σχηματίζονται) καθώς η στασιμότητα – η ύφεση σε κάποιες περιπτώσεις - συνεχίζεται χρόνο με το χρόνο.

Η Ε.Ε. έχει ιδιαίτερα ταλαντούχους, ιδιαίτερα μορφωμένους ανθρώπους. Οι χώρες μέλη της έχουν ισχυρά νομικά πλαίσια και κοινωνίες που λειτουργούν σωστά. Πριν από την κρίση, οι περισσότερες είχαν ακόμη και εύρυθμες οικονομίες. Σε ορισμένα σημεία, η παραγωγικότητα ανά ώρα - ή ο ρυθμός αύξησης της - ήταν μεταξύ των υψηλότερων στον κόσμο.

Αλλά η Ευρώπη δεν είναι θύμα. Ναι, η Αμερική έκανε κακή διαχείριση της οικονομίας της, αλλά όχι, οι ΗΠΑ δεν επέβαλαν το βάρος του παγκόσμιου νέφους στην Ευρώπη. Η ασθένεια της Ε.Ε. της αυτο- επιβλήθηκε, λόγω μιας αλληλουχίας άνευ προηγουμένου κακών οικονομικών αποφάσεων, αρχίζοντας με τη δημιουργία του ευρώ. Παρά την πρόθεση να ενώσει την Ευρώπη, στο τέλος, έχει καταλήξει να την διαιρεί κι απουσία πολιτικής βούλησης για τη δημιουργία θεσμών που θα επέτρεπαν σε ένα ενιαίο νόμισμα να δουλέψει, η ζημιά είναι μη αναστρέψιμη.

το ευρώ, παρά την πρόθεση να ενώσει την Ευρώπη, στο τέλος, έχει καταλήξει να την διαιρεί

Το σημερινό χάος προέρχεται εν μέρει από την προσκόλληση σε μια πεποίθηση, που από καιρό αμφισβητείται, γύρω από την εύρυθμη λειτουργία των αγορών, χωρίς ατέλειες των πληροφοριών και του ανταγωνισμού. Η ύβρις έχει επίσης διαδραματίσει έναν κάποιο ρόλο. Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε το γεγονός ότι, χρόνο με το χρόνο, οι προβλέψεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων για τις συνέπειες των πολιτικών τους αποδεικνύονται σταθερά λάθος;

Οι προβλέψεις αυτές δεν αποδείχτηκαν λάθος, επειδή οι χώρες της ΕΕ δεν κατάφεραν να εφαρμόσουν τις προβλεπόμενες πολιτικές, αλλά επειδή τα μοντέλα στα οποία στηρίχθηκαν οι πολιτικές αυτές ήταν τόσο βαθιά λανθασμένα. 

Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, τα μέτρα που αποσκοπούσαν στη μείωση του χρέους έχουν στην πραγματικότητα επιβαρύνει το χρέος ακόμα περισσότερο από το επίπεδο του 2010: Ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ έχει αυξηθεί, λόγω των αιματηρών επιπτώσεων της δημοσιονομικής λιτότητας στην παραγωγή. Τουλάχιστον το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει πάρει πάνω του την αποτυχία σε επίπεδο θεωρίας και πολιτικών.

οι προβλέψεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων για τις συνέπειες των πολιτικών τους αποδεικνύονται σταθερά λάθος

Οι ηγέτες της Ευρώπης παραμένουν πεπεισμένοι ότι οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις πρέπει να είναι η κορυφαία προτεραιότητα τους. Όμως, τα προβλήματα, που επισημαίνουν, υπήρχαν και στα χρόνια πριν από την κρίση και τότε δεν έβαζαν φρένο στην ανάπτυξη. 

Αυτό που η Ευρώπη χρειάζεται περισσότερο από διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις εντός των χωρών μελών είναι η μεταρρύθμιση της δομής της ίδιας της Ευρωζώνης, καθώς και μια αντιστροφή των πολιτικών λιτότητας, οι οποίες έχουν αποτύχει ξανά και ξανά στην αναθέρμανση της οικονομικής ανάπτυξης.

Όσοι πίστευαν ότι το ευρώ δεν θα μπορούσε να επιβιώσει έχουν επανειλημμένα αποδειχθεί λάθος. Αλλά όσοι κάνουν κριτική έχουν δίκιο σε ένα πράγμα: εάν δεν μεταρρυθμιστεί η δομή της Ευρωζώνης και δεν αντιστραφεί η λιτότητα, η Ευρώπη δεν θα ανακάμψει.

Το δράμα της Ευρώπης απέχει πολύ από το τέλος. Ένα από τα δυνατά σημεία της Ε.Ε. είναι η ζωτικότητα των δημοκρατιών της.Αλλά το ευρώ αφαίρεσε από τους πολίτες - ιδιαίτερα στις χώρες της κρίσης - κάθε παρέμβαση απέναντι στο οικονομικό τους πεπρωμένο. Επανειλημμένα, οι ψηφοφόροι έχουν πετάξει έξω κυβερνήσεις, δυσαρεστημένοι με την κατεύθυνση της οικονομίας - μόνο και μόνο για να έχουν μια νέα κυβέρνηση, η οποία συνεχίζει στην ίδια πορεία που υπαγορεύεται από τις Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο.

οι ψηφοφόροι έχουν πετάξει έξω κυβερνήσεις, δυσαρεστημένοι με την κατεύθυνση της οικονομίας - μόνο και μόνο για να έχουν μια νέα κυβέρνηση, η οποία συνεχίζει στην ίδια πορεία

Αλλά για πόσο καιρό μπορεί αυτό να συνεχιστεί; Και πώς θα αντιδράσουν οι ψηφοφόροι; Σε όλη την Ευρώπη, βλέπουμε την ανησυχητική αύξηση των ακραίων εθνικιστικών κομμάτων,αντίθετων προς τις αξίες του Διαφωτισμού, που έχουν συμβάλει τόσο στην επιτυχή πορεία της Ευρώπης. Σε ορισμένα μέρη, τα μεγάλα αποσχιστικά κινήματα αυξάνονται.

Και τώρα η Ελλάδα θα περάσει την Ευρώπη από μια ακόμα δοκιμασία. Η μείωση του ελληνικού ΑΕΠ από το 2010 είναι πολύ χειρότερη από εκείνη που αντιμετώπισε την Αμερική κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930. Η ανεργία των νέων είναι πάνω από 50%. Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά έχει αποτύχει και, τώρα, λόγω της αδυναμίας του κοινοβουλίου να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, η χώρα θα πάει σε πρόωρες γενικές εκλογές, που θα διεξαχθούν στις 25 Ιανουαρίου.

Η αριστερή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία έχει δεσμευθεί να επαναδιαπραγματευθεί τους όρους διάσωσης της Ελλάδας με την Ε.Ε., είναι μπροστά στις δημοσκοπήσεις. 

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει αλλά δεν πάρει την εξουσία, ένας βασικός λόγος θα είναι ο φόβος για το πώς η ΕΕ θα αντιδράσει. Ο φόβος δεν είναι το ευγενέστερο των συναισθημάτων και δεν συνεισφέρει στο είδος της εθνικής συναίνεσης που χρειάζεται η Ελλάδα, για να προχωρήσει προς τα εμπρός.

πόσο ακόμα πόνο θα πρέπει να υπομείνει η Ευρώπη πριν αποκατασταθεί η λογική;

Το θέμα δεν είναι η Ελλάδα. Είναι η Ευρώπη. Αν η Ευρώπη δεν αλλάξει τους τρόπους της - αν δεν μεταρρυθμίσει την Ευρωζώνη και δεν καταργήσει την λιτότητα - η λαϊκή αντίδραση θα καταστεί αναπόφευκτη. Η Ελλάδα μπορεί και να παραμείνει στον δρόμο της αυτή τη φορά. Αλλά αυτή η οικονομική τρέλα δεν μπορεί να συνεχιστεί επ 'άπειρον. Η δημοκρατία δεν θα το επιτρέψει. Αλλά πόσο ακόμα πόνο θα πρέπει να υπομείνει η Ευρώπη πριν αποκατασταθεί η λογική;

Πηγή: Project Syndicate / thetoc.gr