Η Ελλάδα έχει επιλέξει να συμμετέχει στην πλέον ευημερούσα κοινότητα των Δυτικών αστικών δημοκρατιών. Στα πλαίσια του …δημοκρατικού καπιταλισμού είχε τις ευκαιρίες της να είναι στην πρώτη γραμμή ευημερίας. Κατάφερε όμως να φτάσει στο τελευταίο σκαλί και να αντιμετωπίζεται ως επαίτης.
Τώρα δίνει μια τελευταία μάχη που το αποτέλεσμά της θα καθορίσει τη θέση της χώρας για 20 χρόνια τουλάχιστον. Όσοι απο τους πολιτικούς, παίζουν παιχνίδια την ώρα μηδέν, θα λάβουν στο μέλλον την περιφρόνηση που τους αξίζει.
Δείχνει να έχουν μείνει μόνο τα γεωπολιτικά μας πλεονεκτήματα να μας κρατάνε όρθιους.
Οι Ευρωπαίοι σταθμίζουν τα συν και πλην.
Από τη μια βάζουν την πλήρη αδυναμία του πολιτικού συστήματος να επιλύσει το παραμικρό θέμα.
Από την άλλη δεν έχουν διάθεση να δουν την Ελλάδα μές στην απελπισία της να ψάχνει αλλού.
Ειδικά λόγω των ενεργειακών θεμάτων τα συμφέροντα είναι τεράστια. Αν συνυπολογίσουμε το ρόλο που έχουν οι στρατιωτικές διευκολύνσεις τύπου Σούδας που παρέχονται από τη χώρα μας στο ΝΑΤΟ, γίνεται σαφές ότι έχουμε ακόμα μπαρούτι στο … καριοφίλι.
Χρειάζεται οικουμενική προσπάθεια για να περισωθεί ότι μπορεί να περισωθεί.
Όποιος έχει προτάσεις να τις καταθέσει τώρα.
Μια κυβέρνηση επίλεκτων τύπου Μόντι ίσως αυξήσει τις πιθανότητες να μην κατρακυλήσουμε.
Φράσεις του στυλ "στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα" πρέπει να συνοδεύονται απο την πρόταση …διεξόδου.
