Επείγει η διττή στροφή της Ε.Ε.

Ο ιστορικός Αντώνης Λιάκος και ο πολιτικός επιστήμονας και υποψήφιος ευρωβουλευτής του Σύριζα Δημήτρης Χριστόπουλος, ιδρυτικά μέλη της Πρωτοβουλίας για την Υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας, συζητούν για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Αριστερά εν όψει των Ευρωεκλογών του 2014

από το online περιοδικό ΧΡΟΝΟΣ

Αντώνης Λιάκος: Δημήτρη, από τη μια βλέπω τις αφίσες με καθημερινούς Ευρωπαίους που λένε «Ψήφισε στις ευρωεκλογές για να κάνεις εσύ κουμάντο στην Ευρώπη», από την άλλη διαβάζω τα δημοσιεύματα των Financial Times για την αποπομπή Παπανδρέου στη σύνοδο των G8 στις Κάννες. Δύο μηνύματα που στρέφονται το ένα εναντίον του άλλου. Με το πρώτο σού λένε ψήφισε γιατί η Ευρώπη εξαρτάται από σένα, με το δεύτερο αντιλαμβάνεσαι ότι αλλάζουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όχι απλώς ερήμην των λαών, αλλά ερήμην και των ίδιων των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στις Κάννες δεν συνήλθε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ούτε καν η Κομισιόν. Σε μια συνάντηση κορυφής των ηγετών των πλουσιότερων χωρών του κόσμου αποφασίζεται να αλλάξουν κυβερνήσεις δύο χώρες: η Ελλάδα και η Ιταλία. Αποφασίζεται πώς θα κυβερνηθούν. Εκεί μιλούν για «δικαιοσύνη Παλαιάς Διαθήκης», δηλαδή οφθαλμόν αντί οφθαλμού και σκληρή τιμωρία για παραδειγματισμό των άλλων Ευρωπαίων. Επομένως, γιατί ο πολίτης να ψηφίσει στις ευρωεκλογές, κι εσύ τι δουλειά έχεις εκεί ως υποψήφιος;

Δημήτρης Χριστόπουλος: Αντώνη, εδώ και χρόνια η Ευρώπη έχει διέλθει από την εποχή του λεγόμενου «δημοκρατικού ελλείμματος» και έχει κάνει ένα άλμα στο δημοκρατικό κενό. Δεν συζητάμε απλώς για ένα έλλειμμα αρμοδιοτήτων του Ευρωκοινοβουλίου –καθώς αυτό υπήρχε ανέκαθεν– αλλά κάτι δομικά πιο κρίσιμο. Το Κοινοβούλιο σιγά σιγά αυξάνει τις δυνάμεις του, π.χ. τώρα πλέον εκλέγει τον πρόεδρο της Επιτροπής, αλλά το επίδικο είναι αυτό που λες: ότι τώρα πλέον οι μεγάλες πολιτικές αποφάσεις δεν λαμβάνονται καν στο επίπεδο των θεσμών, αλλά σε αυτό της αμεσολάβητης ισχύος. Το δε Ευρωπαϊκό Δικαστήριο παρακολουθεί αμήχανα… 

Εδώ πλέον έχουμε σταδιακά μια στροφή από κανόνες –όποιοι και να ήταν αυτοί– σε απλές αποφάσεις που επικυρώνονται απλώς διά της ηγεμονίας αυτών που τις λαμβάνουν. Ε, λοιπόν, αυτό δημοκρατία δεν είναι. Δεν ξέρω πώς να το πούμε, πάντως, σίγουρα η τιμή του δημοκρατικού πολιτεύματος δεν του αξίζει. Αν ο πολίτης δεν ψηφίσει στις ευρωπαϊκές εκλογές, η αίσθησή μου είναι ότι η νέα αυτή κατάσταση πραγμάτων θα εδραιωθεί –εδραιώνεται δηλαδή ούτως ή άλλως–, με αποτέλεσμα την περαιτέρω απαξίωση του μοναδικού αντιπροσωπευτικού θεσμού της Ε.Ε. με ό,τι αποτελέσματα αυτό μπορεί να έχει για το ευρωπαϊκό μέλλον. Διότι να μην ξεχνάμε: ναι μεν η ευρωπαϊκή οικοδόμηση ξεκίνησε από τον άνθρακα και τον χάλυβα –δηλαδή το βαρύ ευρωπαϊκό βιομηχανικό κεφάλαιο–, αλλά στο επίπεδο του εποικοδομήματος υπήρξαν κάποια δημοκρατικά κεκτημένα. Αν τα απολέσουμε, τότε πραγματικά δεν βλέπω σε τι το σχέδιο μπορεί να αξίζει. Εξάλλου, τώρα πλέον ούτε άνθρακας ούτε χάλυβας υπάρχουν ώστε να δίνουν γραμμή. Τράπεζες έχουμε. 

Κάπως έτσι τα βλέπω τα πράγματα: αν η Ευρώπη συνεχίσει στον δρόμο του ευρωπαϊκού κενού, της απαξίωσης της εργασίας και του εκφυλισμού της δημοκρατίας, απλώς δεν θα έχει λόγο να υπάρχει. Όπως πάει λοιπόν, το τρώει το κεφάλι της, και η χώρα που είναι στην εμπροσθοφυλακή της κρίσης, η Ελλάδα, βιώνει πιο οδυνηρά τους κραδασμούς αυτούς.

Α.Λ.: Αυτό που λες, Δημήτρη, μου θυμίζει κάπως τη θεωρία του παρία. Ο παρίας, ο απόβλητος, είναι εκείνος που μπορεί να σώσει την κοινωνία γιατί μπορεί να θέσει ξανά τους κανόνες με τους οποίους συγκροτείται το σύστημα. Να τους θέσει με δίκαιο τρόπο, επειδή ο ίδιος βρίσκεται απέξω και στην πιο δυσμενή θέση. Όλες οι θεωρίες της κοινωνικής αλλαγής, αλλά και οι σωτηριολογικές, είχαν ως πυρήνα τους τη θεωρία του παρία και του απόβλητου – από τον χριστιανισμό έως τον μαρξισμό. Μπορεί να φαίνεται υπερβολικά θεωρητικό και αφηρημένο, αλλά αν ξεκινήσουμε από τη διαπίστωση ότι σήμερα είναι η αδιαμεσολάβητη ισχύς που θέτει τους κανόνες, τότε η Ελλάδα, ή μάλλον η συνείδηση του τι συνέβη στην Ελλάδα, γιατί η χώρα βρέθηκε στη θέση του απόβλητου, πρέπει να μεταμορφωθεί σε μια επιδίωξη μιας νέας τάξης, νέων κανόνων. 

Από την άποψη αυτή, η ελληνική Αριστερά, κι εσύ ανάμεσά της, ερχόσαστε σ’ εμάς τους εκλογείς ή οφείλετε να πάτε στο Ευρωκοινοβούλιο με προτάσεις αναδιοργάνωσης της ίδιας της Ευρώπης. Ποιες είναι αυτές; Γιατί εδώ οφείλω να σου επισημάνω επίσης ...

Ο τσίπρας πάει ευρώπη

Ευρωεκλογές

του techie chan

Οι ευρωεκλογές είναι γενικά άχρωμες και αδιάφορες. Καθώς το ευρωκοινοβούλιο που εκλέγουν δεν έχει παρά διακοσμητικό ρόλο στη βρυξέλα και ταυτόχρονα αποτελεί έναν πλήρως διεφθαρμένο οργανισμό όπου τον κύριο ρόλο παίζουν τα λόμπι των πλουσίων που βρίσκονται εκεί κάθε μέρα, κι όχι οι ψηφοφόροι που ψηφίζουν μια φορά στα 5 χρόνια και από τότε δεν ξαναβλέπουν τους ευρωβουλευτές. Άλλωστε ολόκληρο το σύστημα των βρυξελλών είναι τόσο μονωμένο από τις ευρωπαϊκες κοινωνίες, που δεν είναι παράλογο να πούμε πως ζούνε κυριολεκτικά σε άλλο πλανήτη. 

Δεν είναι τυχαίο πως μόνο πάνω στην προεκλογική τούρλα του σαββάτου και για το θεαθήναι, το ευρωκοινοβούλιο έφτιαξε μια επιτροπή για να ερευνήσει τα πεπραγμένα της τρόικα. Μιας δηλαδή εντελώς εξωθεσμικής και ό,τι ναναι ομάδας που ονομάστηκε τρόικα μόνο και μόνο για να θυμίζει κάτι από την παλιά ΕΟΚική τρόικα. Την τριπλέτα δηλαδή που αποτελούνταν από τη χώρα που είχε την προεδρία, τη χώρα που μόλις την παρέδωσε και την χώρα που θα αναλάμβανε την επόμενη.

Ακριβώς λόγω αυτών των χαρακτηριστικών της άχρωμης άοσμης και αδιάφορης εκλογικής διαδικασίας, ο σύριζα είχε πολύ πολύ καλές προοπτικές να δείξει ότι ο κόσμος δεν γουστάρει τη σημερινή κυβέρνηση. Και πάνω από 6 μήνες τώρα προσπαθεί να κινητοποιήσει το ακροατήριό του να τον ψηφίσει στις ευρωεκλογές, ως τον μοχλό που θα ρίξει την κυβέρνηση. 

Οι ευρωεκλογές λοιπόν είναι κάτι που βρίσκεται όσο πιο κοντά γίνεται στις εθνικές εκλογές από άποψη εξομοίωσης καθώς η τοπικότητα μειώνεται στο ελάχιστο και οι ψηφοφόροι δεν αποφασίζουν κάτι ιδιαίτερο στην ευρώπη. Άρα οι τοπικές συνθήκες στην ελλάδα είναι αυτή τη στιγμή οι επικρατέστερες. Και από αυτή την άποψη είναι χρήσιμες καθώς οι δημοσκοπήσεις, δεν χάνουν σχεδόν καμία ευκαιρία να αποδεικνύουν τόσα χρόνια πως είναι για τα μπάζα.

Αυτό σημαίνει πως ο πήχης για το σύριζα ήταν πολύ ψηλά. 

Και η μηχανή της ηγεσίας του σύριζα έχει ποντάρει σε αυτό. 

Και ακόμα και η eurovision debate που έγινε, έκανε τον τσίπρα να λάμψει ακριβώς λέγοντας πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. 

Την ίδια στιγμή οι παλιάτσοι από δίπλα χόρευαν τον χορό της βροχής και η παντελώς άσχετη υποψήφια των πρασίνων μας καλούσε να ελευθερώσουμε τα κορίτσια στη νιγηρία (διότι ως γνωστό στην ευρώπη τα πρόβληματά μας τα έχουμε λυμένα κι ας πάμε να βοηθήσουμε αυτούς τους άμοιρους αράπηδες της αφρικής).

Ο τσίπρας πάει ευρώπη.

Και σκίζει

Αλλά δυστυχώς όχι τόσο πολύ λόγω του εκπληκτικού προγράμματος και στρατηγικής του σύριζα. Δύο άλλοι λόγοι κυριαρχούν. 

• Ο ένας είναι η κακή εκλογική κατάσταση της ευρωπαϊκής αριστεράς. Δεν είναι του παρόντος η ανάλυση, αλλά ο σύριζα είναι μια φωτεινή εκλογικά εξαίρεση. 
• Ο δεύτερος λόγος είναι η μυωπία της απόστασης. Πρόκειται για μια ασθένεια που εγώ τουλάχιστον μπορώ να δω στην παγκόσμια αριστερά από το 90 και μετά. Όπως τείνουμε να ρομαντικοποιούμε τους ζαπατίστας και την εξέγερσή τους, τον τσάβεζ ή την εξέγερση στο σιάτλ, έτσι και οι υπόλοιποι αριστεροί ευρωπαίοι τείνουν να μη βλέπουν τις λεπτομέρειες και να στέκονται σ’ ένα wishfull thinking για τον σύριζα. 

Προσωπικά το καταλαβαίνω απόλυτα. Μου είναι εξαιρετικά πιο εύκολο να ψηφίσω die linke στις ευρωεκλογές εδώ στη γερμανία και να παραβλέψω όλα τα ράμματα που έχω για τη γούνα του. Ακόμα κι αν η ευρωβουλευτής που θα ψηφίσω δεν είναι καλύτερη από τη δούρου. Ακριβώς επειδή ενσυνείδητα δεν κάθομαι να ασχοληθώ με όλες τις μαλακίες που έχουν κάνει (και κάνουν). Και μιλάμε για μαλακίες που σε επίπεδο τοπικής κυβέρνησης θα έκαναν πολλές φορές τον στέφανο μάνο τούρς να φαίνεται αριστερός. Το τουρς πηγαίνει στην περιφορά του σε όλο το πολιτικό σύστημα, θέση που κατέχει περίζηλα εμπρός από τον μπίστη και πίσω ίσως μόνο από τον θοδωράκη. (τον γνωστό όχι τον σταύρο).

Αυτές οι δύο τάσεις έδωσαν στο σύριζα μια άλλη δυναμική στην ευρώπη. Μέχρι που και οι εξαφανισμένοι ιταλοί αριστεροί μπορεί και να μπουν στην ευρωβουλή ελαίω τσίπρα. Και πράγματι ο τσίπρας και ο σύριζα αυτή τη στιγμή είναι η κορώνα στο ...

Οι πιο ουσιαστικές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις βρίσκονται στο χώρο της ευρύτερης αριστεράς και της οικολογίας

Απειλές κατά της δημοκρατίας στο δρόμο προς τις ευρωεκλογές

του Μάκη Ανδρονόπουλου*

"Η λέξη "ευρωομόλογο" είναι απαγορευμένη, 
κυριάρχησε η γερμανική γραμμή του "σκληρού ευρώ""
(γελοιογραφία του Βαγγέλη Παπαβασιλείου)

Η ευρωπαϊκή κρίση έχει πάψει να είναι απλά μια μεγάλη χρηματο-οικονομική κρίση, έχει υπερβεί τη φάση της κρίσης του χρέους και εξελίσσεται ταχύτατα σε μια βαθύτατα διαρθρωτική κρίση, κοινωνική, αξιακή, δημοκρατίας και ενδεχομένως και ασφάλειας. Η διοίκηση της ΕΕ από τις συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις απέτυχε σε όλα τα πεδία. Απέτυχε να χρησιμοποιήσει το ευρώ ως μείζον εργαλείο δημιουργίας της ενιαίας ευρωπαϊκής συνείδησης, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην προχωρήσει η εμβάθυνση και η πολιτική ολοκλήρωση, αλλά αντίθετα χρησιμοποίησε το ευρώ ως εργαλείο μεγέθυνσης των ταξικών και εθνικών ανισοτήτων. Οι ευθύνες του γαλλογερμανικού άξονα είναι εγκληματικές, όπως άλλωστε και ο απομονωτισμός του Λονδίνου.

To blog EXTRAPOLATION προσκλήθηκε και συμμετείχε στις 30 Απριλίου σε συζήτηση που οργάνωσε η Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα με θέμα «Απειλές κατά της δημοκρατίας στο δρόμο προς τις ευρωεκλογές: Η αναζήτηση μιας νέας αφήγησης για την Ευρώπη». Στόχος της Αντιπροσωπείας είναι να αναδείξει το φλέγον ζήτημα της ανόδου ακραίων κι ευρωφοβικών πολιτικών σχημάτων ενόψει των Ευρωεκλογών του Μαΐου και να προτάξει ιδέες, ανησυχίες και πιθανές λύσεις, αναφορικά με τους τρόπους διαχείρισης του φαινομένου ώστε να μειωθούν οι απειλές κατά των δημοκρατικών αρχών στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Οι βασικές θέσεις που διετύπωσα ήταν οι ακόλουθες:

1. Ξαφνικά οι κυρίαρχες δυνάμεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, νεοφιλελεύθερη δεξιά και σοσιαλδημοκράτες, αλλά και οι επικυρίαρχες χώρες όπως η Γερμανία, ανησυχούν για την επικείμενη άνοδο των "ακραίων και ευρωφοβικών πολιτικών σχημάτων" που ενδέχεται να φτάσουν το 30% στις ευρωεκλογές και να σχηματίσουν πολιτική ομάδα, εξέλιξη που μπορεί να διαταράξει το μονοδιάστατο των αποφάσεων. Έτσι βλέπουν "απειλές" κατά της δημοκρατίας και αναζητούν μια νέα αφήγηση για την Ευρώπη.

2. Όλος αυτός ο προβληματισμός και οι δήθεν απειλές για τη δημοκρατία είναι το λιγότερο υποκριτική. Κι αυτό γιατί η πραγματική απειλή για το ευρωπαϊκό δημοκρατικό κεκτημένο και την ευρωπαϊκή προοπτική δεν είναι τα δηλωμένα ακροδεξιά κόμματα, αλλά οι προαναφερθείσες κυρίαρχες δυνάμεις, οι οποίες με τις πολιτικές που εφαρμόζουν από την επομένη της γέννησης του ευρώ μόχλευσαν τις ταξικές ανισότητες, ιδιωτικοποιούν τα δημόσια αγαθά και τις κρατικές λειτουργίες, καταργούν συστηματικά το κοινωνικό κράτος.

3. Η χρηματοοικονομική κρίση και η κρίση χρέους της ευρωζώνης ήρθαν να αποκαλύψουν την καταστροφικότητα των εφαρμοζόμενων πολιτικών. Οι κυρίαρχες δυνάμεις θεσμοθετούν και διοικούν σε καθεστώς εξαίρεσης (πχ δημοσιονομικό σύμφωνο).

4. Οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν επί το πλείστον θεσμική θωράκιση έναντι του δηλωμένου ναζισμού και φασισμού.

5. Το πραγματικό πρόβλημα της Ευρώπης είναι η μετάλλαξη του φασιστικού ιού που ενδύεται τη λεοντή του politically correct για να εφαρμόσει ακραίες μορφές βιοπολιτικής εξουσίας που αφαιρούν ανθρώπινα, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Η διαχείριση της ελληνική κρίσης προκάλεσε ανθρωπιστική κρίση (1,5 εκατ. άνεργοι, 3 εκατ. ανασφάλιστοι, 1 εκατ. απλήρωτοι εργαζόμενοι, 4000 αυτοκτονίες κ.ο.κ.) και εκθεμελίωσε μεγάλο μέρος του παραγωγικού ιστού της χώρας.

6. Οι κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ επιχειρούν να μοχλεύσουν φοβίες στους Ευρωπαίους ψηφοφόρους για να καλύψουν την πολιτική τους χρεοκοπία. Ουδείς αποτολμά να μιλήσει επίσημα για τη γερμανοποίηση της Ευρώπης και την επιβολή του οργανωτικο-οικονομικού μοντέλου της, με την ίδια βιαιότητα που το επέβαλε στην Ανατολική Γερμανία με τα γνωστά αποτελέσματα…

7. Η Γαλλία δεν φοράει πια τα παντελόνια, ο γαλλογερμανικός άξονας έχει ξεπεραστεί και η Συνθήκη των Ιλισίων είναι πλέον έναcout de theater, που μπορούσε να το παίζει ο Σαρκοζί, αλλά όχι ο Φρανσουά Ολάντ. Και ο Κάμερον, αυτός που ήθελε να κατεβάσει το ίντερνετ και το στρατό όταν κάποιοι πιτσιρικάδες έκαψαν ένα κτίριο στο Λονδίνο, το μόνο που διεκδικεί είναι η διάσωση του City.

8. Είπε ο Υβ Μπερτοντσίνι της Notre Europe πως αν οι ευρωσκεπτικιστές πιάσουν 30%, οι υπόλοιποι θα είμαστε 70%!... Ξεχνά πως ο Αδόλφος Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία με 33%.

9. Την Ευρώπη θα την σώσουν οι Ευρωπαίοι πολίτες σταδιακά, με πολύ πόνο και ελπίζουμε χωρίς αίμα. Στη Γαλλική Επανάσταση πήρε 80 χρόνια για να ισορροπήσει στην Τρίτη Δημοκρατία…

10. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία δεν μπορεί να συγκροτηθεί με τον γερμανικό οικονομικό εθνικισμό σε έξαρση. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία θα υπάρξει όταν δεν θα υπάρχουν επικυρίαρχες δυνάμεις, δηλαδή όταν τα γερμανικά λάντερ θα πάψουν να είναι ομοσπονδία, η Ιταλία, η Βρετανία, η Ισπανία κ.ο.κ. θα διασπασθούν για να συνενωθούν ξανά στην Ευρώπη των Κοινωνιών, όπου οι μικρές πατρίδες θα διασφαλίζουν την αρμονία και την ισορροπία.

Αναλυτικότερα θα ήθελα να επισημάνω και τα ακόλουθα για το πώς φτάσαμε έως εδώ και τι παίζεται στις ευρωεκλογές:

Τα Νέα Greek Statistics (#για τις ευρωεκλογές ρε γμτ)

Πρωτογενές Έλλειμμα Νο2

του Γιάνη Βαρουφάκη*

"Ο κ. Βαρουφάκης μπερδεύει τα δημοσιονομικά με τα ταμειακά στοιχεία", γράφει η κα Μιράντα Ξαφά στο χτεσινό της άρθρο (σχολιάζοντας το άρθρο μου Πρωτογενές Έλλειμμα). Μακάρι να ήταν έτσι. Δυστυχώς δεν είναι – και λέω «δυστυχώς» γιατί θα προτιμούσα χίλιες φορές να είχα αναγνώσει λανθασμένα τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, παρά να βρισκόμαστε ενώπιοι ενωπίοις με την αναβίωση των Greek Statistics (με τη βούλα της Eurostat, όπως ακριβώς και στο παρελθόν το οποίο, όλοι μας, ελπίσαμε ότι αφήσαμε πίσω μετά την κατάρρευση του 2010).

Η κα Ξαφά, δυστυχώς, μπερδεύει: (Α) την παράθεση των λογιστικών κανόνων της Eurostat (ESA95), τους οποίους δεν αμφισβητεί κανείς, με (Β) τον «δημιουργικό» τρόπο που εφαρμόστηκαν στον υπολογισμό του πρωτογενούς ισολογισμού της γενικής κυβέρνησης για το 2013. Στο άρθρο της παραθέτει, συνοπτικά, το γράμμα και το πνεύμα των κανόνων αυτών.(*) Στο δικό μου άρθρο αναφερόμουν στο πώς εφαρμόστηκαν οι κανόνες αυτοί, παραβιάζοντας το γράμμα και το πνεύμα τους, ώστε να παρουσιάσουν ένα πρωτογενές έλλειμμα ως πλεόνασμα.

Το ότι οι μεταφορές ποσών από έναν λογαριασμό της γενικής κυβέρνησης σε έναν άλλον δεν θα έπρεπε να έχει καμία επίπτωση στον ισολογισμό της γενικής κυβέρνησης είναι αξιωματικά ορθόν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έχει καμία τέτοια επίπτωση. Το να μπερδεύουμε το τι θα έπρεπε να ισχύει (την περιγραφή του οποίου η κα Ξαφά παρέθεσε λαμπρά) με το τι τελικά έγινε (που η κα Ξαφά δεν αναφέρει) είναι μέγα λάθος, ιδίως όταν έχουμε να κάνουμε με τα νέα (ή και τα παλαιότερα) Greek Statistics.

Επιτρέψτε μου, αγαπητοί αναγνώστες, να σας υπενθυμίσω την υπερπροσπάθεια του κ. Αλογοσκούφη να αναδείξει τα προ του 2004 Greek Statistics μεταφέροντας κρατικές υποχρεώσεις (για αμυντικά, κυρίως, προγράμματα) από τον ισολογισμό του 2005 και του 2006 σε ισολογισμούς του 2002, 2003 και 2004. Ήταν τότε που ο κ. Στουρνάρας μου είχε πει πως ήταν έξαλλος με τη Eurostat επειδή η τελευταία επέτρεπε στην ελληνική κυβέρνηση, με «δημιουργικά» Greek Statistics, και να μεταφέρει ελλείμματα στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και να μειώνει το τρέχον έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης (της Ν.Δ.) μεταφέροντας σε άλλες χρονιές (ακόμα και μελλοντικές) τα ελλείμματα των νοσοκομείων.

Ως αποτέλεσμα εκείνων των συγκρούσεων κυβέρνησης της ΝΔ και αντιπολιτευόμενων οικονομολόγων, πήρα κι εγώ το «θάρρος» να γράψω στη Eurostat (εν έτει 2006) ζητώντας εξηγήσεις για τα ελλείμματα των νοσοκομείων και κάποια άλλα περίεργα (κατ’ εμέ) στοιχεία. Έξι μήνες αργότερα έλαβα την απάντηση της Eurostat η οποία, σε μισή σελίδα, μου έλεγε ότι όλα τα στοιχεία της ελληνικής κυβέρνησης ήταν αγγελικά πλασμένα και μου εξηγούσε, όπως ακριβώς και η κα Ξαφά στο χτεσινό άρθρο της, τη διαφορά ταμειακής από δεδουλευμένη βάση και ότι «οι ενδοκυβερνητικές μεταφορές ήταν απολύτως ουδέτερες ως προς τον ισολογισμό της γενικής κυβέρνησης».

Όταν το 2010 η Ελλάδα κατέρρευσε, και τα Greek Statistics έγιναν βούκινο διεθνώς, θυμάμαι να βγαίνω στο BBC (και αλλού) και να θυμίζω στους ξένους ακροατές και τηλεθεατές, και βεβαίως στους ξένους δημοσιογράφους οι οποίοι είχαν γίνει ιδιαίτερα επιθετικοί απέναντι σε όλους εμάς τους Έλληνες, ότι, όσον αφορά τα Greek Statistics, δεν υπήρξε ούτε ένας ισολογισμός του ελληνικού δημοσίου (τόσο των κυβερνήσεων Σημίτη, όσο και των κυβερνήσεων Καραμανλή) που να μην είχε τη βούλα της Eurostat. Το μήνυμά μου ήταν:

Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν (Μάρκ. η 34-θ 1)

Το Ποτάμι και η κοινωνία των likes

Ο Σταύρος Θεοδωράκης παρουσίασε μια πρόταση χωρίς οργάνωση, με ασάφειες, γενικότητες και φλου γραμμές. Αλλά οι αντίπαλοί του είναι καλύτεροι;

της Λώρης Κέζα*

"Εγώ ειμί ο μπροστάρης". Έτσι προσδιορίζει τον εαυτό του ο Σταύρος Θεοδωράκης. "Εγώ θα μιλάω" είπε για το κίνημα. Οι υπόλοιποι ακολουθούν. Το κίνημα του Ποταμιού είναι αρχηγικό και τούτο δεν θα αμφισβητηθεί μέχρι να γίνει συνέδριο. Ο αρχηγός θα κάνει περιοδεία για να μιλήσει στο κοινό του και να βρει νέους συνεργάτες για τις ευρωεκλογές.

Η κεντρική ιδέα είναι οι πέριξ αυτού να εγκιβωτίζονται στο «ένας από εμάς»: ο ξυλουργός της γειτονιάς, η κάτοικος του πιο μικρού νησιού στις Πρέσπες, η ενταγμένη Ρομά. Είναι πολύ νωρίς για να καθοριστούν η ιεραρχία του νέου κόμματος και ο τρόπος ανέλιξης.

Δεν υπάρχει ακόμη κάτι σαν πολιτική γραμματεία. Είναι επίσης πολύ νωρίς για να περιγραφεί ο τρόπος με τον οποίο θα συγκροτηθεί το ψηφοδέλτιο των ευρωεκλογών. Θα αποφασίσει μόνος του ο Σταύρος ή θα ζητήσει τη βοήθεια συμβούλων και μελών του κόμματος; Οταν δεν υπάρχουν κανόνες, η ομάδα λειτουργεί με αισθήματα, με συμπάθειες. Αν ο Σταύρος συμπαθεί κάποιον, θα του δώσει ένα αξίωμα ή θα του δώσει μια ευκαιρία. Με τον ίδιο άδικο τρόπο που επιβάλλεται η εσωκομματική ολιγαρχία στα παραδοσιακά κόμματα.

Στο Ποτάμι υπάρχει μία ακόμη δυσχέρεια: η ασάφεια. Τα προβλήματα εντοπίζονται, αλλά οι προτεινόμενες λύσεις δεν διατυπώνονται σε πλαίσιο. Λέει επί παραδείγματι ο μπροστάρης ότι κανείς δεν σκέφτηκε να βάλει περισσότερα δρομολόγια στα πρωινά λεωφορεία. Σωστό είναι αυτό. Σωστό για τη μικρή εικόνα. Για τη μεγάλη εικόνα θα ήταν χρήσιμο να μαθαίναμε αν το κίνημα, δηλαδή ο Σταύρος, προτιμά τα ιδιωτικά λεωφορεία από τα δημόσια. Κωδικός: ιδιωτικοποίηση. Είναι υπέρ ή κατά; Και αν είναι υπέρ των ...

Οι ευρωπαϊστές Πράσινοι στις Ευρωεκλογές

του Νίκου Ράπτη*

Μετά από μια κάπως μακρόσυρτη εσωκομματική διαδικασία, που κορυφώθηκε με τη διαδικτυακή ψηφοφορία στο φόρουμ του κόμματος Ευρώπη-Οικολογία, οι ευρωπαϊστές Πράσινοι αποφάσισαν να συμμετάσχουν στις Ευρωεκλογές σε συνεργασία με τη Δράση, τους Έλληνες Φεντεραλιστές κ.ά.

Για να ολοκληρωθεί αυτή η συμπόρευση, χρειάζονται ακόμα ορισμένα πράγματα: Οι Πράσινοι αποτελούμε ξεχωριστή πολιτική οικογένεια. Αν συμμετέχουμε ενεργά στις διεργασίες του ενδιάμεσου χώρου μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, είναι ακριβώς για να ξεπεράσει ο χώρος αυτός το κατεστημένο 'σοσιαλδημοκρατικό" και "κεντροαριστερό" πολιτικό του στίγμα -και να συνεισφέρει στη συνολική υπέρβαση της αναχρονιστικής διαίρεσης δεξιά/αριστερά. 

Ως τμήμα του πρώτου αυθεντικού πολιτικού κινήματος του 21ου αιώνα, πιστεύουμε πως το πολιτικό διακύβευμα των ημερών μας είναι κατά πόσο θα κατορθώσουν οι κατεστημένες 'Σοσιαλιστικές", "Φιλελεύθερες", "Χριστιανοδημοκρατικές" κλπ πολιτικές δυνάμεις να γίνουν Πράσινες, όχι το ανάποδο! 

Αυτός είναι ο λόγος που οι εκπρόσωποί μας θα συμμετάσχουν στις ευρωεκλογές ως υπερήφανα μέλη του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος.

Όσον αφορά την οικονομική, περιβαλλοντική και κοινωνική κρίση, θεωρούμε πως το μόνο πεδίο επίλυσής της είναι εκείνο των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Ναι, πρεσβεύουμε την «ουτοπία» της ομοσπονδιακής Ευρώπης! Αφήνουμε στις κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις τον "ρεαλισμό" της διακυβερνητικής Ευρώπης, που ανακυκλώνει τα προβλήματα και ήδη απειλεί με κατεδάφιση το ευρωπαϊκό οικοδόμημα των τελευταίων εξήντα χρόνων! Όσοι επιθυμούν μιαν Ευρώπη, χωρίς κοινή οικονομική, δημοσιονομική, εξωτερική, περιβαλλοντική και κοινωνική πολιτική, χωρίς άμεση μεταφορά πόρων και αμοιβαία δημοσιονομική πειθάρχηση, χωρίς αιρετούς Ευρωπαίους ιθύνοντες, χωρίς αυθεντικά ευρωπαϊκή πολιτική ζωή, είναι ολοένα και περισσότερο πολιτικοί μας αντίπαλοι!

Η κλιματική αλλαγή αποτελεί μείζονα απειλή για όλες τις οικονομικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές, πολιτιστικές ισορροπίες στον ευρωπαϊκό και ελλαδικό χώρο. Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδας, ως το 2100 η συνέχιση της αδράνειας θα έχει κοστίσει στην Ελλάδα 700 δις ευρώ (δυόμισι φορές το υπέρογκο, μη βιώσιμο κ.λπ δημόσιο χρέος της χώρας). Σε συνδυασμό με το δημογραφικό, το μείγμα γίνεται θανατηφόρο.

Η Ευρώπη, η Ελλάδα έχουν κάθε συμφέρον να βρεθούν έγκαιρα στην πρωτοπορία του οικολογικού μετασχηματισμού, προς μια οικονομία χαμηλών θερμοκηπικών εκπομπών. Η ΕΕ χρειάζεται πιο φιλόδοξους δεσμευτικούς στόχους όσον αφορά τις εκπομπές CO2, την επέκταση των ΑΠΕ, τη μείωση στην κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος. Αυτή είναι μια επένδυση στο μέλλον. Θα αποδειχθεί επιλογή που φέρνει κερδοφορία, καινοτομία, οικονομική ευρωστία και δουλειές -στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Θέλουμε μια μεγάλη παράταξη στο Κέντρο. Μια παράταξη που θα εκπροσωπεί τις μεσαίες τάξεις και όλους όσοι φιλοδοξούν να ενταχθούν σε αυτές. Μια παράταξη που θα πρεσβεύει βαθιές μεταρρυθμίσεις, μια Νέα Μεταπολίτευση. Μια παράταξη που θα συνεισφέρει στην παραγωγικότητα, την καινοτομία, την κερδοφορία και τη δημιουργία δουλειών. Αυτή η παράταξη θα στηρίζεται στην Ευρώπη και την Οικολογία ή δεν θα υπάρξει.

*πηγή Μεταρρύθμιση

Ο βασιλιάς είναι γυμνός..

΄81 5,29 ΚΚΕεσ, ΄84 3,42 ΚΚΕεσ, ΄94 6,25 Συν, ΄99 5,16 Συν, ΄04 4,92 Συν+Γυν.Ευρ.,

΄09 4,70 ΣΥΡΙΖΑ

Είναι τελικά τα εκλογικά αποτελέσματα τόσο πια απαραίτητα για να καταλάβει η αριστερά α) ότι έχει κάνει λάθη και ίσως β) το που έχει κάνει λάθη;

Φυσιολογικά κάτι τέτοιο θα έπρεπε να γίνεται εγκαίρως αντιληπτό από την επαφή και την διαδραστική σχέση με την κοινωνία. Όμως προφανώς κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει κι έτσι μπαίνουν δονκιχωτικοί στόχοι οι οποίοι καταρρέουν στην πρώτη επαφή με το εκλογικό σώμα.

Ένα πρώτο συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι δεν υπάρχει καλή επαφή με την πραγματικότητα «εκεί έξω».

Κάποιες πρόχειρες παρατηρήσεις:

Το θέμα της εξουσίας.

Η αριστερά αναιρεί τον λόγο ύπαρξής της αν δεν ενδιαφέρεται να πάρει και να ασκήσει εξουσία. Επίσης αναιρεί τον λόγο ύπαρξής της αν δεν επιδιώκει ενεργά έως και να επιβάλλει συνεργασίες κάτω από σαφείς και ελέγξιμους όρους.

Αν επιφυλλάσει για τον εαυτό της τον ρόλο απλά της αντίστασης στις ενέργειες του αντιπάλου, συγγνώμη αλλά όταν σας χρειαστούμε θα σας φωνάξουμε.. Οι ψήφοι είναι εντολή άσκησης εξουσίας ή ελέγχου της εξουσίας. Ο κόσμος ζητάει να κυβερνηθεί. Πως αλλιώς θα γίνει αναδιανομή του εισοδήματος, αειφόρος ανάπτυξη, ικανοποίηση των αναγκών των πολλών; Όταν συνεχώς κάποιοι άλλοι κυβερνούν;

Το θέμα του πολυπολιτισμού και της μετανάστευσης

Η αριστερά κι εδώ δουλεύει με αυτόματο πιλότο κι αρνείται να δει ότι τα πράγματα αλλάζουν και ζητούν νέες απαντήσεις.

Ο πολυπολιτισμός πχ δεν μπορεί να επιβληθεί βίαια στην κοινωνία.

Η παγκοσμιοποίηση έχει φέρει τα πάνω κάτω.

Η δραματική άφιξη στη χώρα μας τεράστιων αριθμών εξαθλιωμένων μεταναστών από μακρινές χώρες δημιουργεί κοινωνικά γκέτο, ξεπερνά την όποια ικανότητα αφομοίωσης των ανθρώπων αυτών και προκαλεί ξενοφοβία και ανασφάλεια στους ντόπιους.

Η αριστερά χρειάζεται μια ενεργή πολιτική αντιμετώπισης του μεγάλου αυτού προβλήματος κι επίσης να παρεμβάλλεται και να κατευνάζει τους εθνικισμούς και τις αντιπαλότητες κι όχι να υποστηρίζει άκριτα εξεγέρσεις όπως των μουσουλμάνων μεταναστών επειδή ένας αστυνομικός έδειξε ρατσισμό – μια συγγνώμη θα αρκούσε προσωρινά!

Μοιάζει σαν να νοιάζεται μόνο ο Καρατζαφέρης για το πόσους μετανάστες αντέχει αυτή η χώρα και να αναλαμβάνει η Χρυσή Αυγή τα περαιτέρω.

Αν η αριστερά ήταν κυβέρνηση θα νομιμοποιούσε χωρίς όρους, όσους μετανάστες κι αν έφταναν στην Ελλάδα κι ας μην υπήρχε ελπίδα να δουλέψουν και να ζήσουν ποτέ αξιοπρεπώς σε αυτόν τον τόπο;

Ή θα υποδαύλιζε εθνικιστικές ή ρατσιστικές «παρεξηγήσεις»;

Το ζήτημα είναι μεν λεπτό αλλά πολύ σημαντικό και ζωτικό για την καθημερινότητα όσων ανθρώπων κατοικούν σήμερα αυτόν τον τόπο, ντόπιων και μεταναστών.

Και μόνο η αριστερά μπορεί να αντιμετωπίσει ισορροπημένα το μεταναστευτικό και να μην το χαρίζει στους φασίστες από φόβο μην πει τίποτα πολιτικά μη ορθό! Ας μιλήσουμε κι ας κολυμπήσουμε..

Ένα δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι και στο εσωτερικό της αριστεράς κάτι δεν πάει καλά.

Αντί για σύνθεση ιδεών, απόψεων και πολιτικών μοιάζει το κυρίαρχο να είναι η επιβολή της μιας «γραμμής» απέναντι στην άλλη.

Είναι ο αρχέγονος Πειρασμός της κυριαρχίας και της εξόντωσης του «αντιπάλου».

Θα πείτε, ισχύει κάτι τέτοιο και στην αριστερά; Εσείς τι λέτε;

Κάποιες παρατηρήσεις:

Χρόνια τώρα η συνύπαρξη διαφορετικών ρευμάτων σε κοινό πολιτικό οργανισμό, σαν τον Συνασπισμό, καταλήγει αντί για προωθητικές συνθέσεις είτε σε παραλυτικούς συμψηφισμούς και αντιφατική πολυφωνία προς τα έξω είτε σε ολοκληρωτική επικράτηση της εκάστοτε πλειοψηφικής άποψης.

Τι σημαίνει αυτό;

Ότι κατά βάθος η διαφορετικότητα είναι μόλις και μετά βίας ανεκτή και ως εκ τούτου η όποια σύνθεση υποκριτική και καιροσκοπική.

Ποτέ στον Συνασπισμό δεν αναλήφθηκε μια πραγματική προσπάθεια ανασύνθεσης και υπέρβασης των παραδοσιακών διαφορών των διαφόρων ρευμάτων ιδεών, ιστορικών και νεώτερων – αντίθετα προκρίθηκε η κομματική τους εξασφάλιση με θέσεις και έδρες ανάλογα την εσωκομματική δύναμη.

Ακόμα και σήμερα κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί ότι συνύπαρξη δεν σημαίνει μοίρασμα καρεκλών αλλά αλληλοεπηρεασμό, αλληλοαφομοίωση, διαρκή ανασύνθεση, δημιουργία σύγχρονης αριστερής ταυτότητας.

Κι όμως.. Ακόμα οι τάσεις κατέχουν έδρες στα όργανα του κόμματος και οι απόψεις δείχνουν παγιωμένες και χωρίς επικοινωνία μεταξύ τους.

Λες και είναι παρατάξεις σε κάποιο συνδικάτο!

Επειγόντως θάπρεπε να καταργηθούν οι ξεχωριστές εκλογικές λίστες των τάσεων και τα μέλη του κόμματος να επιλέγουν την ηγεσία τους από ενιαία λίστα.

Να πάψει το κάθε μέλος να έχει μια μόνιμη ταμπέλα πάνω από το κεφάλι του, «είναι με αυτούς..», αλλά να προσέρχεται στον διάλογο και την κοινή δράση με την ιδιότητα μόνο του αριστερού/ής και με διάθεση να ακούσει, να μοιραστεί, να κρίνει χωρίς παραταξιακά προαπαιτούμενα και σκοπιμότητες!

Παλιοί και νέοι

Η ανανέωση δεν μπορεί να γίνεται σπασμωδικά αλλά με ενιαία πολιτικά κριτήρια.

Όχι δηλαδή μόνο επειδή είσαι νέος αλλά κι επειδή πληρείς σταθερά κριτήρια εμπειρίας και ικανότητας, διαθεσιμότητας και εργατικότητας. Όχι μόνο επειδή ανήκεις στη πλειοψηφούσα τάση αλλά επειδή είσαι καλός στη δουλειά σου, συνθετικός και ενωτικός με τους συντρόφους σου.

Πως τώρα το κόμμα θα ελέγξει όσους το προηγούμενο διάστημα έκαναν του κεφαλιού του επειδή είχαν πλάτες και ασυλία λόγω ηλικίας και μας έφτασαν ψυχικά και πολιτικά στο ναδίρ;

Ανάληψη ευθύνης

Ζητάμε ευθιξία από υπουργούς και αξιωματούχους της κυβέρνησης όταν αποτυγχάνουν στον τομέα τους. Εμείς είμαστε διαφορετικοί;

Όταν λες ότι πάμε για διψήφιο ποσοστό και για τέσσερεις ή τρεις ευρωβουλευτές και βγάζεις έναν με ποσοστό μικρότερο του ΚΚΕ εσωτ. του ΄81, δεν έχεις αποτύχει; Δεν πρέπει από ευθιξία να υποβάλλεις την παραίτησή σου και να κρίνει ο κόσμος σου τι έφταιξε συντεταγμένα κι ανεπηρέαστα; Γιατί μένεις σαν τον Γκόρτον Μπράουν ή τον Καραμανλή γατζωμένος στην εξουσία; Δεν πρέπει να επανακριθείς;

Μήπως τελικά είναι όλοι ίδιοι;

Απαντήσεις χρειάζονται και μάλιστα τολμηρές και προωθητικές κι όχι αμυντική στάση και αυτοεπιβεβαίωση της ηγεσίας.

Τόχουμε ξαναζήσει επανειλλημένα – δεν θα το αντέξουμε ξανά..

Και τι δεν κάνω...

Του Στάθη, Ελευθεροτυπία 5/6/09

Προσοχή!

Σύμφωνα με έγκυρες μετρήσεις οι περισσότερες παραλίες βρίθουν κολοβακτηριδίων η δε ηλιοθεραπεία προκαλεί καρκίνο του δέρματος. Επίσης τα παραπάνω κιλά του χειμώνα και η ασπρίλα στο δέρμα μπορούν να μας εκθέσουν ανεπανόρθωτα στους άλλους λουόμενους. Η έξοδος προς τις παραλίες, θυμήσου, είναι μια ταλαιπωρία λόγω της κίνησης και το παρκάρισμα δυσεύρετο. Οι παρακείμενες ταβέρνες, ευκαιρίας δοθείσης, θα σερβίρουν ότι τους έχει μείνει από τον χειμώνα με τις γνωστές συνέπειες στο γαστρεντερικό σου σύστημα και τα παιδιά θα σου κάνουν τα νεύρα τσατάλια και θα τσιμπήσουν ιδρωμένα όπως θα΄ναι και καμιά καλοκαιρινή ίωση. Τι το θέλεις λοιπόν; Ξινό θα σου βγει!

Μην πας παραλία..

Από την άλλη αυτό το τριήμερο είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεκουραστείς λίγο στο σπιτάκι σου, δροσερά και ήσυχα, και κάποια στιγμή πετάγεσαι χαλαρά στο εκλογικό κέντρο της γειτονιάς σου, βλέπεις γνωστούς που λόγω υποχρεώσεων έχεις να δεις μήνες ή χρόνια, τα λέτε χαρούμενα και ασκείς και το εκλογικό σου δικαίωμα κάπου ανάμεσα, τιμωρώντας τους ψεύτες και τους κλέφτες που δεκαετίες τώρα σε βασανίζουν καθημερινά. Ύστερα, με ελαφριά τη συνείδηση γυρνάς ξεκούραστος στην οικογένειά σου και περνάς το υπόλοιπο του τριημέρου ευχάριστα σύμφωνα με τις ανάγκες σου..

Σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο;

Θα είμαι ο τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα*

*Μιχάλης Παπαγιαννάκης

Οι δυο ψυχές του Συνασπισμού αναμετρώνται τώρα στην κοινωνία

Κάποιοι ανόητοι - ο θεός να τους κάνει - «ριζοσπάστες» της Κουμουνδούρου

ξεχνούν ότι στην κοινωνία, η σχέση "ανανεωτών" – "ριζοσπαστών"

είναι αντιστρόφως ανάλογη της εσωκομματικής αντίστοιχης.

Μήπως, λέω μήπως, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Αλέκος Αλαβάνος το θυμούνται;

Αν ναι, ας μην κρύβουν άλλο το κεφάλι τους στην άμμο.

Η αριστερή στροφή στον Συνασπισμό κινδυνεύει να ρίξει το κόμμα στον γκρεμό του αριστερισμού!

Σε ποιους παρέδωσες το κόμμα, εν λευκώ, σύντροφε Αλέκο;

Τους ήξερες κι από χθες;

Παραμέρισες μιαν ολόκληρη γενιά για χάρη τους!

Δεν βλέπεις τώρα που έχει φτάσει η κατάσταση με την ασχετοσύνη τους;

Κι εσύ σύντροφε Αλέξη που πρόθυμα γυρίζεις όλη τη χώρα και παίρνεις πάνω σου τις εκλογές, δεν περνάς και λίγο από την Κουμουνδούρου να δεις τι κάνουν πίσω από την πλάτη σου οι νεοκομσομόλοι σου και μάλιστα στο όνομά σου;

Που γκρεμίζουν ό,τι χτίζεις, μοιραίοι και αλαζόνες;

Πως επιτρέπεις σ΄ αυτόν τον άσχετο και αντιπαθή υπεύθυνο τύπου με το σκουλαρίκι, να εκπροσωπεί το κόμμα στα ΜΜΕ όπου με κάθε παρουσία του χάνουμε και 1% και οι ψηφοφόροι μας αλλάζουν κανάλι;

Μεθυσμένοι από την πρόσκαιρη επικράτησή τους στα κομματικά σώματα ( λόγω αφελούς πριμοδότησης της «νέας γενιάς» - δηλαδή παντελώς αγνώστων στην κοινωνία «αγωνιστών των αμφιθεάτρων»… ) οι εμφανιζόμενοι ως λεγεωνάριοι της νέας πλειοψηφίας, απεργάζονται σχέδια εξόντωσης της άλλης άποψης αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι η απομάκρυνση των αριστερών ψηφοφόρων που σιχαίνονται τις μάχες για την ιδεολογική καθαρότητα, τους ενδοαριστερούς εμφύλιους και τους νεοκομμουνισταράδες υπερεπαναστάτες που πλακώνονται στους δρόμους και το διαδίκτυο με τη χρυσή αυγή μην έχοντας κάτι άλλο χρήσιμο να κάνουν.

Η ομάδα των ερυθροφρουρών Καρίτζη, Κορωνάκη, Λάσκου στην ΠΓ του Συνασπισμού κάνει ότι μπορεί να σύρει το κόμμα της αριστερής ανανέωσης σε μια καταστροφική εσωτερική σύγκρουση – κινηματική στροφή την βαφτίζουν – είτε συμπορευόμενοι με τους μπάχαλους είτε λοιδορώντας και εξουδετερώνοντας στελέχη της άλλης άποψης ( Δεκέμβρης, θητείες, ευρωψηφοδέλτιο ) και ετοιμάζονται για τον τρίτο γύρο μετά τις ευρωεκλογές ( βλέπε ανακοίνωση του κοκκινοπράσινου δικτύου ).

Να δω τι θα κάνουν με την άμμο που θα κυλήσει μέσα από τα δάκτυλά τους!

Ξεχνούν ότι κάθε εξουσία χωρίς τη λαϊκή νομιμοποίηση είναι αέρας.

Κι αυτή την νομιμοποίηση την έχουν ήδη χάσει από την κοινωνία.

Η επερχόμενη αποτυχία των επίσημων εκλογικών στόχων του Συνασπισμού, για την οποία θα είναι αυτοί αποκλειστικά υπεύθυνοι, θα φορτωθεί ασφαλώς στα σχέδια του κατεστημένου και τους ανανεωτικούς-εσωτερικούς εχθρούς - όπως κάνουν πάντα οι αριστεριστές για να δικαιολογήσουν την μηδενική απήχησή τους στην κοινωνία.

Και καλά, αυτοί δεν παίρνουν τα μηνύματα…

Οι άλλοι στον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ, μήπως;

Τι θα γίνει στις ευρωεκλογές;

Μια μέρα ο Νασρεντίν προχωρούσε σε ένα σοκάκι, όταν ένας άνθρωπος έπεσε από μια στέγη και προσγειώθηκε πάνω του. Ο άνθρωπος δεν έπαθε τίποτα, αλλά ο Νασρεντίν μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο.

"Ποιό δίδαγμα βγάζεις από το συμβάν Δάσκαλε;" τον ρώτησε ένας από τους μαθητές του.

"Να αποφεύγεις την πίστη στο αναπόφευκτο, ακόμα και όταν η αιτία και το αποτέλεσμα φαίνονται αναπόφευκτα!

Απόφευγε θεωρητικές υποθέσεις όπως: "Αν ένας άνθρωπος πέσει από μια στέγη θα σπάσει το λαιμό του".

Αυτός έπεσε αλλά ο δικός μου λαιμός έσπασε!"

Περι ανυπακοής του ΚΚΕ στην ΕΕ

Ο Νασρεντίν σκορπούσε χούφτες ψωμιού γύρω από το σπίτι του.

"Τι κάνεις εκεί;" τον ρώτησε κάποιος.

"Κρατάω μακριά τις τίγρεις".

"Μα δεν υπάρχουν τίγρεις εδώ τριγύρω".

"Ακριβώς. Είδες πόσο αποτελεσματικό είναι;"

Αριστερά : Δεν θέλω να σας αγχώσω αλλά..

είναι ώρα για πρωτοβουλίες !

Οι ευρωεκλογές έγιναν, το ΚΚΕ πήρε 20.000 ψήφους παραπάνω από το 1999 και πανηγυρίζει, ο ΣΥΝ πήρε 80.000 ψήφους λιγότερο και ψάχνεται.

Σημασία έχει ότι πέραν του εσωτερικού συσχετισμού ανάμεσα στα δύο ελληνικά αριστερά κόμματα, το συνολικό τους ποσοστό φθίνει σταθερά.

Το ΚΚΕ βέβαια δεν θεωρεί τον ΣΥΝ αριστερό κόμμα κι έτσι έχει ξεμπερδέψει με το πρόβλημα.

Ταυτίζοντας επίσης το κίνημα με το κόμμα, έχει πλάσει μια δική του υπεροπτική πραγματικότητα που μέσα της ζει και ευτυχεί, ανεξάρτητα από τι συμβαίνει γύρω του, μαχόμενο στα μετερίζια ενός σταθερού και πολύστοχου ΟΧΙ που έχει υψώσει απέναντι σε οτιδήποτε συμβαίνει στην κοινωνία και τον κόσμο και με μια ιδεολογία κληρονομικού δικαιώματος στο κίνημα που εξαντλείται σε έναν ψευτοπαλληκαρισμό και μια αυτοδιαφήμιση.

Ο ΣΥΝ από την άλλη, έχει μπλοκαριστεί σε μια πολλάκις εξαγγελλόμενη αλλά πάντα μετέωρη ανανέωση του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα.

Το αδιέξοδο είναι ορατό, παρά την αντοχή που επιδεικνύει ο κόσμος της ανανεωτικής αριστεράς στις αμέτρητες ματαιώσεις που εισπράττει ξανά και ξανά.

Τι κάνουμε;

Ας είμαστε ειλικρινείς.

Η κούραση από τις παλινωδίες του ΣΥΝ, δεν συναντιέται μονάχα στη μια ή την άλλη άποψη ή τάση, υπάρχει σε όλους.

Ανανεωτικοί και νεοκομμουνιστές, παραδοσιακοί και οικοαριστεροί, όλοι τους έχουν γονατίσει. Το πράγμα δεν προχωράει για κανέναν.

Όλοι βλέπουν τις ελπίδες τους να αναλώνονται, όλοι έχουν παράπονα και υποδείξεις, αγωνία και καχυποψία για τις προθέσεις των άλλων.

Και όλοι κάθονται μαζί σ΄ ένα διχασμένο κόμμα, αφού ο ένας έχει ανάγκη τον άλλο, κι όλοι μαζί φαντασιώνονται τη μαγική νέα σύνθεση που θα μετέτρεπε τα πράγματα σε μια νέα ποιότητα, τη νέα αριστερά.

Σ΄ αυτήν δεν προσδοκούν άλλωστε όλοι; κι αυτοί που είναι μέσα στον ΣΥΝ, κι αυτοί που είναι έξω από τον ΣΥΝ, οργανωμένοι ή ανεξάρτητοι συμμαχώντας κατά καιρούς μαζί του;

Γιατί θέλουμε δεν θέλουμε, το πείραμα της νέας αριστεράς-με όρους κοινωνίας-ο ΣΥΝ το επιχειρεί.

Είναι το μόνο υπαρκτό και διακριτό ρεύμα της νέας αριστεράς μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Και κατά μία έννοια, κάνει λάθη επειδή προσπαθεί, επειδή κινείται, σχεδόν υποχρεωτικά από τη στιγμή που πήρε επάνω του την ευθύνη της κρίσης και της ανασύνταξης της αριστεράς!

Άλλωστε εμπεριέχει κάθε τάση της υπάρχουσας αριστεράς, άσχετα αν πολλοί έχουν επιλέξει να διατηρούν οργανωτικά και εκτός ΣΥΝ τις εκφράσεις αυτών των τάσεων σε κατάσταση αναμονής.

Το αστείο με τον ΣυΡιζΑ ήταν ότι κάθε συνεργαζόμενη οντότητα, είχε και το αντίστοιχό της σε τάση ή πρόσωπα μέσα στον ΣΥΝ, κάτι σαν να συνεργάστηκε ο ΣΥΝ με τον εαυτό του αφήνοντας για λίγο σε δίλημμα όσους δεν βλέπουν το δικό τους πρόσωπο στον καθρέφτη της νέας αριστεράς και μιλούν τώρα για «αλήστου μνήμης παρέκκλιση».

Ούτε θυμός, ούτε συγχωροχάρτι, παρέμβαση

Τον ΣΥΝ μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει για πολλά-πάρα πολλά.

Μπορεί και η προοπτική του να αποδειχθεί τελικά μη βιώσιμη.

Μπορεί οι πλάτες του να αποδειχθούν αδύναμες για ένα τέτοιο εγχείρημα.

Όμως μην ξεχνάμε πως σήμερα οι δικές του πλάτες είναι που έστω τρεκλίζοντας επιχειρούν να το σηκώσουν.

Αναφορά στο ΚΚΕ ή το ΜΕΡΑ δεν μπορεί να γίνει σε αυτό το πλαίσιο (του διαλόγου για την προγραμματική ενότητα της αριστεράς), εφόσον δεν το επιτρέπουν οι ίδιοι, δεν συζητούν με τους άλλους, δεν τους αναγνωρίζουν καν σαν αριστερούς, είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους, δεν έχουν αμφιβολίες για την άποψή τους και αρκούνται να τσιμπολογούν ψήφους από τα λάθη των άλλων μη συμμετέχοντας ωστόσο στο κόπο τους.

Αν και όταν μειωθεί ο ναρκισσισμός τους και μπορέσουν να κοιτάξουν γύρω τους, τότε θα συμπεριληφθούν στους αγωνιώντες και κοπιώντες για την πραγματικότητα της αριστεράς και της κοινωνίας.

Έτσι λοιπόν τα ουσιαστικά ζητήματα είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη:

1. Την κάτσαμε την βάρκα!

Η παρατεταμένη συνύπαρξη δύο διακριτά αντίθετων ιδεολογικών τάσεων της αριστεράς χάριν της πολιτικής ενότητας σε ένα κομματικό οργανισμό έχει φτάσει στα όριά της.

Παίζεται πια με όρους κυριαρχίας μια της μιας και μια της άλλης και όχι ανασύνθεσης.

Έτσι το καράβι στρίβει απότομα πότε προς τη σοσιαλδημοκρατία και πότε προς την νέα αριστερά, μ΄ όλες τις άσχημες συνέπειες που προκαλεί κάτι τέτοιο.

Παίρνουν κεφάλι οι νεοκομμουνιστές με τον ΣυΡιζΑ, επανέρχονται οι ανανεωτικοί με το Κυπριακό και τις ευρωεκλογές, οι δε προεδρικοί μοιράζουν τα χαρτιά.

Βυθίζονται όμως ταυτόχρονα στην κοινωνία όλοι μαζί και παραδέχονται επίσης ότι αιτία είναι η απουσία ταυτότητας, η μη ιδεολογική ενότητα, η πολυφωνία, κλπ.

2. Μη μου θυμώνεις μάτια μου..

Πριν τα πράγματα φτάσουν στην αναμέτρηση που κανείς δεν θέλει, αξίζει να γίνει μια σοβαρή προσπάθεια (όχι .. εξαγγελία προσπάθειας) να βαθύνει όσο μπορεί η πολιτική ενότητα μέσω της ούτως ή άλλως απαραίτητης και επείγουσας εστίασης στον προγραμματικό λόγο της αριστεράς.

Καλώς ή κακώς όλα δείχνουν ότι για ιδεολογική ενότητα σε μη δογματικό οργανισμό έχει παρέλθει προ πολλού η εποχή, η δυνατότητα και ίσως και η ανάγκη.

Στο μέλλον η αριστερά θα είναι υποχρεωτικά δημοκρατική και πολυσυλλεκτική και θα προσδιορίσει τα όρια της ιδεολογίας της στο τρόπο ύπαρξής της σε μια μεταβαλλόμενη πραγματικότητα, όσο και αν της στοιχίσει αυτό στο μεταβατικό διάστημα που θα απαιτηθεί.

3. Εδώ σε θέλω φίλε!

Στην προσπάθεια αυτή, που δείχνει καθοριστική για το αν θα υπάρξει ξανά μεγάλη αριστερή παράταξη (για το αν δηλαδή μπορεί η αριστερά να ξεπεράσει τη μονολιθική της ιστορία και να υπάρξει ως πολιτική ενότητα-πράγμα που είναι πανευρωπαϊκό αν όχι παγκόσμιο ζητούμενο), πρέπει να κληθούν να συνεισφέρουν όλοι:

αν υπάρξουν οι απαραίτητες εγγυήσεις από μέρους της οργανωτικής επιτροπής του συνεδρίου του ΣΥΝ, θα μπορούσαν να συμμετέχουν δημιουργικά αρκετές συνιστώσες του ΣυΡιζΑ και άλλες οργανώσεις σαν τάσεις, σύνεδροι, ομιλητές κλπ.

4. Αν έπεφτε και κάνα κεφάλι στο μεταξύ..

Μέχρι τώρα η ηγεσία του ΣΥΝ αλλά και των τάσεών του, δρούσαν ως μεσολαβητές για τις μεταξύ τους ισορροπίες με αποτέλεσμα πολλά παράξενα παιχνίδια και σωρεία ψευδοδημοκρατικών μεθοδεύσεων και πολιτικών λαθών.

Είναι φανερό ότι μια νέα στάση στο κόμμα αυτό πρέπει να σηματοδοτηθεί και από μια σαρωτική αλλαγή στην ηγεσία του συνολικά κι όχι μόνο στο πρόσωπο του προέδρου του κόμματος.

5. Προπαντός, δεν θέλω υστερίες!

Αν παρ΄ όλα αυτά τα διχαστικά φαινόμενα δείξουν αντοχή και επιμονή, οι βασικές τάσεις στον ΣΥΝ δεν πρέπει να φοβηθούν να τραβήξουν το δικό τους δρόμο μ΄ ένα βελούδινο διαζύγιο και μια αναδιάταξη των συμμαχιών τους, προκρίνοντας την ιδεολογική ενότητα έναντι μιας διαρκώς επιδεινούμενης και πρακτικά αδύνατης πολιτικής ενότητας.

Έτσι θα μπορέσουν να ξεδιπλώσουν ελεύθερα το δυναμικό τους, να συμμαχήσουν με όσους πραγματικά θέλουν και μπορούν και να κριθούν από την κοινωνία.

Η κοινωνία χρειάζεται ιδεολογικά ρεύματα και δεν πρέπει η ανάγκη αυτή να θυσιάζεται πάντα για ένα 3% στις εκλογές, ειδικά όταν η λειτουργία του πολιτικού σκοπού καθίσταται τελικά ανέφικτη.

Καλύτερα να συνεργάζονται μόνο στις εκλογές δυο ή περισσότερα διακριτά αριστερά κόμματα σε μιαν Αριστερή Συμμαχία παρά να πνίγουν το δημιουργικό τους δυναμικό σε μια παρατεταμένη και ανέφικτη συγκατοίκηση όλο το υπόλοιπο διάστημα!

Σε κάθε περίπτωση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η εκκρεμότητα στον ΣΥΝ πρέπει να τελειώσει.

Η κοινωνία δεν την ανέχεται άλλο αφού εξ αιτίας της ο ΣΥΝ υπολείπεται μόνιμα κινηματικά και σε αποτελεσματικότητα ακόμα και από υποδεέστερες δυνάμεις και δεν μπορεί να εκπληρώσει τις ελπίδες που ο ίδιος δημιουργεί αφού, ως έχει, δεν διακρίνεται για διάρκεια και στοχοπροσήλωση αλλά από συνεχείς αντιφάσεις, μετατοπίσεις και παλινωδίες.

Η αριστερά, αφήνοντας πίσω οριστικά την εποχή του δογματισμού, πρέπει να ολοκληρώσει το μετέωρο βήμα της προς το καινούργιο, αποφασίζοντας τι βάρος έχουν τελικά οι ιδεολογικές της αποκλίσεις πάνω στην πολιτική της ενότητα και απομυθοποιώντας διλήμματα όπως ρήξη ή ρεφορμισμός που την ταλαιπωρούν και τη διχάζουν, χωρίς να έχουν άλλη πραγματική χρησιμότητα πέραν της κάλυψης των προγραμματικών της κενών.