Μεταρρυθμιστές και …ανθενωτικοί: η πραγματική αντιπαράθεση σήμερα (και για πολλοστή φορά στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους). Θα ηττηθούν ξανά οι δυνάμεις του Διαφωτισμού;

Μια αντιπαράθεση που στοιχειώνει αυτόν τον τόπο από την εποχή του Βυζαντίου

Μιλήστε επιτέλους! Περιλαμβάνει τίποτα σωστό το μνημόνιο 2;

από το Κοσμόπολις

Το αληθινό δίλλημα σήμερα δεν είναι μνημόνιο ή όχι, ευρώ ή δραχμή αλλά μεταρρυθμίσεις ή διατήρηση του πελατειακού κράτους

Από την εποχή του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και του Πλήθωνα που ήταν οι υποστηρικτές της ένωσης με την Δύση και των μεταρρυθμίσεων, και ήταν σε άμεση σύγκρουση με τον λαϊκισμό και τις ακραίες φωνές όσων υπερασπίζονταν το καθεστώς της συντήρησης που την εποχή εκείνη εκφράζονταν από την ορθόδοξη εκκλησία και τον Γεννάδιο που ήταν και οι μεγαλύτεροι φεουδάρχες της εποχής.

Αν παρατηρήσει κανείς, η φρασεολογία και τα επιχειρήματα της εποχής δεν διαφέρουν και πολύ από τα σημερινά. Οι υποστηρικτές της Ένωσης τότε αντιλαμβάνονταν πως ο εκσυγχρονισμός, η πρόοδος αλλά και η ασφάλεια θα μπορούσαν να επιτευχθούν αν συμμαχούσαμε με την Δύση και υιοθετούσαμε τις αλλαγές που ήδη στις δυτικές κοινωνίες είχαν αρχίσει να συντελούνται και θα οδηγούσαν στην Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό.

Το αντίπαλο στρατόπεδο ακριβώς όπως και σήμερα κατηγορούσε τους Δυτικούς ως μοναδικούς υπεύθυνους για όλα τα δεινά ενώ τους «ενωτικούς» μεταρρυθμιστές ως προδότες και προσκυνημένους.

Κοραής, Ρήγας, Υψηλάντης: ηττημένοι μεταρρυθμιστές

Ιστορικά βεβαίως αποδείχτηκε πως οι «ενωτικοί» είχαν δίκαιο ενώ οι ανθενωτικοί – αντιμεταρρυθμιστές ήταν αυτοί που αφού καλλιέργησαν τον μύθο «είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει» και καλύτερα «τουρκικό φέσι παρά τιάρα παπική» εν τέλει παρέδωσαν την Πόλη στους Τούρκους και φυσικά καθ’όλη την διάρκεια της τουρκοκρατίας διατήρησαν όλα τα προνόμια και τις εξουσίες που είχαν και πριν.
Το έργο στην συνέχεια επαναλήφθηκε αρκετές φορές και πάντα είχε την ίδια κατάληξη. 

Η δολοφονία του Καποδίστρια

Ο Κοραής και οι εκπρόσωποι του νεοελληνικού Διαφωτισμού που ήταν φυσικά γαλουχημένοι με τον Δυτικό πολιτισμό κι επεδίωκαν μεταρρυθμίσεις, κατηγορήθηκαν και κατασυκοφαντήθηκαν από τις λαϊκίστικες δυνάμεις της εποχής που με κάθε τρόπο επιθυμούσαν την διατήρηση του γνωστού ανατολίτικου πελατειακού μοντέλου όπου κουμάντο έκαναν τ’ αρματολίκια, οι κοτζαμπάσηδες, η εκκλησία και οι πολιτικάντηδες που τους υπηρετούσαν.
Το ίδιο έργο το είδαμε και με τον Ελ. Βενιζέλο και μετά τον εμφύλιο αλλά και με την μεταπολίτευση. Σήμερα επαναλαμβάνεται βγάζοντας όλο το απόστημα στην επιφάνεια και για ακόμη μια φορά το δίλλημα εντέχνως μετατοπίζεται και αποπροσανατολίζει.

Η απόπειρα δολοφονίας του Ελευθέριου Βενιζέλου

Bεβαίως πρέπει να αναγνωρίσουμε πως το πράγμα περιπλέκεται αφού δικαίως πολλοί «αντιμνημονιακοί» ισχυρίζονται πως δεν είναι κατά των μεταρρυθμίσεων αλλά της «νεοφιλελεύθερης» πολιτικής που δήθεν επιβάλλεται με πρόσχημα τις μεταρρυθμίσεις.

Θα συμφωνούσαμε με αυτή την θέση αν αυτό που διαπιστώναμε δεν ήταν απλώς το πρόσχημα της αριστεράς να μην γίνουν εν τέλει μεταρρυθμίσεις.

Αν λοιπόν οι ενστάσεις της αριστεράς είναι η «νεοφιλελεύθερη» πολιτική που επιχειρείται να επιβληθεί στην ΕΕ γιατί δεν στηρίζουν τουλάχιστον το κομμάτι αυτό του μνημονίου που αφορά τις μεταρρυθμίσεις για την αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης και όταν με το καλό αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί στην ΕΕ τότε ας οικοδομηθεί μια ΕΕ με κοινωνική πολιτική.