Ένας λόγος για "να μην βγει ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ"... (#don't follow the money please)

Η τακτική της ακραίας δαιμονοποίησης του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης - αντί για αναζήτηση ενός κάποιου λογικού συμβιβασμού μαζί του - από μια καταρρέουσα και καθ΄όλα αποτυχημένη συγκυβέρνηση, προδίδει πανικό. 
Όχι για την χαμένη εξουσία. 
Αλλά για τον αναδρομικό έλεγχο των δεκαετιών αδιαφανούς δημόσιας διαχείρισης από ΝΔΠΑΣΟΚ που έφεραν την χρεοκοπία και τα μνημόνια, το πηγάδι του χρέους, της ύφεσης και της ανεργίας στον πάτο του οποίου βρισκόμαστε σήμερα με κατεστραμένη την παραγωγική μας βάση - αλλά και τον άμετρο πλουτισμό των ημετέρων.
Μια ματιά στα κείμενα που βρίσκονται σε ανοιχτή διαβούλευση και βέβαια απηχούν τις προθέσεις/δεσμεύσεις της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη μέρα  - ας πούμε πχ στο επίπεδο της διαφθοράς/διαπλοκής και ελέγχου του παράνομου πλουτισμού/πόθεν έσχες στελεχών/ελεγκτών του Δημοσίου, των κομμάτων εξουσίας, πολιτικών, ιδοκτητών εταιριών offshore και κατόχων αδικαιολόγητης από τα εισοδήματά τους ακίνητης περιουσίας,  - αρκεί... για "να μην βγει ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ" ή όποιο άλλο κόμμα πλησιάζει την διακυβέρνηση με ανάλογες προθέσεις. 
Μια μικρή εικόνα να πάρει ο αναγνώστης ή η αναγνώστρια από το κείμενο που ακολουθεί και θα καταλάβει ότι ακόμη και η πιθανότητα να εφαρμοστούν τα παρακάτω είναι ικανή να κόψει τον ύπνο των ημετέρων ωφελημένων της διαπλοκής και του παρασιτισμού του δημοσίου χρήματος αλλά και όσων, αν και ένοχοι, τρέχουν να "στηρίξουν" ΣΥΡΙΖΑ ποντάροντας σε πιθανή ασυλία τους με την νέα κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση - άλλωστε μαζί με την διαχείριση της αναπόφευκτης αναδιάρθρωσης του χρέους και της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, το άλλο διακύβευμα των εκλογών που έρχονται είναι ακριβώς αυτό: το διεφθαρμένο κράτος και οι υπόλογοι γι αυτό:

Το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ για την πάταξη της διαφθοράς και της διαπλοκής
από τα "Προγραμματικά κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ σε Διαβούλευση"

Κληρονομούμε ένα πολιτικό σύστημα με υψηλό βαθμό διαπλοκής και διαφθοράς, που δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστη τη Δημόσια Διοίκηση και την πολιτική ζωή του τόπου σε όλα τα επίπεδα.

Κληρονομούμε ένα Κράτος που αντί να υπηρετεί την κοινωνία την απομυζά προς όφελός του. 

Κληρονομούμε έναν μηχανισμό λαφυραγώγησης του παραγόμενου εθνικού πλούτου και του κράτους σε υλικό και ποιοτικό επίπεδο (κρατικοί πόροι, στελέχωση του κράτους, δημόσια αγαθά, συναλλαγές με το Δημόσιο). 

Το Κράτος χρησιμοποιεί μεροληπτικές κρατικές πολιτικές για τη διατήρησή του στην εξουσία ανταμείβοντας υποστηρικτές, εξαγοράζοντας συνειδήσεις και επικοινωνιακή στήριξη. Εξυπηρετεί οικονομικές και πολιτικές ελίτ σε θεσμικό επίπεδο (ποινική ασυλία, φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή, ευνοϊκό νομοθετικό πλαίσιο σε ζητήματα εργατικής νομοθεσίας, περιβαλλοντικής προστασίας κλπ.), ενώ το όποιο παραγόμενο «κυβερνητικό έργο» χρησιμοποιείται ως φενάκη για την απόκρυψη της πραγματικότητας από μια κοινωνία αποκλεισμένη από τις διαδικασίες διαμόρφωσης κι άσκησης πολιτικής.

Το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα λειτουργεί χρησιμοποιώντας τους κρατικούς μηχανισμούς του στενού δημόσιου τομέα (σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη θεωρία), στράτευμα – δικαιοσύνη – αστυνομία καθώς και τη δημόσια διοίκηση, τα Μ.Μ.Ε., τον χρηματοπιστωτικό τομέα, κλπ. Προσπαθεί να μολύνει βασικές δημοκρατικές αρχές, που έχουν ισχυρά θεμέλια στις συνειδήσεις των πολιτών, μέσω συνταγματικών και νομοθετικών διατάξεων οι οποίες αδυνατίζουν ή και αναιρούν τα δημοκρατικά κεκτημένα, όπως π.χ. ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, οι ευνοϊκοί ή χαριστικοί όροι παραχώρησης δημοσίων πόρων στην περίπτωση των Σκουριών, των ραδιοτηλεοπτικών συχνοτήτων. Όταν τα συμφέροντα του πολιτικού συστήματος δεν μπορούν να «μεταμφιεστούν» σε νομικές διατάξεις, τότε χρησιμοποιεί το άλλο μεγάλο όπλο του τη διαφθορά η διαιώνιση της οποίας αποτελεί, σε τελική ανάλυση, μια συνειδητή πολιτική επιλογή.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Ο.Η.Ε. Κατά της Διαφθοράς δεν υπάρχει διεθνώς αποδεκτός ορισμός της, αλλά μπορούμε να χρησιμοποιούμε περιγραφικούς όρους μορφών διαφθοράς όπως «κατάχρηση εξουσίας», «δωροδοκία» και «υπεξαίρεση». Η διαφθορά συνιστά ένα σύνθετο φαινόμενο με οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές διαστάσεις. Πρόκειται για διαμεσολάβηση σχέσεων εξουσίας με σκοπό το ιδιωτικό όφελος, μια υλική μορφή διαμεσολάβησης η οποία στη χώρα μας έχει βαθιές ιστορικές ρίζες στον τρόπο που συγκροτήθηκε το κράτος και οι μορφές εξουσίας που υλοποιήθηκαν από αυτό και μέσω αυτού. Έχει αναφορές και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα και δυστυχώς παρουσιάζει διευρυμένη βάση στη κοινωνία, εφόσον διαμορφώνει ένα πλέγμα σχέσεων που ευνοεί υλικά διάφορα κοινωνικά στρώματα. Την πολιτική διαφθορά μπορούμε να την ορίσουμε ως την εκμετάλλευση της εξουσίας που διαθέτει κάποιος λόγω ιδιότητας για να αποκτήσει παράνομα οφέλη για τον εαυτό του, συγγενικά ή φιλικά του πρόσωπα και συνεργάτες του. Το όφελος μπορεί να μην είναι άμεσα υλικό, αλλά η διευκόλυνση απόκτησης ή διατήρησης δημόσιου αξιώματος. Στην πολιτική πρακτική αυτό μπορεί να περιγραφεί με τη μέθοδο του διαμοιρασμού της «λείας» (δημόσια περιουσία, αξιώματα, πόροι) προκειμένου να εξαγορασθούν οι υπηρεσίες, συνεργασία, ανοχή κλπ., όσων είναι απαραίτητοι για να ολοκληρωθεί η κλοπή.

Οι σημαντικότερες εστίες διαπλοκής και διαφθοράς σχετίζονται με :

• την άσκηση της πολιτικής, τη θεσμοθέτηση, χρηματοδότηση και του τρόπου λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης,
• το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τον έλεγχό του,
• τις αμυντικές δαπάνες,
• τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας,
• τις ιδιωτικοποιήσεις και τις συμβάσεις παραχώρησης,
• όλα τα στάδια πραγματοποίησης των δημόσιων έργων (σχεδιασμός, ανάθεση, εκτέλεση, παραλαβή),
• τις παντός τύπου προμήθειες του Δημοσίου,
• τις εθνικές και κοινοτικές επιδοτήσεις καθώς και
• την ανοχή σε πρακτικές διασπάθισης δημόσιου χρήματος, όπως π.χ. το λαθρεμπόριο καυσίμων.

Στο Δημόσιο τομέα η διαφθορά έχει διαβρώσει υπηρεσίες, αντιλήψεις και λειτουργίες και η ανατροπή της θα είναι δύσκολο και πολύχρονο έργο. Τη διαπλοκή και τη διαφθορά υποδαυλίζουν και ενισχύουν συγκεκριμένες επιλογές και πρακτικές αδιαφάνειας, η αποδυνάμωση και αποδιάρθρωση, συχνά εσκεμμένη, των συναφών ελεγκτικών μηχανισμών κι ένα νομικό σύστημα που το χαρακτηρίζει η πολυνομία, η πολυπλοκότητα και η ασάφεια. Την ίδια στιγμή, σε καμία περίπτωση δεν λείπει η διαφθορά από την ...

"Άμεση καθαίρεση των υπουργών, των βουλευτών και όσων έχουν δημόσια αξιώματα που δεν μπορούν να δικαιολογήσουν με στοιχεία τον τρόπο απόκτησης της περιουσίας τους"

Βρώμικες κεντροαριστερές κουβέντες

του Θάνου Παπαδημητρίου*

Συζητήσεις επί συζητήσεων για τη διαμόρφωση ενός τρίτου πόλου. Προσπάθειες επί προσπαθειών για την ανάδειξη της νέας κεντροαριστεράς. Κραυγές για μια αριστερή στροφή στη διακυβέρνηση της χώρας. Σε μια χώρα που η έννοια των λέξεων έχει αλλεπάλληλα βιασθεί τόσο από τους πολίτες όσο και από τους πολιτικούς, όλη αυτή η μόδα της χρονιάς που μας πέρασε θέλει μια διαφορετική ανάγνωση.

Η αριστερά ως ιδεολογία προτάσσει την αλληλεγγύη των μελών μιας κοινωνίας, την ανάγκη της διανομής του πλούτου από τους πλουσιότερους προς τους πλέον αδύναμους και απαιτεί την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους διαχειριστές της εξουσίας ότι αυτό θα γίνεται με δίκαιο τρόπο. 

Αν συμφωνούμε ότι αυτό είναι το ζητούμενο, ας δούμε τι γίνεται αυτή τη στιγμή στην Ελληνική κοινωνία.
Έχει χαθεί παντελώς η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τις ηγεσίες του. Η κατάρρευση με πάταγο του προηγούμενου καθεστώτος αποκάλυψε τη μικρότητα των ανθρώπων που μας κυβερνούσαν, με τον πρώην υπουργό μεταφορών να έχει το θράσος να λέει ότι πλαστογράφησε τις πινακίδες των αυτοκινήτων για να φορτίζει τη μπαταρία του και τον πρώην Γενικό Γραμματέα Εξοπλισμών να λέει ότι ήταν τόσες πολλές οι μίζες που εισέπραττε που πλέον έχασε το λογαριασμό. Γνωστά πλέον αυτά. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο πολίτης το πρώτο που θα δείξει απέναντι στην εξουσία είναι καχυποψία, και με το δίκιο του. Άρα συναίνεση σε μια ηγεσία όπως είναι τώρα τα πράγματα δεν θα υπάρξει.

Οι πολίτες όμως, μέσα στο πανικό που δημιουργούν οι ανάγκες επιβίωσης από την μια και το καταστροφικό οικονομικό κλίμα από την άλλη, προσπαθούν να επιβιώσουν όπως μπορούν, στρεφόμενοι μάλιστα ο ένας εναντίον του άλλου. Αν βάλουμε παραστατικά την εικόνα, όλοι οι πολίτες είναι σα να βρίσκονται στην αυλή τους όπου κάθε αυλή έχει χαμηλό φράκτη και δίπλα ο καθένας έχει τη κατσίκα του. Σκεφτείτε τώρα τον κάθε ένα να τριγυρνάει στην αυλή όχι για να βρει τρόπο να ταΐσει την κατσίκα του αλλά να ελέγξει πρώτα από όλα τη κατσίκα του γείτονα. Δε το βλέπετε αυτό; Πως κάθε επαγγελματική κατηγορία και κάθε πολίτης από μόνος του έχει περιχαρακωθεί στα δικά του κεκτημένα απαιτώντας να αρθούν τα κεκτημένα του γείτονα;

Και πάμε στο θέμα της αλληλεγγύης. Βασικό συστατικό μιας αριστερής διακυβέρνησης αλλά και μιας αριστερόστροφης κοινωνίας. 

Που είναι η αλληλεγγύη; 

Που είναι εκείνο το κίνημα των πολιτών που θα διαδηλώσει όχι για το πορτοφόλι του αλλά ενάντια στη φτώχεια ακόμα κι αν ξέρει ότι πρέπει να δώσει κάτι από το υστέρημα του για τους πλέον φτωχούς; Κι αν όντως υπάρχουν πλέον στη κοινωνία κάποιοι άνθρωποι που το έχουν αντιληφθεί αυτό, πιστεύει κανείς ότι είναι πλέον κρίσιμη πολιτική μάζα ώστε να γίνουν ο πυρήνας ενός νέου φορέα;

Την αριστερά στην Ελλάδα όλοι την αντιλαμβάνονται ως τον τρόπο από τον οποίο θα παίρνουν κομμάτια από τη πίτα που λέγεται δημόσιο χρήμα. Μηδενός εξαιρουμένου. 

Κανένας δε μιλάει για την αριστερά της προσφοράς στο ...

Πως η επικοινωνιακή ομάδα της ΝΔ μας έπεισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το νέο κόμμα των νοικοκυραίων

Εισαγωγή από τον left liberal synthesis

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Συστηματικά έχω υποστηρίξει ότι ο Συριζα είναι ένα κεντροαριστερό αστικό κόμμα Ελληνικού Τύπου ( εκπρόσωπος του κατακερματισμού), με εσωτερική τελετουργική γλώσσα που αρδεύεται από το τυπικό αριστερό λεξιλόγιο. 

Δεν είναι δυνατό να κριθεί για τις εκφωνήσεις και ανακοινώσεις του. Αυτές κινούνται στο χώρο του "εκτραχηλισμένου σημαίνοντος". 

Ο Καρτέσιος ορθά επισημαίνει πως για ένα τυπικό αστικό κόμμα , τα εύρωστα πορτοφόλια είναι σοβαρό εκλογικό πλεονέκτημα. Η κριτική με βάση ένα τυπικό αριστερό πρόταγμα πολιτικής ηθικής είναι σαν να εγκαλείς τον Λιάπη γιατί είναι ανηψιός του Καραμανλή.... 

Και να φανταστείς ότι κάποιοι θεωρούν το Συριζα "νεοκομμουνιστικό".......

ΤΟ ΕΦΑΠΑΞ

από τον Καρτέσιο

Το πόθεν έσχες των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε «λαβράκια*». Εφάπαξ ενός εκατομμυρίου ευρώ για τον Δημήτρη Τσουκαλά, χιλιάδες λίρες Αγγλίας για τη Νάντια Βαλαβάνη, επενδύσεις χιλιάδων ευρώ από τον Γιώργο Σταθάκη και τον Ευκλείδη Τσακαλώτο σε διάφορα funds.

Η Νέα Δημοκρατία πανηγύρισε για τις αποκαλύψεις. «Ώστε αυτοί, λοιπόν, είναι οι αριστεροί φίλοι του λαού και των φτωχών; Αυτοί είναι οι μαχητές κατά των τραπεζών;», αυτά και άλλα ερωτήματα θέτουν εδώ και μέρες οι πολιτικοί αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι γνωστό χρόνια τώρα ότι η Νέα Δημοκρατία δεν είχε και τις καλύτερες επιδόσεις στην επικοινωνία.  Όσοι έζησαν την εποχή Λαλιώτη, θα θυμούνται τη ΝΔ σαν τη μικρή χαζούλα που δεν απέφευγε ούτε μία παγίδα που της έστηνε ο «διαόλου κάλτσα» . Έπεφτε μέσα σε όλες. Ήταν η εποχή που ο Λαλιώτης και το ΠΑΣΟΚ έχαναν μόνο όποτε εκείνοι το ήθελαν.

Ναι, γνωρίζω ότι ένα ποσοστό φίλων και μελών του ΣΥΡΙΖΑ απογοητεύθηκε από τους πλούσιους βουλευτές του κόμματός του. Η πλειοψηφία τους όμως ανήκει σ’ εκείνο το 4% που σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το έχει ανάγκη. Ο αγώνας για την κατάληψη της εξουσίας απαιτεί και θυσίες. Συνήθως κάποιων αφελών ιδεολόγων.

Η αποκάλυψη του πόθεν έσχες των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ίσως ένα από τα μεγαλύτερα βήματα για τη νίκη του στις επόμενες εκλογές. Αν η ΝΔ το είχε λίγο το επικοινωνιακό παιχνίδι, τότε ή θα απαγόρευε τη δημοσίευση των πόθεν έσχες ή θα κρατούσε όσο πιο χαμηλά γινόταν τους τόνους στο θέμα των Τσουκαλά, της Βαλαβάνη, του Σταθάκη και του Τσακαλώτου.

Η ΝΔ κέρδισε τις προηγούμενες εκλογές κάνοντας σημαία της την επικινδυνότητα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ η οποία «θα μας βγάλει από το ευρώ, θα φέρει τη χρεωκοπία και την απομόνωση». Η ΝΔ διαθέτοντας σήμερα ένα επικοινωνιακό επιτελείο στην κυριολεξία για τα μπάζα, αλλά και συμβούλους του πρωθυπουργού που δεν κάνουν ούτε για μπακαλοπαίδια, στηρίζει ακόμη όλο τον αγώνα επιβίωσής της επάνω στην «επικίνδυνη διγλωσσία του Τσίπρα».

Στηρίζει η κυβέρνηση τη διάσωσή της στη φθορά που θα προκαλέσει στον ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζοντάς τον ως το κόμμα που «θα φέρει τη δραχμή, που θα καταστρέψει τη χώρα με μονομερείς αποφάσεις, που θα παραδώσει τις τράπεζες στους κουκουλοφόρους». Με αυτόν τον τρόπο είχε το προβάδισμα στους φιλήσυχους «νοικοκυραίους».

Και ξαφνικά χάνει τα πάντα και δωρίζει όλο το εκλογικό της κοινό στον ΣΥΡΙΖΑ. Η αποκάλυψη ότι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έχουν όλα τα χαρακτηριστικά των «νοικοκυραίων», με καταθέσεις, επενδύσεις και συμφέροντα κοινά με τους τραπεζίτες μετέτρεψε ξαφνικά, στα μάτια των «νοικοκυραίων», τον ΣΥΡΙΖΑ από υποστηρικτή των κουκουλοφόρων σε περιζήτητο γαμπρό.

Η αποκάλυψη ότι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγαλοκαταθέτες σε ελληνικές τράπεζες σβήνει μονοκονδυλιά το επιχείρημα της ΝΔ ότι ο Τσίπρας ...

Όταν ο οπαδισμός ανοίγει τον δικό σου λάκκο (#ΣΥΡΙΖΑ)

 Γκλουπ!

του Techie Chan

Υπάρχουν μερικές θέσεις που είναι υπερασπίσιμες κάτω από ένα συγκεκριμένο πρίσμα. Υπάρχουν κι άλλες που είναι τόσο αδύνατο να τις υπερασπιστείς, όπου κάθε προσπάθειά σου να το κάνεις, ανοίγει τον δικό σου λάκκο. Οι συριζαίοι βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε μια κατάσταση σαν τη δεύτερη.

Όταν ο μάγος της επικοινωνίας ζακ σεγκελά κλήθηκε να υπερασπιστεί την περιέ* διότι βρέθηκαν κάτι πολύ επικίνδυνα χημικά στο γάργαρο νερό της, ήξερε ότι είχε να κάνει με τη δεύτερη περίπτωση. Και δεν προσπάθησε ποτέ να ανασκευάσει. Έβαλε απλά ένα νερό περιέ να κλαίει. Και ζήτησε την ειλικρινή συγνώμη των καταναλωτών. Το ίδιο έκανε και η BP όταν κατέστρεψε τον μισό κόλπο του μεξικού. Δυστυχώς οι συριζαίοι επικοινωνιολόγοι την πάτησαν προσπαθώντας να υπερασπιστούν κάτι που ήταν αδύνατο να τύχει υπεράσπισης. Και σκάβουν τον λάκκο τους ακόμα πιο βαθιά.

*ναι την έχετε ξανακούσει την ιστορία συγνώμη, απλά είναι κομβική στην ιστορία της εταιρικής και πολιτικής επικοινωνίας, κάτι σαν το κι όμως γυρίζει.

Οι δικηγόροι εδώ θα διαφωνήσουν και θα πουν πως όλες οι θέσεις είναι υπερασπίσιμες υπό κάποιο πρίσμα. Ναι αυτό ισχύει στις δικαστικές αίθουσες όπου ο κατηγορούμενος θα πει ο,τιδήποτε για να γλυτώσει και κανείς δεν πρόκειται να τον ψέξει. Όμως ο κατηγορούμενος βασίζεται ότι οι βλακίες που θα πει στη δικαστική αίθουσα θα μείνουν θαμμένες για πάντα στα πρακτικά, τη στιγμή που ένα κόμμα απευθύνεται στην ελληνική κοινωνία και άρα το κόλπο αυτό δεν λειτουργεί.

Μιλάω φυσικά για τα περίφημα πόθεν έσχες. Τα οποία πήγε να σώσει με αυτοθυσία ο λιάπης με την ηλιθιότητά του, αλλά δυστυχώς το πρόβλημα είναι πιο βαθύ για να μπορέσει να ξεχαστεί μ’ένα κωμικό περιστατικό. Και φυσικά τα ξεπουλημένα ΜΜΕ βρήκαν κάτι να απλώσουν στο ψωμί τους. Κάτι που ο σύριζα τους το προσφέρει απλόχερα χρησιμοποιώντας όλα τα επιχειρήματα που οι κυβερνώντες χρησιμοποιούν τόσα χρόνια για να γλυτώσουν. Δώστε βάση:

Το καρφί που σκίζει τη σάρκα

Μια βασική υπερασπιστική γραμμή που άκουσα την ονομάζω βουλγαράκη. Είναι το περίφημο ηθικά και νόμιμα. Τα εισοδήματα αυτά αποκτήθηκαν νόμιμα και άρα ηθικά. Όμως αυτή η νομική προσέγγιση της ηθικής παραδέχεται το υπάρχον νομικό σύστημα ως δίκαιο και άρα ηθικό, θέση με την οποία η αριστερά διαφωνεί. Άρα όποιος χρησιμοποιεί το επιχείρημα αυτό είναι πιο υποκριτής από τον βουλγαράκη που στο κάτω κάτω δεν δήλωσε ότι θέλει να αλλάξει το σύστημα.

Σύμφωνα με αυτόν τον νομικίστικο ηθικισμό, αν ο τσουκαλάς δικαιούται 1μύριο για 35 χρόνια δουλειάς, τότε και ο προβόπουλος που ήταν και μεγαλοτραπεζίτης γιατί να μη δικαιούται τα 4 μύρια που του έδωσε ο σάλας? Ποιο είναι το πρόβλημα?

Πρόκειται για μια περίπτωση κλασικού ηθικού σχετικισμού φιλελεύθερου τύπου. Και από αυτή τη γλίστρα κανείς δεν γλυτώνει ακριβώς γιατί το φιλελεύθερο βαρέλι δεν έχει ποτέ πάτο, όπως μας έδειξε γλαφυρότατα ο καλός μας μαρκήσιος ντεσαντ.

Ένα άλλο επιχείρημα είναι ότι το εν λόγω άνθος δεν τα πήρε από το ελληνικό δημόσιο, άρα -κλείνει το μάτι στους ψηφοφόρους- από κάτι κορόιδα στην ολλανδία τα πήρα. Το ίδιο ακριβώς επιχείρημα -αν δεν θυμάστε- χρησιμοποίησαν για να δικαιολογήσουν το 1εκ που πήραν δωράκι κάποια λαμόγια για να φτιάξουν το site της βουλής (συγνώμη όχι site, ολόκληρο ...