Η μακάβρια ελληνική συνταγή και ο εγκλωβισμός της χώρας μας σε συνθήκες "κλινικού θανάτου"

"Για τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία, που δεν έχει παρόμοια στην Ευρώπη, η ευθύνη προσάπτεται βεβαίως στους αρχιτέκτονες της μακάβριας ελληνικής συνταγής, αλλά και όχι λιγότερο στις ελληνικές κυβερνήσεις της επταετίας, οι οποίες όχι μόνο δεν ανέδειξαν επαρκώς τις καταστροφικές συνέπειές της, αλλά και σπεύδουν μέχρι σήμερα να διαβεβαιώνουν ότι με την υποδειγματική και σχολαστική τήρησή της ανοίγει ο δρόμος για τις αγορές και την επιστροφή της ανάπτυξης."

Η χαμένη επταετία

του Κώστα Βεργόπουλου*

Σύμφωνα με τη Eurostat, από τις πέντε υπερχρεωμένες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας (Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία, Κύπρο και Ελλάδα) που έχουν υποβληθεί σε "σταθεροποιητικά προγράμματα" κατά την επταετία 2010-2016, είτε υπό στενή ευρωπαϊκή επιτήρηση είτε αυτοβούλως, όπως η Ισπανία, οι τέσσερις έχουν ήδη εξέλθει από την ύφεση και μόνον η χώρα μας παραμένει εντός αυτής.
Κατά την επίμαχη επταετία, η Ελλάδα κατέγραψε σωρευτική απώλεια εθνικού εισοδήματος 31%, ενώ αντιθέτως η Ιρλανδία αύξησε το εθνικό της εισόδημα κατά 31%, η Ισπανία κατά 3,8%, η Πορτογαλία κατά 3,4% και η Κύπρος έχει ήδη σταθεροποιήσει το δικό της.
Κι ακόμη, κατά την τελευταία τριετία, 2014-2016, ενώ η Ελλάδα καταγράφει συρρίκνωση του εθνικού της εισοδήματος κατά 2,4%, η Ισπανία σημειώνει συνολική αύξηση κατά 8,3%, η Πορτογαλία κατά 10,6%, η Ιρλανδία κατά 25,6% και η Κύπρος κινείται σε θετικούς ρυθμούς. 

Γιατί άραγε η χώρα μας παραμένει σε κατάσταση σοκ, ενώ οι άλλες ομόλογες και ομοιοπαθείς φαίνεται να το έχουν ξεπεράσει;

Ο Γερμανός Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητος (ΕΣΜ), διατυπώνει πρόσφατα αυτή την απορία σε συνέντευξή του στην ισπανική εφημερίδα El Mundo και ταυτόχρονα σπεύδει ο ίδιος να απαντήσει.

Η κυριότερη αιτία για την ελληνική καθυστέρηση στην ανάκαμψη είναι, κατά τον Γερμανό αξιωματούχο, το μεγαλύτερο μέγεθος των ελληνικών προβλημάτων, όπως και οι σχετικές αδυναμίες των ελληνικών κυβερνήσεων.

Τα προγράμματα λιτότητας, διαβεβαιώνει, είναι αναγκαία για τη σταθεροποίηση ελλειμματικών χωρών, χωρίς να διανοείται καν ότι, εάν η λιτότητα επιβάλλεται σε όλες, θα έπρεπε τουλάχιστον αυτή να εφαρμόζεται με την αναλογούσα κατά περίπτωση δοσολογία και με την προϋπόθεση ότι εξ αυτής δεν πλήττεται η εξίσου αναγκαία ανάκαμψη.

Εάν γίνει δεκτό ότι από την αρχή της επταετίας η Ελλάδα είχε τις μεγαλύτερες στρεβλώσεις, πώς άραγε αυτό συμβιβάζεται με το ότι κατά την προηγηθείσα περίοδο 2000-2008 η χώρα μας μαζί με την Ιρλανδία και τη Νότια Ευρώπη κατέγραφαν τους υψηλότερους στην ευρωζώνη ρυθμούς ανάπτυξης και συσσώρευσης πάγιου κεφαλαίου;

Μήπως τα μεγάλα ελλείμματα και οι ανισορροπίες δεν οφείλονται τόσο στις στρεβλώσεις της ελληνικής οικονομίας, αλλά απλώς στην υπερεπέκτασή της, στην υπερσυσσώρευση επενδύσεων και κεφαλαίου; Στον "χορό υπερεπενδύσεων", στον οποίο φυσικά οι Ελληνες μισθωτοί και συνταξιούχοι δεν συμμετείχαν ούτε καν ως θεατές;

Πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) διαπιστώνει ότι τα προγράμματα προσαρμογής κατά την περίοδο 2010-2014 είχαν άμεση συνέπεια τη δραματική περικοπή της ελληνικής εσωτερικής αγοράς κατά 40%, ενώ στις Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία η συρρίκνωση ήταν μόνον 10%.

Εάν σ’ αυτό προστεθεί και η τριετία 2014-2016, η συρρίκνωση της εσωτερικής αγοράς στην Ελλάδα υπερβαίνει το 50%, ενώ στις ομοιοπαθείς της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αντί συρρίκνωσης σημειώνεται επέκταση της εσωτερικής ζήτησης, πράγμα που αποτελεί και τον μοχλό για τη σημειούμενη ανάκαμψη σε αυτές.

Στην Ελλάδα, κατά την επίμαχη επταετία, οι μισθοί και συντάξεις περικόπηκαν κατά 50%, ενώ αυτό δεν συνέβη σε καμιά από τις ομοιοπαθείς χώρες, στις οποίες οι μισθοί και συντάξεις αυξήθηκαν, όπως στην Ισπανία, ή δεν περικόπηκαν περισσότερο από 10%, όπως στην Ιρλανδία.

Οι βίαιες περικοπές εισοδημάτων και η υπερφορολόγηση στην Ελλάδα στάθηκαν οι κύριες αιτίες για την κατάρρευση όχι μόνον της εσωτερικής αγοράς, αλλά και των τραπεζικών καταθέσεων, δεδομένου ότι οι φορολογούμενοι αναπληρώνουν τις απώλειες εισοδήματος αντλώντας από τις αποταμιεύσεις τους.

Παράλληλα, η αιφνιδιαστική συρρίκνωση εισοδημάτων και εσωτερικής αγοράς έχει συμπαρασύρει στην Ελλάδα τη δραματική κατάρρευση των κάθε είδους νέων επενδύσεων και του σχηματισμού παγίου κεφαλαίου, ο οποίος το 2016 έχει απολέσει 97% του επιπέδου του 2008. Στην Ισπανία, η απώλεια επενδύσεων κατά την αυτή περίοδο ήταν 27,6%, στην Ιρλανδία 42%, στην Πορτογαλία 34%.

Στην ίδια μελέτη της, η ΕΚΤ σημειώνει χαρακτηριστικά για την Ελλάδα ότι "ουδέποτε σε καιρό ειρήνης έλαβε χώρα τέτοια αναπροσαρμογή προς τα κάτω στο βιωτικό επίπεδο σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Ακόμη και οι βαρύτερες συρρικνώσεις εσωτερικής αγοράς στην παγκόσμια οικονομική ιστορία ουδέποτε είχαν ξεπεράσει το 7% με 10%".

Εάν μέχρι σήμερα διαιωνίζεται ο εγκλωβισμός της χώρας μας σε συνθήκες "κλινικού θανάτου", αυτό δεν οφείλεται τόσο στις αρχικές παθογένειες, που οπωσδήποτε υπήρχαν προ του 2009, όσο κυρίως στην καταστροφική και οπωσδήποτε αλυσιτελή διαχείρισή τους, που αυταρχικά επιβλήθηκε από δανειστές και εταίρους από το 2010.

Ακόμη μία φορά, το φάρμακο αποδείχθηκε φρικτότερο από την ασθένεια. Και αν υποτεθεί ότι κάποτε ο ασθενής θεραπεύεται, κινδυνεύει τότε να βρεθεί σε πλήρη αδυναμία να επιστρέψει στη ζωή. Στην Ελλάδα επελέγη ως θεραπευτική μέθοδος η λεγόμενη "εσωτερική υποτίμηση", με αποτέλεσμα τη νέκρωση της εσωτερικής αγοράς και της οικονομίας.

Δεν ελήφθη καμιά μέριμνα για τη διατήρηση της οικονομικής δραστηριότητας σε θετικές επιδόσεις, έστω και σε κατώτερα επίπεδα, με αποτέλεσμα η χώρα να έχει εγκλωβιστεί σε υφεσιακό φαύλο κύκλο που δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία και δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη υπερχρεωμένη χώρα της Ευρώπης, ενώ παράλληλα τα αρχικά προβλήματά της δεν βελτιώνονται, αλλά συνεχώς επιδεινώνονται.

Το δημόσιο χρέος από 115% του ΑΕΠ το 2010, σήμερα έχει φτάσει στο 185%. Και σε απόλυτα μεγέθη δεν μειώνεται αλλά αυξάνεται: από 299 δισεκατομμύρια ευρώ το 2009 σε 320 δισ. το 2016.

Για την επιδείνωση της οικονομίας κατά την τελευταία επταετία, ο Γερμανός αξιωματούχος ενοχοποιεί το μέγεθος του ελληνικού προβλήματος και την ανεπαρκή τήρηση από τις ελληνικές κυβερνήσεις των συμφωνιών με τους δανειστές και εταίρους.

Ωστόσο, όσο μεγάλο και εάν ήταν το αρχικό ελληνικό πρόβλημα, θα όφειλε η πρόσφορη διαχείρισή του να το ελαφρύνει και όχι να το επιδεινώνει. Εξάλλου, εάν οι ελληνικές κυβερνήσεις της επταετίας διακρίθηκαν για κάτι, δεν ήταν διόλου για πλημμελή τήρηση των συμφωνηθέντων με τους δανειστές, αλλά αντίθετα για την πρόθυμη και πιστή εφαρμογή τους.

Εάν μέχρι σήμερα η Ελλάδα δεν ανακάμπτει, αλλά συνεχίζει την πτωτική πορεία της, δεν είναι επειδή δήθεν δεν εφαρμόζει τα συμφωνηθέντα, αλλά αντίθετα επειδή τα εφαρμόζει και με υποδειγματικό τρόπο. Μαρτυρούν γι’ αυτό 1,3 εκατομμύριο άνεργοι που απώλεσαν τις θέσεις τους εξαιτίας της εφαρμογής προγραμμάτων που υποτίθεται διασώζουν τη χώρα από την πτώχευση.

Όταν το κόστος εργασίας αποβαίνει μοναδική και αποκλειστική «μεταβλητή προσαρμογής», ολόκληρο το βάρος της διάσωσης επιρρίπτεται στον κόσμο της εργασίας με περικοπές εισοδημάτων, εκτίναξη της ανεργίας και υπερφορολόγηση. Η οικονομία "εξυγιαίνεται" μεταθέτοντας το κόστος της "εξυγίανσής" της στις οικογένειες μισθωτών και συνταξιούχων.

Όμως έτσι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι "εξυγιαίνεται", η ίδια καταποντίζεται σε υποβιβασμένο επίπεδο λειτουργίας και χωρίς κίνητρα για σοβαρή ανάκαμψη.

Για τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία, που δεν έχει παρόμοια στην Ευρώπη, η ευθύνη προσάπτεται βεβαίως στους αρχιτέκτονες της μακάβριας ελληνικής συνταγής, αλλά και όχι λιγότερο στις ελληνικές κυβερνήσεις της επταετίας, οι οποίες όχι μόνο δεν ανέδειξαν επαρκώς τις καταστροφικές συνέπειές της, αλλά και σπεύδουν μέχρι σήμερα να διαβεβαιώνουν ότι με την υποδειγματική και σχολαστική τήρησή της ανοίγει ο δρόμος για τις αγορές και την επιστροφή της ανάπτυξης.

πηγή άρθρου efsyn

Άρθρο Τόμσεν: Μνημείο κυνισμού από τον επικεφαλής οικονομικό δολοφόνο του ΔΝΤ

"...ακόμη και με στόχο για πλεόνασμα στο 1,5%, θα χρειαστούν περικοπές συντάξεων και μείωση του αφορολόγητου..."

Όταν το δόγμα Τόμσεν συναντά το δόγμα Σόιμπλε…

της Νικόλ Λειβαδάρη

Ο δολοφόνος είθισται να επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Και ενίοτε ζητά και τα ρέστα μαζί με… ολίγη από ηθική δικαίωση.

Εν προκειμένω, και η επιστροφή και τα… ρέστα ανήκουν στον Πολ Τόμσεν, τον αρχιτέκτονα δύο – ομολογημένα – αποτυχημένων Μνημονίων, τον θεμελιωτή του λανθασμένου πολλαπλασιαστή που οδήγησε την Ελλάδα στη βαθύτερη ύφεση της παγκόσμιας μεταπολεμικής ιστορίας και, εκ του αποτελέσματος, τον πιο πιστό σύμμαχο του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην επταετή διαβρωτική λιτότητα της ευρωζώνης.

"Η Ελλάδα τα… βρήκε με τον Σόιμπλε"

Αυτή τη φορά βεβαίως, το δόγμα Τόμσεν συναντά το δόγμα Σόιμπλε… εξ ανάγκης και με ελληνική ευθύνη. Διότι το ΔΝΤ – όπως διαβεβαιώνει στο άρθρο του στο blog του Ταμείου ο Πολ Τόμσεν – ουδέποτε θέλησε, ούτε θέλει πρόσθετα μέτρα λιτότητας, αντιθέτως ζητά ένα δημοσιονομικό μοντέλο για την Ελλάδα "πιο δίκαιο, και πιο φιλικό προς την ανάπτυξη". Όμως, η ελληνική κυβέρνηση… αγνόησε τις "συμβουλές του" και συμφώνησε με το Βερολίνο στα θηριώδη πλεονάσματα του 3,5%.

Ως εκ τούτου, το ΔΝΤ δεν μπορεί παρά με λύπη του να κάνει τίποτε άλλο, πέραν του να ζητήσει (ξανά) περικοπές στις συντάξεις, ριζική αναδιάρθρωση στον Δημόσιο τομέα – απολύσεις;- και αύξηση των φορολογικών βαρών.

Ο ανέντιμος συμβιβασμός

Το άρθρο Τόμσεν επιχειρεί να απαντήσει στις επικρίσεις Τσίπρα-Τσακαλώτου περί της υποκρισίας του ΔΝΤ και στο μήνυμά τους ότι το Ταμείο αντί να πιέσει τους ευρωπαίους να αποδεχθούν χαμηλότερα πλεονάσματα, ζητά από την Ελλάδα νέα μέτρα λιτότητας.

Στην πράξη, αποτελεί – ένα ακόμη – μνημείο κυνισμού. Και, ουσιαστικά, δίνει και το στίγμα του ανέντιμου συμβιβασμού που επιχειρείται, εάν δεν έχει κλείσει ήδη, μεταξύ ΔΝΤ και Σόιμπλε στην πλάτη της Ελλάδας.

"Ηράκλειες προσπάθειες» για πλεόνασμα 3,5%"

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού τμήματος του ΔΝΤ παρ’ ότι δηλώνει αντίθετος στα πλεονάσματα του 3,5% (που «απαιτούν Ηράκλειες προσπάθειες» και «δεν μπορούν να διατηρηθούν»), δικαιολογεί πλήρως τη "διστακτικότητα των κρατών-μελών" να αποδεχθούν μείωση της δοσολογίας της λιτότητας, ζητά εκ των προτέρων νομοθέτηση μέτρων για την εκπλήρωση του… ανέφικτου και μη διατηρήσιμου στόχου, και καταλήγει στην πάγια επιδίωξη του Ταμείου (και, μαζί, στον ορισμό του οικονομικού παραλόγου): Δηλώνει ότι, ακόμη και με στόχο για πλεόνασμα στο 1,5%, θα χρειαστούν περικοπές συντάξεων και μείωση του αφορολόγητου.

"Το ΔΝΤ… δεν θέλει λιτότητα"

Για την ιστορία – η οποία στο εγγύς μέλλον διαγράφεται άλλον δύσκολη για την Ελλάδα – τα βασικά σημεία του άρθρου Τόμσεν είναι τα εξής:

* Το ΔΝΤ δεν απαιτεί περισσότερη λιτότητα. Αντίθετα, όταν η Ελληνική Κυβέρνηση στο πλαίσιο του προγράμματος του ΕΜΣ συμφώνησε με τους Ευρωπαίους εταίρους της να σπρώξει την Ελληνική οικονομία προς ένα πρωτογενές δημοσιονομικό πλεόνασμα 3,5 τοις εκατό μέχρι το 2018, προειδοποιήσαμε ότι αυτό θα δημιουργούσε έναν βαθμό λιτότητας που θα εμπόδιζε την εδραίωση της εκκολαπτόμενης ανάκαμψης.

* Δεν πιστεύουμε ότι η Ελλάδα μπορεί να φτάσει κοντά στη διατήρηση ακόμη και ενός ήπιου πρωτογενούς πλεονάσματος και στην επίτευξη του φιλόδοξου μακροπρόθεσμου αναπτυξιακού στόχου της χωρίς τη ριζική αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα.

* Αν και η Ελλάδα έχει αναλάβει μια τεράστια δημοσιονομική προσαρμογή, το έχει κάνει χωρίς να αντιμετωπίζει δύο σημαντικά προβλήματα –ένα καθεστώς φορολογίας εισοδήματος που εξαιρεί πάνω από τα μισά νοικοκυριά από οποιαδήποτε υποχρέωση (ο μέσος όρος στην υπόλοιπη Ευρωζώνη είναι 8 τοις εκατό), και ένα εξαιρετικά γενναιόδωρο συνταξιοδοτικό σύστημα που κοστίζει στον προϋπολογισμό σχεδόν 11 τοις εκατό του ΑΕΠ ετησίως (σε αντίθεση με τον μέσο όρο στην υπόλοιπη Ευρωζώνη που είναι 2¼ του ΑΕΠ).

* Ίσως, με Ηράκλεια προσπάθεια, η Ελλάδα θα μπορούσε βραχυπρόθεσμα να καταφέρει τις περικοπές δαπανών που χρειάζονται για να πετύχει ένα έλλειμμα 3,5 τοις εκατό του ΑΕΠ. Όμως, η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτό δεν μπορεί να διατηρηθεί.

* Η διστακτικότητα της κυβέρνησης να άρει τους περιορισμούς στις συλλογικές απολύσεις που είναι μια αναχρονιστική απαίτηση που απαιτεί προέγκριση και που δεν υπάρχει στις περισσότερες άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

* Ακόμη και ένα πλεόνασμα της τάξης του 1,5% του ΑΕΠ δεν συμβαδίζει με ισχυρή ανάπτυξη χωρίς να γίνουν μεταρρυθμίσεις στο φορολογικό και στο συνταξιοδοτικό, ώστε να γίνει ο προϋπολογισμός πιο φιλικός προς την ανάπτυξη και πιο δίκαιος.

* Για λόγους αξιοπιστίας, είναι επίσης απαραίτητο να νομοθετηθούν εκ των προτέρων τα μέτρα που απαιτούνται για να σπρώξουν το πλεόνασμα πάνω από το 1,5% του ΑΕΠ για να μην υπάρξει καμία αμφιβολία για την πολιτική αποφασιστικότητα της Ελλάδας να ξεπεράσει την αντίσταση των κατεστημένων συμφερόντων που έχουν εμποδίσει την εφαρμογή του προγράμματος στο παρελθόν.

* Για να είμαστε πιο ευθείς, αν η Ελλάδα συμφωνεί με τους Ευρωπαίους εταίρους της για φιλόδοξους δημοσιονομικούς στόχους, μην κατακρίνετε το ΔΝΤ ότι αυτό επιμένει για λιτότητα όταν ζητάμε να δούμε τα μέτρα που απαιτούνται για να κάνουν τέτοιους στόχους αξιόπιστους.

πηγή tvxs

Η μόνιμη λιτότητα είναι αυτή που εμποδίζει την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας

Η υποτιθέμενη "θεραπευτική αγωγή" για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητος της ελληνικής οικονομίας φαίνεται να αποδίδει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα: το εργασιακό κόστος έχει συμπιεστεί όσο δεν γίνεται, οι κοινωνικές παροχές το ίδιο, οι δημόσιες δαπάνες έχουν δραματικά περικοπεί, όμως εξ αυτών η διεθνής θέση της χώρας δεν βελτιώνεται, αλλά συνεχίζει απτόητη στον δρόμο προς την κόλαση.

Έωλο το επιχείρημα ότι η περιοριστική πολιτική αυξάνει την ανταγωνιστικότητα

του Κώστα Βεργόπουλου*

Στη διάρκεια της επταετίας 2010-2016 η Ελλάδα ασφυκτιά, αιμορραγεί, συρρικνώνεται με τις περικοπές εισοδημάτων και δημοσίων δαπανών που της επιβάλλουν οι δανειστές της και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί υπό γερμανική καθοδήγηση.

Ακόμη κι αν έτσι χάνεται 30% του εθνικού εισοδήματος και η ανεργία εκτινάσσεται σε παρόμοιο ύψος, με συνέπεια την ακαταμάχητη συρρίκνωση της παραγωγικής ικανότητος της χώρας, η γερμανική συνηγορία υπέρ της λιτότητος δεν πτοείται, αλλά εντείνεται αποδίδοντας στην εφαρμοζόμενη σαρωτική πολιτική ιδιότητες αναγκαίας θεραπευτικής αγωγής. Συνοπτικά ο Γερμανός υπουργός Σόιμπλε υποστηρίζει την ανάγκη της λιτότητος όχι μόνον για να καλύπτονται τα δημόσια ελλείμματα και το υποθετικό κενό μεταξύ παραγωγικής ικανότητος και βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού, αλλά κυρίως για την υποθετική «ανάκτηση ανταγωνιστικότητος» της χώρας.

Ωστόσο οι Έλληνες μπορούν να μην ανησυχούν ιδιαίτερα, εάν αυτό έχει κάποιο νόημα, αφού η γερμανική επιλογή της λιτότητος έχει προ πολλού επιβληθεί σε ολόκληρη την Ευρωζώνη υπό το αυτό έωλο επιχείρημα της υποθετικής ανάκτησης ανταγωνιστικότητος. Οι διαρκείς περικοπές εργασιακού κόστους, εργοδοτικών εισφορών, δημόσιων, και ιδίως κοινωνικών, δαπανών αιτιολογούνται σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης με το αυτό εκτός τόπου και χρόνου σκεπτικό: όχι μόνον της ισοσκέλισης πάση θυσία και με οποιοδήποτε τίμημα των δημοσίων ισοζυγίων, αλλά και της μέσω αυτών υποθετικής ανάκτησης ανταγωνιστικότητος.


Σοβαρή επιδείνωση για την Ελλάδα

Ωστόσο, κατά πόσο επιβεβαιώνεται το γερμανικό αξίωμα ότι η ανταγωνιστικότητα μιας χώρας είναι αντιστρόφως ανάλογη του επιπέδου διαβίωσης του πληθυσμού της; Ότι το υψηλό επίπεδο διαβίωσης του πληθυσμού συνεπάγεται απώλεια ανταγωνιστικότητος, ενώ το χαμηλό επίπεδο εξασφαλίζει ανώτερη ανταγωνιστικότητα;

Στην κατάταξη της διεθνούς ανταγωνιστικότητος, την οποία κάθε χρόνο δημοσιεύει το Ινστιτούτο IMD της Λωζάννης, η χώρα μας, με τις πρωτοφανείς απώλειες εισοδημάτων και θέσεων εργασίας, δεν φέρεται να έχει διόλου βελτιώσει τη θέση της στη διεθνή ανταγωνιστικότητα κατά την πρόσφατη επταετία, αλλά αντίθετα καταγράφει σοβαρή επιδείνωση: από την 46η θέση το 2010, κατήλθε στην 56η το 2016.

Η υποτιθέμενη «θεραπευτική αγωγή» για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητος της οικονομίας φαίνεται να αποδίδει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα: το εργασιακό κόστος έχει συμπιεστεί όσο δεν γίνεται, οι κοινωνικές παροχές το ίδιο, οι δημόσιες δαπάνες έχουν δραματικά περικοπεί, όμως εξ αυτών η διεθνής θέση της χώρας δεν βελτιώνεται, αλλά συνεχίζει απτόητη στον δρόμο προς την κόλαση.

Στην αυτή ετήσια έκθεση του IMD αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι από τις εκτός ευρώ ευρωπαϊκές χώρες όσες παραμένουν εκτός λιτότητος παρουσιάζουν συστηματικά ανώτερη διεθνή ανταγωνιστικότητα από τις 19 του ευρώ. Πρόκειται κυρίως για την Ελβετία, που συναγωνίζεται τις ΗΠΑ στην κορυφή της κατάταξης, τη Σουηδία, τη Δανία, τη Νορβηγία, που βρίσκονται αντίστοιχα στην 5η, 6η και 9η θέση. Ασφαλώς το μόνο που δεν προσάπτεται σε αυτές τις χώρες είναι το χαμηλό βιοτικό επίπεδο και η κακή ποιότητα κοινωνικών παροχών.

Ωστόσο άνετα μπορεί κάποιος να φθάσει στο εκ διαμέτρου αντίθετο συμπέρασμα: ότι, όσο υψηλότερο είναι το βιοτικό επίπεδο και η ποιότητα των κοινωνικών παροχών, τόσο ανώτερες είναι και οι επιδόσεις στο πεδίο της διεθνούς ανταγωνιστικότητος. Το συμπέρασμα δεν θα ήταν παράλογο, αφού διαφορετικού τύπου επενδύσεις προσελκύει το χαμηλό και ανειδίκευτο κόστος εργασίας, από ό,τι το υψηλό και εξειδικευμένο.


Οι ανεπτυγμένοι ελκύουν τις επενδύσεις

Προς αυτή την κατεύθυνση οδηγούν τα στοιχεία και συμπεράσματα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και τις Διεθνείς Επενδύσεις (UNCTAD). Η μερίδα του λέοντος από τις διεθνείς άμεσες επενδύσεις προσελκύεται από τις «ανεπτυγμένες» χώρες, ενώ οι «αναπτυσσόμενες» δεν απολαμβάνουν παρά ελάχιστο μέρος αυτών.

Το 2015 η Ευρώπη και η Βόρειος Αμερική απορρόφησαν 55% των άμεσων διεθνών επενδύσεων, ενώ η Κίνα μόνον 7,66% και η Ινδία 2,49%. Όσον αφορά τη μεγάλη «ανακάλυψη» της κινεζικής αγοράς και την ενσωμάτωσή της στη διεθνή, τα πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι, παρά το χαμηλό κόστος εργασίας, οι εκροές επενδύσεων επιταχύνονται και σήμερα πλέον υπερβαίνουν τις εισροές. Από 56,5 δισ. δολάρια το 2009, οι εκροές κεφαλαίων από την Κίνα είχαν ανέλθει σε 127 δισ. το 2015 και σε 145,9 δισ. κατά το πρώτο εννεάμηνο του 2016.

Εάν σήμερα η Κίνα, με το υποδειγματικά χαμηλότερο κόστος εργασίας στον κόσμο, απειλείται άμεσα από κάτι, αυτό δεν είναι ο συνωστισμός ξένων επενδύσεων, αλλά ακριβώς το αντίθετο: η μαζική εκροή κεφαλαίων και η δραστική συρρίκνωση των κεφαλαιακών αποθεμάτων, που εγκαταλείπουν τη χώρα, παρά τις σχετικές δραματικές απαγορεύσεις στις εξαγωγές συναλλάγματος, και οπωσδήποτε με τη συνενοχή κάποιων «αρμοδίων αρχών» που κάνουν στραβά μάτια όταν πρόκειται για «φίλους».

Υψηλότερες αμοιβές, μεγαλύτερη παραγωγικότητα

Σε κάθε περίπτωση, όταν η βελτίωση της ανταγωνιστικότητος επιδιώκεται μέσω λιτότητος, με συμπίεση του κόστους εργασίας και των κοινωνικών παροχών, αυτό πιθανώς δημιουργεί κίνητρο για επενδύσεις εντάσεως εργασίας, αλλά οπωσδήποτε λειτουργεί ως αντικίνητρο για επενδύσεις εντάσεως κεφαλαίου και προωθημένων τεχνολογιών.

Όταν το διεθνές πλεονέκτημα μιας χώρας είναι η φθηνή εργασία, τότε επόμενο είναι να προσέρχονται σε αυτήν επενδύσεις παραδοσιακού τύπου, με μεγάλη συμμετοχή φθηνής εργασίας, με χαμηλή συμμετοχή κεφαλαίου σε προηγμένες τεχνολογίες και κατ’ επέκταση με αμελητέα για τη χώρα προστιθέμενη αξία. Αυτό σημαίνει ότι η συμπίεση του εργασιακού κόστους όχι μόνον παραπέμπει σε αποτρόπαια πειράματα και εγχειρήσεις «κοινωνικής ευγονικής», αλλά ακόμη χειρότερα δημιουργεί κίνητρα μόνον για επενδύσεις ξεπερασμένου και συχνά άχρηστου τεχνολογικού τύπου.

Αντιθέτως το υψηλό κόστος εργασίας και κοινωνικών παροχών συνιστά κίνητρο για επενδύσεις προωθημένου τεχνολογικού τύπου, ικανού να παρακάμπτει το εργασιακό κόστος με την αύξηση της παραγωγικότητος της εργασίας, όπως και της προστιθέμενης αξίας. Δεν βελτιώνεται η ανταγωνιστικότητα χωρίς αύξηση της παραγωγικότητος και η τελευταία δεν αυξάνεται σε συνθήκες χαμηλού εργασιακού κόστους, στο μέτρο που αυτό προσδιορίζει και οργανική και τεχνολογική σύνθεση κεφαλαίου που παραπέμπουν σε προ πολλού ξεπερασμένες εποχές. Οι χειρουργικές περικοπές του εργασιακού κόστους δεν προωθούν τη διεθνή ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, αλλά αντίθετα την υποβαθμίζουν.

Άλλωστε το κόστος εργασίας και οι κοινωνικές παροχές αποτελούν πάντα το πλαίσιο το οποίο δεν διαπλάσσεται κατά την αυθαίρετη βούληση των υποψηφίων επενδυτών, αλλά αυτό στο οποίο αυτοί έχουν συμφέρον να προσαρμόζονται. Υψηλό βιοτικό επίπεδο αποφέρει υψηλής ανταγωνιστικότητος επενδύσεις, ενώ χαμηλό βιοτικό επίπεδο παρασύρει χαμηλής και μηδενικής ανταγωνιστικότητος επενδύσεις.

Η λανθασμένη, ατελέσφορη και απατηλή συνταγή της λιτότητος για την Ελλάδα αποδεικνύεται σήμερα εξ ίσου ατελέσφορη και απατηλή για το σύνολο της Ευρωζώνης, αφού, εφαρμόζοντάς την, καταλήγει σήμερα να βρίσκεται παγιδευμένη σε μηδενικούς ρυθμούς και δραματικό έλλειμμα τεχνολογικής προοπτικής, με άμεση συνέπεια την αναβίωση των συζητήσεων στην Επιτροπή των Βρυξελλών για απεμπλοκή από τη μοιραία δεκαετή λιτότητα με ανανεωμένο ενδιαφέρον για την επανενεργοποίηση του δημοσιονομικού εργαλείου και μάλιστα σε ευρωπαϊκή κλίμακα.


kvergo@gmail.com

πηγή Η ΑΥΓΗ

Ο "θανατηφόρος" Γερμανός υπουργός Σόιμπλε σε πλήρη αποσύνδεση από την οικονομική εμπειρία και επιστήμη

Τελικά ποιος είναι ο σκοπός των μνημονίων και των μεταρρυθμίσεων που επιβάλλει η Ευρωπαϊκή Ένωση και μέσω αυτής, στην περίπτωσή μας, η επιβαλλόμενη Παγκοσμιοποίηση; Δεν είναι άλλος από την καταστροφή της εγχώριας παραγωγής. Σημαίνει αποδιάρθρωση του τοπικού παραγωγικού μοντέλου.... Διαλύω δηλαδή τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αυτό έγινε στην πρώην Ανατολική Γερμανία, στην Τσεχία, στην Ουγγαρία, στην Ιρλανδία και όπου αλλού επεβλήθησαν.  Αλέξανδρος Οικονομίδης, εδώ

Η κοινωνία στο χειρουργείο

του Κώστα Βεργόπουλου *

Ακόμη μια φορά, ο «θανατηφόρος» Γερμανός υπουργός Σόιμπλε επανέλαβε την ιδεοληψία του σχετικά με το ελληνικό πρόβλημα, σε διάσταση με τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς, τους εξειδικευμένους διεθνείς οργανισμούς, αλλά και την οικονομική επιστήμη και εμπειρία.

Στην ομιλία του σε συνέδριο τραπεζιτών στη Φρανκφούρτη στις 18 Νοεμβρίου, υποστήριξε ότι κάθε πρόταση για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους βλάπτει την Ελλάδα, αφού αυτή θα αποθάρρυνε το "μεταρρυθμιστικό έργο". 

Ισχυρίστηκε ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι η βιωσιμότητα του χρέους, αλλά το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Προσέθεσε ότι το επίπεδο διαβίωσης των Ελλήνων παραμένει ανώτερο των δυνάμεών τους και γι' αυτό πρέπει να κατεβεί. 

Ανέφερε ότι οι ελληνικές κοινωνικές παροχές και συντάξεις παραμένουν ανώτερες από τις αντίστοιχες γερμανικές και από αυτές των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, πράγμα που οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδο.

Ευκρινές συμπέρασμα είναι ότι η δραστική φτωχοποίηση των Ελλήνων είναι όχι μόνον αναγκαία, αλλά και ευεργετική, αφού μόνον έτσι η ελληνική οικονομία θα ανακτήσει ανταγωνιστικότητα για να καλύπτει χωρίς υπερχρέωση τα κενά των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών της ταμείων.

Είναι λυπηρό ένα σημαντικό πρόσωπο να βρίσκεται σε τέτοια αποσύνδεση με την πραγματικότητα, με την οικονομική εμπειρία και με την επιστήμη.

Εάν η κατανάλωση στην Ελλάδα απορροφά μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός της από ό,τι στη Γερμανία, αυτό δεν θα οφειλόταν σε δήθεν ελληνική υπερκατανάλωση, αλλά παρατηρείται σε όλες τις χώρες με αισθητά χαμηλότερο εθνικό εισόδημα από το γερμανικό. Από τον 19ο αιώνα, η οικονομική επιστήμη έχει επισημάνει ότι η «ροπή προς κατανάλωση» είναι υψηλότερη στις χώρες με χαμηλό εισόδημα από ό,τι σε αυτές με υψηλό.

Ωστόσο, ακόμη και αν γίνει αποδεκτό ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι το χρέος, αλλά το έλλειμμα ανταγωνιστικότητος, ακόμη και αν γίνει αποδεκτή η υπόθεση ότι στην Ελλάδα το βιοτικό επίπεδο παραμένει ανώτερο των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας, πώς άραγε αντιμετωπίζεται αυτή η "ψαλίδα";

Η από 7ετίας εφαρμοζόμενη στην Ελλάδα λιτότητα συμβάλλει άραγε στην άνοδο των παραγωγικών ικανοτήτων της χώρας, ώστε να καλύπτεται το υποθετικό χάσμα σε σχέση με το βιωτικό επίπεδο ή μήπως επιδεινώνει την αναντιστοιχία;

Η εμπειρία 2010-2016 δείχνει ότι με τη φτωχοποίηση των Ελλήνων το πρώτο που αποτρέπεται είναι οι επενδύσεις.

Η λιτότητα οδηγεί σε αδιέξοδα και τους καπιταλιστές

του Μισέλ Iσόν (Michel Husson)*

Υπάρχουν, ακόμη και στους κόλπους του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ, οικονομολόγοι που ανησυχούν και λειτουργούν ως μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος του καπιταλισμού. Το χάσμα που ανοίγεται ανάμεσα στη διάγνωσή τους και τις συστάσεις τους είναι ένα σύμπτωμα, μεταξύ άλλων, των διαστάσεων της σημερινής κρίσης.

Ο Μορίς Όμπστφελντ είναι ο Διευθυντής Ερευνών του ΔΝΤ. Η πρόσφατη παρουσίασή του σε συνέντευξη Τύπου των τελευταίων προοπτικών για την παγκόσμια οικονομία του ΔΝΤ πραγματοποιήθηκε κάτω από τον αστερισμό του πεσιμισμού και της απόγνωσης. Είναι βέβαιο, υποστήριξε, πως «δεν βρισκόμαστε σε κρίση». 
Ωστόσο, η διατύπωσή του, όπως επαναλήφθηκε από την πρόεδρό του, Κριστίν Λαγκάρντ, κατά την οποία «δεν βρισκόμαστε σε κατάσταση συναγερμού, αλλά σε κατάσταση επαγρύπνησης», δεν κρύβει, κατά βάθος τίποτα καθησυχαστικό. 
Γιατί η εφ’ όλης της ύλης διάγνωση έχει ως εξής: «Οι παγκόσμιοι δείκτες οικονομικής ανάπτυξης είναι ανοδικοί, αλλά ο ρυθμός τους, που γίνεται ολοένα και πιο απογοητευτικός, εκθέτει την παγκόσμια οικονομία σε κινδύνους. Η οικονομική ανάπτυξη υπήρξε πάρα πολύ αναιμική για πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα».

Υπό τον όρο «κίνδυνοι», πρέπει να εννοήσουμε τα δημοσιονομικά, οικονομικά ή πολιτικά γεγονότα εκείνα που, εάν και εφ’ όσον επέλθουν, μπορεί να αποσταθεροποιήσουν ακόμη περισσότερο την παγκόσμια οικονομία. Για να τους αντιμετωπίσει, το ΔΝΤ προτείνει ένα πολιτικό τρίπτυχο: νομισματικό, δημοσιονομικό, και ας μην ξεχνάμε και τις αναπόφευκτες «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». 

Ένας εκ των παρόντων δημοσιογράφων αντέδρασε με μια δόση αυθάδειας στην ανακοίνωση αυτού του προγράμματος: «Παρακολουθώ αυτές τις συσκέψεις επί 20 συναπτά έτη. Και ακούω διαρκώς τα ίδια πράγματα, ξανά και ξανά. Αναφέρεστε στο δημοσιονομικό, το νομισματικό και το θεσμικό σκέλος. Αλλά, όπως ήδη ξέρετε, το νομισματικό έχει σχεδόν εξαντληθεί και το δημοσιονομικό είναι για πολλούς απρόσιτο. Όσο για το θεσμικό, χρειάζεται πάρα πολύ χρόνο. Υπ’ αυτές τις συνθήκες, τι πρέπει να κάνουμε για να βελτιώσουμε την κατάσταση βραχυπρόθεσμα;»

Απαντήσεις από λάθος οπτική γωνία

Τα δεινά του ΔΝΤ: διακρίνει μεν τους κινδύνους, αλλά
οι επαναλαμβανόμενες συστάσεις του γίνονται από λάθος οπτική γωνία.

Εξαιρετική ερώτηση, που περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο τα δεινά του ΔΝΤ: 

διακρίνει μεν τους κινδύνους, αλλά οι επαναλαμβανόμενες συστάσεις του γίνονται από λάθος οπτική γωνία. 

Έτσι, ο Όμπστφελντ μνημονεύει τις απώλειες κεφαλαίων από τις αναδυόμενες οικονομίες ως παράδειγμα «επεισοδίων που προκαλούν αναταράξεις» και εκφράζει τους φόβους του. Αντί να αναφερθεί στα ‘εργαλεία’ ρύθμισης των ισοτιμιών – κάτι που, στη θεωρία, αποτελεί μια από τις κυριότερες αποστολές του ΔΝΤ – παραπέμπει στο κεφάλαιο 2 των Προοπτικών όπου, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, αποδεικνύεται ότι η πλειοψηφία των αναδυόμενων κρατών «κατάφεραν να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τον κίνδυνο». Απίστευτο, αν σκεφτεί κανείς, για παράδειγμα, το σοκ που προκάλεσε η βίαιη απόσυρση κεφαλαίων στη Βραζιλία.

Ισοτιμία ρεάλ – δολαρίου

Η γραφική παράσταση που παραθέτουμε μας επιτρέπει να ξαναθυμηθούμε αυτή την ιστορία. Δείχνει πώς το ρεάλ της Βραζιλίας ανατιμήθηκε σημαντικά, αρχής γενομένης από το 2003: η ισοτιμία του ρεάλ της Βραζιλίας έναντι του δολαρίου έφθασε από τα 0,28 στα 0,62 δολάρια στις αρχές του 2011. Όπως ήταν φυσικό, η κρίση προκάλεσε την πτώση του το 2009, αλλά η ανθεκτικότητα των BRICS καθησύχασε τους επενδυτές, οι οποίοι δελεάστηκαν από τις αυξημένες αποδόσεις. Στα μέσα του 2011, όμως, αποσύρουν τα στοιχήματά τους: είναι το sudden stop, η βίαιη διακοπή εισόδου κεφαλαίων, που πυροδοτεί μια συνεχιζόμενη πτώση του ρεάλ, η οποία αντιστοιχεί σε υποτίμηση της τάξης του 60% σε σχέση με το δολάριο. Μπορεί κανείς να κουβεντιάσει ποια θα ήταν μια καλή ισοτιμία για το ρεάλ, αλλά ένα είναι βέβαιο: μια οικονομία τόσο εκτεθειμένη στη φυγή κεφαλαίων δεν είναι διαχειρίσιμη.

Δεν πρόκειται για οικονομία: ο Όμπστφελντ διέκρινε επίσης ότι «σε πολλές χώρες, η ισχνή αύξηση των μισθών και οι αυξανόμενες ανισότητες οδήγησαν στην ευρύτατα διαδεδομένη πλέον εντύπωση ότι η οικονομική ανάπτυξη ευνοεί κατά κύριο λόγο τις οικονομικές ελίτ». 

Δεν ξέρουμε αν συμμερίζεται κι ο ίδιος αυτή την άποψη, αλλά η μόνη συνέπεια που διαβλέπει είναι πως οι εθνικιστικές ιδέες κερδίζουν έδαφος κι ότι τα «περιθώρια λάθους» μειώνονται ολοένα και περισσότερο.

Όσο για τις περίφημες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, το κεφάλαιο 3 των Προοπτικών, που είναι αφιερωμένο σ’ αυτές, στέλνει ένα σοφά ισορροπημένο μήνυμα: Αν και «αυξάνουν την παραγωγή και την απασχόληση μεσοπρόθεσμα» (όπως όλοι ξέρουμε), πρέπει ωστόσο να συνοδεύονται και από «συμπληρωματικές μακροοικονομικές πολιτικές ώστε να μεγεθύνεται η απόδοσή τους βραχυπρόθεσμα, δεδομένης της μειωμένης απασχόλησης που σημειώνεται στην πλειοψηφία των προηγμένων οικονομιών». 

Κάποιες απ’ αυτές, μάλιστα, μπορούν «να μετατραπούν σε υφεσιακές σε περίοδο επιβράδυνσης». Η σύσταση του ΔΝΤ είναι, λοιπόν, «να υιοθετούνται με έμφαση στη σειρά προτεραιότητας και την ατζέντα εφαρμογής τους οι μεταρρυθμίσεις». 

Μετάφραση: οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις αποτελούν βεβαίως μια εξαιρετική ιδέα, ίσως όχι όμως σε υφεσιακές συγκυρίες.

Την ίδια «κατάσταση συναγερμού» ξαναβρίσκουμε και στην Εποπτεία των Δημοσιονομικών Υποθέσεων (Fiscal Monitor), η οποία δόθηκε ταυτόχρονα στη δημοσιότητα . 

Η εικόνα είναι κι εκεί εξίσου ανησυχητική: «Οι δείκτες δημοσίου χρέους κατακρημνίσθηκαν σχεδόν παντού και τα δημοσιονομικά έχουν καταστεί πολύ πιο ευάλωτα». 

Κατά το ΔΝΤ, είναι αποτέλεσμα της «συνεχιζόμενης μειωμένης οικονομικής δραστηριότητας», που δεν έχει προφανώς τίποτα να κάνει με τις πολιτικές λιτότητας (ή μάλλον δημοσιονομικής εξυγίανσης, σύμφωνα με την αργκό του νεο-φιλελευθερισμού), στην αποτελεσματικότητα των οποίων αναφέρεται μετά πολλών επαίνων η ίδια αναφορά. 

Απ’ αυτή τη συνολική θεώρηση, ο Βιτόρ Γκασπάρ, διευθυντής του Τμήματος Δημοσιονομικής Πολιτικής του ΔΝΤ, αντλεί ένα λαμπρό αξίωμα: «Όλες οι χώρες οφείλουν να προσαρμοστούν στις νέες διαστάσεις της πραγματικότητας, αλλά δεν υπάρχει ενιαία λύση». 

Τι είδους δημοσιονομική πολιτική πρέπει ν’ ακολουθήσει κανείς υπ’ αυτές τις συνθήκες; Πρέπει να είναι «προσανατολισμένη στην ανάπτυξη, με την εφαρμογή εκείνων των μέτρων, κυρίως, που υποβοηθούν την ανάπτυξη βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα». Ακόμα και στην Ελλάδα;

Όλα αυτά αποκαλύπτουν μια βαθιά αμηχανία, την οποία εύκολα μπορεί να εξηγήσει κανείς: το ΔΝΤ επισημαίνει με καθαρότητα πνεύματος τις δυσλειτουργίες του παγκόσμιου καπιταλισμού, αλλά οι ενδεχόμενες λύσεις που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς διαφεύγουν από το νεοφιλελεύθερο ραντάρ του.

Επενδύσεις: Oι ιδιώτες δεν θέλουν, το δημόσιο δεν μπορεί

Εδώ και ένα χρόνο, στις προηγούμενες Προοπτικές της Παγκόσμιας Οικονομίας, το ΔΝΤ έδειχνε ήδη σημάδια απαισιοδοξίας και προβληματιζόταν ειδικότερα όσον αφορά τους λόγους της περιορισμένης δυναμικής που παρουσιάζουν οι επενδύσεις. Αλλά, όπως και στην περίπτωση του αυξανόμενου χρέους, ερμήνευε το γεγονός με τρόπο μάλλον ταυτόσημο, μνημονεύοντας την «γενικότερη αδυναμία της οικονομικής δραστηριότητας». 

Είναι αλήθεια πως η αδυναμία συγκέντρωσης κεφαλαίων αποτελεί ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό της τωρινής περιόδου. Ωστόσο, αξίζει μια λιγότερο επιφανειακή προσέγγιση.

Μια μελέτη της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών αντιμετωπίζει το θέμα αυτό από μιαν άλλη, πολύ πιο ενδιαφέρουσα οπτική. Καταρχήν, οι συντάκτες της απορρίπτουν τη θεωρία ότι τα υπερβολικά ακριβά ή δεσμευτικά δάνεια αποτελούν τροχοπέδη για τις επενδύσεις. Επικαλούνται επίσης την αβεβαιότητα, αλλά της αποδίδουν ένα πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο: «Είναι πιθανό οι επιχειρήσεις να προσδοκούν επενδυτικές αποδόσεις κατώτερες από το κόστος κεφαλαίων επιχειρηματικού κινδύνου και συγκρινόμενες με τα έσοδα που μπορούν να αποκομίσουν από ρευστά χρηματοπιστωτικά μέσα». 

Και, ακόμη και στις περιπτώσεις που οι επιχειρήσεις έχουν σχετική βεβαιότητα ως προς τις προοπτικές της ζήτησης, μπορεί «να διστάζουν να επενδύσουν, εάν πιστεύουν πως η κερδοφορία του πρόσθετου κεφαλαίου θα είναι χαμηλή». 

Το ζήτημα–κλειδί είναι λοιπόν «η έλλειψη ευκαιριών για αποδοτικές επενδύσεις».

Ένας άλλος παράγοντας που επηρεάζει σημαντικά την επανεκκίνηση των επενδύσεων είναι η βραδύτητα της διαδικασίας ελάφρυνσης του χρέους (deleveraging). Μεταξύ του 2007 και του 2014, το σύνολο των χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών, αυξήθηκε κατά ...

Τόμας Πικετί: Η Γερμανία θα καταστρέψει την Ευρώπη με την λιτότητα - Οι κίνδυνοι μέσα από ιστορικά γεγονότα

Οι Γερμανοί συντηρητικοί είναι κοντά στο να καταστρέψουν την Ευρώπη με την εμμονή τους στις πολιτικές λιτότητας, υποστηρίζει ένας από τους πιο σημαντικούς οικονομολόγους του κόσμου.

Όπως μεταδίδει ο Independent, ο Γάλλος ακαδημαϊκός Τόμας Πικετί μίλησε στην γερμανική εφημερίδα Zeit Online, υποστηρίζοντας πως η Ευρώπη και η Ευρωπαϊκή ιδέα θα καταστραφούν από την αδυναμία των Γερμανών συντηρητικών να θυμηθούν ότι στο παρελθόν άλλα έθνη είχαν διαγράψει το χρέος της χώρας τους.

Παρόλο που πολλοί πολιτικοί υποστηρίζουν την λιτότητα, οι περισσότεροι μακροοικονομολόγοι θεωρούν πως αυτές οι πολιτικές είναι καταστρεπτικές, τονίζει ο Independent. Μια έρευνα μάλιστα από το Βρετανικό Κέντρο Μακροοικονομίας που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο έδειξε πως τα 2/3 των μακροοικονομολόγων πιστεύουν πως η λιτότητα δεν είχε θετικό αποτέλεσμα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το βράδυ της Κυριακής ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, Emmanuel Macron, συμφώνησε κατά ένα τρόπο με την άποψη του Piketty, προειδοποιώντας για μια αναπαράσταση της «Συνθήκης των Βερσαλλιών», δηλαδή της αυστηρής συμφωνίας που επιβλήθηκε στην Γερμανία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία, κατά πολλούς ιστορικούς, οδήγησε στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.

Όπως αναφέρει ο Independent, τα χρέη της Γερμανίας μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο διαγράφηκαν, προκειμένου η χώρα να αναγεννηθεί από τα συντρίμμια της. Τώρα όμως η Γερμανία κρατά σκληρότερη θέση από αυτή της Γαλλίας στο θέμα της Ελλάδας.

πηγή εισαγωγής

Η συνέντευξη του Τόμας Πικετί στον Georg Blume της γερμανικής εφημερίδας DIE ZEIT:

DIE ZEIT: Should we Germans be happy that even the French government is aligned with the German dogma of austerity?

Thomas Piketty: Absolutely not. This is neither a reason for France, nor Germany, and especially not for Europe, to be happy. I am much more afraid that the conservatives, especially in Germany, are about to destroy Europe and the European idea, all because of their shocking ignorance of history.

ZEIT: But we Germans have already reckoned with our own history.

Piketty: But not when it comes to repaying debts! Germany’s past, in this respect, should be of great significance to today’s Germans. Look at the history of national debt: Great Britain, Germany, and France were all once in the situation of today’s Greece, and in fact had been far more indebted. The first lesson that we can take from the history of government debt is that we are not facing a brand new problem. There have been many ways to repay debts, and not just one, which is what Berlin and Paris would have the Greeks believe.

ZEIT: But shouldn’t they repay their debts?

Piketty: My book recounts the history of income and wealth, including that of nations. What struck me while I was writing is that Germany is really the single best example of a country that, throughout its history, has never repaid its external debt. Neither after the First nor the Second World War. However, it has frequently made other nations pay up, such as after the Franco-Prussian War of 1870, when it demanded massive reparations from France and indeed received them. The French state suffered for decades under this debt. The history of public debt is full of irony. It rarely follows our ideas of order and justice.

ZEIT: But surely we can’t draw the conclusion that we can do no better today?

Piketty: When I hear the Germans say that they maintain a very moral stance about debt and strongly believe that debts must be repaid, then I think: what a huge joke! Germany is the country that has never repaid its debts. It has no standing to lecture other nations.

ZEIT: Are you trying to depict states that don’t pay back their debts as winners?

Piketty: Germany is just such a state. But wait: history shows us two ways for an indebted state to leave delinquency. One was demonstrated by the British Empire in the 19th century after its expensive wars with Napoleon. It is the slow method that is now being recommended to Greece. The Empire repaid its debts through strict budgetary discipline. This worked, but it took an extremely long time. For over 100 years, the British gave up two to three percent of their economy to repay its debts, which was more than they spent on schools and education. That didn’t have to happen, and it shouldn’t happen today. The second method is much faster. Germany proved it in the 20th century. Essentially, it consists of three components: inflation, a special tax on private wealth, and debt relief.

ZEIT: So you’re telling us that the German Wirtschaftswunder [“economic miracle”] was based on the same kind of debt relief that we deny Greece today?

Piketty: Exactly. After the war ended in 1945, Germany’s debt amounted to over 200% of its GDP. Ten years later, little of that remained: public debt was less than ...

Γ. Βαρουφάκης: Η Λιτότητα Είναι το Μόνο Αγκάθι στις Διαπραγματεύσεις

my other name is Schaeuble

Austerity Is the Only Deal-Breaker 
(project-syndicate)*

του Γιάνη Βαρουφάκη

Μία κοινή πλάνη διαπνέει την κάλυψη των διαπραγματεύσεων μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των δανειστών από τα διεθνή ΜΜΕ.

Η πλάνη αυτή, που φάνηκε ξεκάθαρα σε πρόσφατο σχόλιο του Philip Stephens των Financial Times, είναι ότι "η Αθήνα είναι ανίκανη ή απρόθυμη – ή και τα δύο – να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα οικονομικών μεταρρυθμίσεων".

Από τη στιγμή που η πλάνη αυτή παρουσιάζεται ως γεγονός, είναι επόμενο η κάλυψη να υπογραμμίζει πως η κυβέρνησή μας, σύμφωνα με τα λόγια του Stephen’s, «σπαταλά την εμπιστοσύνη και την καλή θέληση των εταίρων της στην Ευρωζώνη».

Όμως η πραγματικότητα των συζητήσεων είναι πολύ διαφορετική. Η κυβέρνησή μας είναι πρόθυμη να εφαρμόσει μία ατζέντα που περιλαμβάνει όλες τις οικονομικε΄ς μεταρρυθμίσεις στις οποίες δίνουν έμφαση τα Ευρωπαϊκά οικονομικά think tanks. Επιπλέον είμαστε οι μόνοι που μπορούν να διατηρήσουν την υποστήριξη της ελληνικής κοινής γνώμης σε ένα υγιές οικονομικό πρόγραμμα.

Σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό: Μία ανεξάρτητη φοροεισπρακτική αρχή, λογικά πρωτογενή πλεονάσματα σε μόνιμη βάση, ένα λογικό και φιλόδοξο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, σε συνδυασμό με έναν οργανισμό ανάπτυξης που εκμεταλλεύεται τη δημόσια περιουσία για να δημιουργήσει επενδυτικές ροές, μια πραγματική συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση που θα διασφαλίσει την σταθερότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης σε βάθος χρόνου, απελευθέρωση των αγορών αγαθών και υπηρεσιών κλπ.

Οπότε, αν η κυβέρνησή μας είναι πρόθυμη να ασπαστεί τις μεταρρυθμίσεις που προσδοκούν οι εταίροι μας, γιατί οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν καταλήξει ακόμα σε συμφωνία; Το πρόβλημα είναι απλό: Οι πιστωτές της Ελλάδας επιμένουν σε ακόμα περισσότερη λιτότητα για αυτό τον χρόνο αλλά και στη συνέχεια – μία προσέγγιση που εμποδίζει την ανάκαμψη και την ανάπτυξη, επιδεινώνει τον κύκλο χρέους – αποπληθωρισμού, και, εν τέλει, διαβρώνει την προθυμία και τη δυνατότητα της Ελλάδας να εφαρμόσει την μεταρρυθμιστική ατζέντα που η τόσο απελπισμένα χρειάζεται η χώρα. Η κυβέρνησή μας δεν μπορεί – και δεν θα το κάνει – να αποδεχτεί μια θεραπεία που έχει αποδειχτεί στη διάρκεια πέντε ετών ότι είναι χειρότερη από την ασθένεια.

Η επιμονή των πιστωτών μας σε περισσότερη λιτότητα είναι διακριτική αλλά σταθερή. Μπορεί να εντοπιστεί στην απαίτησή τους η Ελλάδα να διατηρήσει μη βιώσιμα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα (μεγαλύτερα του 2% του ΑΕΠ το 2016 και του 2,5%, ή ακόμα και του 3% για κάθε έτος από τότε και στο εξής). Για να το πετύχουμε αυτό, υποτίθεται ότι πρέπει να αυξήσουμε την επιβάρυνση του ΦΠΑ στον ιδιωτικό τομέα, να κόψουμε τις ήδη μειωμένες συντάξεις σε όλα τα ταμεία, και να ισοσταθμίσουμε την χαμηλή πρόοδο των ιδιωτικοποιήσεων (που οφείλεται στη συμπίεση των τιμών των περιουσιακών στοιχείων) με «ισοδύναμα» μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Η άποψη ότι η Ελλάδα δεν έχει προχωρήσει σε επαρκή δημοσιονομική εξυγίανση δεν είναι απλά λάθος: είναι παράλογη. Τα συνοδευτικά στοιχεία δεν επιβεβαιώνουν απλώς αυτό το γεγονός. Απαντάει επίσης συνοπτικά στην ερώτηση γιατί η Ελλάδα δεν τα κατάφερε τόσο καλά, όπως, για παράδειγμα, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Κύπρος τα χρόνια που ακολούθησαν την οικονομική κρίση του 2008. Όπως οι υπόλοιπες χώρες της περιφέρειας της Ευρωζώνης, η Ελλάδα υποβλήθηκε σε τουλάχιστον διπλή λιτότητα. Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο από αυτό.

Λίγο μετά την πρόσφατη εκλογική νίκη του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο καλός μου φίλος κ. Norman Lamont, ένας πρώην υπουργός Οικονομικών, υπογράμμισε ότι η ανάκαμψη της οικονομίας του Ηνωμένου Βασιλείου υποστηρίζει τις θέσεις της κυβέρνησής μας.

Πίσω στο 2010, ο ίδιος υπενθύμισε, η Ελλάδα και το Η.Β. αντιμετώπισαν δημοσιονομικά ελλείμματα λίγο πολύ του ίδιου μεγέθους (ως προς το ΑΕΠ). Η Ελλάδα επέστρεψε σε πρωτογενή πλεονάσματα (χωρίς να υπολογίζεται η αποπληρωμή των τόκων) το 2014, ενώ η κυβέρνηση της Βρετανίας προσαρμόζεται πολύ πιο αργά και ακόμη δεν έχει επιστρέψει σε πλεονάσματα.

Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα έχει αντιμετωπίσει νομισματική στενότητα (που πρόσφατα μετατράπηκε σε νομισματική ασφυξία), σε αντίθεση με το Η.Β., όπου η Τράπεζα της Αγγλίας υποστήριξε κάθε βήμα της κυβέρνησης. Το αποτέλεσμα είναι ότι η Ελλάδα συνεχίζει να βρίσκεται σε τέλμα, ενώ το Η.Β. αναπτύσσεται γοργά.

Δίκαιοι παρατηρητές των – διάρκειας τεσσάρων μηνών – διαπραγματεύσεων μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών της δεν μπορούν παρά να καταλήξουν σε ένα απλό συμπέρασμα: Το μεγαλύτερο σημείο τριβής, το μόνο που δεν επιτρέπει τη σύναψη συμφωνίας, είναι η επιμονή των πιστωτών σε ακόμα μεγαλύτερη λιτότητα, ακόμα και σε βάρος της μεταρρυθμιστικής ατζέντας που η κυβέρνησή μας είναι πρόθυμη να εφαρμόσει.

Ξεκάθαρα, η απαίτηση των δανειστών μας για περισσότερη λιτότητα δεν έχει καμία σχέση με αμφιβολίες σχετικά με μια πραγματική μεταρρύθμιση ή το προχώρημα της Ελλάδας σε μια βιώσιμη δημοσιονομική πορεία. Το πραγματικό τους κίνητρο είναι ένα ερώτημα, που καλύτερο είναι να αφεθεί στους ιστορικούς του μέλλοντος – που, δεν έχω καμία αμφιβολία, θα αντιμετωπίσουν το μεγαλύτερο μέρος της κάλυψης από τα ΜΜΕ με σκεπτικισμό.

μτφ από topontiki

Στίγκλιτς: Η Ελλάδα έχει διαπραγματευτεί με καλή πίστη και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απόλυτο δίκιο

Δείτε εδώ το βίντεο της συνέντευξης

Αν ήμουν η Ελλάδα θα προχωρούσα σε Grexit

Την εκτίμηση ότι το Grexit είναι η μόνη επιλογή της Ελλάδας, αν η Γερμανία και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν αλλάξουν το «αποδεδειγμένα καταστροφικό» πρόγραμμα λιτότητας που της έχουν επιβάλει, έκανε ο νομπελίστας Οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς.

"Αν η Γερμανία και οι υπόλοιποι εταίροι της Ελλάδας αρνηθούν να αλλάξουν το πρόγραμμα που έχει αποδειχτεί λάθος δεν υπάρχει εναλλακτική για την Ελλάδα. Ναι, θα προχωρούσα σε Grexit", ήταν η απάντηση του αναγνωρισμένου οικονομολόγου στην ερώτηση «τι θα έκανε αν βρισκόταν στη θέση της Ελλάδας» που η δημοσιογράφος του Bloomberg του έκανε.

"Τα μοντέλα της ΕΚΤ του ΔΝΤ, του Βερολίνου, των δανειστών, αποδείχθηκαν καταστροφή. Βγάζουν προβλέψεις επί προβλέψεων της αποτυχίας Θα πάρετε μηδέν αν προτείνετε τέτοιο μοντέλο πρόγραμμα λέω στους φοιτητές μου. Απέτυχαν να προβλέψουν την κρίση του 2008 με αυτά τα μοντέλα, δεν διδάχθηκαν", σχολίασε ο Τζόζεφ Στίγκλιτς και κάλεσε την Γερμανία να παραδεχτεί την τοξικότητα της λιτότητας και να αλλάξει πορεία. "Εάν η Γερμανία αρνηθεί να αλλάξει το πρόγραμμα δεν υπάρχει διέξοδος. Να παραδεχθούν ότι η λιτότητα δεν δουλεύει και να αλλάξουν ρότα. Δημιουργούν ένα τοξικό μείγμα", συνέχισε.

"Έριξα μια ματιά στις μακροοικονομικές μεταρρυθμίσεις που έχει κάνει η Ελλάδα. Εντυπωσιακές. Από την άλλη μεριά όμως, αν η οικονομία σου καταρρέει ως αποτέλεσμα της λιτότητας, γιατί αν είμαστε ειλικρινείς, η λιτότητα ήταν εκείνη που βύθισε την ελληνική οικονομία, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια", διεμήνυσε ο Στίγκλιντς μιλώντας στην τηλεόραση του αμερικανικού δικτύου.

Από την συζήτηση δεν έλειψε και η επιμονή της ελληνικής κυβέρνησης στις «κόκκινες γραμμές» της. Ο νομπελίστας δήλωσε πως μολονότι είναι οικονομολόγος και όχι πολιτικός, «η Ελλάδα έχει διαπραγματευτεί με καλή πίστη και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απόλυτο δίκιο». "Το πρόγραμμα το οποίο επιβλήθηκε στην Ελλάδα το 2010 ήταν καταστροφή. Ως οικονομολόγος, όταν το είδα αρχικά είπα "αυτό δεν πρόκειται να λειτουργήσει"", είπε και πρόσθεσε πως κάνει πλάκα με τους μαθητές του στο πανεπιστήμιο με τα νούμερα που καλείται να αντιμετωπίσει η ελληνική οικονομία.

Τέλος, ερωτηθείς ποιος αναμένεται να χάσει και ποιος να κερδίσει από τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας - πιστωτών, ο γνωστός οικονομολόγος επεσήμανε τον κίνδυνο «να χάσουν όλοι».


πηγή tvxs, bloomberg

Η φίμωση Βαρουφάκη είναι φίμωση της Αλήθειας

του Ντίνου Κουτσολιούτσου*

Με καμουφλάζ την ναρκισσιστική και αισθητά αλαζονική παρουσίαση του Έλληνα υπουργού οικονομικών, η Ευρώπη κατάφερε να φιμώσει τον Γιάνη Βαρουφάκη για ένα και μόνο πρωταρχικό λόγο. Η Αλήθεια δεν χωράει στο πλαίσιο της γερμανοκρατούμενης Ευρωζώνης.

Η αλήθεια της Ευρωζώνης δεν έχει καμία σχέση με το θέατρο που παίζεται τα πέντε χρόνια της κρίσης, με την Ελλάδα να υποδύεται, θέλοντας και μη, το μαύρο πρόβατο, που η άσπιλη, φιλεύσπλαχνη, και άκρως ευεργετική ηγεμών Γερμανία, με την τεράστια υπομονή ενός αγίου, προσπαθεί με απέραντη εθνική αυταπάρνηση να φέρει στον ίσιο δρόμο.

Όχι, ο Βαρουφάκης διορίστηκε στον κρισιμότατο ρόλο του ΥΠΟΙΚ της Ελλάδας, για ένα και μόνο λόγο, να διατυμπανίσει σε βάθος και σε πλάτος, και σε στεντόρεια φωνή, την βάναυση και άκρως εκμεταλλευτική πολιτική που η Γερμανία επιβάλλει όλα αυτά τα χρόνια στην Ευρωζώνη, με κεντρικό μουτζούρη, και όχι μόνο, την Ελλάδα. Αυτή η πολιτική είναι κατ’ αρχάς άκρως εθνικιστική, και άκρως αρνητική για τους υπόλοιπους «εταίρους» του κοινού νομίσματος. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Γερμανία έχει κάθε δικαίωμα να υποστηρίζει βασικά τα εθνικά της συμφέροντα. Ο γράφων διαφωνεί κάθετα με αυτήν την γνώμη.

Όταν η παρούσα συγκυρία της Ευρωζώνης, εκ των πραγμάτων, τοποθετεί την Γερμανία σε μία συντριπτικά ισχυρή θέση έναντι των άλλων κρατών του ευρώ, και στο οικονομικό και στο γεωπολιτικό αλλά και στο χρηματοπιστωτικό επίπεδο, και όταν αυτή η θέση που κατέχει η Γερμανία της αποκομίζει αμύθητα πλεονεκτήματα, οικονομικά και γεωπολιτικά, που πρώτη φορά στην ιστορία του γερμανικού λαού υλοποιούνται, τότε η Γερμανία, ούσα η πραγματική ηγεμών της Ευρωζώνης, οφείλει να είναι μία Ευρωπαϊκή, αλτρουιστική ηγεμών, και όχι μία άκρως τευτονική, και άκρως εκμεταλλευτική ηγεμών.

Ο Βαρουφάκης ήταν ό ικανός ντελάλης, ο σωστός αγγελιοφόρος αυτής της τραγικής συγκυρίας που εξελίσσεται στην Ευρώπη, με πιθανότατο ζοφερό τέλος την διάλυση του κοινού νομίσματος, και την εξάλειψη του ευρωπαϊκού ονείρου, πάνω στα θρύψαλα της γερμανικής ηγεμονικής πολιτικής. Η συγκυρία της ελληνικής κρίσης έτυχε να τον φέρει στο προσκήνιο, για να προσπαθήσει να αφυπνίσει την ηγεσία της Ευρωζώνης, αλλά και τους λαούς της, και να διαλύσει το καλά σκηνοθετημένο και αποτελεσματικά υλοποιημένο σενάριο της «φίλης» και «προστάτιδας» Γερμανίας.

Δεν είναι κατά τύχη ότι ο Βαρουφάκης έτυχε λαμπρής υποδοχής στα διεθνή ΜΜΕ. Ο κύριος λόγος δεν ήταν το παρουσιαστικό του, αν και αυτό βοήθησε με αμφίρροπα αποτελέσματα. 

Ο λόγος που ο Έλληνας υπουργός έγινε παγκοσμίως διάσημος από την μία μέρα στην άλλη, ήταν διότι επί τέλους, ένας ευρωπαίος, με υψηλό και κεντρικό, λόγω της κρίσης, θεσμικό ρόλο, μπόρεσε και μίλησε, και διαλάλησε, και εξήγησε και ξεμπρόστιασε το εκμεταλλευτικό παιχνίδι της Γερμανίας ανά τον κόσμο. Ο διεθνής τύπος το έχει τούμπανο, αλλά οι Ευρωπαίοι, ακόμα και οι Έλληνες, το έχουν κρυφό καμάρι, ότι η Γερμανία οργιάζει κερδοσκοπικά εναντίον των υπολοίπων κρατών του ευρώ. 

Αλλά ήταν αργά. Η Ελλάδα δεν ήταν και δεν είναι σε θέση να προβάλει αυτήν την πικρή αλήθεια στο διηνεκές. Ο οικονομικός πόλεμος εναντίον της είναι αμείλικτος, και η Γερμανία είναι ένας αμείλικτος αντίπαλος, για να μην πω εχθρός. Και έτσι το φίμωτρο μπήκε στον Γιάνη με το ένα νι.

Κανείς δεν συμφωνεί με την γερμανική πολιτική, πέραν της μικρής μειονότητας του πυρήνα, Ολλανδίας, Φινλανδίας και Αυστρίας. Όλοι οι άλλοι απεχθάνονται την Γερμανία, αλλά όλοι την τρέμουνε. Και μόνο μία θεότρελη και σε άκρα απόγνωση Ελλάδα, ήταν διατεθειμένη να σπάσει αυτήν την σιωπή, να ξεμπροστιάσει το στημένο παραμύθι. Αλλά η Ελλάδα δεν άντεξε πάνω από δύο μήνες καταιγιστικού οικονομικού πολέμου από την ευρωζωνική ηγεσία, με την ευγενή συμπαράσταση της προηγούμενης κυβέρνησης, και έκανε το πρώτο βήμα προς μία συνθηκολόγηση, η οποία, η στήλη ελπίζει, δεν θα εξελιχθεί σε μία παράδοση άνευ όρων.

Γιατί η στήλη φοβάται ότι η Γερμανία προτίθεται να απαιτήσει την κεφαλή της αριστερής κυβέρνησης επί πίνακι, αργά ή γρήγορα. Η κεφαλή του Βαρουφάκη δεν είναι αρκετή, είναι απλά η πρώτη. Η Γερμανία δεν πρόκειται να αφήσει κανένα βότσαλο, αριστερό ή ελληνικό ή ισπανικό, να ταράξει την γαλήνια λίμνη του Ευρωζωνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτής της τέλεια σχεδιασμένης και υλοποιημένης Ευρωφάκας, όπου η Γερμανία κυριαρχεί αδιαφιλονίκητα, και στο τομέα της παραγωγικής και εξαγωγικής οικονομίας, αλλά και στο τομέα της χρηματοπιστωτικής οικονομίας, επειδή κυριαρχεί σαν την βασικά μόνη χώρα πιστώτρια, ανάμεσα στα υπόλοιπα κράτη-χρεώστες της Ευρωζώνης.

Και αυτός είναι και ο λόγος που η Γερμανία έχει οδηγήσει την Ευρωζώνη, σύμφωνα ακόμα και με τις τελευταίες αναλύσεις του ΔΝΤ, σε μία δεκαετία οικονομικής στασιμότητας τύπου Ιαπωνίας. Γιατί ή μακροχρόνια έλλειψη σημαντικής οικονομικής ανάπτυξης σε όλα τα κράτη του ευρώ, εκτός της Γερμανίας, βοηθάει την πιστώτρια οικονομία, την Γερμανία, και κάθε άλλο παρά βοηθάει τα άλλα κράτη που είναι χρεώστες, και τα οποία χρειάζονται υψηλή ανάπτυξη και υψηλό πληθωρισμό για να μειώσουν τα υπερβολικά δημόσια χρέη τους.

Αυτό το τραγικό και άκρως σατανικό υπόβαθρο ήτανε σε θέση, και είχε την ικανότητα και την διάθεση, να ξεσκεπάσει ο Βαρουφάκης. Για αυτό συναντιέται σε δείπνο με τον Γιώργο Σόρρο και όχι με τον Σόιμπλε. Και αυτό το ενδεχόμενο δεν ήταν διατεθειμένη η Γερμανία να ριψοκινδυνέψει. Εδώ, τον ίδιο τον Ντράγκι τον κρατάνε με κοντό χαλινάρι, και θα κάνουν πίσω μπρος σε ένα Βαρουφάκη, ή σε ένα Τσίπρα; Η Ελλάδα, καθοδόν να καταστεί η πρώτη ευρωπαϊκή αποικία χρέους, είναι και η πρώτη χώρα πειραματόζωο, όπου στην τωρινή συγκυρία, η χρηματοπιστωτική κυριαρχία της Γερμανίας πολεμάει, για πρώτη φορά τόσο καθαρά, ενάντια στον θεσμό της δημοκρατίας και της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας. Το αποτέλεσμα στο οποίον αποσκοπεί η Γερμανία, με την τωρινή ασφυκτική πολιτική εναντίον της νεοσύστατης αριστερής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ είναι η καταστολή, και η βασική αναίρεση της λαϊκής εντολής, και των βουλευτικών εκλογών, στο χρεωστικό κράτος των Ελλήνων, σαν βασική πρόβα τζενεράλε για το μέλλον της υπόλοιπης Ευρωζώνης, βλέπε Ευρωφάκας...


Πηγή: reporter.gr

"Aν δεν υπογράψουμε τις παράλογες απαιτήσεις τους, ούτε λίγο, ούτε πολύ η χώρα θα χτυπηθεί από τις… δέκα πληγές του Φαραώ!"

Γκρέκθιτ, γκρέκθιτ, γκρέκθιτ! 

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΚΡΑΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ: ΚΟΝΤΑ ΣΤΑ 4 ΔΙΣ ΔΟΛΑΡΙΑ ΕΧΕΙ ΔΑΠΑΝΗΣΕΙ Η Ε.Ε. ΓΙΑ… ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΒΑΘΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ

Μπορεί η σημαντική "δουλειά" να γίνεται στα social media (με κορυφαίο το You Tube), ωστόσο στα παραδοσιακά συντηρητικά Μέσα η "συνταγή" παραμένει –ως φαίνεται- σταθερά αναλλοίωτη. Ένα είναι το θέμα: "ποιον θα φοβίσουμε σήμερα;". Η επιχείρηση λάσπης και κατατρομοκράτησης του ελληνικού λαού από το status quo των Βρυξελλών έχει ξεπεράσει κάθε όριο. 

της Γεωργίας Λινάρδου*

Ένας ανυποψίαστος πολίτης που δεν τρελαίνεται και με τις ειδήσεις, στο άκουσμα των λέξεων: Grexit, Graccident, Grimbo κ.λπ., μπορεί και να νομίζει ότι όλοι αυτοί οι όροι είναι ονόματα που ανήκουν σε κάτι άσχημα, τρομακτικά κουκλάκια που κατά καιρούς λανσάρουν τα καταστήματα παιχνιδιών και τρελαίνονται τα πιτσιρίκια (τα οποία έτσι κι αλλιώς, δεν έχουν την αίσθηση του φόβου). Ή μπορεί και να νομίζει ότι στο επόμενο ειδησεογραφικό καρέ, θα βγει ο… χάρος παγανιά επαναλαμβάνοντας τρομακτικά: «Grexit», «Grexit»!

Τις λέξεις Grexit ή Graccident που αναφέρονται στην έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, τις εμπνεύστηκαν στις 6 Φεβρουαρίου του 2012 δύο στελέχη του Citigroup. Οι Willem H. Buiter και Ebrahim Rahbari. Δεν κατάφερα να βρω υπό ποια «επήρεια» επιστημονική η μη, το έπραξαν. Όπως δεν κατάφερα να εντοπίσω ποιος εφηύρε την «εθνική παρουσίαση» της φράσης: «Σοκ Κυρίες και Κύριοι...»
Αν και ο όρος Grexit, ήταν σχετικά «παγωμένος», βγήκε από την «κατάψυξη», μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε κυβέρνηση. Ωσάν ωάριο έτοιμο να γονιμοποιηθεί με τον φόβο!

Γιατί, όμως;

Να’ ναι θέμα «προπαγάνδας» το «ξεπάγωμά» του, όπως και η εφεύρεση άλλων νεολογισμών που στο άκουσμά τους οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βλέπουν τον «τρόμο» να έρχεται στην περίπτωση μιας πιθανής εξόδου της χώρας μας από το ευρώ;

Η μεταφορά ειδήσεων και πληροφοριών δίχως «φίλτρο», αλλά παρέχοντας τη δυνατότητα στους πολίτες να έχουν πρόσβαση σε εναλλακτικές απόψεις, οι οποίες θα μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν ένα «ναι μεν, αλλά» από την πλευρά τους (κάτι σαν αντιπολιτευτικό λόγο) και κυρίως να μη φοβούνται, είναι επιθυμητή; Η προπαγάνδα έχει δουλειά στην ΕΕ ή η ΕΕ έχει εδώ και καιρό δουλειά με την προπαγάνδα;

Το σίγουρο είναι πως ένας από τους μηχανισμούς της προπαγάνδας, επικεντρώνεται στο συναίσθημα των πολιτών κι αυτό έχει εξηγηθεί επιστημονικά. Όσο ιστορικά έχει αποδειχθεί.

Η ψυχολογία της μάζας ελέγχεται με συνθήματα και με πιασάρικα σλόγκαν.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης το χρηματοοικονομικό status quo που ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις και ελέγχει την οικονομία εφηύρε δεκάδες προπαγανδιστικούς νεολογισμούς άλλες φορές για να ξεγελάσει κι άλλες για να φοβίσει το λαό.

Για παράδειγμα η κατάσταση επικυριαρχίας ονομάστηκε αρχικά τρόικα για να μην γίνεται εύκολα αντιληπτό και όταν τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο, το όνομα άλλαξε και αντικαταστάθηκε από τους θεσμούς.

Κατά τον ίδιο τρόπο οι εντολές των δανειστών – αρχικά - ονομάστηκαν MoU (Memorandum of Understanding). Πριν από λίγες μέρες, ο όρος εγκαταλείφθηκε για να δώσει τη θέση του στον όρο «λίστα μεταρρυθμίσεων».

Τώρα, με διάφορους όρους όπως το Grexit, Grexident, Graccident, Grimbo προσπαθούν να μας πείσουν ότι

αν δεν υπογράψουμε τις παράλογες απαιτήσεις τους, ούτε λίγο, ούτε πολύ η χώρα θα χτυπηθεί από τις… δέκα πληγές του Φαραώ!

Προπαγανδίζει η ΕΕ;

Ένας νεαρός φοιτητής του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Wyoming, ο Αμερικανός Michael Trujillo, ισχυρίζεται πολλά και διάφορα, βασίζοντας τα επιχειρήματά του σε διάφορες μελέτες και επιστημονικές παρατηρήσεις στην ενδιαφέρουσα έρευνά του: «Eurozone crisis Propaganda?: The EU’s use of information campaigns».

Μεταξύ άλλων αναφέρει πως μόνον την περσινή χρονιά η ΕΕ., δαπάνησε κοντά στα 4 δισ. δολάρια «για εκστρατείες ενημέρωσης και προώθησης».

Συγκεκριμένα: «Ο στόχος είναι να κρατηθεί το Ευρώ και η ΕΕ μαζί. Πέρυσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση δαπάνησε ...

Βαρουφάκης στο Charlie Hebdo: Η Ευρώπη συνταγογραφεί τη λιτότητα όπως οι γιατροί παλιά εφάρμοζαν τις αφαιμάξεις

"Όσο αποτυγχάνει η λιτότητα, τόσο περισσότερη λιτότητα συνταγογραφείται"

από το κουτί της Πανδώρας

Κατά τη διάρκεια της πρώτης σας συνάντησης με το Γερούν Ντάισελμπλουμ, τον Ολλανδό υπουργό Οικονομικών και πρόεδρο του Eurogroup, είχε πει “μόλις σκοτώσατε την τρόικα”. Το πιστεύετε αυτό;

Πιστεύω όντως πως έχουμε σκοτώσει την τρόικα, τουλάχιστον ως ομάδα τεχνοκρατών που ερχόταν στην Αθήνα σα μονάδα αποικιακής ελίτ που στέλνει τους εντεταλμένους της ώστε αυτοί να επιβάλουν όρους εντελώς ανεφάρμοστους σε ένα πληθυσμό που είναι αιχμάλωτος. Τώρα, η ιστορία μας προστάζει να αναχαιτίσουμε το πνεύμα της τρόικα, να εξαφανίσουμε την αντίληψη ελέγχου που έχει για την Ευρώπη, όχι μόνο για την Ελλάδα.

Η συζήτηση σήμερα επικεντρώνεται γύρω από την ελάφρυνση του χρέους. Αλλά οι Έλληνες δεν πρέπει να πληρώσουν όσα οφείλουν;

Αυτός ο τρόπος να παρουσιάζονται τα πράγματα στηρίζεται σε δύο προβληματικές έννοιες: αυτή της συλλογικής ευθύνης κι αυτή της συλλογικής τιμωρίας. Θα τολμούσα να θυμίσω πως αυτές οι έννοιες απαγορεύονται από τις συμβάσεις της Γενεύης. 

Πριν την κρίση, μόνο μια μειοψηφία Ελλήνων κέρδιζε από αυτή την ανάπτυξη που στηριζόταν στο δανεισμό, ενώ ταυτόχρονα η πλειοψηφία του πληθυσμού δυσκολευόταν να τα βγάλει πέρα. Και μετά την κρίση, ποιός σήκωσε το βάρος; Για άλλη μια φορά, όχι πάνω σε αυτές κι αυτούς που είχαν επωθεληθεί της ψεύτικης ανάπτυξης και των οποίων τα χρήματα έχουν τοποθετηθεί στη Γενεύη, το Λονδίνο ή τη Φρανκφούρτη, αλλά σε αυτούς που δεν είχαν αποκομίσει κανένα κέρδος. 

Λέγοντας σήμερα πως “οι Έλληνες πρέπει να πληρώσουν” - που ακούγεται λογικό – ισοδυναμεί με το να λέμε πως τα συνήθη θύματα πρέπει να υποφέρουν ακόμη περισσότερο. Είναι η λογική του “οφθαλμός αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος”, ένα είδος βιβλικής οικονομίας που αφήνει όλη την Ευρώπη ευάλωτη κι ακυβέρνητη.

Είναι δυνατόν να υπερβούμε την αντιμαχία ανάμεσα σε δανειστές και οφειλέτες στην Ευρώπη;

Είναι απολύτως δυνατό. Αρκεί να σκεφτούμε για το κοινό μας καλό ως πολίτες της ενωμένης Ευρώπης των οποίων οι ανθρώπινες ανάγκες και τα πολιτικά δικαιώματα είναι ίσα. Έτσι εμφανίστηκε η αστική δημοκρατία, εγκαταλείποντας τη φρικιαστική ιδέα σύμφωνα με την οποία μόνο οι έχοντες περιουσία μπορούν να ψηφίζουν και γυρίζοντας την πλάτη στην ακόμη πιο φρικιαστική ιδέα σύμφωνα με την οποία όσοι κι όσες έχουν χρεοκοπήσει πρέπει να φυλακισθούν και να χάσουν τα πολιτικά τους δικαιώματα.

Τί έχετε να πείτε στο Γάλλο ή το Γερμανό φορολογούμενο;

Θα ξεκινούσα λέγοντάς του πως σε κάθε ανεύθυνο δανειζόμενο αντιστοιχεί ένας ανεύθυνος δανειστής. Πριν το 2010, άφθονα κεφάλαια δημιούργησαν ένα τσουνάμι αρπακτικών δανείων στην Ελλάδα. Το 2010 τα πράγματα πήραν κακή τροπή κι η Ευρώπη αποφάσισε να μας βάλει να πληρώσουμε, εσάς κι εμάς, τους φορολογούμενους, τις απώλειες του χρηματοπιστωτικού τομέα. Το βάρος που πέφτει σήμερα στους ώμους των Ελλήνων φορολογουμένων είναι πολύ απλά ασήκωτο. 

Για να ξεπληρώσει η Ελλάδα ό, τι οφείλει, η Ευρώπη πρέπει να κάνει κάτι ώστε η Ελλάδα να επανέλθει στην ευημερία. Αυτό συνεπάγεται το τέλος αυτής της τιμωρητικής και παράλογης λιτότητας. Στο Μεσαίωνα, οι “γιατροί” συνιστούσαν τις αφαιμάξεις που συχνά προκαλούσαν την επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του ασθενούς στην οποία ο “γιατρός” απαντούσε με επιπλέον αφαιμάξεις. Ιδού το είδος της “λογικής” που περιγράφει τέλεια σήμερα τη στάση της Ευρώπης: όσο αποτυγχάνει η λιτότητα, τόσο περισσότερη λιτότητα συνταγογραφείται.    

Εάν θέλουμε να διευκολύνουμε την επιστροφή του ελληνικού προϋπολογισμού στην ισορροπία, δε θα έπρεπε να πληρωθούν οι φόροι από την Ορθόδοξη Εκκλησία και τους εφοπλιστές και να μειωθούν οι στρατιωτικές δαπάνες;

Οι στρατιωτικές δαπάνες έχουν ήδη μειωθεί ουσιαστικά. Αλλά αν η Ευρώπη αντιλαμβανόταν τα ελληνικά σύνορα σαν ευρωπαϊκά σύνορα (όποια κι αν είναι αυτά), θα μπορούσαμε να τις μειώσουμε έτι περαιτέρω. 

Είναι ωστόσο ακριβές ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία θα μπορούσε να συνεισφέρει. Το πρόβλημα είναι πως η τεράστια περιουσία που κατέχει δεν της προσφέρει κάποιο υψηλό εισόδημα που θα μπορούσε να φορολογηθεί. 

Τέλος οι εφοπλιστές οφείλουν να δώσουν αυτό που τους αναλογεί. Αλλά η εφαρμογή μιας τέτοιας φορολογίας είναι δύσκολη: οι εφοπλιστές είναι ευκίνητοι κι είναι πιθανό ότι τα έσοδά τους θα έφευγαν από τη χώρα αν ήταν να φορολογηθούν. 

Ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες δηλώνουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ απειλεί τη σταθερότητα στην Ευρώπη. Τί λέτε γι' αυτό;

Λέγοντας αυτό, ασχολούμαστε με τις συνέπειες κι όχι με τις βαθιές αιτίες που έχουν φέρει το ΣΥΡΙΖΑ στα πράγματα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία, είναι επειδή η κεντροδεξιά κι η κεντροαριστερά υπήρξαν ανίκανοι να δημιουργήσουν μια αειφόρο οικονομική και νομισματική αρχιτεκτονική και κυρίως γιατί δεν κατάφεραν να αντιδράσουν συντεταγμένα μπροστά στην κατάρρευσή τους. Έτσι λοιπόν οι σπασμοί της ιστορίας έφεραν στο ΣΥΡΙΖΑ τη θλιβερή τιμή να πρέπει να επισκευάσει τις διαρροές που δημιούργησαν τα κόμματα και οι θεσμοί του “συστήματος”. 

Αλλά αν οι φιλο-ευρωπαϊκές και δημοκρατικές κυβερνήσεις, σε μία τέτοια ανήκω κι εγώ, τεθούν υπό ασφυξία, κι αν οι άνθρωποι που τις εξέλεξαν ωθηθούν προς την απελπισία, οι μόνοι που θα επωφεληθούν από την κατάσταση θα είναι οι φανατικοί, οι ρατσιστές, οι εθνικιστές, κι όλοι όσοι ζουν από το φόβο και το μίσος. Αυτό που λέω στους ομολόγους μου είναι το εξής: Αν πιστεύετε πως σας συμφέρει να ρίξετε προοδευτικές κυβερνήσεις σαν τη δική μας, λίγες μόνο μέρες μετά την εκλογή μας, τότε οδεύετε προς τα χειρότερα.