Όταν εμφανίζουμε το δικαίωμα στην ζωή σαν μεγαλόθυμη ευεργεσία... (#ηλεκτρικό ρεύμα)

Όταν εμφανίζουμε το δικαίωμα στην ζωή σαν μεγαλόθυμη ευεργεσία πλησιάζουμε επικίνδυνα στο τέλος

του Έρμιππου*

Ξανά μια ατελέσφορη, αδιέξοδη και κυρίως αποπροσανατολιστική συζήτηση για τα αυτονόητα. Πρέπει ή όχι το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας, που ακόμη μπορεί να επιβιώνει, να πληρώσει επειγόντως το κόστος για την παροχή των απολύτως ουσιωδών αγαθών και υπηρεσιών γι' αυτούς που έπαψαν πλέον να διαθέτουν έστω και τις στοιχειώδεις αντοχές; Αφορμή η νέα επιβάρυνση για την αποφυγή της διακοπής ηλεκτροδότησης στους ολότελα αδύναμους.

Αναλωνόμαστε για μια ακόμη φορά στα αυτονόητα. Και μόνον η αρχή μιας συζήτησης για το εάν κάποιοι δικαιούνται ή όχι να έχουν, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι τους και για το πώς θα τους το εξασφαλίσουμε παραπέμπει σε κοινότητα αποκτηνωμένων όντων. Υπό τις σημερινές συνθήκες ζωής είναι σαν να διαπραγματευόμαστε, πλήρως νομιμοποιημένοι, το δικαίωμα κάποιων στο οξυγόνο και την αναπνοή.

Είναι πολύ βολική αυτή η κουβέντα, όμως, για τους ενόχους. Με την σπατάλη ζωτικής ενέργειας για την εκ νέου ανακάλυψη του οφθαλμοφανούς περιορίζονται οι κακοτοπιές και τα επικίνδυνα ερωτήματα, σχετικά με τις πραγματικές αιτίες που, κάθε μέρα που περνάει, οδηγούν όλο και περισσότερους από εμάς στην κατάσταση της απόλυτης ένδειας.

Παρακάμπτεται το κρισιμότατο ζήτημα, σε σχέση με το που κατευθύνονται οι ήδη καταβαλλόμενοι φόροι και εάν η σωστή ιεράρχηση της ανάλωσης τους θα έπρεπε να είχε ήδη, εξ αρχής, καταστήσει αδύνατη την δημιουργία αυτού του κενοφανούς για μια σύγχρονη κοινωνία αδιεξόδου, που σήμερα επιχειρούμε όπως όπως να αντιμετωπίσουμε.

Κυρίως, αποσυνδέονται μεταξύ τους τα προβλήματα, εμφανίζονται άσχετα και μη συναρτώμενα και, τελικά, αυτοί που τα δημιουργούν παρουσιάζονται θρασύτατα σαν να είναι και εκείνοι που, ως από μηχανής θεοί, θα είναι πάντα ηρωικά παρόντες, πρόθυμοι και ικανοί για να τα λύνουν.

Από την αρχή της κρίσης η χώρα κυνηγάει αδιάκοπα την ουρά της, στριφογυρίζοντας αυτιστικά γύρω από τον εαυτό της, ανίκανη να ξετυλίξει σταθερά, από την αρχή, το κουβάρι της συμφοράς της, χωρίς να αφήσει το νήμα της διήγησης να ξεφύγει.

Να αντιληφθεί ότι κάθε τι που μας συμβαίνει είναι φυσική και απόλυτα προβλέψιμη συνέχεια αυτού που χθες κάναμε λάθος ή εκείνου που παραλείψαμε ή, χειρότερα, του ...

Η συντηρητική πλευρά της κοινωνίας πρέπει να συνομιλήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Και ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να καθήσει πρόθυμα στο ίδιο τραπέζι

Όπως και τότε, έτσι και τώρα, η θεωρία
των δυο άκρων στοχεύει να εμποδίσει
τον απαραίτητο -για την έξοδο από την κρίση-
ιστορικό συμβιβασμό

από τον Ermippos Ermippiou*

Προσωπικά, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να παραδεχτώ την ανευθυνότητα και την ανεδαφικότητα των εξαγγελιών του Συριζα. Το γεγονός ότι πορεύεται στα τυφλά και επιχειρεί να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας με μόνο όπλο μια άκριτη και προς όλες τις κετευθύνσεις πλειοδοσία. Χωρίς σχέδιο και πρόγραμμα και με την αφελή ιδέα ότι το θεμελιώδες αυτό έλλειμμα θα καλυφθεί, όπως όπως, όταν έρθει στην εξουσία και είναι αυτός που, ανάλογα με τις συνθήκες, θα μπορεί να "κατασκευάζει" στην βουλή τους όρους και τα όρια της ηθικής και της νομιμότητας.

Ας παραδεχθώ επίσης, για το καλό και την οικονομία της συζητησης, ότι η παρούσα κυβέρνηση είναι επαρκής και κατάλληλη και διαθέτει όλα τα εφόδια, το πολιτικό προσωπικό, τις ιδέες και τον σχεδιασμό, που είναι απαραίτητα για την σωτηρία της χώρας.

Αναρωτιέμαι ωστόσο πως είναι δυνατόν να ανασυνταχθεί μια χρεοκοπημένη χώρα, όταν οι μισοί από τους πολίτες της αντιμετωπίζουν τους άλλους μισούς σαν απειλή απόλυτης καταστροφής. Στην πραγματικότητα σαν θανάσιμους εχθρούς. Και όταν κάθε μέρα που περνά κόβονται και οι τελευταίες γέφυρες που έχουν απομείνει και ακυρώνεται η οποιαδήποτε προοπτική συνδιαλλαγής και καλόπιστης συνεννόησης. Με την εκατέρωθεν εδραιωμένη πίστη στο δόγμα ότι η κυβερνησιμότητα μπορεί να διασφαλιστεί με μόνο μέσο την κατοχή της μηχανής παραγωγής νομιμότητας, που εξασφαλίζει μια τυπική πλειοψηφία 151 εδρών στην βουλή.

Σύμφωνα με την εικόνα που σήμερα προσλαμβάνουμε η έννοια, της συναίνεσης, η βασικότερη συγκολλητική ουσία των δημοκρατικών κοινωνιών, έχει τελείως εξοριστεί από τις σταθμίσεις και τους σχεδιασμούς τόσο της μιας πλευράς, όσο και της άλλης. Και η προοπτική της ομαλής συνεργασίας του πληθυσμού θεωρείται δεδομένη δια της μεθόδου του εξαναγκασμού και της επιβολής. Με την χρήση, με άλλα λόγια, ή την απειλή άσκησης της νόμιμης βίας.

Το συμπέρασμα είναι απογοητευτικό. Αν το απλοϊκό μοντέλο που ασπάζονται οι σημερινοί κυβερνήτες και οι φιλόδοξοι δεικδικητές της εξουσίας αποτύχει η χώρα θα διολισθήσει στο χάος. Αν πετύχει, αν δηλαδή η επιβολή υποκαταστήσει επιτυχώς την συναίνεση, θα έχουμε πάψει να είμαστε δημοκρατία. Είναι φανερό ότι έχουμε να κάνουμε με μια loso-lose situation, σε κάθε περίπτωση.

Υπό την έννοια αυτή το επείγον σήμερα είναι η άρση των αποκλεισμών και ο παραγωγικός συγκερασμός των απόψεων των δύο μεγάλων πολιτικών ομάδων. Με κάθε κόστος. Η χώρα μπορεί να επιβιώσει ως δημοκρατία και να ελπίζει έτσι σε μια μελλοντική επάνοδο σε συνθήκες ευημερίας μόνον με την συστράτευση της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών της υπό ένα κοινό όραμα. Και η ενότητα στην βάση θα επέλθει μόνον όταν εξασφαλισθεί η ενότητα στην κορυφή. Σε διαφορετική περίπτωση το αποτέλεσμα θα είναι ή το χάος ή η βίαια επιβολή μιας επίπλαστης ομαλότητας, που θα συνδυάζεται νομοτελειακά από μακρόχρονη φτώχια και παρακμή.

Η Ελλάδα είναι ένα κοινό σπίτι για όλους. Μπορούμε να πετύχουμε την συγκατοίκηση αν εργαστούμε όλοι μαζί, χωρίς προσωπικές, μαξιμαλιστικές απαιτήσεις. Ακόμη ,όμως, και αν αποτύχουμε θα είναι καλύτερα να έχουμε αποτύχει πάλι όλοι μαζί. Για να μπορέσουμε να μιλήσουμε χωρίς καχυποψία, σοφότεροι, όπως θα έχουμε γίνει, την επόμενη μέρα. Η συντηρητική πλευρά της κοινωνίας πρέπει να συνομιλήσει με τον Συριζα. Και ο Συριζα πρέπει να καθήσει πρόθυμα στο ίδιο τραπέζι. Μόνος δεν μπορεί κανείς. Ο πιο έξυπνος θα πρέπει να κάνει την πρώτη κίνηση.

*σχόλιο στο fb

*τίτλος ανάρτησης της ΑΣ

Η Ευρώπη θέλει. Χρειάζεται όμως συνομιλητές

Αξιόπιστους συνομιλητές για την επόμενη μέρα αναζητεί το eurogroup, μελετώντας τις δημοσκοπήσεις... 

από τον  Έρμιππο

Όσο βαθαίνει η πολιτική κρίση, -η οικονομική είναι δεδομένη και θα μας συντροφεύει δυστυχώς για πολλά χρόνια ακόμη-, τόσο δυσκολότερη θα γίνεται η συγκάλυψη της βαθύτατης ανεπάρκειας και ιδιοτέλειας των μελών του πολιτικού συστήματος. Και του αδιεξόδου στο οποίο οδηγεί η παραμονή τους στο τιμόνι της χώρας.

Οι κομματάνθρωποι, στο σύνολο τους, ενδιαφέρονται ελάχιστα για την σωτηρία της Ελλάδας και των ανθρώπων της. 

Το ζήτημα τους αγγίζει, αποκλειστικά και μόνο, στον βαθμό που μια ενδεχόμενη καταστροφή μπορεί να επισύρει συνέπειες και για τους ίδιους. Για τις προσωπικές τους καριέρες και την ζωή των οικογενειών τους. 

Γι' αυτό και οι κόκκινες γραμμές, πίσω από τις οποίες κάθε φορά οχυρώνονται, αφορούν πρώτα και πάνω από όλα την, με κάθε κόστος, διατήρηση και διασφάλιση της δικής τους εξουσίας.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα κάνει ακριβώς αυτό για το οποίο εδώ και δύο χρόνια μέμφεται, με φτηνά ηθικολογικά ψελλίσματα, τους ευρωπαίους εταίρους μας. Προετοιμάζεται για την καταστροφή και κτίζει την κιβωτό ασφαλείας, στην οποία θα βρει φιλόξενο καταφύγιο, στα δύσκολα χρόνια που θα ακολουθήσουν τον κατακλυσμό.

Προσάπτουμε στους συμμάχους μας, και κυρίως στους Γερμανούς, ότι, στην πραγματικότητα, νοιάζονται πολύ λίγο για την σωτηρία της χώρας μας. Και ότι, επί δύο συνεχή χρόνια δεν κάνουν τίποτε περισσότερο από του να επιχειρούν να απομονώσουν την "ελληνική ειδική περίπτωση" και να ασφαλίσουν την οικονομική τους ζώνη από τις συνέπειες της "προαποφασιμένης" και "προσεκτικά σχεδιασμένης" χρεοκοπίας μας.

Η ελληνική πολιτική τάξη, που μέμφεται γι' αυτό τους Ευρωπαίους εταίρους, δεν έπαψε, όλο αυτό το διάστημα, να κάνει συστηματικά, στο δικό της πεδίο, ακριβώς το ίδιο, εις βάρος της χώρας και των πολιτών της. Να προετοιμάζει το δικό της οχυρό, την δική της ασπίδα προστασίας για την κρίσιμη στιγμή της έκρηξης.

Η αντίληψη που από την πρώτη στιγμή της κρίσης καλλιεργήθηκε, μεθοδικά και επίμονα, ήταν ότι, το σύνολο των λαμβανόμενων μέτρων και των επιδιωκόμενων μεταρρυθμίσεων, υπήρξαν αποτέλεσμα έξωθεν επιβολής, από τις κακές δυνάμεις των δανειστών. Πάνω στην δήθεν εκβιαζόμενη πολιτική μας ηγεσία, που με πόνο ψυχής αλλά, φευ, με δεμένα τα χέρια, υπέκυπτε την τελευταία πάντα στιγμή στις έξωθεν επαχθείς και ύποπτες εντολές, από εθνική ανάγκη. Μόνο και μόνο για να σώσει την πατρίδα από τον ακαριαίο θάνατο. Την ίδια στιγμή, η ίδια αυτή ηγεσία, καμώνονταν πως δίνει ηρωικές μάχες χαρακωμάτων, για να περιορίσει τις επιπτώσεις των τιμωρητικών μέτρων, -που η ίδια δεν πίστευε-, στον ανήμπορο λαό.

Όσο η οικονομική κρίση βάθαινε, τόσο περισσότερο ο αμήχανος και πανικόβλητος πληθυσμός ενσωμάτωνε υποσυνείδητα την παιδαριώδη αυτή θεώρηση. 

Σήμερα, ακόμη και κάποιοι από τους πολίτες που, χωρίς να περιμένουν νουθεσίες και υποδείξεις από το εξωτερικό, είχαν από καιρό πεισθεί για την επείγουσα ανάγκη της ριζικής μεταρρύθμισης των άρρωστων, τριτοκοσμικών δομών της χώρας, φτάνουν και αυτοί να αποδίδουν, σε κάποιο βαθμό, την ενδεχόμενη κατάρρευση στα λάθη, τις παραλείψεις και, ίσως ακόμη και τις δόλιες προθέσεις της κ. Μέρκελ.