Η ευρωπαϊκή πολιτική δεν είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος

Γιατί η συζήτηση για τη μεταρρύθμιση της ΕΕ πρέπει τώρα να επικεντρωθεί στον προϋπολογισμό
 
του Δημήτρη Γουμάγια

τέως Δημοτικού Συμβούλου στο Βερολίνο (1999-2011), μέλους των Πράσινων της Γερμανίας (Bündnis 90/Die Grünen)

Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 26-27 Ιουνίου οι ηγέτες των κρατών μελών για πρώτη φορά καθόρισαν μια στρατηγική ατζέντα για την μελλοντική Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Εν ολίγοις, μπορεί αυτή να αποδοθεί με δύο βασικές κεντρικές εισηγήσεις:

πρώτον, η ΕΕ θα πρέπει πλέον από εδώ και πέρα να περιορίζεται σε εκείνες τις δραστηριότητες με τις οποίες μπορεί πραγματικά να επηρεάσει κάτι και δεύτερον, η ΕΕ θα πρέπει να συνεχίσει να κάνει όλα αυτά που ήδη κάνει, αλλά βεβαίως σαφώς καλύτερα.

Δεν κάνει καμία τοποθέτηση όμως, η στρατηγική ατζέντα, για το πώς, δηλαδή τα μέσα με τα οποία οι στόχοι αυτοί μπορούν να επιτευχθούν. Παράλληλα θεωρείται δεδομένο ότι η θητεία της επόμενης Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα χαρακτηριστεί από μια νέα συζήτηση για τη μεταρρύθμιση. 

Ένα σημαντικό εργοτάξιο της μεταρρύθμισης θα πρέπει να είναι οπωσδήποτε ο προϋπολογισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για το τρέχον πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο (2014-2020) είναι προγραμματισμένη για το 2016, μια επανεξέταση.

Αν η Ευρώπη θέλει να έρθει πιο κοντά και καλύτερα με τους πολίτες, τότε αυτή η ευκαιρία θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να παρέχει περισσότερα αποτελέσματα, μεγαλύτερη διαφάνεια και μια καλύτερη κατανόηση της ευρωπαϊκής προστιθέμενης αξίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει υποστεί αμέτρητες μεταρρυθμίσεις κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια. Ο προϋπολογισμός της ΕΕ και ειδικότερα το σύστημα του πολυετούς χρηματοδοτικού σχεδιασμού έχει αποδειχθεί, όλα αυτά τα χρόνια, σχεδόν ως καταφύγιο της σταθερότητας.
 

Από το 1988 τα επταετή οικονομικά πακέτα καθορίζουν το συνολικό ποσό και την κατανομή που καθορίζεται για τις βασικές κατηγορίες δαπανών. Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, το πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο έχει καθοριστεί, ακόμη και ως μέσο για τον δημοσιονομικό προγραμματισμό, βάσει σύμβασης. Με αυτό όμως υπάρχει βασική αιτία να υποψιαζόμαστε ότι, αυτή η ακαμψία του προϋπολογισμού της ΕΕ συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην έλλειψη κατανόησης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Επίσης, πολλοί πολιτικοί φαίνεται να μην διαθέτουν την κατανόηση του πολύπλοκου δημοσιονομικού συστήματος. Έτσι, η πρόταση του Γάλλου Προέδρου, πριν λίγο καιρό, για ένα «New Deal» της Ευρώπης με το ποσό των 1.200 δισεκατομμυρίων €, μπορεί μόνο έκπληξη να προκαλέσει αν γνωρίζετε ότι αυτό είναι μόλις τρία δισεκατομμύρια περίπου περισσότερα από το σύνολο του προϋπολογισμού της ΕΕ για τα έτη 2014-2020, που μόλις συμφωνήθηκε. Εξίσου έκπληξη προκαλεί και η απόφαση των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων τον Ιούνιο του 2013, να προσφέρουν για την καταπολέμηση της ανεργίας των νέων 6 δις €, χωρίς όμως να εισρέουν περισσότερα χρήματα στον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όποιος είχε ποτέ να κάνει με ευρωπαϊκά προγράμματα ξέρει ότι μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα, μόνο απλά δεν μπορούν να λύσουν "έτσι στα γρήγορα" ένα πρόβλημα.

Αρχικά ήταν τα πολυετή δημοσιονομικά πλαίσια μια χρήσιμη καινοτομία για την ΕΕ (τότε ΕΚ), για να εξασφαλίσει την ικανότητα της να λειτουργήσει. Αφού η κατάθεση ενός νόμιμου κοινοτικού προϋπολογισμού από τα τέλη της δεκαετίας του '70 απέτυχε πολλές φορές, λόγω διαφορών μεταξύ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (ΕΚ) και του Συμβουλίου, προσέφερε η συμφωνία για ένα πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο έναν τρόπο για να περιοριστούν οι ετήσιες συγκρούσεις και δια μέσου ``λύσεις πακέτο`` να διευρυνθούν τα περιθώρια διαπραγματεύσεων. Συγχρόνως όμως αυτή η κατασκευή τροφοδότησε δύο τάσεις εξέλιξης οι οποίες αποδεικνύονται σαν κακή κληρονομιά.

Στενό πλαίσιο για μια ευέλικτη αντίδραση της ΕΕ

Κατά πρώτον αποδεικνύεται ότι το πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο είναι ένα στενό πλαίσιο για την ευέλικτη ανταπόκριση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκεί όπου σε εθνικό επίπεδο οι πολιτικές προτεραιότητες ορίζονται από την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο και πάνω σε αυτήν την βάση σχεδιάζεται ο προϋπολογισμός, αντιμετωπίζει κάθε ευρωπαϊκή ώθηση το αργότερο στη χρηματοδότηση τα όριά του - βλέπε πρωτοβουλία κατά της ανεργίας των νέων. 

Επιπλέον, από την σύνδεση με την προσέγγιση του περιεχομένου (κυρίως στη γεωργική και διαρθρωτική πολιτική) με το πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο, εξελίχθηκε ένα σύστημα των κύκλων του προγράμματος στο οποίο κάθε επτά χρόνια ένα μεγάλο μέρος των χρηματοδοτούμενων από την ΕΕ έργων τίθεται σε μια νέα βάση. Όχι μόνο πολιτικά καθορίζονται νέες πτυχές αλλά και οι τεχνικές απαιτήσεις αλλάζουν. Μεταξύ του τέλους των παλιών και το ξεκίνημα των νέων κανόνων χρηματοδότησης θα πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης για ευρωπαϊκούς νομικούς κανόνες και σε όλα τα κράτη μέλη να δημιουργηθούν αντίστοιχα αρχεία εφαρμογής ή προγράμματα που έχουν εγκριθεί από την Επιτροπή. Θα πρέπει να αναπτυχθούν και εξηγηθούν νέες διαδικασίες εφαρμογών, και να γραφτούν και εγκριθούν αιτήσεις εφαρμογών.

Αυτό δημιουργεί αβεβαιότητα και παράλογη συμπεριφορά στους εμπλεκόμενους φορείς.

Για παράδειγμα σε μία μελέτη για τα κράτη της Βαλτικής διαπιστώθηκε ότι, πολλές εταιρείες από το δεύτερο εξάμηνο του 2013 είχαν αναβάλλει συνειδητά επενδύσεις για να περιμένουν την νέα προγραμματική περίοδο έτσι ώστε να ...

Ποιοι είναι οι "Green 10" και τι ζητούν από τους υποψήφιους ευρωβουλευτές

Ενόψει των επικείμενων Ευρωεκλογών τον προσεχή Μάιο, η πρωτοβουλία Green 10 παρουσίασε 10 βασικές περιβαλλοντικές διεκδικήσεις με κρίσιμες κοινωνικοοικονομικές παραμέτρους, που θα πρέπει να αποτελέσουν απαρέγκλιτα οδηγό και άξονα των πολιτικών του επόμενου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. 

Δείτε εδώ τους Green 10: http://www.green10.org/

Ταυτόχρονα οι Green 10 καλούν τους ευρωπαίους πολίτες να στείλουν το συγκεκριμένο δεκάλογο στους υποψήφιους ευρωβουλευτές της χώρας τους και να ασκήσουν πίεση για τη διαμόρφωση μιας πιο βιώσιμης ευρωπαϊκής πολιτικής.

The European Parliament, a driver for sustainable change

The Green 10 top ten demands for the 2014 European Parliament elections:

1. Δημιουργήστε νέες θέσεις εργασίας και μετατοπίστε τη φορολογία από την εργασία στην κατανάλωση πόρων και σταματήστε επιδοτήσεις επιβλαβείς προς το περιβάλλον, οργανώνοντας μια νέα οικονομική στρατηγική βασισμένη στις αρχές της αειφορίας.

Η ΕΕ οφείλει να ευθυγραμμίσει την πολιτική δαπανών και δανεισμού με τους περιβαλλοντικούς στόχους της, διασφαλίζοντας ότι η Ευρωπαϊκή τράπεζα Επενδύσεων χρηματοδοτεί αναπτυξιακά σχέδια που προστατεύουν το περιβάλλον και το κλίμα. Τέτοιου είδους μέτρα θα βοηθήσουν στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής, θα μειώσουν την κατανάλωση πόρων και θα συμβάλλουν στη διατήρηση της βιοποικιλότητας.

2. Διασφαλίστε πως η Ε.Ε. θα υιοθετήσει τρεις διαφορετικούς, φιλόδοξους και δεσμευτικούς στόχους για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τη μείωση εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και την ενεργειακή απόδοση για το 2030.

Προκειμένου η παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας να είναι μικρότερη από δύο βαθμούς κελσίου, οι τρεις παραπάνω στόχοι θα πρέπει να εκπληρωθούν με βιώσιμες μεθόδους. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει τη διακοπή επιβλαβούς βιοενέργειας που περιλαμβάνει τα βιοκαύσιμα, την κατάργηση της χρήσης ρυπογόνων ορυκτών καυσίμων στους τομείς της ενέργειας, της βιομηχανίας, των κτιρίων και στις μεταφορές και τον αποκλεισμό της πυρηνικής ενέργειας το ταχύτερο δυνατόν. Αυτές οι πολιτικές θα εξασφαλίσουν ένα πιο υγιεινό περιβάλλον, καλύτερη ποιότητα ζωής, μεγαλύτερη ενεργειακή ασφάλεια και τεχνολογική καινοτομία.

3. Ανασχέστε την ταχεία απώλεια της Ευρωπαϊκής βιοποικιλότητας.

Η ισχυροποίηση της Ευρωπαϊκής πολιτικής για τη βιοποικιλότητα, η πρωταρχικής σημασίας ισχυροποίηση θεσμών για τη διατήρησή της -όπως οι περιοχές Νatura 2000 (Ευρωπαϊκό δίκτυο προστατευόμενων περιοχών), αλλά και η εφαρμογή της αναθεωρημένης νομοθεσίας για την αλιεία και τα ύδατα θα βοηθήσουν την προστασία των οικοτόπων, των δασών, των ζώων, των υδάτων και του εδάφους.

4. Να θέσετε σε εφαρμογή ολοκληρωμένες πολιτικές για τη μείωση χρήσης μη ανανεώσιμων πόρων, αλλά και πολιτικές για τη διαχείριση προϊόντων και αποβλήτων.

Η Ευρώπη χρησιμοποιεί μεγαλύτερο μέρος των παγκόσμιων πόρων απ' ό,τι της αναλογεί, επιδεινώνοντας παγκοσμίως τις κοινωνικές ανισότητες και τις περιβαλλοντικές συνέπειες. Χρειάζονται πολιτικές που θα ...

Ευρώπη Οικολογία: μόνο ένα νέο οικολογικό κόμμα μας έλειπε τώρα!

Έχει δίκιο ο Ν Ράπτης:"εδώ (πολιτικά) καράβια χάνονται (οικολογικές) βαρκούλες αρμενίζουν"... Το δουλειά έχουν (και) οι οικολόγοι μέσα στην πολιτική πόλωση, ανάμεσα στην μάχη εξουσίας ΝΔ ΣΥΡΙΖΑ ή σφήνα στον αγώνα επιβίωσης φιλελεύθερων και κεντροαριστερών; Και τι απέγιναν οι Οικολόγοι Πράσινοι; 

Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα, απασχόλησαν καιρό τις συνιδρύτριες και τους συνιδρυτές της Ευρώπης Οικολογίας  (μέλη και φίλους της κίνησης Think Π). Και το συμπέρασμα ήταν πάντα το ίδιο: η πολιτική οικολογία ποτέ δεν βρήκε την καθαρή έκφραση που της άξιζε, την απαλλαγμένη από την "πολιτική ορθότητα" των κλασικών παραταξιακών διαχωρισμών αλλά και την συγκεντρωτική "κομματική" παράδοση της αριστεράς. 

Οι οικολόγοι, αντί να πρασινίζουν τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, ήταν πάντα αρένα της σύγκρουσης δεξιάς και αριστεράς που αντί να πρασινίζουν οι ίδιες προσπαθούσαν να επιβάλλουν την "ιδεολογική" τους κατεύθυνση στο πράσινο κίνημα. 

Έτσι οι οικολόγοι ποτέ δεν έγιναν στην χώρα μας, αληθινοί "πράσινοι" - δηλαδή ο τρίτος πόλος, το νέο πολιτικό κέντρο. Ήταν απλά "ένα ακόμη κόμμα"  - ή και ...περισσότερα κατά καιρούς - στριμωγμένο ανάμεσα στις πολιτικές συμπληγάδες. Κι εκείνες, πάντα ειρωνευόντουσαν την ύπαρξή τους και απομυζούσαν την πολιτική τους πρόταση, προσαρτώντας και ένα οικολογικό κεφάλαιο στο προεκλογικό τους πρόγραμμα...

Τι έχει να προσφέρει όμως ένα ακόμη πράσινο μόρφωμα στην συγκυρία; Τα περισσότερα τα λέει ο ΝΡ στο κείμενο που ακολουθεί. Στο μικρό αυτό εισαγωγικό, δεν θα μπορούσαμε να μην υπογραμμίσουμε ξανά και ξανά τις δύο βασικές έννοιες που συνέχουν το εγχείρημα: 

1. Της πράσινης (αειφόρου) και "έξυπνης" (βιώσιμης) ανάπτυξης - που ξεφεύγουν και από την ενσωματωμένη καθεστωτική "άρρωστη" πράσινη ανάπτυξη αλλά και την δογματική προσέγγιση του μεγάλου ζητήματος της "αποανάπτυξης" (και σίγουρα από την λατρεία των παραγωγικών δυνάμεων της δογματικής κρατικιστικής αριστεράς), και

2. Του φεντεραλισμού - που σε ευρωπαϊκό επίπεδο προωθεί την ολοκλήρωση της μετέωρης ομοσπονδιοποίησης ως εναλλακτικού σχεδίου στην κρίση με ιδιαίτερο σεβασμό στις τοπικές κοινότητες αντί στα βιαίως "ομογενοποιημένα" εθνικά κράτη και σε "οργανωτικό" επίπεδο διατηρεί τον συμμετοχικό, συνεργατικό, κινηματικό χαρακτήρα του πράσινου κινήματος επιτρέποντας την "διπλή ένταξη" που μαζί με την λειτουργία διαδικτυακής συμμετοχικής δομής, βγάζει το νέο κόμμα από τα παραταξιακά χαρακώματα και διατηρεί τον κινηματικό του χαρακτήρα. 

Περισσότερα όμως σύντομα... Για την ώρα, ας καλωσορίσουμε και ας ευχηθούμε καλή επιτυχία στην Ευρώπη Οικολογία!

του Νίκου Ράπτη

Υπάρχει κάτι υπερφίαλο στην ίδρυση νέων κομμάτων και κάτι δυσάρεστο όταν αυτή συνδυάζεται με μαζικές αποχωρήσεις από προϋπάρχουσες παρατάξεις. Μια αχλή μεσσιανισμού και εγωπάθειας. Δηλαδή, εσύ θα σώσεις τη χώρα; Δηλαδή, όποτε δε συμφωνούμε σηκωνόμαστε και φεύγουμε;

Όσοι φτιάξαμε την Ευρώπη Οικολογία (www.europe-ecology.gr), δεν διακατεχόμαστε από κανενός είδους μεσσιανισμό. Έχουμε ισχυρές πεποιθήσεις, μάλιστα. Νιώθουμε την ανάγκη και την ευθύνη να τις υποστηρίξουμε δημοσίως, ασφαλώς. Αλλά δεν σκεφτόμαστε μια οργάνωση που θα σώσει τη χώρα. Σκεφτόμαστε μάλλον να φτιάξουμε χώρους διαλόγου και κοινών –εθελοντικών- δράσεων. Είμαστε στον πληθυντικό, δεν πρεσβεύουμε καμία απόλυτη αλήθεια. Επίσης, δεν βλέπουμε κανέναν ως εχθρό. Αυτός είναι ο λόγος που είμαστε το πρώτο κόμμα πολιτών, όχι μελών. Τις αποφάσεις για τα πρόσωπα και τις θέσεις μας τις παίρνουμε με ψηφοφορίες ανοικτές σε όλους τους πολίτες που ενδιαφέρονται.

Δεχόμαστε μάλιστα ευχαρίστως στην κοινότητά μας ανθρώπους που θέλουν να ανήκουν και σε άλλα κόμματα. Αυτό το αποκαλούμε «διπλή ένταξη». Δεν βλέπουμε την Ευρώπη Οικολογία σαν ένα στρατό, που κάποια στιγμή θα εφορμήσει προς την κατάληψη της εξουσίας. Νιώθουμε μάλλον σαν ένα πολύτιμο ενδιαίτημα ιδεών και δράσεων σε ένα πλούσιο οικοσύστημα. Η ποικιλία μας δυναμώνει όλους. Αυτός είναι ο λόγος που καλλιεργούμε διαρκώς τον πολιτικό διάλογο, τις προγραμματικές συμφωνίες και τις συνεργασίες με άλλες πολιτικές δυνάμεις. Και θεωρούμε στοιχειώδη υποχρέωσή μας να αναλαμβάνουμε το μερίδιο της πολιτικής ευθύνης που μας αναθέτουν οι πολίτες -συμπεριλαμβανομένης της άσκησης εξουσίας.

Πολλοί από μας –αν και όχι και τόσοι, ούτε καν οι περισσότεροι- αποχωρήσαμε από τους ...

Η Ρεμπέκκα Χαρμς, ευρωβουλευτής και συν-πρόεδρος της ομάδας των Πρασίνων απευθύνεται στον πρωθυπουργό της Ελλάδας, στην ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου με την ευκαιρία της ανάληψης της Ελληνικής Προεδρίας της Ε.Ε.

Το βίντεο της ομιλίας: εδώ

πηγή, απόδοση: Μελίττα Γκουρτσόγιαννη*

Αξιότιμε Πρόεδρε, συνάδελφοι, κυρίες και κύριοι,

Καθώς ερχόμουν σήμερα στην Ολομέλεια σκεπτόμουν ότι δεν θα ήθελα καθόλου να βρίσκομαι σήμερα στη θέση του κ.Σαμαρά. 
κ. Σαμαρά, άκουσα την ομιλία σας προσεχτικά και διαπίστωσα ότι είχα δίκιο, δεν είναι εύκολος αυτός ο ρόλος στην Ευρώπη ακριβώς τώρα. 
κ. Σαμαρά, θα υποστηρίξω ότι είναι μεγάλο λάθος που είπατε σε αυτό το Κοινοβούλιο -όπως και κατά την επίσκεψή σας στο Βερολίνο- ότι όλα πάνε καλά, ότι οι μεταρρυθμίσεις έχουν βρει το δρόμο τους, και οι προσδοκίες για την Ελλάδα εκπληρώνονται. Έχουμε έρθει στην Ελλάδα, και έχουμε δει ότι τα τελευταία χρόνια αυτό δεν είναι η πλήρης αλήθεια. 

Οι προσδοκίες υλοποιούνται στους αριθμούς, στα χαρτιά μπορείτε να αποδείξετε ότι μειώσατε κάποιες θέσεις του δημοσίου, κάποιες δημόσιες δαπάνες, πράγματι. Ωστόσο τί συμβαίνει παράλληλα με όλα αυτά; Αυτό που δεν δηλώνεται αρκετά καθαρά από την ελληνική κυβέρνηση -ίσως πάει πολύ να ζητάμε κάτι τέτοιο-, αυτό που τελικά δεν βγήκε καθαρά από την ομιλία σας είναι το τί χρειάζεστε σήμερα για τη χώρα σας, την Ελλάδα. 

Μια θαυμάσια χώρα, με ανθρώπους που ξέρουν πολλά, που μπορούν να κάνουν πολλά και που θέλουν πολλά. Το πως θα ανεβούν και όλοι αυτοί στο τραίνο των μεταρρυθμίσεων, είναι κάτι που δεν έχει πετύχει. To είδος των μεταρρυθμίσεων που επιβάλατε στην Ελλάδα και που επέβαλε και επόπτευσε και η τρόϊκα, αυτό το είδος των μεταρρυθμίσεων είναι που σκοτώνει ό,τι χρειαζόμαστε για να εξασφαλίσουμε ώστε η Ελλάδα να γίνει η χώρα που οι πολίτες της πράγματι επιθυμούν.

Σήμερα επικρατεί μια κατάσταση, όπου οι δημόσιοι θεσμοί δεν λειτουργούν. Η Πολιτεία λέει ότι κάνει αυτό κι εκείνο για τους πολίτες, ωστόσο κοιτάξτε τί κανετε με τα σχολεία, τα Πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία, τα πάντα είναι σε κατάσταση αξιοθρήνητη. Είναι απίστευτο, δεν μπορεί κανείς να φανταστεί ότι σε μια Ευρωπαϊκή χώρα, εν έτει 2014, άνθρωποι καρκινοπαθείς δεν μπορούν πια να έχουν την περίθαλψη που χρειάζονται. Και σ’ αυτή την κατάσταση φτάσαμε δυστυχώς ύστερα από χρόνια μεταρρυθμίσεων. 

Νομίζω ότι αυτά χρειάζεται να το πείτε, τόσο μέσα σ΄αυτή την αίθουσα, όσο και στον κ.Γκάμπριελ και στην κ.Μέρκελ. 

Οφείλετε να σηκωθείτε και να πείτε ότι, αν ...

Επέκταση ή κατεδάφιση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης;

Αφίσα των ολλανδών πράσινων groenlinks

Εμπόδια και μονοπάτια μιας δημοκρατικής και κοινωνικής εμβάθυνσης της ολοκλήρωσης

του Δημήτρη Γουμάγια, 
μέλους των Bündnis 90/Die Grünen                                   Βερολίνο Δεκέμβρης 2013                                                

-Το ότι ακόμη δεν έχει ξεπεραστεί η κρίση στην Ευρωζώνη, οι αρνητικές κοινωνικές αλλά και οι προβληματικές συνέπειες δημοκρατικής πολιτικής της πρόσφατης "πολιτικής διάσωσης", έχουν κεντρίσει συζητήσεις στον τομέα της επιστήμης και της πολιτικής για θεμελιώδεις στρατηγικές αποφάσεις κατεύθυνσης, μεταξύ μιας κατεδάφισης ή την περαιτέρω επέκταση του συστήματος ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

-Σε αυτό το πλαίσιο, το παρόν κείμενο επιχειρεί να δείξει , ότι και γιατί η κατεδάφιση, δηλαδή η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα και η δημιουργία ενός ΄΄ευρωπαϊκού συστήματος ΄΄Bretton Woods΄΄ δεν αποτελεί λύση, έστω και αν τα επιχειρήματα των επικριτών της τρέχουσας διαδικασίας ολοκλήρωσης για το ενιαίο νόμισμα και τις συνέπειες της προηγούμενης διαδρομής της διαχείρισης των κρίσεων, θα πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά.

-Έτσι λοιπόν, κοιτάζοντας στις ιστορικές εμπειρίες στη διαδρομή της ολοκλήρωσης, θα εξεταστούν τα διαρθρωτικά και πολιτικά εμπόδια μιας εμβάθυνσης της ολοκλήρωσης, που παρ 'όλα αυτά δεν θεωρούνται ανυπέρβλητα. Αυτό ακόμη πιο πολύ, καθώς προτάσεις μεταρρυθμίσεων και επέκτασης της ολοκλήρωσης έχουν εγκαταλείψει ήδη τα ακαδημαϊκά σαλόνια και καθορίζουν την πολιτική ατζέντα στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, βάση της οποίας δεν τίθεται προς συζήτηση το ΄΄αν΄΄ θα γίνουν βήματα εμβάθυνσης, αλλά το ΄΄πως΄΄ θα γίνουν.

-Στο πλαίσιο αυτού του ορίζοντα αναφοράς θα γίνει στο τέλος προσπάθεια να σκιαγραφηθούν πια μονοπάτια εμβάθυνσης μπορούμε να ακολουθήσουμε στο χρόνο και σε σκοπό και ποιες προγραμματικές εργασίες θα πρέπει να γίνουν στις προσεχείς ευρωπαϊκές εκλογές, ώστε να έρθουμε πιο κοντά στους στόχους μας για μια οικονομικά αποδοτική, κοινωνικά δίκαιη και δημοκρατικότερη Ευρωπαϊκή Ένωση.

 1 Ιστορικό και βασικές εναλλακτικές λύσεις

Η αποδόμηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δηλαδή την αποτυχία της ΟΝΕ στην τρέχουσα λειτουργική λογική και/ή η δομή των μελών της -ως συνέπεια πολιτικά ανεξέλεγκτων αναταραχών, που μπορεί να προκύψουν από τις μελλοντικές εξελίξεις στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές και το τραπεζικό σύστημα ή πολιτική αναταραχή σε χώρες της ζώνης του ευρώ- (ακόμη) δεν μπορεί να αποκλειστεί.

Πολιτικές στρατηγικές που στοχεύουν σε μια ΄΄διαπραγματευόμενη και σχεδιασμένη αποδόμηση΄΄ , είτε πρόκειται για βρετανικές ιδέες της επανεθνικοποίησης των αρμοδιοτήτων ή σχέδια που αποσκοπούν στη διάλυση της ΟΝΕ -για παράδειγμα προς ένα ΄΄ευρωπαϊκό σύστημα Bretton Woods΄΄-, δεν είναι η λύση. Αγνοούν, όπως θα δειχθεί, την ιστορική εμπειρία της προηγούμενης πολιτικής ολοκλήρωσης της ΕΕ στον νομισματικό τομέα, δεν μετρούν το "κόστος αποκατάστασης " δεδομένης της τρέχουσας βαθμίδας οικονομικής ολοκλήρωσης και αλληλεξάρτησης στην εσωτερική αγορά της ΕΕ και παραβλέπουν τις πολιτικές, τις πολιτικό - ψυχολογικές και τις οικονομικές συνέπειες ενός spill-back της πολιτικής ολοκλήρωσης, τόσο στην εσωτερική σχέση της ΕΕ όσο και ενόψει του ρόλου της ΕΕ στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία και στον πολύ-πολικό κόσμο.

Αντί αυτού απαιτείται μια πολιτική στρατηγικής ολοκλήρωσης, η οποία στοχεύει στην ανοικοδόμηση και την επέκταση της ΟΝΕ και της ΕΕ. Εδώ είναι απαραίτητες, για λόγους δημοκρατικής πολιτικής καθώς και για οικονομικούς και κοινωνικό-πολιτικούς λόγους, διορθώσεις του τρόπου που έχει επιλεγεί με ...

Οι κεντρικές πολιτικές κατευθύνσεις του νέου κόμματος “Ευρώπη – Οικολογία”

Η είδηση της ημέρας είναι ότι οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις της οικολογίας αποφάσισαν να εκπροσωπήσουν και κομματικά το ευρωπαϊκό πράσινο κίνημα, μετά τα αδιέξοδα της προσπάθειας των οικολόγων πράσινων: (ΑΣ)

"Καλούμε όλους τους συμπολίτες μας που έχουν ανάλογους προβληματισμούς και απόφαση για δράση να συμμετάσχουν στις διαδικασίες με στόχο τη δημιουργία ενός νέου κόμματος της πολιτικής οικολογίας. 

Όχι για ένα συμβατικό κόμμα μελών, αλλά ένα κόμμα ανοιχτό, με εσωτερική δομή και οργάνωση που θα δίνει σε όλους τους ενδιαφερόμενους πολίτες, μέλη και φίλους του χώρου τη δυνατότητα να κρίνουν με άμεσο τρόπο τις προγραμματικές θέσεις και τα πρόσωπα που τους εκπροσωπούν.

Σε αυτή την κατεύθυνση καταθέτουμε στη συζήτηση το πλαίσιο των πολιτικών μας θέσεων:"

από το think Π και το eco blog

• Είμαστε Πολίτες που οι Αρχές και οι Ιδέες μας εμπνέονται από τον χώρο της Πολιτικής Οικολογίας, με άμεση αναφορά στις πολιτικές και τις επιδιώξεις του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος.
• Η πολιτική μας παρέμβαση έχει σαν στόχο την αναγέννηση της πατρίδας μας, την αντιμετώπιση της φτώχειας και της ανεργίας μέσα από το δρόμο της βιώσιμης ανάπτυξης, μέσα από την προοπτική της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
• Δεν μας ενδιαφέρει μόνο το “σήμερα”.  Αναλογιζόμαστε το “αύριο”, θέλουμε να εκφράσουμε τις ανάγκες και τα συμφέροντα και των επόμενων γενεών.
• Η οπτική μας δεν μπορεί να περιορίζεται στη χώρα μας. Ξέρουμε ότι για να αναγεννηθεί η Ελλάδα, πρέπει να σκεφτούμε παγκόσμια, να σκεφτούμε την προοπτική της με εξωστρέφεια. Αποτελεί ζωτική ανάγκη “να σκεφτούμε παγκόσμια και να δράσουμε τοπικά”.

Οι θεμελιώδεις πολιτικές αρχές μας έχουν να κάνουν με:

• Τη βιωσιμότητα και τη βιώσιμη ανάπτυξη
• Την προστασία του περιβάλλοντος, κρίσιμη για την ίδια την επιβίωση του ανθρώπου στον πλανήτη.
• Τα ανθρώπινα δικαιώματα
• Τη δημοκρατία και τη μη βία
• Την κοινωνική και διαγενεακή δικαιοσύνη

Αυτές οι αρχές είναι η συνεκτική ουσία που επιδιώκουμε να διαπερνά όλες τις επιμέρους πολιτικές μας θέσεις και δράσεις. Στη συνέχεια αναφέρονται τέσσερις κεντρικές κατευθύνσεις αυτών των θέσεων.

Α. Πράσινο New Deal: από τη ληστρική εκμετάλλευση της φύσης, στην ανάπτυξη μαζί με τη φύση.

Η διατήρηση και η ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους, η προώθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και η ανάπτυξη της δημοκρατίας απαιτούν μια νέα μορφή ανάπτυξης. Η νέα ανάπτυξη απαιτεί νέες πολιτικές που θα ενισχύουν τη δημοκρατία, την περιβαλλοντική προστασία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτή είναι η νέα βιώσιμη ανάπτυξη που προτείνει το Πράσινο New Deal.

Μεγάλες επενδύσεις στην εκπαίδευση και στην επιστήμη, ανάπτυξη των ευρωπαϊκών ενεργειακών δικτύων, εκσυγχρονισμός των σιδηροδρομικών μεταφορών,  ηλεκτροκινούμενη αυτοκίνηση, ενεργητική ανανέωση των πόλεων, οικολογική κτιριακή τεχνολογία και ανακύκλωση θα δώσουν ώθηση σε ένα κύμα βιώσιμης ανάπτυξης μακράς πνοής.

Η βιώσιμη ανάπτυξη θα στηριχθεί στην ενεργειακή στροφή, στην ανάπτυξη των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας ως το βασικό συστατικό των ενεργειακών συστημάτων. Και μακροπρόθεσμα στη μετάβαση σε μία ηλιακή οικονομία με την επίτευξη της τεχνητής φωτοσύνθεσης.

Η νέα ανάπτυξη θα στηριχθεί στην οικονομία κυκλικών διαδικασιών, στην οποία ...

Για μια αποτελεσματική αντιμετώπιση της κρίσης

 του Δημήτρη Γουμάγια*                                                                                 Βερολίνο, Οκτώβρης 2013

Τέσσερα χρόνια της κρίσης στην Ευρώπη και κανένα τέλος στον ορίζοντα. Τα στοιχεία ανάπτυξης για το δεύτερο τρίμηνο του 2013, τα οποία σχολιάστηκαν τόσο θετικά από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δεν ήταν ανάκαμψη αλλά εποχιακές επιδράσεις οι οποίες είναι πιθανό με την έναρξη του χειμώνα να εξαφανιστούν. 

Στις χώρες της κρίσης στην ΕΕ, εξακολουθεί να υπάρχει η οικονομική, κοινωνική και μερικές φορές ή εν μέρει πολιτική κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Εν τω μεταξύ η οικονομική ύφεση θα βρει τον δρόμο της τους επόμενους μήνες και σε πιο εύπορες χώρες. Ακόμη και η Γερμανία θα επηρεαστεί από αυτό. Λογικό, γιατί όποιος εξάγει σχεδόν το 60 τοις εκατό του ΑΕΠ του σε γειτονικές ευρωπαϊκές χώρες , θα αισθανθεί αρκετά την εκεί συνεχιζόμενη χαμηλή ζήτηση.

Τα τέσσερα χρόνια της κρίσης ήταν τέσσερα χρόνια πειραματισμού με σχέδια για την επίλυση της κρίσης. Όχι πάντα καλά μελετημένα, πολύ συχνά περιπτωσιακά και δοκιμαστικά, αλλά πάντα πιστά στην γραμμή των υποθέσεων της αγοράς. Μια ισχυρή πνοή στον νεοφιλελευθερισμό πριν από την ανακοίνωση του θανάτου του. Τουλάχιστον στη Γερμανία δεν έχουν ταφεί, μαζί με την πτώση της Lehman Brothers, νεοκλασικές οικονομικές φιλοσοφίες.

Αυτό που συχνά παραβλέπεται: Η αδυναμία της ζήτησης στις αγορές της νότιας Ευρώπης είναι ενδογενής. Περικοπές σε μισθούς, συντάξεις έως και κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες δεν επιτρέπουν στους πολίτες να καταναλώνουν καθόλου χρήματα, με αποτέλεσμα να υποφέρει η πραγματική οικονομία και τα κράτη με δημοσιονομικά προβλήματα να εισπράττουν λιγότερους φόρους. Διακεκομμένοι οικονομικοί κύκλοι στην αγορά, υψηλότερα επίπεδα χρέους και νέα φαινόμενα συμφόρησης της αναχρηματοδότησης είναι το αποτέλεσμα . Η άνευ όρων πολιτική λιτότητας ζημιώνει εδώ και καιρό, τους ίδιους τους εφευρέτες της.

Μετά από τέσσερα χρόνια με ελιγμούς και με πειραματισμούς, επηρεασμένη σημαντικά από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση της Γερμανίας διαχείριση της κρίσης στις Βρυξέλλες , έφθασε πλέον ο καιρός για μια αλλαγή πορείας. 

Οι Ευρωπαίοι γείτονες βλέπουν, μετά τις εκλογές, με αγωνία στο Βερολίνο. Η Γερμανία αρέσκεται σε οικονομικά ζητήματα, ιδίως όσον αφορά τη δημοσιονομική εξυγίανση και την ανταγωνιστικότητα της, ως ηγέτης σε αυτή την κατηγορία στην ΕΕ. Αλλά στη δύσκολη κρίση στην ζώνη του ευρώ, θα πρέπει όμως πρώτα, η νέα κυβέρνηση να αποδείξει το κατά πόσο μπορεί να αντιμετωπίσει τα επικείμενα προβλήματα.

Πέντε προβλήματα πιέζουν εδώ με ιδιαίτερη οξύτητα. Εδώ θα πρέπει το Βερολίνο να υποβάλει νέες προτάσεις στους Ευρωπαίους εταίρους της για την αντιμετώπιση της κρίσης:

Πρόβλημα 1: Επαναπροσδιορισμός της αποτυχημένης λιτότητας

Κάποιος στο Γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών θα πρέπει να έχει αγνοήσει αυτούς τους καταραμένους φορολογικούς πολλαπλασιαστές. 

Πάρα πολύ μεγάλες περικοπές, σε καιρό ύφεσης, οδηγούν σε ακόμη υψηλότερο συνολικό χρέος για τα υπερχρεωμένα κράτη. 

Τι πρέπει λοιπόν να γίνει; 

• Νέα πακέτα διάσωσης κάτω από πιο σκληρά μνημόνια θα μπορούσε να σημαίνει τη θανατηφόρο δόση για την οικονομία, το κράτος πρόνοιας και τη δημοκρατία σε ορισμένες χώρες. 
• Ένα άμεσο κούρεμα είναι πολύ επικίνδυνο, η απώλεια της εμπιστοσύνης ήταν ήδη την τελευταία φορά καταστροφική. 

Γρήγορη λύση θα μπορούσε να είναι μια επέκταση των υποχρεώσεων αποπληρωμής για αρκετές δεκαετίες και ένα χαμηλότερο επιτόκιο για τα δάνεια από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και του (ESM) Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. 

Πίεση από το λέβητα θα μπορούσε επίσης να αφαιρέσει και η τρόικα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής , της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, εάν θα λάβει υπόψιν της και τιμολογήσει την αναπτυξιακή-οικονομική κατάσταση των χωρών του προγράμματος , αντί να επιβάλλει περικοπές των δημόσιων δαπανών με τη μέθοδο της μηχανής. 

Για όλες τις άλλες χώρες θα ήταν χρήσιμο, για τον έλεγχο των ...

Ντανύ Κον Μπεντίτ: Ανοίξτε τα μάτια! Πείτε "όχι" σε μιαν Ευρώπη των εθνών

πηγή liveleak.com

Εδώ τα πρόσφατα 1000 χρόνια ευρωπαϊκής ιστορίας (εμφυλίων των ευρωπαϊκών λαών) (ΑΣ)

Χρειαζόμαστε την Ευρώπη. Και μην θεωρήσετε πως έχουμε εδώ απλά μια διακήρυξη πεποιθήσεων. Για πρώτη φορά στην ιστορία τους, τα κράτη-έθνη δεν μπορούν πια να αντισταθούν στις επελάσεις της οικονομικής σφαίρας. Όσο κι αν δεν το παραδέχονται, οι ηγέτες τους δεν είναι πλέον εις θέση να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους. Αρκεί λίγη διαύγεια για να κατανοήσει κανείς πως ξεχωριστά ποτέ δεν πρόκειται να κατορθώσουν να ρυθμίσουν τις αγορές, να ελέγξουν την χρηματοοικονομία, να αντισταθούν στην κλιματική υποβάθμιση, να επιλύσουν τις κοινωνικές και οικονομικές κρίσεις...

Φυσικά δεν φτάσαμε εκεί απλά λόγω της «δύναμης των γεγονότων». Η συλλογική ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών είναι μεγάλη. Αν μην τι άλλο, δεν κατόρθωσαν να εκτιμήσουν σε ποιο βαθμό ήταν αποσταθεροποιητική η παγκοσμιοποίηση. Απορροφημένοι από τις «εσωτερικές υποθέσεις» τους, δεν θέλησαν να εκμεταλλευθούν την ευκαιρία που πρόσφερε η δημιουργία του ευρωπαϊκού χώρου ώστε να επεκτείνουν ανάλογα και την κοινή πολιτική τους δράση.
   
Η διαπίστωση είναι οδυνηρή, αλλά αμετάκλητη, αρκεί να κατανοήσουν όλοι πως η είναι πρωτίστως η παγκοσμιοποίηση που μας υπαγορεύει να προβούμε σε μεγάλες αλλαγές κλίμακας: σε τριάντα χρόνια, κανένα κράτος-μέλος δεν θα ανήκει στους G8. Η επιρροή της Γαλλίας δεν θα διαφέρει πολύ από εκείνη του Λουξεμβούργου. Εφόσον επιθυμούμε να διατηρήσουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά, να αναπτύξουμε τις δημοκρατίες μας, να υπερασπιστούμε τις ιδέες της δικαιοσύνης και της κοινωνικής προστασίας, να αποτρέψουμε το σάρωμα του πολιτισμού μας από την παγκοσμιοποίηση, χρειάζεται να δώσουμε την μάχη στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Διότι θα πρόκειται ασφαλώς περί μάχης.
   
Οι σημερινές κατηγορίες κατά της Ευρώπης είναι δικαιολογημένες. Είναι αλήθεια πως η πολιτική λιτότητας δεν απαντάει στην κρίση. Η κριτική στα ελλείμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) είναι σωστή. Αλλά έλεος, ας ανοίξουμε τα μάτια! Το να θεωρεί κανείς πως υπάρχει εθνική λύση είναι παράλογο. Μόνο μέσω της Ευρώπης μπορούμε να συνεχίσουμε να ελέγχουμε τις ζωές μας.

Αν στην Γαλλία, ή κάποια άλλη χώρα, μια κυβέρνηση ασκεί μια κακή πολιτική, η απάντηση είναι η αλλαγή πολιτικής ή και κυβέρνησης. Αυτό ισχύει και στην Ευρώπη. Το πρόβλημα δεν είναι να εξουδετερώσουμε την Ευρώπη, αλλά εκείνους που την ελέγχουν. Μην αφήνετε να σας εξαπατούν, δεν πρόκειται να βγούμε από τον οικονομικό μαρασμό δια της επιστροφής στο κράτος-έθνος. Μην απογοητεύεστε. Κάνοντάς το, εγγυάσθε πως θα χάσουμε κάθε δυνατότητα επίδρασης στον κόσμο. Η Ευρώπη επέτρεψε την απίστευτη πρόοδο του ανθρωπίνου πολιτισμού. Στον ίδιο γεωγραφικό χώρο που παρήγαγε ολέθριους πολέμους και απαίσιους ολοκληρωτισμούς, η προοπτική του πολέμου εξαλείφθηκε από το πολιτικό φαντασιακό. Πρόκειται περί μοναδικής κατάκτησης· αλλά δεν αρκεί.

Ανοίξτε τα μάτια! Πείτε "όχι" σε μιαν Ευρώπη των εθνών, που θα ...

Ευρωπαίοι Πράσινοι: Δεν υπάρχουν πλέον άλλα περιθώρια για περιοριστικές πολιτικές

Με αφορμή την συνεχιζόμενη καθυστέρηση της απόφασης εκταμίευσης των συμφωνηθέντων κεφαλαίων προς την Ελλάδα, οι συμπρόεδροι της Ομάδας των Πρασίνων Rebecca Harms και Dany Cohn-Bendit δήλωσαν: 

"Παρά το ότι η ελληνική κυβέρνηση τήρησε τα συμφωνημένα με την Τρόικα που περιλαμβάνουν οδυνηρές περικοπές, η αποδέσμευση των κεφαλαίων διάσωσης και πάλι καθυστερεί. Αυτή η συνεχής μετατόπιση των "γκολπόστ" σε σχέση με τους όρους διάσωσης της Ελλάδας βλάπτει την αξιοπιστία της ΕΕ, σπρώχνοντας την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού, επιδεινώνοντας τις σοβαρές συνέπειες για την Ελληνική κοινωνία και αποδυναμώνοντας περαιτέρω την ελληνική κυβέρνηση.

Όπως ακόμη και το ΔΝΤ έχει αναγνωρίσει, η πολιτική της διαρκούς κυκλικής δημοσιονομικής συστολής ήταν αντιπαραγωγική, βυθίζοντας τη χώρα βαθύτερα στην ύφεση, ενώ προκαλεί τεράστια κοινωνικά προβλήματα. Με το κοινωνικό κράτος και τα συστήματα υγείας σε κατάσταση κατάρρευσης, δεν υπάρχουν πλέον άλλα περιθώρια για περιοριστικές πολιτικές.

Η ΕΕ πρέπει να προσγειωθεί στην πραγματικότητα για τη μη βιωσιμότητα των δημοσίων οικονομικών μεγεθών και του χρέους: Μεγαλύτερη ευελιξία είναι σαφώς αναγκαία για τη δημοσιονομική προσαρμογή. 

Πρέπει να καταρτιστεί χωρίς καθυστέρηση ένα πρόγραμμα της ΕΕ για την προώθηση της βιώσιμης οικονομικής ανάκαμψης και της απασχόλησης, ενώ η αδυναμία να αντιμετωπιστεί η τεράστια φοροδιαφυγή δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο."

Ο εκπρόσωπος των Πράσινων σε θέματα οικονομίας ευρωβουλευτής Sven Giegold (Γερμανία) πρόσθεσε:

"Οι συζητήσεις σχετικά με την αντιμετώπιση του μη βιώσιμου ελληνικού χρέους δεν μπορεί να συνεχίσουν να αγνοούν την προφανή ανάγκη να αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα. Ένα "Ευρωπαϊκό Φορολογικό Σύμφωνο" είναι απαραίτητο για να εξασφαλιστεί η δίκαιη κατανομή των βαρών στην περιουσία και στον πλούτο στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, καθώς αυτή δεν μπορεί να προκύψει σε μια χώρα μόνη της. 

Αυτό σημαίνει τελικά την αντιμετώπιση της φοροαποφυγής, και προϋποθέτει σκληρές διαπραγματεύσεις με φορολογικούς "παραδείσους", καθώς και κοινά μέτρα και συντελεστές φορολογίας. Η επικείμενη σύνοδος κορυφής της ΕΕ πρέπει να ασχοληθεί επιτέλους με αυτό."

*πηγή: ecogreens-gr

Ο Ντανύ Κον-Μπεντίτ ένα βήμα πριν τη ρήξη με το κόμμα των Γάλλων Πρασίνων

από την Μελίττα Γκουρτσογιάννη

Η κρίση χρέους που έγινε οικονομική κρίση γρήγορα μεταβλήθηκε και σε πολιτική κρίση. Κυβερνήσεις πέφτουν, τα κόμματα τραντάζονται, συμμαχίες δοκιμάζονται, οι μετασεισμικές δονήσεις απλώνονται σε όλους τους χώρους. Ο αμείλικτος πόλεμος των χρηματοπιστωτικών αγορών με την πολιτική διακυβέρνηση, αλλά και των λαών με τους κυβερνώντες, η ευρωζώνη, η ευρωπαϊκή ενοποίηση, οικονομική και πολιτική, οι έννοιες της ελεύθερης αγοράς, του κράτους προνοίας, του ίδιου του Κοινωνικού Συμβολαίου πρέπει να επαναπροσδιοριστούν, να ξαναεφευρεθούν. Όλοι οι πολιτικο-ιδεολογικοί χώροι είναι σε αμφισβήτηση. Τα Πράσινα κόμματα της Ευρώπης δεν θα ήταν δυνατόν να ξεφύγουν από την κρίση…

Κον-Μπεντίτ: Ιδού εγώ πολιτικά άπατρις!

του Julien Martin  από τον Nouvel Observateur, 24 Φεβρουαρίου 2012

Με ένα e-mail που έστειλε στους εκλεγμένους αντιοπροσώπους της Europe Ecologie (Ευρώπη Οικολογία, το κόμμα των Γάλλων Πρασίνων) ο “Dany” εκφράζει όλη του την απογοήτευση από τη στάση του κόμματός του…Το e-mail αυτό είναι ενα δυνατό ράπισμα που στέλνει σήμερα, Παρασκευή 24 Φλεβάρη, ο Daniel Cohn-Bendit προς τα στελέχη και τους εκλεγμένους αντιπροσώπους της Europe Ecologie. 

Ο ευρωβουλευτής που είναι υποστηρικτής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης, δεν μπόρεσε να χωνέψει την επιλογή του κόμματός του να κάνει αποχή κατά την σχετική ψηφοφορία. Ένα βήμα πριν τη ρήξη, βρίσκει την ευκαιρία ν’ ανοίξει την καρδιά του.

Ορίστε το κείμενο:

"Είμαι συγκινημένος από την χιονοστιβάδα των προσκλήσεων που μου στέλνουν οι υποψήφιοι της Europe-Ecologie και μου ζητούν να πάω να τους υποστηρίξω στις βουλευτικές εκλογές. 

Προτιμώ όμως να ξεκαθαρίσω τι χρώμα θα έχει μια τέτοια υποστήριξη για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις.
Ξεκινώντας, πρέπει να πω ότι η εξέλιξη της Europe-Ecologie είναι πραγματικά απογοητευτική και δεν ανοίγει συναρπαστικές προοπτικές. 

Μου προξένησε μεγάλη στενοχώρια η πρόσφατη θέση που πήρε η Europe-Ecologie κατά του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, μηχανισμού που επιτρέπει για πρώτη φορά να δοθεί συγκεκριμένη βοήθεια προς τις χώρες της Ζώνης του ευρώ που δεν μπορούν πια να δανειστούν.

Αντί για επιχειρήματα, οι εκλεγμένοι της ΕΕ υιοθετούν αδιακρίτως το σύνθημα “Όχι δώρο στον Σαρκοζύ” σε σημείο που να μην ξέρουν πια τι κάνουν. 

Αν αύριο, ο Σαρκοζί ήθελε να μιμηθεί το το είδωλό του, την «Άντζυ Μέρκελ», και αποφάσιζε να κλείσει πέντε πυρηνικούς σταθμούς, η καθωσπρέπει αριστερή θέση θα ήταν να ψηφίσουν το αντίθετο! 

Πράγματα εντελώς εξωφρενικά! 

Από εκεί και πέρα λοιπόν δεν προξενεί έκπληξη που, για να φανεί η αντίθεση προς τον Σαρκοζύ, κερδίζουν έδαφος κάτι απίθανες ιδέες, όπως η “δυναμική αποχή” της αριστεράς ενάντια στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας! 

Αυτή η πρωτοφανής πολιτική υποκρισία είναι σε τέτοιο βαθμό ισχυρή, ώστε να ασκεί γοητεία ακόμα και την ίδια την υποψήφιά μας για την Προεδρία, που δεν ακούει ούτε τις αναλύσεις των “δικών της” οικονομολόγων… 

Έτσι η αριστερά έσωσε την τιμή της με μια “εποικοδομητική αποχή”, γαλλικής πατέντας, προωρισμένης για την εσωτερική πολιτική αγορά της Γαλλίας, και η βοήθεια προς τους Έλληνες εγκρίθηκε χάρις στις ψήφους των βουλευτών της δεξιάς! 

Απαράδεκτο!

Ευρωπαίοι Πράσινοι: Μόνη διέξοδος για την Ελλάδα, η "επιλεκτική χρεοκοπία" και μέτρα ανακατανομής των βαρών

Αποτέλεσμα κακοδιαχείρισης από όλους αποτελεί η τρέχουσα κατάσταση, επισημαίνει ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος

Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους (με σημαντική περικοπή του) είναι απαραίτητη ως μέρος μιας μακροπρόθεσμης λύσης στην κρίση του Ευρώ, έστω κι αν η εφαρμογή ενός τέτοιου σχεδίου θα οδηγούσε τους οίκους αξιολόγησης να υποβαθμίσουν την Ελλάδα στην κατηγορία "επιλεκτικής χρεοκοπίας".

"Οι διασώσεις της Ελλάδας, Ιρλανδίας και Πορτογαλίας ήταν όλες σχεδιασμένες για να κερδηθεί χρόνος και να προληφθεί η διασπορά της μόλυνσης στην Ιταλία και την Ισπανία.
Αυτή η στρατηγική έχει ξεκάθαρα αποτύχει.
Επιπλέον την κατάσταση επιδεινώνουν η αποτυχία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Eurogroup να σταματήσουν τις δημόσιες εσωτερικές τους διαμάχες, να συμφωνήσουν και να στείλουν ισχυρό σήμα σε μια στιγμή που οι πιθανότητες κατάρρευσης είναι πολύ αυξημένες", είπε ο Pilippe Lamberts Ευρωβουλευτής και συμ-πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος.

"Οι τωρινοί κίνδυνοι απαιτούν ολοκληρωμένη συστημική απάντηση.
Οι ηγέτες της Ευρωζώνης, που είναι υπεύθυνοι για τηνευημερία 331 εκατομμυρίων πολιτών, δεν πρέπει να επιτρέψουν να είναι οι ενέργειές τους δέσμιες των αντιδράσεων των οίκων αξιολόγησης, που συνέβαλαν στην τρέχουσα κρίση με τις επανειλημμένες λανθασμένες εκτιμήσεις τους."
Για το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα η λογική της τιμωρίας που εφαρμόστηκε έως τώρα, δεν είναι μόνο άδικη αλλά και μη αποδοτική, γι' αυτό και πρέπει να αποφεύγεται.
Μόνο ένας συνδυασμός μέτρων μπορεί να περιορίσει το σοκ και να επαναφέρει την Ελλάδα σε κανονική πορεία.
Ο συνδυασμός μέτρων που προτείνουν οι Πράσινοι στοχεύει στη διασφάλιση δίκαιης κατανομής των βαρών σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Περιλαμβάνουν δημοσιονομική πειθαρχία και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, χαμηλότερα επιτόκια, μείωση του συνολικού χρέους, διεύρυνση της προοδευτικής φορολογίας στα κέρδη, τον ιδιωτικό πλούτο και τα μεγάλα εισοδήματα, επενδυτικά κίνητρα σε αναπτυσσόμενους κλάδους ως μέρος μιας Πράσινης Στροφής (Green New Deal) για την Ευρώπη.

Η ανακατανομή των βαρών είναι απαραίτητη, στο βαθμό που η τρέχουσα κρίση είναι το αποτέλεσμα συλλογικής κακοδιαχείρισης.
Οι Ελληνικές αρχές παραποίησαν τα στατιστικά τους στοιχεία (πράγμα που τα κράτη-μέλη της ΕΕ το γνώριζαν) και διατήρησαν ένα δυσλειτουργικό και διεφθαρμένο φορολογικό σύστημα. Οι θεσμοί της ΕΕ δεν κατάφεραν να εφαρμόσουν το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης και να προλάβουν την συσσώρευση ενός μη βιώσιμου δημόσιου χρέους της Ελλάδας. Οι ιδιώτες πιστωτές δεν έδειξαν την απαραίτητη προσοχή και συνέβαλαν σε μια πιστωτική φούσκα.
Μια μονομερής χρεοκοπία θα πυροδοτούσε χρηματιστικό πανικό και θα επιτάχυνε τη δημιουργία συστημικής κρίσης.

Όμως βιώσιμη επιλογή δεν αποτελεί ούτε η προσέγγιση που ακολουθείται τώρα, βασισμένη σε κατά περίπτωση διασώσεις και ακραία μέτρα λιτότητας χωρίς αναδιάρθρωση του χρέους, καθώς τελικά αυξάνει τις πιθανότητες μονομερούς χρεοκοπίας.Για το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα είναι εξαιρετικά δύσκολο σε κάθε περίπτωση να αποφευχθεί κάτι τέτοιο και η τελευταία δήλωση του Eurogroup ήδη αναγνώρισε ότι η επιλεκτική χρεοκοπία, με μεγάλο «κούρεμα» του χρέους, είναι αναπόφευκτη.

Ο μηχανισμός διαχείρισης του χρέους δεν αποτελεί εναλλακτική λύση για τις απαραίτητες συστημικές μεταρρυθμίσεις για επανεκκίνηση των βασικών παραγόντων της οικονομίας.
Θα δώσει όμως τον απαραίτητο χρόνο και χώρο στην πολιτική για την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, χωρίς να προκαλέσει οικονομική και κοινωνική καταστροφή.

"Υπάρχει η ανάγκη για την ελληνική οικονομία -όπως και για κάθε άλλο αποκαλούμενο κράτος της περιφέρειας- να ανακτήσει την ικανότητά της να δημιουργεί οικονομικό πλούτο. Σε ένα "πελατειακό" πολιτικό σύστημα, αυτό απαιτεί δραστικές αλλαγές και θα διαρκέσει για μια γενιά. Υπάρχει επομένως επιτακτική ανάγκη για ανακατανομή βαρών και για μακροπρόθεσμες επενδύσεις από όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης", είπε ο Pilippe Lamberts.