Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανανεώσιμη Ενέργεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανανεώσιμη Ενέργεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015

Έργα και ημέρες του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης Σαμαρά στο Υπουργείο Περιβάλλοντος... #Γιάννης Μανιάτης

Είναι ο Γιάννης Μανιάτης ο χειρότερος υπουργός περιβάλλοντος που έχει περάσει ποτέ από την χώρα;

από την Oikolopaidia
Ο κ. Μανιάτης έχει ένα φοβερό προσόν ως πολιτικός: είναι πολύ εύκολο να κερδίσει το ακροατήριό του με την μετριοπαθή του στάση, την (ομολογουμένως) έμφυτη ευγένειά του, την ρητορική του ικανότητα και την διαρκώς υποβόσκουσα πατριωτική ρητορική του. Έχει επίσης ισχυρό ένστικτο επιβίωσης: κατάφερε με μεγάλη επιτυχία να υπηρετήσει από την ίδια θέση δύο εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές κατευθύνσεις: την ‘πράσινη ανάπτυξη’ της κυβέρνησης Παπανδρέου ως υφυπουργός περιβάλλοντος (2009 – 2012) και την μεγαλύτερη επίθεση στο περιβάλλον που έχουμε δει ποτέ, της κυβέρνησης Σαμαρά ως υπουργός (2013 – 2015).
GP
Είναι τέλος προφανές ότι πρόκειται για πολιτικό με ηγετικές τάσεις που ενδιαφέρεται σημαντικά για την υστεροφημία του. Για αυτόν τον λόγο, λίγες μέρες πριν αποχωρήσει από την ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, θεώρησα καλό να φτιάξω ένα μικρό αφιέρωμα στα πεπραγμένα του ως υπουργός περιβάλλοντος από τον Ιούνιο του 2013 έως σήμερα, μέσα από το οποίο αναδεικνύεται ένα μοναδικό γεγονός: στους 19 μήνες θητείας του ως Υπουργός περιβάλλοντος, ο κ. Μανιάτης δεν άφησε ούτε έναν μήνα που να μην κάνει κάτι κακό για το περιβάλλον, όπως θα δείτε παρακάτω:
Ιούνιος 2013
Ο νέος υπουργός αποφασίζει να δώσει το στίγμα του μόλις μία ημέρα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ανακοινώνοντας με δελτίο τύπου ότι τον πήρε τηλέφωνο ο Τούρκος ομόλογός του για να τον συγχαρεί για την νέα του θέση, αλλά και για την επιλογή του αγωγού TAP: ενός αγωγού που θα μεταφέρει αέριο στην Ευρωπαϊκή Ένωση από το Αζερμπαϊτζάν, μία ακόμα χώρα με μακρά παράδοση στην δημοκρατία και τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, με την οποία η Ελλάδα κάνει business.
Ιούλιος 2013
Ο Υπουργός ανακοινώνει ότι τα πρώτα αποτελέσματα από τις σεισμικές έρευνες που είχαν ξεκινήσει το 2012 είναι διαθέσιμα. Για αυτές τις σεισμικές έρευνες που έχουν τρομακτικές επιπτώσεις για τις φάλαινες και τα δελφίνια, η Ελλάδα – με ευθύνη του τότε υφυπουργού περιβάλλοντος κ. Μανιάτη –  είχε παραβιάσει την ευρωπαϊκή νομοθεσία για τον αριθμό παρατηρητών κητωδών που πρέπει να έχει το πλοίο που διεξάγει τις έρευνες. Ίσως να θυμάστε το τηλεοπτικό λιντσάρισμα του Κρίτωνα Αρσένη από τον Ευαγγελάτο για το θέμα αυτό.
Ο κ. Μανιάτης είχε απαντήσει τότε:
«Ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, κ. Κρίτων Αρσένης να είναι σίγουρος ότι τα θαλάσσια κήτη του Ιονίου κινδυνεύουν λιγότερο από τις σεισμικές έρευνες, απ´ ό,τι κινδυνεύουν οι κάτοικοι αυτής της χώρας από ορισμένες πρωτοβουλίες Ελλήνων ευρωβουλευτών»
Αύγουστος 2013
Μετά το καταστροφικό μπλακάουτ στην Σαντορίνη λόγω βλάβης του τοπικού σταθμού μαζούτ της ΔΕΗ, ο Υπουργός συντετριμμένος ανακοινώνει την επιτάχυνση της διασύνδεσης όλων των νησιών του Αιγαίου με το ηπειρωτικό δίκτυο. Ένα χρόνο μετά, ο ίδιος υπουργός ανακοινώνει ότι προχωρά η διασύνδεση μόνο μέρους των Κυκλάδων (έως το 2020) και της Κρήτης (έως το 2024). Δωδεκάννησα, Βόρειο Αιγαίο και λοιπές Κυκλάδες μένουν εκτός. Ανάμεσά τους και η Σαντορίνη.
Σεπτέμβριος 2013
Το ΥΠΕΚΑ υποβάλλει σε διαβούλευση 7 ημερών, ένα από τα πιο καταστροφικά για τα δάση σχέδια νόμου που έχουμε δει έως σήμερα.
©WWF Ελλάς

©Andrea Bonetti/WWF Ελλάς
Οκτώβριος 2013
Σε μία πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα κίνηση, ο κ. Μανιάτης ανακοινώνει ότι για να προχωρήσει η επένδυση αιολικού πάρκου στην Σκύρο απαιτείται  ‘κοινός τόπος’ επενδυτών με την τοπική κοινωνία, αφήνοντας την χώρα να αναρωτιέται πότε ακριβώς επιτεύχθη αυτός ο κοινός τόπος στις Σκουριές ή στα καταστροφικά νομοσχέδια για τα δάση και τις ακτές.
 View image on Twitter
RT @kyrosgranazis_: Αυτές είναι οι μειονότητες που αντιτίθενται στη νομιμότητα και τις επενδύσεις στις

Νοέμβριος 2013
Ο Υπουργός Περιβάλλοντος, υπερήφανα υπογράφει την απόφαση έγκρισης περιβαλλοντικών όρων για την κατασκευή μονάδας της ΔΕΗ με καύσιμο μαζούτ στο μαγευτικό Πρασονήσι της Ρόδου. Σύμφωνα με τον κ. Μανιάτη, μία μονάδα που καίει μαζούτ, κοστίζει 180 εκατ. ευρώ για να κατασκευαστεί (αρχικός προϋπολογισμός 120 εκατ. ευρώ) και έχει κόστος λειτουργίας ~120 εκατ. ευρώ ετησίως, σε ένα νησί που υποτίθεται ότι θα ...

Κυριακή 20 Ιουλίου 2014

H Αριστερά, η ΔΕΗ και η Ενέργεια

"οι Φίλοι της Φύσης/NFGR δεν συμφωνούν με την απόφαση της κυβέρνησης για τη «μικρή ΔΕΗ», ούτε με τη θέση που διατύπωσε ο κ.Θανάσης Πετράκος, βουλευτής  ΣΥΡΙΖΑ, υπεύθυνος για θέματα ενέργειας, στη συνεδρίαση της Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου (7/7/2014). Ο κ.Πετράκος στη συνεδρίαση ζήτησε εγγυήσεις  ώστε ο ιδιοκτήτης της «Μικρής ΔΕΗ» να δεσμευθεί ότι θα κατασκευάσει τη νέα λιγνιτική  μονάδας Μελίτη ΙΙ."**

του Στάθη Λουκά*
Οι σημαντικότερες πολιτικές εκφράσεις της Αριστεράς αποδέχονται στον ένα ή στον άλλο βαθμό τις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές διαστάσεις και επιπτώσεις της οικολογικής αντίθεσης. Θα περίμενε κανείς από την "πληθυντική Αριστερά", που θέλει να συγκεράσει τους στόχους και τις αξίες της με τις ανάλογες που προκύπτουν από την αποδοχή των αλλαγών που επιβάλλει η πολιτική-οικονομική διάσταση της οικολογικής αντίθεσης, ότι θα είχε μια διαφορετική προσέγγιση στην προάσπιση της ακεραιότητας της ΔΕΗ.
Σήμερα η κατάσταση πολυσύνθετης κρίσης -οικονομικής, κοινωνικής, πολιτισμικής και προτύπου ανάπτυξης με τεράστιες περιβαλλοντικές διαστάσεις- στην οποία βρίσκεται η χώρα, έχει ανάγκη από τη συνάντηση προσώπων και υποκειμένων με διαφορετικές ιστορικές καταγωγές. Όποιος φοβάται να συναντήσει τον άλλον, τον διαφορετικό, όποιος φοβάται την αλληλοεπίδραση, φοβάται -κατά τη γνώμη μου- για την αδυναμία των ιδεών του και της ταυτότητάς του. Η συζήτηση και ο διάλογος -για να είναι αποτελεσματικοί- έχουν ανάγκη να απελευθερωθούν από τυχόν προκαταλήψεις του παρελθόντος.

Όμως είναι επίσης οπισθοδρομικό, αν ο άλλος, κοιτάζει συνεχώς πίσω και προσπαθεί να προβάλει στο μέλλον:

α. Ένα πεπαλαιωμένο πρότυπο οργάνωσης της πολιτικής και της πολιτικής πρωτοβουλίας εγκαταλείποντας τον βασανιστικό δρόμο της αναζήτησης των καινούργιων μορφών.

β. Ένα ξεθωριασμένο ενεργειακό πρότυπο σπάταλο και κατά συνέπεια αντιοικονομικό, επικίνδυνο για τη ζωή των τοπικών κοινωνιών, όπου παράγεται και μετασχηματίζεται η ενέργεια. Εξίσου επιβαρυντικό και γι' αυτόν εδώ τον πλανήτη, όπου όλοι μας είμαστε προσωρινοί επιβάτες.

Γιατί φαίνεται να τελειώνει η φορντική αντίληψη της παραγωγής της ενέργειας, και μαζί της η αντίληψη για την οργάνωση της πολιτικής κι αυτό πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψη της η Αριστερά.

Η οποιαδήποτε συζήτηση, λοιπόν, γύρω από το θέμα της ΔΕΗ δεν μπορεί να είναι πειστική και να καταλήξει σε ένα σωστό συμπέρασμα, που θα αποκλείει επιστροφή στο παρελθόν, αν δεν λάβει υπ' όψη της τα παρακάτω τρία σημεία:

α. Το τέλος της εποχής των ορυκτών καυσίμων είναι κάτι το αναπόφευκτο. Ο δε περιορισμός της χρήσης τους είναι μια επείγουσα αναγκαιότητα για να περιορίσουμε τις κλιματικές αλλαγές και, συγχρόνως, τη συνολική και τοπική ρύπανση.

β. Η μετάβαση σε άλλες πηγές ενέργειας θα απαιτήσει αρκετές δεκαετίες και θα εμποδιστεί όπως συμβαίνει με όλες τις καινοτομίες, για λόγους πολιτικούς, πολιτισμικούς και βασικά γιατί θίγει παγιωμένα συμφέροντα.

γ. Είναι ανάγκη να αξιοποιηθούν, με κατάλληλες πολιτικές επιλογές, εναλλακτικές ενεργειακές πηγές που είναι άφθονες, ανεξάντλητες και κατανεμημένες στη χώρα και στον πλανήτη. Ενώ ταυτόχρονα δεν θα είναι επικίνδυνες για τον άνθρωπο και το περιβάλλον, θα είναι ικανές να στηρίξουν την ανάπτυξη, να περιορίσουν τις ανισότητες και να ευνοήσουν τις ειρηνικές διαδικασίες.

Η ενεργειακή μεταβατική περίοδος, που κατά κάποιον τρόπο υπονοούν τα πιο πάνω σημεία, έχει ήδη αρχίσει, τουλάχιστον για την Ευρώπη.

Βρισκόμαστε εντελώς μέσα σ' ένα δομικό μετασχηματισμό του ενεργειακού συστήματος που έχει να παρατηρηθεί από τότε που άρχισε η εκμετάλλευση των ορυκτών ενεργειακών πηγών. Η βιομηχανία της ενέργειας -και ειδικά της ηλεκτρικής- είχε βασισθεί σε ορισμένες οικονομικές θέσεις βασικά αποδεκτές: οικονομίες κλίμακας, ζήτηση σε συνεχή αύξηση και ανελαστική, μεγάλες επενδύσεις που έπρεπε να γίνουν. Εδώ και μια εικοσαετία, και ειδικά τελευταία, όλοι αυτοί οι λόγοι αρχίζουν να χάνουν ...

Παρασκευή 11 Ιουλίου 2014

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Μαζική επιστροφή της ενέργειας στο δημόσιο και τους δήμους (#και με δημοψηφίσματα)

από την CYNICAL
Ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 2000 παρατηρείται μαζική στροφή για την επιστροφή της ενέργειας, δικτύων και ηλεκτρισμού, στα χέρια των τοπικών κυβερνήσεων και τους δήμους.

Ανάμεσα στο 2007 και 2012 έχουν συσταθεί πάνω από 60 καινούργιες τοπικές μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και πάνω από 190 δίκτυα έχουν επιστρέψει σε δημόσια χέρια.

Επιπλέον, όλες οι υπάρχουσες παραχωρήσεις στους ιδιώτες πρόκειται να αναθεωρηθούν μέχρι το 2016, οπότε και λήγουν οι περισσότερες άδειες, με τα 2/3 των τοπικών κοινοτήτων να έχουν εκφραστεί υπέρ της επαναγοράς των μονάδων και των δικτύων, καθώς και των μετοχών των ιδιωτών σε περισσότερες από 850 απ' αυτές.

Εκστρατείες διεξάγονται στις περισσότερες μεγάλες πόλεις της Γερμανίας. Το Αμβούργο, κατόπιν δημοψηφίσματος επαναγόρασε πρόσφατα τη μονάδα παραγωγής. Στο Βερολίνο το αντίστοιχο δημοψήφισμα απέτυχε παρά τρίχα να τελεσφορήσει μιας και παρουσιάστηκε το 24%, αντί του προβλεπόμενου από το νόμο 25% του εκλογικού σώματος. Πάντως από αυτό το 24%, πάνω από 80% εκφράστηκε υπέρ της επαναγοράς. 

Ο επόμενος πίνακας δείχνει ανά κρατίδιο και για την 5-ετία 2007-2012, τον αριθμό των νέων δημόσιων μονάδων ηλεκτροπαραγωγής (1η στήλη),  τον αριθμό των δικτύων που αγοράστηκαν από το δημόσιο και τους δήμους (2η στήλη), και τον αριθμό των υπόλοιπων επαναδημοτικοποιήσεων στον τομέα της ενέργειας (3η στήλη).



Εδώ βλέπουμε τις χρονιές  και  τις χώρες, (πλην Γερμανίας) που επαναγόρασαν ιδιωτικές μονάδες παραγωγής.


Η κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ να ζητήσει δημοψήφισμα ήταν κατά την άποψή μου καλή, άσχετο αν θα μαζέψει τις 120 ψήφους ή όχι. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση, είναι ότι της έκκλησης για δημοψήφισμα ΔΕΝ προηγήθηκε ούτε μια δημοσκόπηση, όπως θα ήταν το λογικό, που να δείχνει τον μπούσουλα στα κόμματα για το πού πάει η κοινή γνώμη.  Αστοχία, παράλειψη, κομματική τακτική; Περίεργο, πάντως...


 INFO
by David Hall, Sandra van Niekerk, Jenny Nguyen, Steve Thomas 
PSIRU, University of Greenwich, UK


Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 2013

Ελληνικό Υβριδικό Ηλιακό Τριθέσιο Μοτοποδήλατο

 Οι Πράσινες Διαδρομές σας προσκαλούν την Τετάρτη 20 Νοεμβρίου 5 μμ στην είσοδο τού Δημοτικού Πάρκου ΧΑΝΘ (έναντι ΔΕΘ) να δοκιμάσετε μια βόλτα με το Ελληνικό Υβριδικό Ηλιακό Τριθέσιο Μοτοποδήλατο SUNNYCLIST, να μιλήσετε με τον κατασκευαστή του και γύρω στις 7.30μμ να ποδηλατήσετε μαζί του στους δρόμους της Θεσσαλονίκης μαζί με την καθιερωμένη Τεταρτιάτικη Ποδηλατοβόλτα.
 Το Sunnyclist είναι ένα υβριδικό ηλιακό τριθέσιο μοτοποδήλατο και αποτελεί μία νέα ξεχωριστή κατηγορία οχήματος. 

Προσφέρει μία διαφορετική οδηγική εμπειρία αλλά πάνω απ’ όλα μοναδική αίσθηση ελευθερίας και οικολογικής μετακίνησης, αφού η ενέργεια παρέχεται κυρίως από τον ήλιο αλλά και την σωματική άσκηση, με τον πλέον οικολογικό τρόπο. Το Sunnyclist αποτελεί την πρώτη ρεαλιστική και πλήρη πρόταση ηλιακού οχήματος χωρίς συμβιβασμούς στη χωρητικότητα και την αυτονομία.

Με φωτοβολταϊκή γεννήτρια 665Wp και ισχύ κινητήρα 4kW μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα άνω των 50χλμ/ώρα με μοναδική αυτονομία μεταφέροντας με τρία άτομα με τις αποσκευές τους. 


Μπορεί να διανύσει 240 χιλιόμετρα με χωρητικότητα μπαταρίας μόλις 3 kWh, ενώ ένα μικρό ηλεκτρικό αυτοκίνητο για την ίδια αυτονομία απαιτεί τετραπλάσια μπαταρία. Χάρη στη μελετημένη σχεδίαση σε συνδυασμό με το πλαίσιο αλουμινίου 6082 και τις μπαταρίες λιθίου το Sunnyclist έχει ωφέλιμο φορτίο 250 κιλά με βάρος εν κενώ 220 κιλά. 
(περισσότερα εδώ)


Σχόλιο ΑΣ: Να λοιπόν που φτιάχνουμε (μοτο)ποδήλατα - και μάλιστα ηλιακά!!

Πέμπτη 12 Αυγούστου 2010

Το πορτογαλικό μοντέλο στην καθαρή ενέργεια

...αντί πχ για εξέδρες πετρελαιοπηγών στο Αιγαίο,
ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά μαζί - ωραίο; (εικόνα από το Βιολόγιον)


της Elisabeth Rosenthal*

Πριν από πέντε χρόνια, οι ηγέτες του ηλιοκαμένου και ανεμοδαρμένου έθνους της Πορτογαλίας έβαλαν ένα στοίχημα: για να μειώσουν την εξάρτηση της χώρας από τα εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα εγκαινίασαν μια σειρά φιλόδοξων σχεδίων παραγωγής ανανεώσιμης ενέργειας, βασισμένων πρωτίστως στη δύναμη του ανέμου και του νερού, αλλά και του ηλιακού φωτός και των κυμάτων των ωκεανών.

Σήμερα, τα μοντέρνα μπαράκια της Λισσαβώνας, τα εργοστάσια του Πόρτο και τα πολυτελή θέρετρα του Αλγκάρβε καταναλώνουν ουσιαστικά καθαρή ενέργεια.
Σχεδόν το 45% της ηλεκτρικής ενέργειας της Πορτογαλίας θα προέλθει φέτος από ανανεώσιμες πηγές, ποσοστό που προ πενταετίας δεν ξεπερνούσε το 17%.
Η παραγόμενη από ανεμογεννήτριες ενέργεια έχει επταπλαστιαστεί μέσα σ' αυτό το διάστημα.
Το 2011 η Πορτογαλία φιλοδοξεί να γίνει η πρώτη χώρα που θα εγκαινιάσει ένα εθνικό δίκτυο σταθμών ανεφοδιασμού ηλεκτρικών αυτοκινήτων.

"Η πείρα της Πορτογαλίας δείχνει ότι είναι πιθανόν τέτοιες αλλαγές να προωθηθούν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα", δήλωσε ο πρωθυπουργός, Χοσέ Σόκρατες.
Παρότι το πορτογαλικό πείραμα αποδεικνύει πράγματι ότι η ταχεία πρόοδος είναι εφικτή, αποκαλύπτει παράλληλα και το υψηλό τίμημα μιας τέτοιας μετάβασης.
Το πορτογαλικό νοικοκυριό πληρώνει επί μακρόν το διπλάσιο ποσό για το ηλεκτρικό ρεύμα σε σύγκριση με το αμερικανικό νοικοκυριό, με τις τιμές να έχουν αυξηθεί κατά 15% μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια, εν μέρει λόγω του προγράμματος ανανεώσιμης ενέργειας, όπως εκτιμά η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας.
Παρότι η έκθεση της υπηρεσίας το 2009 χαρακτήρισε τη μετάβαση της Πορτογαλίας στην ανανεώσιμη ενέργεια "αξιοσημείωτη επιτυχία", υπογράμμισε ότι "δεν είναι σαφές εάν εκτιμήθηκε και κατανοήθηκε πλήρως το κόστος του εγχειρήματος όσο και οι επιπτώσεις του στις τελικές τιμές ενέργειας του καταναλωτή"...

Πράγματι, οι διαμαρτυρίες για τις αυξημένες τιμές του ηλεκτρικού είναι το μόνιμο θέμα συζήτησης μεταξύ των συνταξιούχων της Πορτογαλίας. Ο κ. Σόκρατες, ο οποίος μετά τη σαρωτική εκλογική του νίκη το 2005 προώθησε τα βασικά στοιχεία της ενεργειακής μεταρρύθμισης, προσπερνώντας τις αντιρρήσεις της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων, επιβίωσε μεν της περυσινής εκλογής, αλλά μόνο ως ηγέτης ενός αδύναμου συνασπισμού.
"Δεν μπορείτε να φανταστείτε την πίεση που δεχτήκαμε εκείνο το πρώτο έτος", δήλωσε ο τότε υπουργός Οικονομικών Μανουέλ Πίνχο, ο οποίος υπήρξε και αρχιτέκτονας της μετάβασης. "Οι πολιτικοί πρέπει να πάρουν σκληρές αποφάσεις", τόνισε.
Ωστόσο, η επιθετική εθνική πολιτική με σκοπό την επίσπευση της χρήσης της ανανεώσιμης ενέργειας καρποφορεί τόσο στην Πορτογαλία όσο και σε άλλες χώρες, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση ερευνητικής ομάδας του Κέμπριτζ.

Για να προωθήσει την ενεργειακή μετάβαση της Πορτογαλίας, η κυβέρνηση του κ. Σόκρατες αναδόμησε και ιδιωτικοποίησε κρατικά εργοστάσια ενέργειας. Για να δελεάσει ιδιωτικές εταιρείες να συμμετάσχουν στη νέα αγορά, η κυβέρνηση τους προσέφερε συμβόλαια διατήρησης σταθερών τιμών για 15 χρόνια - επιδότηση το ύψος της οποίας ποικίλλει ανάλογα με την τεχνολογία και τη διάρκεια συμμετοχής.
Η Πορτογαλία τώρα πλησιάζει τον στόχο της χρήσης ιδιωτικά παραγόμενης ανανεώσιμης ενέργειας, ενώ δηλώνει ότι κατάφερε να κρατήσει το κόστος σε σχετικά χαμηλό επίπεδο, εστιάζοντας στις πιο φθηνές μορφές της, όπως η αιολική και η υδροηλεκτρική ενέργεια.Οι εμπειρογνώμονες θεωρούν ότι το πορτογαλικό πείραμα πέτυχε.
Υπήρξαν όμως και ηττημένοι.
Πολλοί περιβαλλοντολόγοι διαφωνούν με τα σχέδια της κυβέρνησης να διπλασιάσει την αιολική ενέργεια, λέγοντας ότι τα φώτα και ο θόρυβος από τις τουρμπίνες θα επηρεάσουν τη συμπεριφορά των πουλιών.
Οργανώσεις προστασίας των ειδών, επίσης, φοβούνται ότι τα νέα φράγματα θα καταστρέψουν δάση ζωτικής σημασίας.
Επιπλέον, τοπικές εταιρείες διαμαρτύρονται ότι η κυβέρνηση επέτρεψε σε μεγάλες πολυεθνικές να τις εκτοπίσουν.


* The New York Times, πηγή: Η Καθημερινή, 11/8/10

Πρόσφατα περιεχόμενα

Recent Posts Widget