Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΑΕΕ: στο ΣτΕ το αίτημα για μείωση των εισφορών από το 2009 και μετά

 

Ολόκληρη η απόφαση εδώ

του Γιώργου Φλωρά

Εκδόθηκε επιτέλους η απόφαση στην προσφυγή κατά του ΟΑΕΕ που δικάστηκε τον Δεκέμβριο του 2016. 
Καταρχήν ευχαριστώ δημοσίως τον δικηγόρο μου στην υπόθεση τον Δημήτρη Τεμπέρη για την εξαιρετική υποστήριξη της υπόθεσης. 

Το δικαστήριο, σε 1ο βαθμό (ακολουθεί η Έφεση), απορρίπτει το αίτημα για αφαίρεση των χρεώσεων της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και στέλνει στο Συμβούλιο της Επικρατείας το αίτημα για μείωση των εισφορών από το 2009 και μετά. 

Επίσης απορρίπτει το αίτημα να δίνει βεβαιώσεις ο ΟΑΕΕ σε όσους οφείλουν. Η απόφαση είναι μεγάλη σε μέγεθος (32 σελ.) και με ενδιαφέρον περιεχόμενο. Για το 2ο, θέμα που το στέλνει στο ΣτΕ, ήταν εξαρχής εις γνώση μας και με τον δρόμο που ακολουθήσαμε κερδίσαμε σημαντικό χρόνο (ελπίζουμε ότι θα δικαστεί εντός του 2018). 

Για το 1ο θέμα, των εισφορών περίθαλψης, είμαστε στεναχωρημένοι αλλά όχι απογοητευμένοι (ενόψει της Έφεσης). Τα επιχειρήματα του δικαστηρίου είναι, κυρίως (πέραν νομικών ισχυρισμών που διαφωνούμε), ότι 
1) η Πολιτεία παρείχε περίθαλψη στους ανασφάλιστους από το 2014 και μετά (Νόμος Γεωργιάδη) και 
2) δόθηκαν πολλές ευκαιρίες ρύθμισης των οφειλών. 

Ακόμα και αν δεχτούμε το 1ο, ο ν. Γεωργιάδη έγινε το 2014, το αίτημα είναι για διαγραφή οφειλών πριν το 2014. Αρα αν εχει δίκιο το δικαστήριο, για πριν το 2014 οφείλει να κρίνει διαφορετικά. Και προφανώς ο Ν. Γεωργιάδη δεν ήταν καθολική κάλυψη ανασφάλιστων, όπως ισχύει σήμερα, αλλά υπό πολλές και αξεπέραστες προϋποθέσεις. 

Για τον 2ο ισχυρισμό (ρυθμίσεις) είναι προφανώς απαράδεκτο επιχείρημα του δικαστηρίου καθώς δεν απαντάει στην οικονομική δυνατότητα κάποιου να ενταχθεί στις ρυθμίσεις.

Όπως αναφέρω θα ακολουθήσει Έφεση. Η μάχη διαρκεί ακόμα και ελπίζω σε τελική νίκη. 

Ειλικρινά όμως ελπίζω στο ενδιάμεσο διάστημα η Κυβέρνηση να πράξει το αυτονόητο και να λύσει το σοβαρό ζήτημα των οφειλών, με αφαίρεση της παράνομης χρέωσης για περίθαλψη και αναδρομική μείωση των εισφορών από το 2009 και μετά σε όσους οφείλουν (που σε κάθε περίπτωση είναι στο σύνολό τους Λογιστικές οφειλές που ενδεχομένως δεν θα εισπραχθούν ποτέ). 

Η συσσώρευση των προβλημάτων με τρόπο απαράδεκτο ανήκει κυρίως στις προηγούμενες Κυβερνήσεις. Η αδράνεια να λυθεί το πρόβλημα όμως ανήκει στην παρούσα Κυβέρνηση η οποία δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια στους ασφαλισμένους του ΟΑΕΕ και να γλυκοκοιτάζει μόνιμα τους ασφαλισμένους στα πρώην «Ευγενή» Ταμεία και τους δημοσιογράφους.

ΥΓ1, από την απόφαση λείπουν τα προσωπικά δεδομένα, άνευ αξίας για την χρήση της απόφασης για κάθε σκοπό.

ΥΓ2, δεν νομίζω ότι έχει ουσία η κακόπιστη κριτική του Δικαστηρίου, αν φοβήθηκε το βάρος μιας απόφασης διαφορετικής κλπ. Ο δρόμος της Δικαιοσύνης είναι μονόδρομος, όσο η Πολιτεία δεν παρεμβαίνει. Υπάρχει ο 1ος βαθμός, τελείωσε, και ακολουθεί ο 2ος, το Εφετείο. Και μετά, αν χρειαστεί, το ΣτΕ. Ελπίζουμε να μην χρειαστεί και να λυθεί άμεσα το ζήτημα.


πηγή

Εμφύλιος πόλεμος των ελεύθερων επαγγελματιών για το νέο ασφαλιστικό

του Γιώργου Φλωρά

Το νέο Ασφαλιστικό έχει δημιουργήσει χαρακώματα ανάμεσα στους ελεύθερους επαγγελματίες, με βάση το εισόδημά τους. Το συμπέρασμα, χωρίς αμφιβολία πλέον, είναι ότι κοντά το 85-90% των ασφαλισμένων πληρώνει λιγότερα ή τα ίδια από όσα πλήρωνε (ή τουλάχιστον χρεωνόταν χωρίς να μπορεί να πληρώσει) ως το 2016 και το 10-15% πληρώνει περισσότερα. 

Όσο μεγαλύτερο το δηλωθέν εισόδημα του 2015 (με βάση το οποίο γίνονται σήμερα οι χρεώσεις) τόσο μεγαλύτερο το «χαράτσι». Τα χαμηλά εισοδήματα (έως 15.000€) είναι ευνοημένα και τα υψηλά εισοδήματα πονάνε, τουλάχιστον με βάση τον αριθμό της εισφοράς. Γιατί για τα πολύ μεγάλα εισοδήματα των 200-400 χιλιάδων ευρώ νομίζω ότι είναι ανέκδοτο να μιλάμε για πόνο για εισφορές 20-25 χιλιάδων ευρώ. Απλά τους λείπουν από τα περισσευούμενα (τα οποία είναι και πολλά, καλά να είναι οι άνθρωποι).

Όποιος πληρώνει περισσότερα γκρινιάζει

Το προφανές και αναμενόμενο είναι ότι όποιος πληρώνει περισσότερα γκρινιάζει. Το ίδιο θα έκανα και εγώ στην θέση τους, όμως στην φάση αυτή της ζωής μου βρίσκομαι στην κατηγορία αυτών που πληρώνουν (χρεώνονται για να είμαι ακριβής) το ένα τρίτο από ότι με χρέωναν έως το τέλος του 2016.

Εδώ όμως «βγαίνουν τα μαχαίρια στην πίστα» και έχει ξεκινήσει «εμφύλιος» πόλεμος.

Το πρώτο που μου έκανε, χείριστη, εντύπωση είναι ότι για πρώτη φορά τα συνδικαλιστικά όργανα των ελεύθερων επαγγελματιών, οι Κοινωνικοί Εταίροι, αποφάσισαν να προσφύγουν στην Δικαιοσύνη για να καταρρίψουν το νέο Ασφαλιστικό. Δεν έχω λάβει γνώση της προσφυγής τους (δεν ξέρω καν αν έχει κατατεθεί ακόμα), υποθέτω όμως ότι δεν θα αφορά αυτούς που πληρώνουν λιγότερα αλλά αυτούς που πληρώνουν πολύ περισσότερα από πριν. 

Μου έκανε χείριστη εντύπωση γιατί επί χρόνια οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι, που είναι η πλειοψηφία στο διοικητικό συμβούλιο του ΟΑΕΕ, δεν προσέφυγαν στην Δικαιοσύνη για τις απαράδεκτες πρακτικές του παλιού Ασφαλιστικού. Πρακτικές που δήμευαν την περιουσία ανήμπορων ανθρώπων μέσω χρεώσεων εκτός πραγματικότητας και απολύτως ανεξάρτητες από το πραγματικό εισόδημα.

Μάλιστα είναι ιστορική η φράση ηγετικού στελέχους ενός φορέα από αυτούς που είπε, στο παρελθόν, ότι «δεν θα προσφύγουμε στην Δικαιοσύνη για να μην καταρρεύσει το ασφαλιστικό μας σπίτι». 

Το να καταρρεύσουν (όπως έγινε) εκατοντάδες χιλιάδες ασφαλισμένοι που ανήμποροι δεν πλήρωναν και χρεωνόντουσαν δεν ένοιαξε το παλληκάρι. Δεν προσέφυγαν στην Δικαιοσύνη οι κύριοι όταν φυλάκιζε το παλιό Ασφαλιστικό ασφαλισμένους του ΟΑΕΕ, προφανώς γιατί οι ίδιοι δεν είχαν τέτοιο πρόβλημα. Δεν προσέφυγαν όταν ήταν 350.000 ασφαλισμένοι του ΟΑΕΕ, οφειλέτες, ανασφάλιστοι, αυτοί είχαν περίθαλψη, όλα καλά…. 

Και τώρα σπεύδουν να υπερασπιστούν με προσφυγή στην Δικαιοσύνη το 10% των ασφαλισμένων με υψηλό εισόδημα. 

Όχι κύριοι, δεν έχετε δικαίωμα να προσφύγετε εσείς για αυτούς. Αν θέλουν ας πάνε μόνοι τους στα Δικαστήρια, δεν έχετε δικαίωμα εσείς να βάλετε το βαρύ όνομα του Κοινωνικού Εταίρου, όπως δεν το κάνατε συνειδητά για τους ανήμπορους εκατοντάδες χιλιάδες οφειλέτες τόσα χρόνια.

Μια εκπληκτική θεωρία

Ανάμεσα στα άλλα άκουσα μια εκπληκτική θεωρία είναι ότι το νέο σύστημα είναι απολύτως άδικο γιατί αυτός που δηλώνει χαμηλό εισόδημα κρύβει πολλά (και για αυτό δηλώνει λίγα) ενώ αυτός που δηλώνει υψηλό εισόδημα δεν κρύβει τίποτα, είναι έντιμος, ειλικρινής (αφού δηλώνει πολλά) και τιμωρείται από το Ασφαλιστικό!! 

Αυτοί που τα λένε θεωρούν δηλαδή ότι αν ένας ελεύθερος επαγγελματίας, πχ ένας γιατρός, δηλώνει εισόδημα 80.000€ το χρόνο, είναι έντιμος, δεν παίρνει φακελάκια, δεν παίρνει μαύρα, απλά και μόνο επειδή δηλώνει πολλαπλάσια από έναν περιπτερά που θα δηλώσει εισόδημα 8.000 το χρόνο.

Η γενίκευση είναι λάθος. 

Νομίζω ότι όλοι μας γνωρίζουμε παραδείγματα από όλες τις κατηγορίες. Αυτούς που δηλώνουν λίγα ή πολλά αλλά κρύβουν λίγα. Αυτούς που δηλώνουν λίγα ή πολλά αλλά κρύβουν περισσότερα. Και τέλος αυτούς που τα δηλώνουν όλα (είτε επειδή δεν μπορούν να κρύψουν, είτε επειδή θέλουν να είναι καθαροί).

Οι πιο «αδικημένοι» θεωρώ ότι είναι λίγες κατηγορίες που δεν μπορούν παρά να δηλώσουν τα πάντα και έχουν υψηλό εισόδημα. 

Όπως για παράδειγμα οι ασφαλιστές. Τα πάντα δηλωμένα θέλουν δεν θέλουν. 

Δεν ξέρω πόσες κατηγορίες επαγγελματιών είναι σαν και αυτούς αλλά σίγουρα είναι η μειοψηφία.

"Χαρατσώνονται οι επενδυτές"

Άκουσα και άλλη θεωρία. Ότι «χαρατσώνοντας» τα υψηλά εισοδήματα κάνει κακό στην ανάπτυξη γιατί αυτοί είναι που επενδύουν το περίσσεμα τους στην Ελληνική Οικονομία. 

Τι εννοούν επένδυση αναρωτιέμαι όμως. Αγοράζουν ακίνητα; 

Αγοράζουν μετοχές; 

Αγοράζουν ομόλογα; 

Αυτό που θεωρώ σχεδόν βέβαιο είναι ότι η πλειοψηφία των μεγάλων εισοδημάτων που περισσεύουν δεν κατευθύνονται σε παραγωγικές επενδύσεις, επενδύσεις που θα προσφέρουν θέσεις εργασίας στην Ελλάδα. 

Κάποιοι θα εισφέρουν το περίσσεμα σε ανάπτυξη της επιχείρησής τους, το κατανοώ. Πόσοι είναι αυτοί; Τι ποσοστό από τους «αδικημένους»; 

Με ανύπαρκτα στατιστικά στοιχεία, το επιχείρημα ότι αν λάβει το Κράτος 5.000€ περισσότερα από το εισόδημα ενός συμπολίτη μας με μεγαλύτερο εισόδημα, αυτό θα φύγει από επενδύσεις, νομίζω ότι δεν είναι και το πιο επιτυχημένο.

Μεγάλη αντίδραση έχουμε από ορισμένους ασφαλισμένους του ΕΤΑΑ που πρέπει να πληρώσουν εισφορές σημαντικά μεγαλύτερες. 

Κάναμε συμβόλαιο και πληρώναμε την σύνταξη του δικηγόρου...

Τώρα όμως αποκαλύφθηκε περίτρανα (ήταν προφανώς γνωστό) ότι πολλές κατηγορίες, όπως για παράδειγμα οι δικηγόροι, είχαν τεράστια έσοδα για το Ασφαλιστικό τους Ταμείο από άλλες πηγές. Μάζευαν από παντού δηλαδή χρήματα, στο Ταμείο Νομικών, για να παίρνουν σύνταξη. 

Πχ κάναμε συμβόλαιο και πληρώναμε την σύνταξη του δικηγόρου. 

Έμαθα επίσης ότι το Ταμείο Νομικών δεν είχε καν μηχανογράφηση, στο έτος 2017!!!. Έτσι, απλά, επειδή οι δικηγόροι ήταν πάντα η πλειοψηφία στην Βουλή. Και οι Γιατροί και οι Μηχανικοί (πριν τις εκλογές του 2012 δικηγόροι, γιατροί, μηχανικοί ήταν το 55% των Βουλευτών). 

Πολλές κατηγορίες είχαν εξασφαλίσει κονδύλια από τρίτες πηγές και οι ίδιοι πλήρωναν χαμηλότερα ποσά από ότι θα έπρεπε αν τα έβαζαν όλα από την τσέπη τους.

Χρόνια πολέμησα υπέρ της ασφάλισης αναλογικά με το εισόδημα του κάθε ασφαλισμένου. Αυτό ξεκίνησε. Το να πληρώνεις 167€ αντί για 450€ (που σε χρέωναν αλλά δεν πλήρωνες) είναι ένα σημαντικό κίνητρο για να μπεις και πάλι στο σύστημα, να αρχίσεις και πάλι να πληρώνεις, να αποκτήσεις ασφαλιστική ενημερότητα (αν παγώσουν τα παλιά*) και να μπορείς να κινηθείς νόμιμα και όχι στο σκοτάδι. Το να παίρνεις σύνταξη αναλογικά με τις εισφορές που κατέβαλες είναι και αυτό σπουδαίο και Κοινωνικά δίκαιο. Λίγα δίνεις, λίγα θα πάρεις.

Θεωρώ πολύ βαρύ να πρέπει ένας ελεύθερος επαγγελματίας να πληρώνει εισφορές που φτάνουν το 35% του εισοδήματός του ετησίως, όπως οι ασφαλισμένοι του πρώην ΕΤΑΑ. 

Διαφωνώ επίσης με την υποχρεωτική καταβολή ασφάλιστρου για την περίθαλψη, όπως και για την υποχρεωτική εισφορά για το εφάπαξ. 

Δεν ξεχνάω

Δεν μπορώ όμως να ξεχάσω ότι τα Ταμεία, με συγκεκριμένες ευθύνες, καταστράφηκαν, μοίραζαν συντάξεις αβέρτα κουβέρτα σε 50αρηδες, σε άγαμες θυγατέρες, σε κάθε καρυδιάς καρύδι, χωρίς να έχουν καταβληθεί ανάλογες εισφορές. 

Δεν ξεχνάω ότι επί χρόνια γινόταν τεράστιο πάρτι με τα Ταμεία, τα χρέωναν απίστευτα ποσά οι φαρμακευτικές, τρώγαν πολλοί τις σάρκες τους. 

Δεν ξεχνάω ότι τα αποθεματικά τους λεηλατήθηκαν, επί δεκαετίες τα κατέθεταν χωρίς τόκο στην ΤτΕ ενώ ο πληθωρισμός ήταν στα ουράνια. 

Δεν ξεχνάω το PSI και τόσα άλλα.

Και επειδή παντού ισχύει «όπου στρώνεις κοιμάσαι», σήμερα, οι δυσαρεστημένοι, πληρώνουν το μάρμαρο για δεκαετίες καταστροφής των Ταμείων. Ελπίζω πραγματικά να εξομαλυνθεί η κατάσταση και ακόμα και αυτοί που σήμερα χρεώνονται υψηλότατες εισφορές να καταφέρουν να πληρώνουν λιγότερα σε ένα υγιές Ασφαλιστικό σύστημα.

πηγή koutipandoras


* Δείτε σχετικά: 
1. "Σύμφωνα με τον κ. Πετρόπουλο, η ηγεσία του υπουργείου βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα σε όσους οφείλουν ασφαλιστικές εισφορές να αποκτήσουν ασφαλιστική ενημερότητα εφόσον ξεκινήσουν να καταβάλουν τουλάχιστον τις τρέχουσες ασφαλιστικές εισφορές." 
Περισσότερα: Taxheaven

2. Πετρόπουλος στο ΕΕΑ (δείτε το βίντεο, εδώ  λεπτό 19:18): 
"Χθες υπέγραψα την απόφαση για να έχουν ενημερότητα και περίθαλψη και όσοι οφείλουν", εννοώντας προφανώς από την ώρα που θα πληρώνουν τα τρέχοντα.   

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ

του Γιώργου Φλωρά

Ας υποθέσουμε ότι θέλουμε να κάνουμε μια εκδήλωση και πρέπει να καλέσουμε υποχρεωτικά 500 άτομα. Όμως στην αίθουσα που έχουμε διαθέσιμη χωράνε μόνο 150 άτομα. Τι θα κάνουμε; θα αλλάξουμε αίθουσα για να χωρέσουν περισσότεροι. Αλλιώς η εκδήλωση δεν θα γίνει. 

Ας μεταφέρουμε τώρα το παραπάνω παράδειγμα σε αυτό που όλοι επιζητούμε, στην Ανάπτυξη. Ανάπτυξη, με απλά λόγια, σημαίνει δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. 

Για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας θα πρέπει να δημιουργηθούν νέες επιχειρήσεις ή θα πρέπει οι υφιστάμενες επιχειρήσεις να αυξήσουν το προσωπικό τους αυξάνοντας τον κύκλο εργασιών τους.

Και στις δυο περιπτώσεις ο πλέον σημαντικός παράγοντας είναι ο εργοδότης. 

Γιατί εργαζόμενους διαθέσιμους έχουμε άφθονους (1,2 εκ. ανέργους). Το ζητούμενο είναι ο εργοδότης, αυτός που θα αναλάβει τον κίνδυνο να επιχειρήσει, με κίνητρο το κέρδος.

Ας δούμε λοιπόν τι έχουμε διαθέσιμο.

ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Οι υφιστάμενες επιχειρήσεις έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. 

Αυτές που είναι σε θέση να αναπτυχθούν και να αυξήσουν θέσεις εργασίας είναι κυρίως (όχι αποκλειστικά) αυτές που έμειναν αλώβητες από την κρίση. Αυτές που μειώθηκε μεν η δουλειά τους αλλά σε κάθε περίπτωση το αντιμετώπισαν και δεν μπήκαν σε μαύρες λίστες. 

Βασικό χαρακτηριστικό μεγάλης μερίδας αυτών που η κρίση δεν άγγιξε είναι ότι είναι συντηρητικοί επιχειρηματίες που δεν είχαν κάνει ανοίγματα πριν την κρίση. Αυτή η νοοτροπία θα οδηγήσει και οδηγεί σημαντική μερίδα αυτόν να μην επιθυμούν ανοίγματα (ρίσκο), αφού ξεπέρασαν αλώβητοι την κρίση. 

Άλλη μερίδα των αλώβητων είναι οι πολυεθνικές, εταιρείες που συνήθως είναι καταναλωτικών προϊόντων, άρα ζούνε από την εσωτερική κατανάλωση. Όσο αυτή θα είναι χαμηλή, τόσο αυτές θα εργάζονται με περιορισμένο προσωπικό. 

Άλλη μερίδα αλώβητων είναι οι ελληνικές εξαγωγικές, επιχειρήσεις που πραγματικά μπορούνε να αυξήσουν σημαντικά τις θέσεις εργασίας, ιδίως αυτές που ήταν πριν την κρίση καλά τοποθετημένες στην αγορά.

Εκτός από τις ανωτέρω, σημαντικός αριθμός υφισταμένων επιχειρήσεων φυτοζωεί χωρίς να μπορεί να πάει ένα βήμα μπροστά. Τα χρέη είναι δυσβάσταχτα και η διέξοδος είναι δύσκολη. Παρόλα αυτά απασχολούν σημαντικό αριθμό εργαζομένων αλλά το μέλλον είναι δυσοίωνο. 

Για νέες θέσεις εργασίας καμία κουβέντα.

ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ

Τα στατιστικά στοιχεία είναι αμείλικτα. Οι νέοι, σε ηλικία, επιχειρηματίες έχουν μικρές πιθανότητες επιβίωσης στα πρώτα 5 χρόνια λειτουργίας τους. 

Ιδίως όταν η επιχείρηση τους σκοπεύει να απευθυνθεί στο εξωτερικό όπου το κόστος marketing είναι εξαιρετικά αυξημένο. 

Τα στατιστικά γίνονται ακόμα δυσμενέστερα στην σημερινή εποχή αν η επιχείρηση έχει στόχο την εσωτερική αγορά. Εκεί η πιθανότητα επιβίωσης είναι ελάχιστη.
Αναφορικά με τις θέσεις εργασίας, η προσδοκία για θέσεις εργασίας σε μια νέα επιχείρηση νέων ανθρώπων είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Με εξαιρέσεις πάντα αλλά πολύ δύσκολα.

ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΞΕΝΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ

Όπως προανέφερα οι πολυεθνικές που βρίσκονται στην Ελλάδα είναι συνήθως εμπορικές επιχειρήσεις συνεπώς η αύξηση των θέσεων εργασίας στηρίζεται στην αύξηση της εσωτερικής κατανάλωσης. Άρα τα πράγματα είναι πολύ σκούρα για αυτές. 

Ακόμα και μεγαλύτερο μερίδιο να λάβουν στην εσωτερική αγορά, αυτό συνδυάζεται με σταθερά έξοδα μισθοδοσίας λόγω προσπάθειας διατήρησης των κερδών τους.

Μεγάλες προσδοκίες υπάρχουν για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Αυτές οι επενδύσεις θα είναι είτε σε υφιστάμενες επιχειρήσεις είτε για την δημιουργία νέων επιχειρήσεων. 

Λίγες κατηγορίες ξένων επενδύσεων θα δημιουργήσουν σημαντικό βαθμό νέων θέσεων εργασίας, ιδίως αυτές που στοχεύουν στον τουρισμό ή σε εξωστρεφείς επιχειρήσεις. Σίγουρα όμως αποτελούν έναν γερό πυλώνα στην προσπάθεια δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. 

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι μεγάλες επενδύσεις θέλουν πολύ χρόνο για να ετοιμαστούν και να ξεκινήσουν.

Επενδύσεις με την λογική της αγοράς μετοχών σε υφιστάμενες επιχειρήσεις που δεν θα συνοδεύονται από πλάνο ανάπτυξης της επιχείρησης, άρα νέες θέσεις εργασίας, είναι θετικές βέβαια στην προσπάθεια ανάπτυξης αλλά δεν θα περιμένουμε πολλά στο άμεσο μέλλον.

ΝΕΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ

Εξίσου σημαντικές με τις ξένες επενδύσεις είναι και επενδύσεις που θα γίνουν από Έλληνες επενδυτές Ανάλογα ισχύουν και δεν θα τα επαναλάβω. 

Εδώ αρχίζουμε όμως να μπαίνουμε στα δύσκολα. Ο Ελληνας επενδυτής θα πρέπει να είναι "πεντακάθαρος" ώστε να μπορέσει να επιχειρήσει στην Ελλάδα. Θα πρέπει να μην οφείλει πουθενά.

Άρα βασικοί υποψήφιοι για τέτοιου είδους επενδύσεις είναι Έλληνες με κεφάλαια που είτε επιχειρούσαν και πριν αλλά έμειναν αλώβητοι από την κρίση είτε θα επιχειρήσουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα. 

Η πρώτη περίπτωση περιλαμβάνει αρκετά συντηρητικούς επιχειρηματίες (όπως αναλύω παραπάνω). 

Η δεύτερη περίπτωση έχει προϋποθέσεις, κυρίως με βάση τον κλάδο που θα γίνει η επένδυση Τουρισμός, εξαγωγές, αγροτοδιατροφικός τομέας έχει προοπτικές για αύξηση θέσεων εργασίας. Το ερώτημα είναι αν ο «νέος» Ελληνας επενδυτής θα ρισκάρει τα διαθέσιμα κεφάλαια του στην Ελλάδα ή θα επιλέξει να τα τοποθετήσει σε πιο ασφαλείς προορισμούς.

Εδώ θα πρέπει να κάνουμε μεγαλύτερη ανάλυση για την βασική προϋπόθεση των επενδύσεων από Έλληνες, την προϋπόθεση του να είσαι πεντακάθαρος. 

• Σήμερα 4.000.000 Έλληνες οφείλουν στην εφορία, έχουν πέσει έξω δηλαδή. 
• Εκατοντάδες χιλιάδες επίσης επιχειρηματίες έχουν πέσει έξω και έχουν οφειλές σε τράπεζες, δημόσιο, ασφαλιστικά ταμεία, ΟΑΕΕ, επιταγές κλπ. 
• Μόνο στον ΟΑΕΕ οφείλουν 400.000 Έλληνες που ο ΟΑΕΕ τους απαγορεύει το Επιχειρείν για πάντα στο μέλλον (όσο θα οφείλουν, δηλαδή πάντα). Αυτό σημαίνει ότι αντιμετωπίζουν σωρεία εμποδίων για να επιχειρήσουν και πάλι. Πρακτικά τους είναι αδύνατο. 

Και όμως αυτοί οι άνθρωποι κουβαλάνε σημαντική εμπειρία και διάθεση για να επιχειρήσουν πιο επιτυχημένα την επόμενη φορά. Αυτά λένε τα στατιστικά στοιχεία διεθνώς, αυτό ισχύει και στην Ελλάδα.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων αυτών δεν διαθέτει σημαντικά κεφάλαια παρά μόνο εμπειρία. 

Η επένδυση τους λοιπόν θα είναι είτε συνεταιρικά με αυτούς που διαθέτουν τα κεφάλαια και αναζητούν την εμπειρία τους (ως συνέταιρο και όχι ως υπάλληλο) είτε σε επιχείρηση που δεν απαιτεί κεφάλαια.

Τίποτα από τα προηγούμενα όμως δεν θα γίνει όσο αυτοί οι άνθρωποι παραμένουν "φυλακισμένοι". Καμία νέα θέση εργασίας, παρότι υπάρχει η γνώση και η διάθεση. 

Κάθε διαθέσιμη έρευνα αποδεικνύει ότι όσοι λαμβάνουν 2η ευκαιρία είναι αποτελεσματικότεροι από αυτούς που ξεκινάνε για πρώτη φορά. Όχι όλοι μεν, αλλά αυτοί που το καταφέρνουν δημιουργούν ταχύτερα σημαντικά αποτελέσματα και νέες θέσεις εργασίας. 

Όλοι αυτοί σήμερα είναι εκτός της προσπάθειας ανάπτυξης. Και είναι πάρα πολλοί. Και δεν είναι απλά πολλοί. Είναι και οι ιδανικοί, κατά τη γνώμη μου. 

Γιατί είναι διάσπαρτοι σε όλη την Ελλάδα, δεν στοχεύουν να τοποθετήσουν απλά τα κεφάλαιά τους στα «καλά σημεία», άρα θα δώσουν νέες θέσεις εργασίας σε πολλά μέρη της χώρας. Δεν είναι κεφαλαιούχοι για να εξετάσουν την πιθανότητα να επενδύσουν σε χρηματιστήριο, ομόλογα κλπ. Είναι έτοιμοι και το έχουν ανάγκη.

Σίγουρα όσοι λάβουν την 2η ευκαιρία αμέσως δεν θα δημιουργήσουν όλοι επιχειρήσεις με πολλές θέσεις εργασίας, ούτε όλοι θα επιτύχουν. 

Ας κάνω όμως μια υπόθεση. 

100.000 άνθρωποι ξεκινάνε νέα επιχείρηση, ξεπερνώντας τα εμπόδια που σήμερα δεν τους επιτρέπουν να ξεκινήσουν. Προσλαμβάνουν κατά μέσο όρο 2 άτομα προσωπικό. 200.000 νέες θέσεις εργασίας. Συνολικά 300.000 άνθρωποι μπαίνουν στην Οικονομία και πάλι. Ακόμα και αν στα επόμενα 2 χρόνια το 40% των επιχειρήσεων αυτών σταματήσει την λειτουργία τους, στο ενδιάμεσο θα έχουν συμβάλει σημαντικά στο να γυρίσει το τροχός και να πάρει μπροστά η Οικονομία.

Επειδή μπορεί να υπάρχει η εντύπωση ότι "δόθηκε η 2η ευκαιρία σε όσους επιχείρησαν και έπεσαν έξω χωρίς δόλο" σας διαβεβαιώ ότι έχει γίνει μια τρύπα στο νερό. 

Όλοι όσοι έπεσαν έξω είναι μπλοκαρισμένοι και αδυνατούν να επιχειρήσουν.

πηγή

Γιώργος Φλωράς: Εγκαταλείπω την μάχη κατά των καρτέλ

"Μάλλον το σωστό σε μια Κοινωνία είναι να ληστεύουν τα καρτέλ τους καταναλωτές, οι καταναλωτές να το γνωρίζουν και να μην τρέχει τίποτα.Το σωστό είναι να τα αρπάζουν κάποιοι τύποι και να κερδίζουν δισεκατομμύρια τα καρτέλ χωρίς ποτέ να τιμωρούνται.Το σωστό είναι η πολιτική ηγεσία να προτιμάει τις επενδύσεις των εγκληματιών, επιτρέποντας τους να κλέβουν τους Καταναλωτές.Αυτό προφανώς είναι το σωστό και όχι η ιδέα μου ότι η σωστή Κοινωνία θα πρέπει να έχει κανόνες στο επιχειρείν και να προστατεύει τους Καταναλωτές.Εγκαταλείπω λοιπόν την μάχη κατά των καρτέλ.Το κάνω με βαριά καρδιά αλλά και με ανακούφιση.Πολλά χρόνια ψυχική πίεση χωρίς τελικά να νοιάζεται κανείς, από ότι φάνηκε.Λυπάμαι πολύ."

Ο φίλος του ιστολογίου και πρωτοπόρος αγωνιστής σε πολλά κοινωνικά μέτωπα (όπως την καταπολέμηση των καρτέλ στην αγορά, την δικαίωση των ανασφάλιστων-ασφαλισμένων του ΟΑΕΕ, την νομοθέτηση της 2ης ευκαιρίας για την επιχειρηματικότητα κ.α.) που αφορούν την επιβίωση της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας μέσα σε μια υγιή οικονομία, Γιώργος Φλωράς, διαπιστώνει ψύχραιμα την αναμφισβήτητη ήττα των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων μπροστά στην ισχύ του "συστήματος" της δήθεν αυτορρυθμιζόμενης "χωρίς-κανόνες-αγοράς" και το τεράστιο ψυχικό κόστος που επωμίζονται άνθρωποι σαν τον ίδιο, που αγωνίζονται μόνοι εναντίον του τέρατος της διαπλοκής στην πολιτικοοικονομική σφαίρα του τόπου μας:

του Γιώργου Φλωρά

Στην ζωή μου ποτέ δεν ήμουν ρίψασπις. Έχω αγωνιστεί για πολλά πράγματα ακόμα και όταν όλα ήταν απέναντί μου. Αγωνιζόμουν και αγωνίζομαι για αυτά όταν πιστεύω ότι έχω δίκιο. Όταν όμως διαπιστώσω ότι έχω άδικο (αντικειμενικά ή υποκειμενικά) τότε σταματάω. 

Μια μεγάλη μάχη της ζωής μου είναι και η μάχη κατά του πιο βρόμικου συστήματος της διαπλοκής στην Ελλάδα, κατά των καρτέλ και των προστατών τους. Έμπλεξα άθελά μου όταν ένα «καρτελάκι» σχηματίστηκε στον χώρο που δούλευε η οικογένειά μου επί δεκαετίες, στα ξενόγλωσσα βιβλία. Το λέω «καρτελάκι» γιατί αυτοί έκλεψαν καμιά 100στη εκατομμύρια ευρώ μόνο από τους καταναλωτές, ψίχουλα μπροστά στους «αρχηγούς» (τρόφιμα, καύσιμα, δομικά υλικά, κατασκευές, σούπερ μάρκετ, τράπεζες κλπ). 

Η ανάγκη να αντισταθώ (μαζί με την οικογένειά μου) στα λαμόγια που αποφάσισαν να μας κλείσουν με παράνομες μεθόδους, με έφερε αντιμέτωπο με μια τρομακτική πραγματικότητα. Ο ατομικός αγώνας στην πορεία έγινε αγώνας κατά της διαπλοκής που διέλυε την Κοινωνία.

Στην πορεία ανακάλυψα από πρώτο χέρι την μεγάλη ληστεία. Μεγάλες ελληνικές και ξένες επιχειρήσεις είχαν στήσει καρτέλ παντού. Σε κάθε αγορά που ο Καταναλωτής είχε ανάγκη να προμηθευθεί τα αγαθά, ένα καρτέλ επικρατούσε. Είτε με αρχηγό την ισχυρή πολυεθνική που κατείχε δεσπόζουσα θέση, είτε με συνεννόηση των 4-5 κορυφαίων κάθε κλάδου. Παντού τα ίδια. 

Σκεφθείτε μόνο ότι την 10ετία 2000-2010 η Ελλάδα έκανε εισαγωγές 550 δις ευρώ, σε τιμές αγοράς. Σκεφθείτε τι μας λήστεψαν οι εταιρείες που έλεγχαν την αγορά και που μας χρέωναν 30%-50% παραπάνω από όσο έπρεπε λόγω έλλειψης ανταγωνισμού. Η ληστεία του Αιώνα, όχι SIEMENS και αηδίες.

Το τρομακτικό που διαπίστωσα από πρώτο χέρι ήταν ότι το γνώριζαν όλοι όσοι έπρεπε να πολεμάνε τα καρτέλ. Το γνώριζε η Επιτροπή Ανταγωνισμού, η πολιτική ηγεσία, οι δημοσιογράφοι, η δικαστική εξουσία. Το γνώριζαν φυσικά και οι καταναλωτές που πλήρωναν πανάκριβα τα προϊόντα πρώτης ανάγκης αλλά ήταν αδύναμοι (και αδιάφοροι) να αντιδράσουν.

Όσο έψαχνα έβρισκα. Και όσο έβρισκα το δημοσιοποιούσα. 

Πίστευα ότι αυτά που έβρισκα θα ενδιέφεραν τους διώκτες των εγκληματιών. Μα τι ανόητος που ήμουν τόσα χρόνια. 

Μου έκανε εντύπωση ότι εύκολα έβρισκα τις βρομιές τους. Δεν είχα καταλάβει ότι τις έβρισκα εύκολα γιατί δεν τους ένοιαζε να τις κρύβουν, αφού ήξεραν ότι το σύστημα θα τις θάψει.

Ας ξεκινήσουμε από την πολιτική ηγεσία. Τα καρτέλ είχαν τον πλήρη έλεγχο τους. Οι εγκληματίες με τις γραβάτες, είτε κατείχαν οι ίδιοι τα Μέσα (τηλεόραση, ράδιο, εφημερίδες) είτε με την διαφήμιση που έδιναν στα Μέσα τους έλεγχαν πλήρως. 

Είναι κοινό μυστικό ότι στις εκλογές οι μεγάλοι διαφημιζόμενοι έκλειναν θέσεις στα πάνελ για υποψηφίους βουλευτές που στήριζαν. 

Όταν σκας στα κανάλια 30-40 εκατομμύρια το χρόνο, βάζεις στα προεκλογικά πάνελ και την γιαγιά σου. 

Πρόσθεσε σε αυτά και το μαύρο μετρητό στους υποψήφιους βουλευτές και στα κόμματα της εξουσίας (Χριστοφοράκος: όλες οι μεγάλες εταιρείες έδιναν το 2% του τζίρου τους σε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), έτσι οδηγηθήκαμε στο να ελέγχουν οι εγκληματίες των καρτέλ μεγάλο μέρος της Βουλής. 

Φυσικά παντού υπάρχουν οι εξαιρέσεις, όπως ο «τρελός Αχαιός»…. αλλά και διάφοροι άλλοι Βουλευτές κατά το παρελθόν, άνθρωποι που ήταν έτσι και αλλιώς στην μαύρη λίστα του συστήματος.

Οι δημοσιογράφοι ήθελαν να μιλήσουν, στην πλειοψηφία τους, αλλά δεν μπορούσαν. Όταν μιλάμε για καρτέλ μιλάμε για το συντριπτικό ποσοστό των διαφημιζομένων στα ΜΜΕ. 

Έχω συνεργαστεί με δεκάδες δημοσιογράφους για θέματα καυτά που στο τέλος δεν βγήκαν στον αέρα. Με ελάχιστες εξαιρέσεις ομολογώ. 

Τι γινόταν μετά στις εξαιρέσεις; Απειλές ότι αν ξαναβγεί σχετικό θέμα κόπηκε η διαφήμιση ή απευθείας κόψιμο της διαφήμισης προς συμμόρφωση. 

Σημαντικό ρόλο σε αυτές τις απειλές ορισμένα ισχυρά Media Shops. Αυτά έπαιζαν τον ρόλο του νταβατζή για το βρόμικο σύστημα των καρτέλ. 

Θυμάμαι σε ένα έντυπο, όπως μου είχαν εκμυστηρευθεί, τους είπαν, όταν έμαθαν ότι ετοίμαζαν ένα σχετικό θέμα “αν θέλετε διαφήμιση τρεχάτε να σας την δώσει ο Φλωράς”. 

Δεν θα ξεχάσω επίσης μια δημοσιογράφο σε «αληθινή» εφημερίδα που μου τηλεφώνησε 15 Αυγούστου να μου ζητήσει επισταμένα «ένα θέμα για τα καρτέλ, ότι να ναι». Της έδωσα ότι ήθελε, το θέμα δεν μπήκε ποτέ, όμως μπήκε μια θαυμάσια ολοσέλιδη διαφήμιση εταιρείας τηλεπικοινωνιών με σοβαρή διαπλοκή στο σύστημα αυτό.

Για την Επιτροπή Ανταγωνισμού κάθε λόγος είναι περιττός. 

Πρόεδροι και μέλη διορισμένοι με κομματικά κριτήρια, επιλογές ΝΔ-ΠΑΣΟΚ από το 2003 έως σήμερα ο πρόεδρος. 

Έχει καταλογίσει πρόστιμα 490 εκ. ευρώ από το 2004 ως το 2014 και από αυτά έχουν εισπραχθεί μόνο 190 εκ. ευρώ 

Δηλαδή σκεφθείτε ότι τα καθάρματα που μας κατακλέβουν επί 15 χρόνια, από το 2000 και μετά, που έχουν ληστέψει από τις τσέπες μας δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, έχουν πληρώσει πρόστιμο μόνο 190 εκ. ευρώ 

Τιμωρεί τα λαμόγια με καθυστέρηση ετών (26 χρόνια καρτέλ κατασκευαστικών, 16 χρόνια Μπύρα, 20 χρόνια η μεγαλύτερη αλυσίδα τεχνολογίας) χαρίζοντας τους δισεκατομμύρια. 

Εξαιτίας της αδράνειάς της καταστράφηκαν εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις που τις συνέτριψαν τα καρτέλ.

Η προσπάθειά μου να αναδείξω τις αδυναμίες της Επιτροπής Ανταγωνισμού ήταν συστηματική επί χρόνια. Πίστευα ότι ενδιαφερόντουσαν αυτοί που έπρεπε. 

Τι ανόητα ρομαντικός που ήμουν. 

Όταν τελικά καταδικάστηκε αμετάκλητα η Επιτροπή Ανταγωνισμού και κατέβαλε 500.000€ στην εταιρεία μου επειδή καθυστέρησε αδικαιολόγητα, σχεδόν 4 χρόνια, να εξετάσει την καταγγελία μου (οδηγώντας την επιχείρηση σε πτώχευση), εκδικητικά (κατόπιν πολιτικής εντολής όπως έχει καταγραφεί σε επίσημα πρακτικά) μου έκανε αγωγή για συκοφαντική δυσφήμιση ζητώντας ως αποζημίωση το ίδιο ποσό, 500.000€!!! 

Είναι η πρώτη φορά στην Ελλάδα που το Κράτος στρέφεται κατά ενός πολίτη ζητώντας αποζημίωση για ηθική βλάβη από υποτιθέμενη συκοφαντία μέσω ενός προσωπικού blog. Φανταστείτε να κερδίσει το

Μπορούν οι εξαγωγές να φτάσουν τα 100 δις;

του Γιώργου Φλωρά

Ασχολούμενος χρόνια με τις εξαγωγές και ιδιαίτερα τα τελευταία δυο χρόνια με τις εξαγωγές στην Κίνα, έχω ξεκάθαρη άποψη ότι η "σωτηρία" της χώρας μας θα έρθει μόνο από τις εξαγωγές. 

Μιλάμε για τον Τουρισμό συχνά αλλά τα νούμερα είναι σκληρά. Διπλάσιοι τουρίστες από το έτος 2000, σε 15 χρόνια, αλλά τα έσοδα ελάχιστα αυξημένα (δηλαδή σημαντικά μειωμένα αν υπολογίσουμε τον πληθωρισμό). Επιπλέον τεράστια μαύρη εργασία, άφθονοι αλλοδαποί εργαζόμενοι και πληθώρα εισαγόμενων αγαθών για τα ξενοδοχεία. 

Αν όμως οι εξαγωγές μας διπλασιαστούν ή τετραπλασιαστούν, αν φτάσουν τα 100 δις, τα οφέλη που θα προκύψουν θα είναι τεράστια. 

Το ερώτημα είναι αν μπορούν τα 25 δις ευρώ εξαγωγών να γίνουν 100 δις και με ποιο τρόπο. Για να γίνει κατανοητό, οι ετήσιες εξαγωγές παγκοσμίως είναι πάνω από 13 τρις δολάρια. Άρα το να πάμε από 25 δις ευρώ στα 100 δις δεν είναι κάτι το αδύνατο (έχουμε δηλαδή περιθώριο να πάρουμε μερίδιο από πολλούς).

Η άποψη μου είναι ότι φυσικά μπορούν, σε ένα βάθος 10ετίας. 

Βασικό εξαγωγικό προϊόν τα αγροδιατροφικά. Απεριόριστες δυνατότητες παραγωγής, αφού τα απαραίτητα βασικά συστατικά (κλίμα, έδαφος) είναι υψηλής ποιότητας και διαθέσιμα. Προϊόντα υψηλής τεχνολογίας στην συνέχεια. Αν πάμε για τα φθηνά, δεν υπάρχει πεδίο. Αν πάμε να εξαγάγουμε τα ακριβά, οι δυνατότητες είναι σημαντικές. Μυαλά υπάρχουν, η θέση μας είναι στρατηγική, είμαστε Ευρώπη. 

Και πως θα γίνει αυτό θα ρωτήσει κάποιος. Η απάντηση καταρχήν είναι ότι δεν είναι εύκολο το εγχείρημα. Θέλει πανστρατιά δυνάμεων. Θέλει πολιτική βούληση από κάθε πτέρυγα της Βουλής. Δεν μπορεί να θέλει η Κυβέρνηση (όποιος και αν είναι στο τιμόνι) και η αντιπολίτευση να μην βάλει πλάτη.
Χρειάζεται άμεση ενεργοποίηση όλης της Κοινωνίας προς αυτόν τον σκοπό. 

Όλοι θα πρέπει να μιλάνε για εξαγωγές (δεν αφήνω τα άλλα στην άκρη αλλά μιλάω για προτεραιότητα). Για παράδειγμα η παρουσία στα ΜΜΕ των «εξαγωγών», με οποιονδήποτε τρόπο, είναι σχεδόν ανύπαρκτη (βλ. μόνο δημόσια τηλεόραση και κάποια μονοσέλιδα στις εφημερίδες).

Μια Κυβέρνηση μόνη της δεν καταφέρνει τίποτα. Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να φτιαχτεί ΧΘΕΣ ένα ζωντανό δίκτυο στο εσωτερικό της χώρας και ένα ζωντανό δίκτυο στο εξωτερικό. 

Στο εσωτερικό της χώρας θα συνδεθούν τα παραγωγικά υπουργεία με τα Επιμελητήρια και με τις Περιφέρειες. Θα δημιουργηθεί Δίαυλος μετάδοσης κάθε πληροφορίας από και προς την καρδιά του συστήματος. Έτσι οι κατά τόπους εξαγωγείς (ή υποψήφιοι εξαγωγείς) θα έχουν αμέσως την πληροφορία που επιθυμούν και θα μεταφέρουν αμέσως το πρόβλημά τους στην κεντρική εξουσία.

Το ζωντανό δίκτυο στο εξωτερικό θα περιλαμβάνει τις υπηρεσίες του Υπ. Εξωτερικών οι οποίες θα συνδεθούν άμεσα με το Δίκτυο στο εσωτερικό. Αυτό που χρειάζεται ένας εξαγωγέας σαν υποστήριξη από το άκρο που βρίσκεται στην ξένη χώρα είναι πληροφορίες για τις προϋποθέσεις εξαγωγής του προϊόντος του, πληροφορίες για την αγορά, το μέγεθος της και τον ανταγωνισμό και πελάτες. Η Τουρκία έχει οργανωμένες υπηρεσίες όπου θα σου βρουν τους πελάτες, θα σου κανονίσουν Β2Β συναντήσεις σε ειδικό χώρο (πριν το ταξίδι σου) και θα σου καλύψουν και μέρος του κόστους σου (στην Ευρώπη έχουμε ένα θέμα αλλά οι λοιπές υπηρεσίες είναι σημαντικές). 

Με την σύνδεση των δυο δικτύων ο εξαγωγέας από την Κομοτηνή θα μάθει εύκολα και γρήγορα τις δυνατότητες σε μια ξένη αγορά, θα μάθει αμέσως τα χρηματοδοτικά εργαλεία που υπάρχουν στην Ελλάδα, θα κινηθεί ευκολότερα.

Μια άλλη διάσταση της προσπάθειας είναι η ενεργοποίηση της Κυβέρνησης προς προώθηση των εξαγωγών. Το κόμπλεξ που διακατέχει την Κοινωνία μας ότι δεν πρέπει οι Κυβερνητικές δυνάμεις να προωθούν επιχειρηματικά συμφέροντα στο εξωτερικό μας χαρακτηρίζει ακόμα ως πρωτόγονους. 

Όταν οι ξένες Κυβερνήσεις παρεμβαίνουν στα ίσα για τα συμφέροντα των εταιρειών τους δεν σημαίνει ότι αυτοί που παρεμβαίνουν τα παίρνουν. Η Ελλάδα παραμένει σε καθεστώς Κόμπλεξ και επειδή διάφοροι τα παίρνουν για να «μεσολαβήσουν» θεωρούν ότι όποιος το κάνει τα παίρνει. Και αν δεν τα παίρνει απλά του ρίχνουν λάσπη.

Η Κυβέρνηση έχει δύναμη και κύρος. Χρειάζεται να τα συνδυάσει με τους παραγωγικούς συνεργάτες στην Ελλάδα. Για παράδειγμα η επίσκεψη ενός Πρωθυπουργού σε μια ξένη χώρα συνοδεύεται από επιχειρηματίες και εμπλεκομένους φορείς. Γίνεται κάποια διασταύρωση αν οι φορείς αυτοί έχουν αποτέλεσμα στις εξαγωγές ή πάνε για δημόσιες σχέσεις και για προσωπικά τους deals? Καταγραφή λοιπόν των αποτελεσμάτων και επιβράβευση στα ταξίδια με πρόσκληση των αποτελεσματικών. Δεν είναι δυνατόν να ταξιδεύουν στις Κυβερνητικές αποστολές φορείς με μηδενική παρουσία και έργο.

Και φυσικά θα πρέπει η Κυβέρνηση να διαθέσει κάθε δυνατό κονδύλιο προς την ενίσχυση των εξωστρεφών επιχειρήσεων. ΕΣΠΑ, ΠΑΑ και κάθε άλλη δυνατότητα που δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Για παράδειγμα η επιδότηση κατά 85% του κόστους προβολής αγροδιατροφικών προϊόντων σε Τρίτες χώρες, ένα τρομερό εργαλείο που ο καθένας πολεμάει μόνος του (οι φορείς που μπορούν να μπουν στο πρόγραμμα). Με κεντρικό σχεδιασμό το αποτέλεσμα θα πολλαπλασιαστεί.

Ακόμα η Κυβέρνηση μπορεί να παρέμβει σε άλλα ουσιώδη ζητήματα, όπως για παράδειγμα συμφωνίες εισόδου προϊόντων σε δίκτυα λιανικής. Στην Κίνα δώσαμε το λιμάνι που τόσο το θέλανε. Ας ζητήσουμε στα ίσια είσοδο 300 κωδικών ελληνικών προϊόντων σε κρατικά ελεγχόμενες αλυσίδες σουπερ μάρκετ. Δεν φτάνει αυτό από μόνο του, φυσικά. Πρέπει και οι παραγωγοί να βάλουν το χέρι τους (ιδίως διαφήμιση). Αλλά ένα μεγάλο εμπόδιο θα μπορούσε να ξεπεραστεί μέσω της Κυβερνητικής παρέμβασης. Σου έδωσα, δώσε μου.

Ένα ακόμα είναι η οργανωμένη παρουσίαση των ελληνικών επιχειρήσεων σε ξένους αγοραστές. Η κλασική μέθοδος των Εκθέσεων είναι δύσκολη για πολλούς εξαγωγείς. Και όμως η οργάνωση μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Στην αχανή αγορά της Κίνας οργανώνω με σημαντικές εμπορικές οργανώσεις (σε επίπεδο χονδρεμπορίας και λιανικής) την παρουσία ή/και παρουσίαση ελληνικών προϊόντων, οργανωμένα μεν αλλά με συνοδεία marketing δε. 

Για παράδειγμα προετοιμάζουμε την παρουσία σειράς ελληνικών προϊόντων σε μεγάλη αλυσίδα λιανικής (πάνω από 20 εκ. ετήσιες επισκέψεις στα εμπορικά της κέντρα) που θα συνοδεύεται από σημαντικό πρόγραμμα προώθησης των προϊόντων. Ένα πλήρες πακέτο που σε βάζει ανταγωνιστικά σε μια μεγάλη αγορά. Αν πας να μπεις χωρίς πλήρες πακέτο απλά χάνεις χρόνο και χρήμα. Ανάλογα βήματα μπορούν να γίνουν από διάφορους φορείς αρκεί να βρουν την άκρη του νήματος και να ασχοληθούν σοβαρά.

Τελειώνω με το ειδικό σημείο σύνδεσης του τουρισμού με τις εξαγωγές. Έρχονται στην Ελλάδα κατά εκατομμύρια. Όλοι λέμε «αν πουλούσαμε σε όλους τους τουρίστες ελληνικά προϊόντα στην χώρα τους, τι καλά που θα ήταν!!!». Εκεί την λύση την δίνει το ηλεκτρονικό εμπόριο. Αφού τα προϊόντα μας δεν είναι στα ράφια της Ρωσίας ή βρίσκονται σε ελάχιστα, η διάθεση τους με e-commerce μας εξασφαλίζει πρόσβαση του πελάτη. 

Έχοντας 500.000-1.000.000 Ρώσους κάθε χρόνο στην Ελλάδα στοχεύω στην διαφήμιση των προϊόντων μας στην Ρωσία, την ώρα που είναι εδώ. Οικονομικά αποδοτικότερο από το να διαφημίζω στην αχανή Ρωσία. Ανάλογα με την Κίνα και με άλλες μεγάλες αγορές από τις οποίες έχουμε τουρίστες κάθε χρόνο.

*δημοσιεύτηκε στην προσωπική σελίδα του Γιώργου Φλωρά στο fb

Καρτέλ: Το σκάνδαλο των σκανδάλων (κι ένα παράδειγμα στον χώρο της μπύρας)

26 χρόνια ληστείας του Ελληνικού λαού από το καρτέλ των Κατασκευαστών υπό την προστασία της Πολιτείας δεν συνιστούν απλό έγκλημα. Δεν συνιστούν κακούργημα, συνιστούν γενοκτονία. Αν ο Μαρτίνης έκλεψε (όπως κατηγορείται) μίζα 2 εκ. ευρώ και θα πάει 10 χρόνια φυλακή, τότε τι πρέπει να γίνει με αυτούς που έκλεψαν 20-30 δις ευρώ από τις τσέπες μας;

του Γιώργου Φλωρά*

Σε κάθε αγορά που το προϊόν είναι απαραίτητο στον Πολίτη έχουν στηθεί καρτέλ εδώ και δεκαετίες. Καύσιμα, Τρόφιμα, Οικοδομικά Υλικά. Παντού. Καρτέλ σε όλα τα επίπεδα της αλυσίδας. Και οριζόντια (εναρμονισμένη πρακτική) και κάθετα (παράνομες συμφωνίες, δεσπόζουσα θέση)*.

Την 10ετία 2000-2010 η Ελλάδα έκανε εισαγωγές περίπου 500 δις ευρώ (τιμές αγοράς). Με κάποιους υπολογισμούς (μετατροπή τιμών αγοράς σε τιμές πώλησης, υπολογισμός μεριδίου πολυεθνικών κλπ) και με δεδομένα τα στοιχεία που έλεγαν ότι οι πολυεθνικές πουλούσαν στην Ελλάδα 30% ακριβότερα από άλλες χώρες, η κλοπή των Ελλήνων ανήλθε σε 10 δις ευρώ το έτος. Στα 10 χρόνια 100 δις ευρώ.

Γιατί όμως έγινε αυτό. Γιατί τα καρτέλ λήστευαν και ενώ υπάρχει Νομοθεσία αυτή δεν λειτούργησε.

Η νομοθεσία και η Επιτροπή Ανταγωνισμού

Ας ξεκινήσουμε από την ίδια την Νομοθεσία. Αυτή ορίζει ως αρμόδιο όργανο να συλλάβει τα καρτέλ την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Σε μια χώρα που «βήχει» ένας στην Κρήτη και το μαθαίνει αμέσως η Αλεξανδρούπολη, η Επιτροπή Ανταγωνισμού «συνέλαβε» το καρτέλ των Κατασκευαστικών μετά από 26 χρόνια παρανομιών. «Συνέλαβε» την Μπύρα μετά από 16 χρόνια παρανομιών, την αλυσίδα-συνώνυμο των κινητών μετά από 24 χρόνια παρανομιών.

Τα ξενόγλωσσα μετά από 10 χρόνια κλοπής. Τον καφέ μετά από 10 χρόνια. Δηλαδή, όπως λέμε στο χωριό, τα ζώα μου αργά. Το γιατί δρα τόσο αργά μπορεί να τύχει διαφορετικών εκτιμήσεων. Για να μην γίνω κακός θα περιοριστώ στις ικανότητες της ηγεσίας της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Είναι προφανές ότι αυτές είναι διαχρονικά περιορισμένες και οφείλεται στο ότι τα αφεντικά της επιλέγονται με κομματικά κριτήρια και όχι αξιοκρατικά.

Γεγονότα όπως τα ακόλουθα προφανώς δεν έχουν σχέση με τις καθυστερήσεις, δημιουργούν όμως υποψίες για τις ικανότητες διοίκησης διαχρονικά:

• Η διευθύντρια της Νομικής Υπηρεσίας της Επιτροπής Ανταγωνισμού έγινε συνέταιρος με τον δικηγόρο του καρτέλ που η ίδια είχε εντοπίσει και μάλιστα την ίδια εποχή που η Επιτροπή Ανταγωνισμού εξέταζε την εισήγηση της ιδίας κατά του καρτέλ.
• Η επόμενη διευθύντρια της Νομικής Υπηρεσίας της Επιτροπής Ανταγωνισμού επί 4 χρόνια ήταν μαθήτρια για το διδακτορικό της του πιο γνωστού δικηγόρου των καρτέλ. Ενώ δηλαδή εκείνη έβγαζε εισηγήσεις για καρτέλ, αυτός ήταν ο δικηγόρος τους σε 5 υποθέσεις.
• Οι αποφάσεις χρειάζονται περίπου 1,5-2 χρόνια απλά να γραφτούν (αφού έχει βγει ήδη η απόφαση).
• Η Επιτροπή Ανταγωνισμού αναθέτει την υπεράσπιση της σε δικηγόρο που την ίδια ώρα υπερασπίζεται την εταιρεία του ενώπιον της Επιτροπής Ανταγωνισμού.
• Ο διευθυντής του προέδρου και των αντιπροέδρων ήταν ταυτόχρονα σύμβουλος σε κορυφαίο Υπουργό της Κυβέρνησης που εννοείται ότι ήλεγχε την Ανεξαρτησία της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Εργαζόταν 9-5 στην Επιτροπή Ανταγωνισμού και μετά έτρεχε να προσφέρει συμβουλές από τις 5,30 ως το ξημέρωμα στον κορυφαίο Υπουργό (και τώρα αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης). Δηλαδή το πρωί ελάμβανε γνώση όλων των απορρήτων (εκ της θέσεως) και μετά ξενυχτούσε για άλλους σκοπούς, που να αποδώσει ο άνθρωπος!

Οι ποινικές ευθύνες

Η Νομοθεσία και πάλι δεν έχει διόλου αποτρεπτικές ποινές για τα πρόσωπα. Αν μια πολυεθνική κάνει κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης επί 10 χρόνια, κλέψει, πχ 300 εκ. ευρώ από τους καταναλωτές, δεν πρόκειται να καταλογιστεί ποινή φυλάκισης για τα υπεύθυνα πρόσωπα. Μόνο ένα αστείο χρηματικό πρόστιμο. Αν φυσικά τιμωρηθούν από τα ποινικά δικαστήρια. Καθώς, δυστυχώς, σχεδόν όλες οι υποθέσεις καρτέλ που πανε στην Ποινική Δικαιοσύνη καταλήγουν σε αθώωση των κατηγορουμένων ή σε αρχειοθέτηση.

Αυτό το επαναλαμβάνω γιατί μου κάθεται στον λαιμό. Όλα τα λαμόγια που μας ληστεύουν στήνοντας καρτέλ ή κάνοντας κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης, ενώ θα έπρεπε να τιμωρηθούν και από την Ποινική Δικαιοσύνη ΑΘΩΩΝΟΝΤΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ!! Στην Ελλάδα που αν στήσεις παράνομα ένα κοτέτσι η σκληρή Δικαιοσύνη θα σου καταλογίσει ποινή φυλάκισης, τα αρχιλαμόγια δεν τιμωρούνται ποτέ.

Και δεν τιμωρούνται όχι μόνο για τα αδικήματα του Ανταγωνισμού αλλά για πολλά άλλα αδικήματα που ανακαλύπτει η Επιτροπή Ανταγωνισμού (όπως εικονικά τιμολόγια δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, τραμπουκισμούς, εκβιασμούς κλπ).

Σε υπόθεση με την μεγαλύτερη πολυεθνική που πουλάει Πατατάκια, που τιμωρήθηκε για Κατάχρηση Δεσπόζουσας Θέσης, «συνελήφθησαν» οι υπάλληλοι της με κουκούλες και ρόπαλα να καταστρέφουν τον εξοπλισμό των ανταγωνιστών, υπό την διεύθυνση του διευθυντή πωλήσεων ο οποίος παρότρυνε όλους τους πωλητές του να κάνουν τα ίδια. Τράβαγαν φωτογραφίες και πανηγύριζαν. Μια οργανωμένη εγκληματική συμμορία.

ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΕ ΚΑΝΕΙΣ!

Τα πρόστιμα

Το πρόστιμο που επιβάλει η Επιτροπή Ανταγωνισμού είναι για γέλια, συγκρινόμενο με τα υπερκέρδη των καρτέλ. Τα καρτέλ επειδή ξέρουν ότι η ικανότητα της Επιτροπής Ανταγωνισμού να αντιδράσει εγκαίρως είναι εξαιρετικά περιορισμένη, κατακλέβουν τον κόσμο όσο μπορούν επί χρόνια και ξέρουν ότι όταν συλληφθούν θα πληρώσουν μέγιστο πρόστιμο το 10% των πωλήσεων του περασμένου έτους από την τιμωρία. Δηλαδή ψίχουλα. Η πολυεθνική της Μπύρας κέρδισε 1,6 δις ευρω (κέρδη προ φόρων και αποσβέσεων) όσο παρανομούσε και πλήρωσε μόλις 30 εκ. ευρώ πρόστιμο. Η πολυεθνική του καφέ κέρδισε 360 εκ. ευρώ όσο παρανομούσε και πλήρωσε επίσης μόλις 30 εκ. ευρώ πρόστιμο.

Η προστασία από τα ΜΜΕ

Περιττό να αναφέρω ότι η Κοινωνική απαξία των πράξεων τους είναι ανύπαρκτη αφού οι επιχειρήσεις αυτές ελέγχουν τα ΜΜΕ, συνεπώς πέραν της τυπικής ανακοίνωσης της τιμωρίας τους στα ΜΜΕ, καμία αρνητική κριτική δεν θα τους ακολουθήσει στο μέλλον. Είναι δηλαδή σαν ένας παιδεραστής να συλλαμβάνετο επειδή βίασε 40 παιδιά και στο μέλλον κανείς να μην τον χαρακτήριζε ως παιδεραστή, αντίθετα να του έδιναν και παράσημα για την «λοιπή κοινωνική και επιχειρηματική του δράση».

Τα καρτέλ, οι ισχυρές εταιρείες, καταρρίπτουν το μύθο του «Τριγώνου της Διαπλοκής» Το τρίγωνο δεν είναι τρίγωνο, είναι τετράγωνο. Αυτές οι εταιρείες, μέσω της διαφήμισης, είναι έμμεσοι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ. Αγοράζουν θέσεις στα πάνελ για τους «φίλους» πολιτικούς, βγάζουν Βουλευτές (με την ανάλογη προώθηση), κλείνουν τα στόματα των δημοσιογράφων (τα μπουκώνουν με την διαφήμιση και αυτοί «ξεχνάνε» να ενημερώσουν τον κόσμο για τις βρωμιές τους).

Η λύση

Υπάρχει λύση; Φυσικά υπάρχει, αρκεί να υπάρχει Πολιτική Βούληση. Θα αναφέρω ορισμένα πράγματα που μπορούν αν γίνουν αμέσως:

1) αύξηση των ποινικών ευθυνών των προσώπων που ευθύνονται για παράνομες πράξεις Ανταγωνισμού, τουλάχιστον 3 χρόνια κατ’ ελάχιστο

2) υποχρεωτική παράσταση Πολιτικής Αγωγής της Επιτροπής Ανταγωνισμού στα Ποινικά Δικαστήρια

3) άμεση ενεργοποίηση της Νομοθεσίας για την Καταπολέμηση της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματική Δραστηριότητα. Για παράδειγμα στην υπόθεση καρτέλ Κατασκευαστικών μπορεί να επιβληθούν σημαντικές ποινές φυλάκισης και δέσμευση των κλεμμένων χρημάτων.

4) Επιλογή της ηγεσίας της Επιτροπής Ανταγωνισμού με ευρεία Κοινωνική συμμετοχή και όχι από το Κυβερνών κόμμα. Οι κομματικοί πρόεδροι απέτυχαν να εκφράσουν την βούληση της Κοινωνίας για τιμωρία των καρτέλ.

5) Άμεση νομοθέτηση της Ευρωπαϊκής Οδηγίας για τις αποζημιώσεις των θυμάτων των καρτέλ

6) Πλήρης απαγόρευση κάθε μορφής σχέσεων των στελεχών της Επιτροπής Ανταγωνισμού με δικηγόρους ή στελέχη εταιρειών που ελέγχονται από την της Επιτροπή Ανταγωνισμού

Τελειώνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι στην υπόθεση της Μπύρας η ζημιά του Ελληνικού Δημοσίου από την αδικαιολόγητη καθυστέρηση ξεπέρασε τα 30 εκ. ευρώ. Η υπόθεση έχει ανατεθεί σε Εισαγγελέα και έχει διαταχθεί προκαταρκτική εξέταση από τα τέλη του 2015 αλλά έως σήμερα δεν έχει κινηθεί φύλλο. Τυχαίο;

Και θυμίζω: όποια κυβέρνηση δεν χτυπάει τα καρτέλ είναι μαζί τους. Απλά.

*προς διευκόλυνση του κειμένου με την λέξη καρτέλ καλύπτονται όλα τα αδικήματα του Δικαίου του Ανταγωνισμού (εναρμονισμένη πρακτική, δεσπόζουσα θέση, παράνομοι όροι σε συμβάσεις κλπ), όπως δηλαδή τα αντιλαμβάνεται η ευρεία μερίδα του πληθυσμού.

*πηγή koutipandoras

Κι ένα παράδειγμα στον χώρο της μπύρας:

Τι τράβηξε ο Δημήτρης Πολιτόπουλος για να επενδύσει στην Ελλάδα 10 εκατ. ευρώ και να φτιάξει ελληνική μπύρα

 "Η οδύσσεια μιας μικρής ελληνικής μπύρας". Με αυτό τον τίτλο έγινε πρωτοσέλιδο στους New York Times ο χημικός μηχανικός Δημήτρης Πολιτόπουλος ο οποίος αντί για ταξίδι προς την επιτυχία γνώρισε την κόλαση που λέγεται ελληνική αγορά και νομοθεσία.

Ελλάδα: Πότε ο παράδεισος της επιχειρηματικότητας έγινε κόλαση;

του Γιώργου Φλωρά*

Βλέπω μια ωραία (σε κατασκευή) αφίσα που κυκλοφορεί και η οποία καταδεικνύει ως καταστροφείς της Μικρομεσαίας επιχείρησης την παρούσα Κυβέρνηση. 
Έχω κλείσει τα 48 μου χρόνια και έχω ένσημα στο ΤΕΒΕ από το 1991, 25 χρόνια. Αναρωτιέμαι αν αυτοί που το υποστηρίζουν ζούνε ή ζούσαν σε άλλη χώρα. Το τι ευθύνες έχει η παρούσα Κυβέρνηση στην διαχείριση της κρίσης και στο ότι, ακόμα, δεν έχει αλλάξει τα κακώς κείμενα να το συζητήσουμε. Αλλά ...υπεύθυνη για την καταστροφή της επιχειρηματικότητας!!! 

ΑΣ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΙΣ ΠΕΡΑΣΜΕΝΕΣ 10ΕΤΙΕΣ

1. Στον Παράδεισο για να πάρεις επιστροφή ΦΠΑ έπρεπε να περιμένεις χρόνια, να λαδώσεις τον εφοριακό, να σε περάσουν από σωρεία ελέγχους και ίσως να μην πάρεις ποτέ πίσω τον ΦΠΑ

2. Στον Παράδεισο η φορολογία ξεπερνούσε συστηματικά το 50%-60% γιατί εκτός από τον συνηθισμένο φόρο θα είχες πάντα και έλεγχο από την Εφορία με βάση τον οποίον έπρεπε να πληρώσεις επιπλέον φόρο, έκρυβες δεν έκρυβες εισοδήματα. Οι Ελεγκτές σε εκβίαζαν και αν δεν ήθελες να κλείσεις ή να πάθεις εγκεφαλικό αναγκαζόσουν να συμφωνήσεις. Αυτό οδηγούσε στην συνέχεια να γίνεις κλέφτης, αφού κλέφτη θα σε έβγαζαν έτσι και αλλιώς. Ωραία επιχειρηματικότητα!!!

3. Στον Παράδεισο φυσικά είχαμε προκαταβολή φόρου για την επόμενη χρονιά. Τώρα πλέον ξεπέρασε κάθε όριο αλλά ως πρακτική ήταν «παραδεισένια»

4. Στον Παράδεισο είχαμε 6500 πορείες στο Κέντρο της Αθήνας σε διάστημα 2 ετών!! Το αν καταστρεφόντουσαν οι επιχειρήσεις του Κέντρου ήταν αδιάφορο σε όλους.

5. Στον Παράδεισο όταν πτώχευες ήσουν ένας κατεστραμμένος για μια ζωή. Καμία πρόβλεψη για Δεύτερη Ευκαιρία στους Έντιμους Πτωχεύσαντες.

6. Στον Παράδεισο τα λαμόγια έριχναν έξω τις επιχειρήσεις τους με δόλο και εμφανιζόντουσαν σαν να μην συμβαίνει τίποτα με νέες επιχειρήσεις για να ξαναδαγκώσουν.

7. Στον Παράδεισο τα καρτέλ έκαναν πάρτι και διέλυαν κάθε Μικρομεσαία ελληνική επιχείρηση. Μόλις σήκωνε κεφάλι με ελπίδες για ανάπτυξη και εξαγωγές απλά την έκλειναν. Οι τιμές προμήθειας για σημαντικούς κλάδους ήταν πανάκριβες (λόγω καρτέλ) και κάθε προσπάθεια για παράλληλες εισαγωγές άκαρπη. Στον Παράδεισο η Επιτροπή Ανταγωνισμού έπινε καφεδάκια με τα καρτέλ και γέλαγε με τις διαμαρτυρίες της αγοράς.

8. Στον Παράδεισο όταν χρωστούσες τις προσωπικές εισφορές στο ΤΕΒΕ πήγαινες φυλακή.

9. Στον Παράδεισο οι εισφορές σου στο ΤΕΒΕ δεν είχαν σχέση με το πραγματικό εισόδημα. 

10. Στον Παράδεισο έγινε αυτόφωρο αδίκημα η οφειλή στην Εφορία και σωρεία μικρομεσαίων της Κρίσης εξευτελίστηκαν όπως οι κοινοί λωποδύτες.

11. Στον Παράδεισο η ΑΕΠΙ ερχόταν στα καταστήματα συνοδεία Αστυνομίας και πολλοί επαγγελματίες βρέθηκαν φυλακή για μια αστική διαφορά μαζί της. Η ΑΕΠΙ σε καταδίκαζε στο Ποινικό δικαστήριο με ψευδή στοιχεία αφού έστελνε στα δικαστήρια τους ίδιους μάρτυρες που ουδέποτε είχαν έρθει στο κατάστημά σου (ενώ το ισχυριζόντουσαν).

12. Στον Παράδεισο ο κάθε Δήμος εκβίαζε τα περίπτερα και τα καταστήματα εστίασης με παράλογες απαιτήσεις, όρους και προϋποθέσεις για άδεια λειτουργίας. Στον Παράδεισο αν έπρεπε να μεταβιβάσεις κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος ή (πχ) εκπαιδευτήρια και είχαν αλλάξει οι όροι και δεν μπορούσες να τους ικανοποιήσεις απλά το έκλεινες. Στον Παράδεισο αλίμονό σου να ήσουν προεκλογικά υποστηρικτής του αντίπαλου του Δημάρχου, την είχες βάψει.

13. Στον Παράδεισο όποιος Δημόσιος υπάλληλος υπέγραφε μπορούσε και εκβίαζε την επιχείρηση (όχι όλοι αλλά πολλοί). Όλοι γνωρίζουμε ότι ο υπογράφων θα καθυστερήσει (ηθελημένα ή μη) και αν θέλεις να κάνεις την δουλειά πρέπει να του τα σκάσεις.

14. Στον Παράδεισο για να πάρεις την τελική άδεια για να κάνεις μια επένδυση έπρεπε να περάσουν χρόνια.

15. Στον Παράδεισο για να πάρεις τα χρήματα της επιχορήγησης από το ΕΣΠΑ έπρεπε να λαδώσεις τους ελεγκτές και μια σειρά από δημόσιους υπαλλήλους για να υπογράψουν και να εκταμιεύσουν. Στον Παράδεισο έγιναν σωρεία επενδύσεων φάντασμα, χωρίς να πέσει ένα τουβλο, απλά και μόνο επειδή ήταν «δικός μας άνθρωπος» ο ελεγκτής.

16. Στον Παράδεισο η υποστήριξη της Πολιτείας στο θέμα των εξαγωγών ήταν έως και ανύπαρκτη με αποτέλεσμα όταν καταρρεύσαμε να είμαστε γυμνοί στον εξαγωγικό τομέα.

17. Στον Παράδεισο για να κάνεις μια επένδυση ήθελες δεκάδες έως εκατοντάδες υπογραφές (ανάλογα το μέγεθος της επένδυσης), υπογραφές που συνοδευόντουσαν πολλές φορές από μπαξίσι.

18. Στον Παράδεισο ο φορολογικός νόμος άλλαζε εκατοντάδες φορές μέσα σε ένα χρόνο (νόμοι και ερμηνευτικές εγκύκλιοι) με αποτέλεσμα κανείς δεν ήξερε με βεβαιότητα το τι πρέπει να κάνει. Η κάθε επιχείρηση ήταν έρμαιο της γνώσης ή της άγνοιας του λογιστή (που να προλάβει και αυτός να τα αφομοιώσει) με αποτέλεσμα σοβαρά πρόστιμα στους ελέγχους.

19. Στον Παράδεισο αν είχες μια μουτζούρα στα βιβλία που ήταν προς έλεγχο (πχ βιβλίο προσλήψεων) έπεφτε πρόστιμο γιατί εξορισμού ήσουν λαμόγιο που έκανες την μουτζούρα για να κλέψεις.

20. Στον Παράδεισο το παραεμπόριο οργίαζε υπό την προστασία της Πολιτείας καταστρέφοντας νόμιμες επιχειρήσεις.

21. Στον Παράδεισο η γραφειοκρατία στις συναλλαγές με το Δημόσιο ήταν παροιμιώδης, οι ώρες αναμονής στις ουρές τεράστιες.

22. Στον Παράδεισο όποιος μπορούσε (είχε δηλαδή Μπάρμπα στην Κορώνη) εξασφάλιζε "εισφορές υπέρ Τρίτων" τις οποίες όφειλε να πληρώνει κάθε επιχείρηση.

23. Στον Παράδεισο στους διαγωνισμούς του Δημοσίου έπρεπε να προετοιμάσεις έναν απίστευτο φάκελο με σωρεία δικαιολογητικών (που ήδη είχε στην διάθεση του το Δημόσιο) απλά και μόνο για να συμμετέχεις (ανεξάρτητα αν κερδίσεις) εκτοξεύοντας το κόστος για κάθε επιχείρηση και αποθαρρύνοντας τον Ανταγωνισμό.

24. Στον Παράδεισο έπρεπε να λαδώσεις ως και τον υπάλληλο στο Λιμάνι για να βγάλεις το εμπόρευμά σου γρηγορότερα από τον (έως και) ένα μήνα που ήθελαν με τις κανονικές διαδικασίες

Αυτά για μια ιδέα, η λίστα περιλαμβάνει εκατοντάδες σημεία που οδήγησαν την χώρα να είναι ένας επιχειρηματικός εφιάλτης για όσους έκαναν το λάθος να πιστέψουν ότι επιχειρώντας μπορείς να προκόψεις. Τα τελευταία χρόνια, ιδίως εξαιτίας των Μνημονίων, σειρά από διατάξεις και πρακτικές άλλαξαν. 

Ευθύνη και της παρούσας Κυβέρνησης είναι να τσακίσει κάθε ανάλογο εμπόδιο για την επιχειρηματικότητα. 

Είναι ευθύνη της να το πράξει, όχι ευθύνη της που δημιουργήθηκε ένα από τα χειρότερα επιχειρηματικά περιβάλλοντα στον προηγμένο κόσμο.

πηγή george.floras

Να εφαρμοστεί άμεσα η 2η Ευκαιρία στους εντίμως πτωχεύσαντες: "Θα ακουγόταν τρελό η Πολιτεία να έλεγε: αν αρρωστήσεις, δεν σε περιθάλπω, ψάξε να βρεις γωνία να πεθάνεις. ΑΥΤΟ ΚΑΝΕΙ όμως στους κατεστραμμένους μικρομεσαίους"

Στοιχεία 2013, πηγή

Είναι δολοφονία και όχι αυτοκτονία

του Γιώργου Φλωρά*

Ταραγμένος (για μια ακόμα φορά) διαβάζω στο διαδίκτυο «Αυτοκτόνησε ιδιοκτήτης γνωστού έθνικ εστιατορίου στο Χαλάνδρι. Νεκρός βρέθηκε γνωστός 46χρονος επιχειρηματίας που δεν άντεξε τα οικονομικά προβλήματα και αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του. Σύμφωνα με πληροφορίες τον βρήκαν κρεμασμένο το περασμένο Σάββατο οικείοι του».

Όχι δεν αυτοκτόνησε ο απελπισμένος συνάνθρωπος μας, ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ. Και οι δολοφόνοι είναι γνωστοί και έχουν ονοματεπώνυμο.

Διαβάζουμε στον Μπαμπινιώτη τους ορισμούς της Δολοφονίας και της Αυτοκτονίας. "ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ: σκόπιμη και προμελετημένη αφαίρεση της ζωής ανθρώπου…. ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ: το να προκαλέσει κανείς συνειδητά τον ίδιο του τον θάνατο".

Προκάλεσε λοιπόν ο αυτόχειρας συνειδητά τον ίδιο του τον θάνατο; Οδήγησε δηλαδή συνειδητά τον εαυτό του στα οικονομικά προβλήματα που τον οδήγησαν στην απελπισία και μετά στην αυτοκτονία;

Πρέπει να είναι κάποιος πολύ άρρωστος για να ισχυριστεί ότι ο μικρομεσαίος που βιώνει την πρωτοφανή για τα σύγχρονα, παγκόσμια, χρονικά κρίση, προκαλεί συνειδητά τον ίδιο του τον θάνατο δημιουργώντας ανυπέρβλητα οικονομικά προβλήματα, εξαιτίας της δουλειάς του. Ναι, προφανώς, ο ίδιος έδεσε τον σχοινί στον λαιμό του και κρεμάστηκε, όμως αυτό ήταν η τελευταία πράξη του έργου, η πρόκληση του «θανάτου» του προηγήθηκε χρονικά και οφείλεται σε διαφορετικούς λόγους και φυσικά δεν ήταν συνειδητή επιλογή.

Θα πει κάποιος ότι είναι βαριά η κατηγορία περί δολοφονίας του αυτόχειρα. Κατηγορία που αφορά κάθε αυτόχειρα μικρομεσαίο που έπεσε έξω λόγω της κρίσης και οδηγείται σε απόλυτη απελπισία.

Στην Ελλάδα σήμερα ζούμε, σε ζωντανή μετάδοση, μια επανάληψη της νουβέλας του Γουέλς με τίτλο "ο Αόρατος άνθρωπος". Η νουβέλα αφηγείτο την ιστορία του επιστήμονα της Χημείας Γκρίφιν, που ανακαλύπτει τη μυστική συνταγή που θα τον κάνει αόρατο. Ο Γκρίφιν δοκιμάζει τη συνταγή με επιτυχία και για λίγο κυκλοφορεί πότε αόρατος και πότε μεταμφιεσμένος με επιδέσμους, γυαλιά και γάντια ανάμεσα στους συνανθρώπους του. Κάποια στιγμή όμως ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί να γίνει ξανά ορατός, κάτι που τον οδηγεί στην τρέλα και τελικά στο θάνατο.

Αυτό βίωσε ο αυτόχειρας, αυτό βιώνει σήμερα τεράστιος αριθμός κατεστραμμένων μικρομεσαίων επιχειρηματιών. Πτώχευσαν και έχουν οικονομικές υποχρεώσεις που αδυνατούν να εξοφλήσουν. ΟΑΕΕ, Εφορία, τράπεζες, επιταγές κλπ. Η Πολιτεία κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα και θεωρεί ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι λαμόγια, έχουν τα χρήματα και δεν πληρώνουν. Επικρατεί μια ηλίθια λογική που λέει: στο παρελθόν είχες κέρδη, κόψε τον λαιμό σου να πληρώσεις. Συνεπώς ορθώνονται ανυπέρβλητα τείχη και ο κατεστραμμένος δεν μπορεί να κάνει μια νέα εκκίνηση.

Μιλάει η Πολιτεία σύσσωμη για τις "υγιείς επιχειρήσεις" και για την ανάγκη προστασίας τους. Εκφράζω μια απορία. Όταν ένας άνθρωπος παύει να είναι υγιής, ασθενεί, τι κάνει τότε η Πολιτεία; Σπεύδει να τον βοηθήσει να γίνει και πάλι υγιής, χτίζει Νοσοκομεία, παρέχει περίθαλψη. Θα ακουγόταν τρελό η Πολιτεία να έλεγε: αν αρρωστήσεις, δεν σε περιθάλπω, ψάξε να βρεις γωνία να πεθάνεις. ΑΥΤΟ ΚΑΝΕΙ όμως στους κατεστραμμένους μικρομεσαίους. Και μαζί με την Πολιτεία συνδράμει και η Κοινωνία. Μεγάλο μέρος της «υγιούς» Κοινωνίας αποδέχεται ότι οι «μη υγιείς» επιχειρηματίες πρέπει να μείνουν στο περιθώριο, ΑΡΚΕΙ ΦΥΣΙΚΑ ΝΑ ΜΗΝ τους ενοχλήσουν στο μέλλον.

Αν οι συνέπειες ήταν απλά οικονομικές θα φώναζα λιγότερο. Όμως σπίτια διαλύονται, άνθρωποι πέφτουν σε κατάθλιψη, εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια σε έξαρση, παιδιά μεγαλώνουν με τις οικογένειες τους σε σοβαρή κρίση (άρα μελλοντικές προβληματικές προσωπικότητες), άνθρωποι αυτοκτονούν.
Γιατί είναι λοιπόν Δολοφονία; Γιατί η αδιαφορία της Πολιτείας και μέρους της Κοινωνίας να αντιμετωπίσει το πρόβλημα είναι σκόπιμη και προμελετημένη.
Η Δεύτερη Ευκαιρία στους Έντιμους Πτωχεύσαντες δεν είναι κάτι το φανταστικό. Είναι εφαρμοσμένη πρακτική, επί σειρά σχεδόν 20 ετών, σε προηγμένα Κράτη, σε Οικονομίες που σήμερα θριαμβεύουν παγκοσμίως. Έχει απλή δομή: δίνεις αμέσως 2η Ευκαιρία σε αυτόν που πτώχευσε Έντιμα.

Αν δηλαδή ο οποιοσδήποτε επιχειρηματίας πέσει έξω (ενδεχόμενο που συνυπάρχει με το Επιχειρείν αιωνίως), ερευνάς αμέσως αν είχε δόλο ή όχι στο να πτωχεύσει (τα κριτήρια είναι δεδομένα και όχι κάτι αόριστο). Ερευνάς αμέσως και όχι σε 10 χρόνια. Σε όσους κρίνεις Έντιμους (το 95% με βάση τα Στατιστικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης) δίνεις αμέσως την 2η Ευκαιρία. Δηλαδή τους απαλλάσσεις από τα χρέη που δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν και τους επιτρέπεις να ξεκινήσουν και πάλι από το μηδέν.

Όπως δηλαδή κάνει η Κοινωνία απλόχερα στον ιδιώτη που θα πτωχεύσει (βλ. Νόμος Κατσέλη και κούρεμα δανείων κατά 70%-80%-90%). Όπως δηλαδή απαιτεί το 100% των Ελλήνων να πράξουν οι δανειστές μας για το Δημόσιο χρέος μας, δηλαδή για το χρέος όλων μας, επειδή αυτό δεν είναι βιώσιμο.

Και ενώ η λύση είναι γνωστή, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει ήδη από το 2008 και εντονότερα από το 2014 για να αλλάξει το Πτωχευτικό Δίκαιο και να εφαρμοστεί άμεσα η 2η Ευκαιρία στους εντίμως πτωχεύσαντες (ιδίως της Κρίσης), η Πολιτεία αδιαφορεί και αδρανεί. Και η Κοινωνία ανατριχιάζει στο ενδεχόμενο ότι, αφού πάρει κάποιου πτωχεύσαντα όλη την περιουσία, το υπόλοιπο χρέος θα σβηστεί και αυτός θα ξεκινήσει και πάλι από το μηδέν την προσπάθεια του να ζήσει σαν άνθρωπος. Η Κοινωνία επιθυμεί να δημιουργήσει τους νεόδουλους, τους μικρομεσαίους που πτώχευσαν χωρίς δόλο και για τους οποίους επιθυμεί για μια ζωή να δουλεύουν για την εξόφληση του χρέους τους.

Η αποστροφή της Κοινωνίας στην καταστροφή των Μικρομεσαίων λαμβάνει διαστάσεις Κοινωνικού Ρατσισμού. Η άμεση αναστροφή της κατάστασης αυτής δεν είναι απλά ανθρώπινη υποχρέωση, είναι προς το συμφέρον όλων. 

Αν τους "υγιείς" τους απασχολεί μόνο το οικονομικό θέμα (ως κίνητρο για να δράσουν για ένα ζήτημα) τότε τους διαβεβαιώνω ότι η ενεργοποίηση των κατεστραμμένων μικρομεσαίων, ΤΩΝ ΑΟΡΑΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ δηλαδή, θα αποδώσει υπερπολλαπλάσια στην Οικονομία σήμερα από το να παρακαλάμε τους ξένους να έρθουν να επενδύσουν στην χώρα μας.


*πηγή stokokkino

Ο Γιώργος Φλωράς, 48 ετών, επιχειρηματίας, είναι μέλος στο ΔΣ του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών.
Έχει βιώσει από πρώτο χέρι την επαγγελματική επιτυχία και την επαγγελματική αποτυχία και συμμετέχει ενεργά στην προσπάθεια άμεσης εφαρμογής της Δεύτερης Ευκαιρίας στους Έντιμους Πτωχεύσαντες

Έρχεται επιτέλους η 2η Ευκαιρία στους Έντιμους Πτωχεύσαντες επιχειρηματίες - μια αναλυτική πρόταση από τον Γιώργο Φλωρά

Η δυνατότητα απαλλαγής των εμπόρων από τα χρέη τους τρία χρόνια από την κήρυξη της πτώχευσης, αλλά και η εισαγωγή στην ελληνική πραγματικότητα των διαχειριστών αφερεγγυότητας, που θα διαχειρίζονται και θα ρευστοποιούν την περιουσία όσων πτωχεύουν, προωθείται από την κυβέρνηση στο πλαίσιο της αναμόρφωσης του πτωχευτικού κώδικα για τις επιχειρήσεις.

Η απαλλαγή όσων ασκούν εμπορική δραστηριότητα από τα χρέη τους εντός τριετίας -κατά το πρότυπο που ορίζει ο νόμος Κατσέλη για τα φυσικά πρόσωπα- προβλέπεται στον μνημονιακό νόμο 4336/205 (!) και ισχύει για όσους καταθέτουν αίτηση πτώχευσης από την 1η Ιανουαρίου του 2016. Σύμφωνα με πληροφορίες, η απαλλαγή εξετάζεται να ισχύσει και για όσους έχουν κηρύξει πτώχευση κατά το παρελθόν, σε μια προσπάθεια να βελτιωθεί το επιχειρηματικό κλίμα και να δοθεί δεύτερη ευκαιρία σε όσους απέτυχαν παλαιότερα κατά την άσκηση της επαγγελματικής τους δραστηριότητας. Η ρύθμιση εξετάζεται να ενταχθεί στον βασικό πτωχευτικό νόμο στο πλαίσιο της αναμόρφωσής του, που προωθείται από το υπουργείο Δικαιοσύνης. (Ευγενία Τζώρτζη, Καθημερινή)

Ο συγγραφέας της παρακάτω πρότασης αλλαγής της νομοθεσίας για τους Έντιμους Πτωχεύσαντες, Γιώργος Φλωράς έχει ασχοληθεί πάρα πολύ με το ζήτημα. Και από προσωπικό ενδιαφέρον αλλά και ως μέλος του ΔΣ του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου (όπου υπάρχει συγκεκριμένη δράση επί του θέματος) έχει μελετήσει επισταμένα το τι συμβαίνει στο εξωτερικό (Ευρώπη και άλλες χώρες), και έχει ετοιμάσει την αναλυτική πρόταση που ακολουθεί όντας σε θέση να εξηγήσει πολλές λεπτομέρειες σε όποιον/αν ενδιαφέρεται.
Μαζί με την πρότασή του για την αλλαγή της νομοθεσίας δημοσιεύουμε και μια εργασία του που περιλαμβάνει καλές πρακτικές άλλων ευρωπαϊκών χωρών στο θέμα της 2^ης Ευκαιρίας στους Έντιμους Πτωχεύσαντες επιχειρηματίες, όπως αυτές καταγράφονται σε έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής του 2014 σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΝΤΙΜΟΥΣ ΠΤΩΧΕΥΣΑΝΤΕΣ

του Γιώργου Φλωρά*

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΕΝΤΙΜΟΥΣ ΠΤΩΧΕΥΣΑΝΤΕΣ

1. δεσμευμένοι τραπεζικοί λογαριασμοί
2. εργάζονται στην μαύρη οικονομία, είτε γιατί δεν μπορούν να επιχειρήσουν νομίμως είτε γιατί έχουν δεσμευτεί οι τραπεζικοί λογαριασμοί
3. σωρεία ποινικών διώξεων για χρέη του παρελθόντος που αδυνατούν να εξοφλήσουν, αφού έχουν καταστραφεί και η Πολιτεία τους απαγορεύει να κάνουν νέα επιχείρηση. Αδυναμία πληρωμής ποινών και ενδεχόμενη φυλάκισή τους.
4. νοιώθουν εγκληματίες και κρύβονται από όλους, χωρίς κανένα διέξοδο
5. η οικογένειά τους έχει καταστραφεί, τεράστια ενδοοικογενειακά προβλήματα
6. απειλείται το σπίτι τους με κατάσχεση
7. νοιώθουν ντροπιασμένοι και ειδικά στις μικρές Κοινωνίες υπάρχουν ζητήματα που οδηγούν σε αυτοκτονίες
8. είναι απελπισμένοι διότι γνωρίζουν ότι ποτέ δεν θα μπορέσουν να εξοφλήσουν τα χρέη του παρελθόντος
9. παρόλα αυτά είναι διατεθειμένοι να επιχειρήσουν και πάλι, να εισφέρουν στην Οικονομία, να προσφέρουν και πάλι νέες θέσεις εργασίας. Σε μεγάλο βαθμό θα πετύχουν καλύτερα αποτελέσματα λόγω της εμπειρίας του παρελθόντος.

Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΔΙΑΦΥΓΗΣ ΑΦΟΡΑ ΛΙΓΟΥΣ ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ

Στα αδιέξοδα που δημιουργούνται και στην προσπάθεια επιβίωσης, υπάρχουν έξοδοι διαφυγής που ζημιώνουν όμως την Ελληνική Κοινωνία. Αχυράνθρωποι, μαύρη Οικονομία, εταιρείες στην Βουλγαρία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης κλπ. Υπάρχουν μεν, αφορούν μερίδιο των πληγωμένων δε αλλά δεν είναι λύση.

ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΕΝΤΙΜΟΥΣ ΠΤΩΧΕΥΣΑΝΤΕΣ

1. σύμφωνα με τις στατιστικές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μόλις 5 στους 100 πτωχεύσαντες είναι δόλιοι. Οι υπόλοιποι είναι έντιμοι. Άρα με την 2η Ευκαιρία επανεντάσσονται αμέσως στην παραγωγική διαδικασία δεκάδες χιλιάδες, ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες
2. αυτό σημαίνει νέες θέσεις εργασίας
3. αυτό σημαίνει έσοδα για το Δημόσιο
4. αυτό σημαίνει ανάταση ψυχολογική για τεράστιο αριθμό Ελλήνων που έχουν καταρρακωθεί
5. αυτό σημαίνει την άμεση διακοπή από σημαντικό αριθμό επιχειρήσεων της παραβατικής συμπεριφοράς στην οποία οδηγούνται εξ ανάγκης, αφού έχουν πτωχεύσει πρακτικά αλλά δεν πτωχεύουν επίσημα από την έλλειψη πλαισίου παροχής Δεύτερης Ευκαιρίας

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ

ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 170α ΤΟΥ ΠΤΩΧΕΥΤΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Σύμφωνα με τον Ν4336/2015 προστέθηκε στον Πτωχευτικό Κώδικα νέο άρθρο που ορίζει ότι:

Άρθρο 170Α

« Ο οφειλέτης φυσικό πρόσωπο ο οποίος επιπλέον έχει κηρυχθεί συγγνωστός σύμφωνα με το άρθρο 167 θα απαλλάσσεται πλήρως από τις απαιτήσεις κατά της πτωχευτικής περιουσίας μετά από την παρέλευση τριών ετών από την κήρυξη της πτώχευσης.»

Η διατύπωση του ανωτέρω άρθρου, που ουσιαστικά ξεκίνησε την εφαρμογή της Σύστασης της ΕΕ και στην Ελλάδα, περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο στα φυσικά πρόσωπα που συμπτωχεύουν με την επιχείρηση τους, δηλαδή στους ιδιοκτήτες ατομικών επιχειρήσεων και στους Ομόρρυθμους και Ετερόρρυθμους εταίρους των ΟΕ και ΕΕ. Αποκλείει δηλαδή τους νομίμους εκπροσώπους των κεφαλαιουχικών επιχειρήσεων (ΕΠΕ, ΑΕ, IKE).

Όμως η ανωτέρα ρύθμιση έρχεται σε αντίθεση και με την Σύσταση και με τους ορισμούς της ΕΕ αλλά και με την Κοινή λογική.

Η Σύσταση 1500/2014 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θέλοντας να περιγράψει ποια πρόσωπα εννοεί όταν αναφέρεται στην παροχή 2ης Ευκαιρίας, αναφέρεται σε «επιχειρηματίες» (βλ. άρθρο 30: «οι αρνητικές επιπτώσεις της πτώχευσης στους επιχειρηματίες…», «Οι επιχειρηματίες θα πρέπει να απαλλάσσονται πλήρως από τα χρέη τους…») και δεν διακρίνει την νομική μορφή με την οποία αυτοί επιχειρούν.

Επιπλέον η Σύσταση, αναφερόμενη στους «οφειλέτες» ως «οφειλέτη» εννοεί (όπως αναφέρει χαρακτηριστικά) «οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσχέρειες, όταν υπάρχει πιθανότητα αφερεγγυότητας».

Τέλος όπως διαβάζουμε στο έγγραφο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για «Την εφαρμογή του νέου ορισμού των ΜΜΕ»:

«2.1. Είμαι επιχείρηση;

Το πρώτο βήμα για να αποκτήσει μια επιχείρηση την ιδιότητα της ΜΜΕ είναι να θεωρείται πράγματι επιχείρηση.

Σύμφωνα με τον νέο ορισμό, επιχείρηση «θεωρείται κάθε μονάδα, ανεξάρτητα από τη νομική της μορφή, που ασκεί οικονομική δραστηριότητα».

Η διατύπωση δεν είναι νέα. Βασίζεται στη φρασεολογία που χρησιμοποιεί το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στις αποφάσεις του. Με την επίσημη ενσωμάτωσή του στη σύσταση, το πεδίο εφαρμογής του νέου ορισμού των ΜΜΕ διαγράφεται πλέον με σαφήνεια. Επομένως, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι οικογενειακές επιχειρήσεις, οι προσωπικές εταιρείες ή οι ενώσεις προσώπων που ασκούν τακτικά μιας οικονομική δραστηριότητα μπορούν να θεωρηθούν επιχειρήσεις. Καθοριστικός παράγων είναι η οικονομική δραστηριότητα και όχι η νομική μορφή.»

Σύμφωνα με το λεξικό του Μπαμπινιώτη επιχειρηματίας είναι «το πρόσωπο που ασχολείται επαγγελματικά με τις επιχειρήσεις, που φέρει την ευθύνη για την ίδρυση, λειτουργία και ανάπτυξη μιας επιχείρησης, συνηθ. ο  ιδιοκτήτης της ή ο βασικός επενδυτής. ΕΤΥΜ. Απόδοση του γαλλικού entrepreneur».

Υπενθυμίζουμε ότι η Σύσταση δεν «γεννήθηκε» ξαφνικά αλλά ακολουθεί την προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να προωθήσει ουσιαστικά την Small Business Act, δεύτερη αρχή (από τις 10) της οποίας είναι η 2η Ευκαιρία. Σε κανένα σημείο της Small Business Act δεν διαπιστώνουμε διαχωρισμό ανάμεσα στους επιχειρηματίες, ανάλογα με το αν συμπτωχεύουν ή όχι με την επιχείρηση τους (δηλαδή διαχωρισμό ανάλογα με την νομική μορφή της επιχείρησης).

Η όλη προσπάθεια της Ευρώπης είναι να δώσει και πάλι την 2η Ευκαιρία στους έντιμους πτωχεύσαντες να επιχειρήσουν ώστε να εισφέρουν στην Οικονομία. Δεν είναι φιλανθρωπικός ο λόγος της 2ης Ευκαιρίας. Είναι ανάγκη για να συνεχίσει η Οικονομία να αναπτύσσεται. Συνεπώς δεν μπορεί ο Πτωχευτικός Κώδικας να παραγνωρίζει ότι οι πολλές θέσεις εργασίας και οι μεγάλες επενδύσεις έχουν γίνει από κεφαλαιουχικές εταιρείες, των οποίων ο νόμιμος εκπρόσωπος (συνήθως και ιδιοκτήτης της επιχείρησης) εξαιρείται από την 2η Ευκαιρία με τα σημερινά δεδομένα. Μα αν η Κοινωνία προσδοκάει όφελος από την 2η Ευκαιρία, αυτοί που έχουν παρελθόν προσφοράς πολλών θέσεων εργασίας και σημαντικών επενδύσεων, είναι βέβαιο ότι θα επιδιώξουν ανάλογους στόχους.

Πλέον των ανωτέρω, ο πτωχός επιχειρηματίας είναι, σε κάποιες περιπτώσεις, αντιμέτωπος με χρέη με δυο ιδιότητες. Και ως νόμιμος εκπρόσωπος της επιχείρησης και ως εγγυητής (ταυτόχρονα) σε προσωπικό επίπεδο. Με την εφαρμογή της νέας νομοθεσίας, αντιμετωπίζουμε το ενδεχόμενο να απαλλαχθεί (ως νόμιμος εκπρόσωπος) από τα χρέη σε τρία χρόνια (ή σε ένα έτος όπως εμείς προτείνουμε) αλλά να παραμείνει υπόλογος για αυτά ως εγγυητής.

Η ΠΡΟΤΑΣΗ

1. Το άρθρο 170α του Πτωχευτικού Κώδικα θα πρέπει να μεταβληθεί, αναφορικά με την περιοριστική φράση «φυσικό πρόσωπο» και να συμπεριλάβει τα πρόσωπα που βαρύνονται με τα βάρη της πτωχευτικής περιουσίας, ανεξαρτήτου της νομικής μορφής της επιχείρησης. Αν αντί της λέξεως «φυσικό πρόσωπο» υπήρχε η λέξη «επιχειρηματίας» θα κάλυπτε, άνευ καμία αμφιβολίας, το σύνολο των επιχειρηματιών.

2. Ο έντιμος πτωχεύσας απαλλάσσεται από τις οφειλές τις επιχείρησης σε τρίτους και με την ιδιότητά του ως νόμιμος εκπρόσωπος της επιχείρησης αλλά και με την ιδιότητά του ως εγγυητής (ως φυσικό πρόσωπο) για τις οφειλές της επιχείρησης. Εξαίρεση αποτελούν τα χρέη για τα οποία ως εγγυητής προσωπικά έχει παράσχει εμπράγματες εγγυήσεις. Η υποχρέωση του σαν εγγυητής εξαντλείται στην αξία εκποίησης (με οποιονδήποτε τρόπο) των εμπράγματων εγγυήσεων και πέραν των ποσών αυτών απαλλάσσεται για κάθε υπόλοιπη οφειλή. Ανάλογα με τον πτωχό απαλλάσσονται και οι κάθε είδους εγγυητές για τις πέραν των εγγυήσεων που έχουν προσφέρει οφειλές που απομένουν.

3. την πλήρη διαγραφή των οφειλών συνοδεύει και η διαγραφή του φυσικού προσώπου από όλες τις λίστες στις οποίες το όνομα του συμπεριληφθεί λόγω των δυσμενών στοιχείων της επιχείρηση που πτώχευσε (βλ. Τειρεσίας και άλλες λίστες, επίσημες ή μη). Απαγορεύεται η αναγραφή του ονόματος του φυσικού προσώπου σε οποιαδήποτε λίστα δυσμενών στοιχείων, για τις απαιτήσεις της πτωχευτικής περιουσίας που έως την στιγμή αυτή τον βάρυναν και προσωπικά, από την ημερομηνία έκδοσης της σχετικής απόφασης απαλλαγής (ή από την ημερομηνία που επέρχεται η σχετική απαλλαγή) του φυσικού προσώπου από τις απαιτήσεις της πτωχευτικής περιουσίας, σύμφωνα με το άρθρο 170α του Πτωχευτικού Κώδικα.

ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΚΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΠΛΗΡΟΥΣ ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Σύμφωνα με τον Ν4336/2015 προστέθηκε στον Πτωχευτικό Κώδικα νέο άρθρο που ορίζει ότι:

Άρθρο 170Α

« Ο οφειλέτης φυσικό πρόσωπο ο οποίος επιπλέον έχει κηρυχθεί συγγνωστός σύμφωνα με το άρθρο 167 θα απαλλάσσεται πλήρως από τις απαιτήσεις κατά της πτωχευτικής περιουσίας μετά από την παρέλευση τριών ετών από την κήρυξη της πτώχευσης.»

Η Σύσταση της ΕΕ προσδιορίζει τα τρία έτη ως το μέγιστο χρονικό διάστημα, χωρίς να θέτει περιορισμό ως προς το ελάχιστο. Παράλληλα ορίζει ότι η αφετηρία για το «μέτρημα» του διαστήματος μετά το οποίο επέρχεται πλήρης απαλλαγή είναι:

«α) στην περίπτωση διαδικασίας που ολοκληρώνεται με τη ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη, την ημερομηνία κατά την οποία το δικαστήριο αποφάνθηκε επί της αίτησης για κίνηση διαδικασιών πτώχευσης·

β) στην περίπτωση διαδικασίας που περιλαμβάνει σχέδιο αποπληρωμής, την ημερομηνία κατά την οποία άρχισε να εφαρμόζεται το σχέδιο αποπληρωμής.»

Η ΠΡΟΤΑΣΗ

4. Με δεδομένη την εξαιρετική κατάσταση της Ελληνικής Οικονομίας, με δεδομένο ότι πλειάδα επιχειρήσεων, δεκάδες χιλιάδες, έχουν πρακτικά ή νομικά πτωχεύσει και αναζητούν άμεσα την 2η Ευκαιρία, με δεδομένο ότι η Ελληνική Κοινωνία έχει άμεση ανάγκη από εργοδότες που θα επενδύσουν και θα εισφέρουν νέα θέσεις εργασίας, προτείνουμε όπως το χρονικό διάστημα των τριών ετών περιοριστεί στο ένα έτος από τα τρία που ορίζει το άρθρο 170α.

5. Επιπλέον, όπως αναλύουμε κατωτέρω, για τις επιχειρήσεις που έχουν διακόψει προ πολλού την λειτουργία τους (με οφειλές που δεν επέτυχαν να ικανοποιήσουν και οι οποίες βαρύνουν τον επιχειρηματία), έχοντας πρακτικά πτωχεύσει, και με δεδομένο ότι ήδη οι επιχειρηματίες αυτοί έχουν «τιμωρηθεί» επί σειρά ετών με τον σχετικό αποκλεισμό, προτείνουμε όπως το χρονικό διάστημα των τριών ετών απαλειφθεί οριστικά στο άρθρο 170α. Δηλαδή με την απόφαση του Δικαστηρίου να απαλλάσσονται από τα χρέη αμέσως.

6. Αν ο Διαχειριστής Αφερεγγυότητας κρίνει διαφορετικά (από τον αρχικό έλεγχο των στοιχείων της επιχείρησης) ο χρόνος του ενός έτους μπορεί να συντομευτεί, χωρίς ελάχιστο όριο. Στην περίπτωση που κριθεί Έντιμος ο πτωχός και στην συνέχεια, για σοβαρούς και αιτιολογημένους λόγους κριθεί ανέντιμος, επιτρέπεται η κατάταξη του στους Ανέντιμους με τις σχετικές συνέπειες.

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ, ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ. ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΕΠΑΡΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ