Ό,τι ήταν να ειπωθεί ειπώθηκε.Τώρα είναι η σειρά του κυρίαρχου Λαού.
Ό,τι αυτός αποφασίσει.
Θα ρίξει άραγε την κυβέρνηση του μνημονίου; Τους κουίσλινγκ, εθνοπροδότες, τσολάκογλου;
Ή μήπως θα την στηρίξει;
Θα δώσει την εξουσία στο ΚΚΕ, τον Τσίπρα, τον Αλαβάνο;
Ή θα τους δώσει από μια σπρωξιά;
Θα αδιαφορήσει για το ποιον ψηφίζει, αρκεί να ωρύεται κατά του μνημονίου;
Ή θα επιλέξει φερέγγυα πρόσωπα για την αυτοδιοίκηση;
Αυτό που τρελαίνει την Αριστερά είναι ότι "δεν έχει καμιά γαμημένη ιδέα" του τι θα συμβεί...
Γιατί δεν έχει καμιά επαφή με την πραγματικότητα - εδώ και καιρό.
Από τότε που επέστρεψε ο δογματισμός στο χώρο αυτό, ύστερα από μια σύντομη απουσία κι ένα μούδιασμα από την πτώση του υπαρκτού, οι αναλύσεις έγιναν φαντασιώσεις, οι συνεργασίες καπνός και τα πρόσωπα me, myself and I.
Σκάνε οι φερέλπιδες αναλυτές της που δεν μπορούν ούτε να προσεγγίσουν την εκλογική συμπεριφορά του κόσμου -
- γνωρίζουν κατά βάθος ότι την Κυριακή το βράδυ θα περάσουν άλλη μια κόλαση...
Όμως κανένα σκοπό δεν έχουν να αναγνωρίσουν το οτιδήποτε - είναι αργά γι αυτούς, "έπηξε" πια το μυαλό τους.
Δεν έχουν άλλωστε τα εργαλεία να αναλύσουν το οτιδήποτε - το political correct υπερεγώ τους πέταξε στα σκουπίδια κάθε αναθεωρητική μέθοδο σκέψης, κάθε δυνατότητα σύμπτωσης με άλλες σχολές σε οποιοδήποτε επίπεδο - αντίθετα οχυρώθηκαν στην φτώχεια και την μιζέρια της χιλιοστής ανάγνωσης των "κλασσικών" μήπως και δεν πρόσεξαν κάτι...
Σκέψη επιδοτούμενη, δημοσιοϋπαλληλική, ρουτινιάρικη.
Σκέψη δίχως αύριο. Μη σκέψη...
Ο παλιός πολιτικός κόσμος ετοιμάζεται να επιστρέψει. Αξιοποιεί φόβους, ανασφάλειες, σύγχυση. Απαξιώνει το καινούργιο, συνωμοτεί για να γενικεύσει την σιχαμάρα και να διογκώσει την αποχή και την απόσυρση από τα κοινά.
Πολεμά το αυτονόητο: τις μεταρρυθμίσεις, την συμμετοχή. Κάθε λαμόγιο που θα δηλώσει αντιμνημονιακός αποκτά άλλοθι - κάθε ανίκανος που λέει "όχι στο ΔΝΤ" γίνεται ...ικανός - κάθε καινοτόμος, πρωτοβουλιακός, μεταρρυθμιστής γίνεται συνεργάτης του εχθρού...
Η Αριστερά ανήκει στον παλιό πολιτικό κόσμο.
Όσοι έφυγαν από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αναζητώντας το καινούργιο, ίσως αρχίζουν να συνειδητοποιούν το μέγεθος και την κρισιμότητα του εγχειρήματος.
Η νέα Αριστερά, η μεταρρυθμιστική Αριστερά είναι ένα στοίχημα: εάν δεν αγκαλιάσει την καινοτομία στην σκέψη και την δράση, εάν δεν απορρίψει τα τετριμμένα και τους παλιούς τρόπους, εάν δεν διδαχτεί ειλικρινά από το κατάντημα των παλιών της συντρόφων θα μείνει ένα πυροτέχνημα.
Όσοι ελπίζουν σε αυτήν θα εκδηλωθούν την Κυριακή. Θα θεμελιώσουν και εκλογικά την επιρροή των ιδεών της στην κοινωνία - ύστερα, αρχίζει η αληθινή δουλειά.
*η φωτο του θυμωμένου συντρόφου από το thepeoplescube.com
