Για τον κυνικό νεοφιλελεύθερο δήμαρχο Αθηναίων κο(;) Καμίνη

Ακούστε με τα αυτιά σας το ακροδεξιό ρατσιστικό ξέσπασμα του Δημάρχου Αθηναίων εδώ: skai.gr/player/tv/?mmid=271071

" Έχω επανειλημμένως ζητήσει από τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Νίκο Τόσκα, να μην επιτρέπεται η διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας στην Βικτώρια, ώστε να μην παγιώνεται η κατάσταση"

Η είδηση κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο ως εξής: 

Μιλώντας στον ΣΚΑΪ, ο δήμαρχος Αθηναίων τόνισε ότι ο αυτοσχέδιος καταυλισμός που δημιουργήθηκε και πάλι εδώ και λίγες μέρες στην πλατεία Βικτωρίας είναι ένα αίσχος που πρέπει να εκλείψει και επισήμανε ότι μόνο εφόσον του εγγυηθεί η κυβέρνηση πως θα αδειάσει, θα προτείνει νέους χώρους φιλοξενίας.

«Για να δώσουμε χώρο ως δήμος Αθηναίων για τους πρόσφυγες πρέπει να αδειάσει η πλατεία Βικτωρίας. Πρέπει να τελειώνουμε με αυτό το αίσχος. Να υπάρξει δέσμευση από την κυβέρνηση ότι θα φύγουν από εκεί οι πρόσφυγες και θα διαθέσουμε άλλο χώρο. Δεν μπορεί να γίνει καταυλισμός η πλατεία Βικτωρίας», είπε ο κ. Καμίνης.

Παράλληλα, πρόσθεσε ότι έχει επανειλημμένως ζητήσει από τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Νίκο Τόσκα, να μην επιτρέπεται η διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας στην Βικτώρια, ώστε να μην παγιώνεται η κατάσταση.

Και πρόκειται πραγματικά για μια περίληψη όσων είπε ο Γ Καμίνης σε συνέντευξή του στον Σκάι. Ως γνωστόν ο Δήμος της Αθήνας δεν παρέχει ούτε πόσιμο νερό, ούτε χημικές τουαλέτες στους πρόσφυγες όσο μένουν στην πλατεία για να τους αναγκάσει να φύγουν από κει - ίδια λογική με την ακροδεξιάς αντίληψης άποψη "κάντε την ζωή των προσφύγων κόλαση για να μην έρχονται εδώ" που πρωτότυπα έχει εκφραστεί από τον Άδωνη Γεωργιάδη και άλλους ακροδεξιούς ξενόφοβους ρατσιστές. Τώρα ο δήμαρχος θέλει και να απαγορεύσει την ανθρωπιστική βοήθεια στους πρόσφυγες που καθημερινά προσφέρουν ευαίσθητοι πολίτες από όλη την Αθήνα, με σκοπό οι πρόσφυγες πεθαίνοντας από την πείνα να "ξεκουμπιστούν" από κει (γιατί περί αυτού πρόκειται). 

• Είναι ή δεν είναι αυτή η συμπεριφορά ντροπή για τον Δήμο Αθηναίων; 
• Είναι ή δεν είναι αυτή η συμπεριφορά ένα είδος ρατσιστικής βίας απέναντι στους κατατρεγμένους και καταταλαιπωρημένους πρόσφυγες που αγνοούν τα μικροπολιτικά παιχνίδια του κυνικού Δημάρχου;

Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για έναν φρικτό εκβιασμό απέναντι στην πολιτεία (για κάτι που ούτως ή άλλως θα γίνει σύντομα) με μέσο την επιδείνωση της δυστυχίας των προσφυγόπουλων και της απελπισίας των κατοίκων από την εγκατάλειψη τους από τον Δήμο. Όχι όμως και από τους κατοίκους αυτής της πόλης. Που προσφέρουν από το υστέρημά τους στους ανθρώπους που γλύτωσαν από έναν πόλεμο και βασανίζονται τώρα για μικροπολιτικούς λόγους από έναν κυνικό Δήμαρχο που θέλει να κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση και βρήκε τρόπο...

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αναδημοσιεύσουμε το σχετικό σχόλιο/απάντηση μιας εκπαιδευτικού, που αλιεύσαμε στο fb, στο ρατσιστικό ξέσπασμα Καμίνη :

Λυπάμαι κύριε δήμαρχε, δεν μπορούμε να σας παρακολουθήσουμε.

Ούτε κι εμάς μας αρέσει αυτό που συμβαίνει στην πλατεία.

Θα προτιμούσαμε ο δήμος μας να είχε διαθέσει άλλους χώρους πιο κατάλληλους, καθώς και αναγκαία εφόδια και προσωπικό για την κάλυψη των αναγκών των συνανθρώπων μας αλλά και να είχε πάρει πιο ενεργά μέρος στο συντονισμό και την ενθάρρυνση των πρωτοβουλιών των δημοτών.

Θα μας άρεσε, τέλος πάντων, να δούμε το δήμαρχό μας τόσο ενεργητικό και δραστήριο στην αντιμετώπιση των σημερινών προβλημάτων, όσο ήταν και τότε που έδινε των υπερ πάντων αγώνα για την επικράτηση του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα.

Και, πάντως, η πατενταρισμένη ακροδεξιά πολιτική του "κάντε την ζωή των προσφύγων κόλαση για να μην έρχονται εδώ", αποδείχτηκε ότι δεν εκφράζει τους πολίτες της Αθήνας.

Αν θέλετε, λοιπόν, εξακολουθήστε να μην παρέχετε πόσιμο νερό και να μην τοποθετείτε χημικές τουαλέτες στην πλατεία. Αλλά, στην περίπτωση αυτή θα μείνετε μόνοι σας με τους κασιδιαραίους σας.

Σήμερα, αντιπροσωπεία 20 μαθητριών και μαθητών από το 46ο Γυμνάσιο της Αθήνας, με την άδεια των μαμάδων και των μπαμπάδων τους, πήγαν στην πλατεία συνοδευόμενοι από 4 εκπαιδευτικούς, με πολλά, πάρα πολλά παιχνίδια και τα πρόσφεραν στα προσφυγάκια. Και, όσο θα συνεχίζουν να υπάρχουν πρόσφυγες στην πλατεία, θα ξαναπάνε και θα ξαναπάνε. Αυτό είναι απόφασή τους και δεν αλλάζει.

Καληνύχτα, κύριε δήμαρχε.

Vanda Tseliou fb

Τα σχόλια δικά σας

Η δεύτερη παρουσίαση των πέντε Δημαρχών: Ειλικρινά τους ευχαριστούμε γιατί μπορούμε να ελπίζουμε

του Μιχάλη Γ. Τριανταφυλλίδη*

Ήταν άκρως διδακτική και πολικά πολύτιμη η σημερινή παρουσίαση από τους πέντε δημάρχους προοπτικών ανάπτυξης για τις πόλεις τους…

Αξιολογική κρίση πρώτη.

Ο Καμίνης είναι μακράν ότι καλύτερο έχει να επιδείξει σήμερα η πολιτική σκηνή και ο χώρος της αυτοδιοίκησης…
Χωρίς υπερβολές, με λόγο και πρόταση στηριγμένη στα πόδια της και επιστημονικά τεκμηριωμένη, είναι ο Δήμαρχος της μεγαλούπολης και αισθάνεσαι σιγουριά με το σχέδιο που σου παρουσιάζει…
Ούτε μια λέξη αόριστη δεν εμπλέκεται στην ανάπτυξη του σχεδίου του και βλέπει μετά, μπροστά, γιατί η διαχείριση του καθημερινού είναι το έργο που προπιώ να εμπιστεύεσαι στους συνεργάτες και τις υπηρεσίες σου.

Αξιολογική κρίση δεύτερη.

Οι πέντε δήμαρχοι αρχίζουν και αποκτούν κοινό βηματισμό και λόγο πολιτικό, απολύτως προσαρμοσμένο στις ανάγκες της εποχής και πολύ μακριά από τις λαϊκιστικές μεθόδους και απαιτήσεις του ευρέως κοινού….

Αυτό είναι κέρδος για τους πολίτες και κυρίως είναι κέρδος για την πολιτική σκέψη και φιλοσοφία, στην περίοδο της έντονης κρίσης και πλήρους έκπτωσης ηθών τε και αξιών.

Η αυτοδιοίκηση δίνει διέξοδο από την κρίση αλλά και την υλοποίηση της αδήριτης ανάγκης για εκ βάθρων αλλαγή του πολιτικού συστήματος που σωριάστηκε σε συντρίμμια και οι σημερινοί του υπηρέτες σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να παραδεχτούν αποδεχτούν και κάνουν στην άκρη.

Αξιολογική κρίση Τρίτη.

Η περίοδος της ευημερίας και κυρίως της σπάταλης λειτουργίας όλων των καναλιών αξιοποίησης των κοινοτικών πόρων, διαμόρφωσε μιαν αργκό και μια αθλία γλώσσα συνεννόησης των ενδιάμεσων που ...

Oι Αριστεροί και πραγματικοί δημοκράτες θα ψηφίσουν Καμίνη και Μπουτάρη

από το ιστολόγιο Μη μαδάς τη μαργαρίτα

Στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη οι Αριστεροί και πραγματικοί δημοκράτες θα ψηφίσουν Καμίνη και Μπουτάρη. Δεν ξέρω αν θα φτάσουν οι ψήφοι τους για να αλλάξουν πορεία οι δυο μεγάλες πόλεις, αλλά θα ψηφίσουν. Κάποια γονίδια από το DNA της αριστεράς έχουν μείνει αμετάλλακτα. Κάποια ίχνη κοινής λογικής έχουν απομείνει, αλλιώς η Αθήνα θα ήταν μια πόλη σχιζοφρενών. Κάποια στοιχεία πολιτισμού είναι ικανά να σηκώσουν τον κόσμο από τον καναπέ του. Κάποια οικολογική ευαισθησία θα υπάρχει, δεν μπορεί. Έχουν γραφτεί τόσα για τον άθλιο Νικήτα. Αλλά δεν χρειάζεται να διαβάσουμε, βλέπουμε και ακούμε καθώς περιδιαβαίνουμε στους δρόμους της πόλης, καθώς μυρίζουμε τη σήψη και γλιστράμε στα βρώμικα πεζοδρόμιά της.

Απέναντι στον Νικήτα δεν στέκεται ένα κλασσικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, ένας Παπουτσής ή ένας Σκανδαλίδης, ένα δηλαδή μέρος του ίδιου προβλήματος. Αν ήταν έτσι δεν θα είχε κανένα νόημα να πάει η Αριστερά να ψηφίσει. Δεν θα υπήρχε καμιά διαφορά. Η ίδια ανομία θα βασίλευε στην πόλη, η ίδια διαφθορά, η ίδια βρώμα. Γιατί η κατάντια της Αθήνας δεν είναι έργο μόνο του Νικήτα, είναι και όλου του άθλιου δικομματικού συστήματος, των υπουργείων εσωτερικών, υγείας, δημόσιας τάξης και όλων των σχετικών κρατικών υπηρεσιών. Είναι έργο όλων των διαπλεκομένων πολιτικών και συνδικάτων. Είναι όμως και συνέπεια των συμπεριφορών όλων εμάς που ζούσαμε στην πόλη ... ( η συνέχεια ΕΔΩ )

Καμίνης ή Κακλαμάνης; ( Αν είναι δυνατόν και να το σκέφτεται κανείς…)

κι όμως ...υπάρχουν ακόμη πόντιοι πιλάτοι

του Θέμη Δημητρακόπουλου*

Την Κυριακή, 14 Νοεμβρίου, Κυριακή του Β΄ γύρου των αυτοδιοικητικών (έστω κατ’ όνομα μόνο…) εκλογών, οι πολίτες της Αθήνας, άντρες και γυναίκες, καλούνται να αποφασίσουν για τη δημοτική αρχή της επόμενης τετραετίας.

Καλούνται δηλαδή να αποφασίσουν αν θέλουν την πόλη τους, την πρωτεύουσα της χώρας, ένα φτιασιδωμένο σκηνικό για να στηθεί ένα απολίτικο ριάλιτι σόου στα μέτρα του Ηλία Ψινάκη (που προαλείφεται για μάνατζερ του πολιτιστικού τομέα!! και εις ανώτερα), πρώτου σύμβουλου σε σταυρούς του νυν δήμαρχου Χαρχ… συγγνώμη Νικήτα Κακλαμάνη, αν θέλουν την αγαπημένη τους πόλη μια εγκαταλειμμένη, αφημένη στην τύχη της Λιλιπούπολη, με τους Χρυσαυγίτες να παραμονεύουν στη γωνιά (κυριολεκτικά στην κάθε γωνιά – 10.000 μαύροι ψήφοι στην καρδιά της Αθήνας, 10.000 καρφιά στο ήδη κακοποιημένο σώμα της Δημοκρατίας, έστω αυτής της λειψής, ανάπηρης, προβληματικής και διαπλεκόμενης Δημοκρατίας μας – από τον Χρυσό Αιώνα του Περικλή, η Αθήνα να κινδυνεύει να βρεθεί στον αιώνα της Χρυσής Αυγής), μιας πόλης δέσμιας μιας ανήμπορης δημοτικής αρχής, μιας δημαρχίας δίχως όραμα, δίχως φαντασία, δίχως έμπνευση, δίχως αληθινή αγάπη για την Αθήνα – μιας πόλης-ομήρου μιας αφυδατωμένης, στείρας αντίληψης για την αυτοδιοίκηση.

Για να σκεφτούμε, λοιπόν. Από τη μια ο Νικήτας Κακλαμάνης, από την άλλη ο Γιώργος Καμίνης. Ο Ν. Κακλαμάνης, ο δήμαρχος της πιο βρόμικης, τριτοκοσμικής πρωτεύουσας της Ευρώπης, μιας πρωτεύουσας δίχως καν τα στοιχειώδη πεζοδρόμια για να περπατήσεις, που αποδοκιμάστηκε άγρια ακόμη κι απ’ αυτούς που τον ψήφισαν το 2006 (από 46% τώρα 34, 9% στον πρώτο γύρο και σε απόλυτα νούμερα από 126.877 ψήφους τώρα μόλις 65.000 περίπου – κι απ’ αυτούς ποιος ξέρει πόσοι το έπραξαν με μισή ή με βαριά καρδιά). Ο Ν. Κακλαμάνης που δεν χάνει ευκαιρία να προβάλει το αλαζονικό πρόσωπο της εξουσίας, μιας εξουσίας κενής από κάθε γνήσιο ενδιαφέρον για το καλό της πόλης, μιας εξουσίας που υφίσταται για να προωθεί κυρίως τα νιτερέσα μιας ομάδας ημετέρων και των παρατρεχάμενών της, μιας αλλοτριωμένης και αναίσθητης εξουσίας που το μόνο που βρήκε να αρθρώσει για τον πρόσφατο συγκλονιστικό θάνατο του άστεγου συνανθρώπου μας στον Ταύρο –που αποκοιμήθηκε μες στον κάδο απορριμμάτων για να συνθλιβεί ως άνθρωπος-σκουπίδι στις δαγκάνες του απορριμματοφόρου– ήταν ότι συνέβη έξω από τα όρια του δήμου του και άρα γιατί, λοιπόν, ασχολήθηκε ο Γιώργος Καμίνης; (αλλά έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν).

Και από την άλλη, ο Γιώργος Καμίνης. Ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, ένας ενεργός πολίτης, ένας αποτελεσματικός δημόσιος λειτουργός και υπέρμαχος των δίκαιων συμφερόντων των πολιτών, όπως απέδειξε επανειλημμένα από τη θέση του ως Συνήγορος του Πολίτη. Που δεν τάζει θαύματα, που δεν κάνει ταχυδακτυλουργίες με μαγικές εικόνες, που δεν ωραιοποιεί, που δεν το «παίζει» πολιτικός – ένας συμπολίτης μας που εμφανίζεται όπως θα όφειλε ο καθένας που διεκδικεί δημόσιο ρόλο: ως ο εαυτός του (και όχι ως αγιογραφία του εαυτού του).

Για να το σκεφτούμε, λοιπόν: Καμίνης ή Κακλαμάνης; Συνέχιση μιας μακριάς αλυσίδας δημάρχων της συντηρητικής παράταξης –αλυσίδας κυριολεκτικά και μεταφορικά για την άμοιρη πόλη– που έκαναν την πολιτική, με το αζημίωτο φυσικά, περατζάδα τους από το δήμο Αθηναίων τις τελευταίες δυο-τρεις δεκαετίες, δημαρχεύοντας ανέμπνευστα, άκεφα και αναποτελεσματικά, ή ένα παράθυρο στην ελπίδα, στην προοπτική μιας καινούργιας πνοής για τη χειμαζόμενη πόλη;

Είναι στ’ αλήθεια το ίδιο, Κακλαμάνης και Καμίνης; Είναι, ιδιαίτερα για την Αριστερά, ένα ψευτοδίλημμα (τα γνωστά και βαρετά, να μην τα ξαναλέμε…) ή μια υπαρκτή και ζοφερή πραγματικότητα από τη μια και η υπόσχεση ανατροπής και ανάσχεσης της παρακμής από την άλλη; Ποια αριστερή, προοδευτική λογική μπορεί να θέλει επιτέλους να εκδικηθεί τόσο αστόχαστα –με την αποχή ή με λευκό και άκυρο– την Αθήνα, παρατείνοντας και για τα επόμενα χρόνια τη σημερινή της κατάντια, το καθημερινό μαρτύριο για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της, παραβλέποντας –ε, ναι!– το προφανές: τη διαφορά ήθους και ύφους (ακόμη κι αν αγνοήσουμε τις τόσο χτυπητές διαφορές στα προγράμματα των δύο); Τη διαφορά, διάολε, της αισθητικής (εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι η αισθητική δεν συνιστά πολιτική στάση και επιλογή, ιδίως σήμερα);

Μένω σε αυτά – αν και θα μπορούσαν να ειπωθούν χιλιάδες ακόμη, χιλιάδες πικρά και άσχημα και μίζερα, όπως η Αθήνα των ημερών μας. Έχουμε μια ευκαιρία, αυτή την Κυριακή, να αλλάξουμε ρότα, γιατί το καράβι μπατάρει επικίνδυνα σε φουρτουνιασμένα και θολά, μαύρα νερά.

Μια ευκαιρία να αλλάξουμε τον καπετάνιο – και το πλήρωμα…

Ας μην τη σπαταλήσουμε – αυτή τη φορά.

*μέλος της Πανελλαδικής Πολιτικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς

Καμίνης - Μπουτάρης, ως απόπειρα υπέρβασης

είναι φανερό: ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε...

του Κώστα Ανδρέου

Δεν ξέρω αν η προσπάθεια του Καμίνη, θα ευοδωθεί. Δεν ξέρω ούτε αν ο Μπουτάρης, που έχει περισσότερες δημοσκοπικές ελπίδες, θα τα καταφέρει.

Εκείνο που ξέρω, είναι ότι η παρουσία τους, στις εκλογές των δύο μεγαλύτερων πόλεων της χώρας, συμβολίζει τον συμβιβασμό της «κεντρικής πολιτικής», με το αίτημα της κοινωνίας, για γενική αλλαγή.

Η παρουσία τους, με την ευπρέπεια και την σοβαρότητα ξαφνιάζει ευχάριστα, όταν αποδεικνύει ότι έχει και την επάρκεια.

Βετεράνοι της τηλεοπτικής πολιτικής και των κομματικών πρωτοκόλλων, όπως ο Κακλαμάνης και ο άλλος ανεκδιήγητος , όνομα και πράγμα, Γκιουλέκας, αποκαλύπτεται ότι δεν έχουν τίποτε , που να δικαιολογεί την παρουσία τους στην κεντρική πολιτική σκηνή, εκτός από το θράσος τους, σε εποχές που οι πολίτες αποσύρονταν απηυδισμένοι από την πολιτική, αυτοί να την μετατρέπουν σε επάγγελμα.

Κάθε σύγκριση, με την ευκαιρία κάποιας τηλεοπτικής παρουσίας τους, είναι καταλυτική.

Αγχωμένοι, άστοχοι, «λίγοι».

Ακόμη «λιγώτεροι», επειδή η σύγκρισή τους δεν γίνεται με επαγγελματίες πολιτικούς, αλλά με ερασιτέχνες, που δεν έχουν καμία σχέση με κομματικά επιτελεία και καριέρες. Βρέθηκαν απέναντι σε δύο απλούς πολίτες, με αξιοπρέπεια και φάνηκε αμέσως, για όλους τους πολίτες, πόσο λίγοι είναι, ακόμη και στο υποτιθέμενο πλεονέκτημά τους που είναι η «γνώση της επικοινωνίας».

Ο Κακλαμάνης, τώρα ανακάλυψε το αστυνομικό του δαιμόνιο και κάθε βδομάδα, ανακοινώνει και μια νέα αποθήκη με λαθραία εμπορεύματα και ο Γκιουλέκας, ανακαλύπτει ότι ο Μπουτάρης θέλει «πορνό» στην TV100.

Θα μου πείτε κάνουν ότι μπορούν οι άνθρωποι, για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους και αυτό που μπορούν δεν είναι τίποτε άλλο από την επαγγελματική εκμετάλλευση των μηχανισμών της εικόνας. Δίνουν τροφή, εκεί όπου μόνον μπορούν να δώσουν τροφή. Στην «κίτρινη» ζώνη των μεσημεριάτικων της τηλεόρασης και στα ποικίλα μπλόγκ, των συνεχών αποκαλύψεων.

Χρήμα, μηχανισμοί, «ανοχή» σε ποικίλα ημιπαράνομα συμφέροντα, υπόσχεση σε ημιπαράνομες «ευκαιρίες» στην μαστιζόμενη από την κρίση αγορά και στήριξη με νύχια και με δόντια, μιας διαπλοκής της αγοράς με τον Δήμο, με την οποία έμαθαν να εξασφαλίζουν συγκριτικά πλεονεκτήματα. Τραπεζάκια στα πεζοδρόμια, άδειες αμφίβολης εγκυρότητας, στρατηγικές δημιουργίας υπεραξιών με τα σχέδια πόλης, παρασιτικές αργομισθίες, παρασιτικές επιχειρηματικές ευκαιρίες. Ενας ολόκληρος κόσμος που «επαγγέλλεται» σχέσεις με τους πιο διεφθαρμένους μηχανισμούς του Δημοσίου, τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τις πολεοδομίες τους.

Δύσκολη η μάχη που δίνουν ο Καμίνης και ο Μπουτάρης, για μια νέα , διαφανή, αξιοπρεπή σχέση των πολιτών με τις πόλεις τους , απέναντι στις δυνάμεις του ημίφωτος που χρόνια τώρα οργανώνονται, ελέγχουν και τις εκμεταλλεύονται.

Δύσκολη μάχη, χωρίς έτοιμους στρατούς , με γνώση και επιχειρησιακή ικανότητα. Οι κομματικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ κάνουν «λευκή απεργία». Κανένα πάθος για αλλαγή, καμία διάθεση για νίκη.

Νοιώθουν κι αυτοί, ότι η πιθανή επικράτηση αυτών των «ξένων» θα βάλλει σε αμφισβήτηση την χρησιμότητά τους. Νοιώθουν ότι το συμφέρον της πόλης όπως το εννοούν και ο Καμίνης και ο Μπουτάρης, δεν περιλαμβάνει τα δικά τους συμφέροντα.

Νοιώθουν, ότι αυτό που προσπάθησαν χρόνια, να κρατήσουν δηλαδή την θέληση των πολιτών σε διαμεσολάβηση και φιλτράρισμα κατάλληλο , ώστε να μην διακινδυνεύουν , συμφέροντα και πολιτικές, κινδυνεύει.

Οι δύο πρώτες πόλεις της χώρας, δεν είναι χωρίς κεντρική σημασία.

Μια επιτυχία των Καμίνη – Μπουτάρη, θα αλλάξει τα πάντα και στο πολιτικό σύστημα. Θα αποτελέσει το υπόδειγμα της υπέρβασης του.

Από το σύστημα της πελατειακής και διαπλεκόμενης πολιτικής, θα περάσουμε στην πολιτική της διαφάνειας και του εκσυγχρονισμού. Μαζί με την ήττα των εκπροσώπων του παλαιοκοματισμού, θα ηττηθούν και πρόσωπα, συμφέροντα και μηχανισμοί που οργανώνουν τα κόμματα που διαχειρίζοντα την δύση της μεταπολιτευτικής πολιτικής. Η νίκη τους, για τους πολίτες, είναι κάτι περισσότερο από αλλαγή της Δημοτικής Αρχής, που και από μόνη της είναι περισσότερο από σημαντική. Η νίκη τους , θα έλθει μόνο από το αίσθημα των πολιτών, ότι κάνουν μια ΑΠΟΠΕΙΡΑ να υπερβούν, όλο αυτό το πλέγμα που τους φιμώνει και δεν τους αφήνει να εκφραστούν, με εκείνον τον τρόπο, που θα απαντάει ταυτόχρονα και στην βεβαιότητά τους, ότι δεν μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση αυτοί που μας οδήγησαν σ’αυτήν.

Η νίκη τους, θα αποδείξει ότι οι πολίτες μπορούν να βγούν στο προσκήνιο με νέο τρόπο, έξω από τους αραχνιασμένους μηχανισμούς των κομμάτων της μεταπολίτευσης. Θα είναι μια νίκη στην αυτοπεποίθηση της κοινωνίας, ότι μπορεί να υπερβεί ό,τι την καθηλώνει.