"Θα ήταν λίγο άτοπο να πούμε πως το ροκ μπορεί να κάνει επανάσταση, είναι όμως το μέσο μιας ανήσυχης γενιάς, με το οποίο μπορεί να ασκηθεί δριμύτατη κριτική και να απαιτηθεί ο επαναπροσδιορισμός της κοινωνικής πραγματικότητας, με όραμα τη διαφύλαξη, ή και σε πολλές περιπτώσεις την επανασύσταση, πανανθρώπινων ιδανικών κι αξιών"
Το φεστιβάλ έλαβε χώρα, αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το Γούντστοκ, στην περιοχή Μπέθελ, στο κτήμα του Μαξ Γιασγκούρ, γιατί οι εξαγριωμένοι κάτοικοι του Γούντστοκ, έφτασαν σε σημείο να πυροβολούν, φοβούμενοι ότι οι χίπιδες θα λέρωναν την περιοχή τους. Τα τρόφιμα, το νερό και άλλα είδη πρώτης ανάγκης που τελείωσαν από τις πρώτες ώρες, αλλά και η καταρρακτώδης βροχή με τη λάσπη που άφησε πίσω της, δεν μπόρεσαν να χαλάσουν το κέφι και την αρμονική συνύπαρξη των παρευρισκομένων, μεταξύ αυτών και των αστυνομικών που τραγουδούσαν και κάπνιζαν με το πλήθος.
H Melanie Safka, πρωτοεμφανιζόμενη τότε, εμπνευσμένη από την εικόνα του πλήθους μέσα στη βροχή, κυκλοφόρησε το επόμενο έτος το Lay down (Candles in the Rain).
Με τον Richie Havens να ανοίγει την αυλαία τραγουδώντας το Handsome Johnny και το Freedom, και στη συνέχεια να παρελαύνουν κι άλλα μεγάλα ονόματα όπως Joan Baez, Janis Joplin, Jefferson Airplane, The Who, Jimi Hendrix Experience, Creedance Clearwater Revival, Canned Heat, Crosby, Stills, Nash & Young, Joe Cocker, Carlos Santana κ.ά, το φεστιβάλ διήρκεσε από τις 15 έως 18 Αυγούστου. Στη σκηνή βρέθηκε και η Φλέρυ Νταντωνάκη, έπειτα από πρόσκληση της Baez. Πολλοί ήταν αυτοί που δεν κατάφεραν να πάνε λόγω της μεγάλης κυκλοφοριακής συμφόρησης, αλλά απουσίαζαν και άλλα ινδάλματα όπως Bob Dylan, Doors, Beatles, Rolling Stones για διάφορους λόγους.
Ένα τραγούδι, όπως κάθε έργο τέχνης, ανήκει στο λεγόμενο εποικοδόμημα μιας κοινωνίας, που καθορίζεται από τη φύση της οικονομικής της βάσης, κατά τη μαρξιστική θεωρία.
Συνεπώς, αντανακλά την ιδεολογία της εποχής του και είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις οικονομικές και ιστορικο-κοινωνικές συνθήκες στις οποίες παρήχθη, δίχως όμως να διαχωρίζεται από την προσωπική ιδιοσυγκρασία και ανησυχία του καλλιτέχνη.
Κεντρικός πυρήνας λοιπόν του φεστιβάλ και των τραγουδιών του ήταν η ειρήνη. Η δεκαετία του ‘60 είχε στιγματιστεί από μεγάλα ιστορικά γεγονότα και κινήματα: η πολιτική του Νίξον, ο γαλλικός Μάης το ’68, τα αντιπολεμικά κινήματα για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, η δολοφονία των Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (1968) και Τζον Κένεντυ (1963), τον Άρμστρονγκ να βαδίζει στο φεγγάρι, ενισχύοντας την ένταση ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης. Σημαντική ήταν η ανάδυση του κινήματος των hippies, «παιδιά των λουλουδιών», με σύνθημά τους το «make love not war», που αντιτάχθηκαν στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Οι περισσότεροι ζούσαν σε κοινόβια στη φύση, καλλιεργούσαν τη γη και ήταν χορτοφάγοι.
Το Woodstock ήταν φτιαγμένο από τα συστατικά της χίπικης φιλοσοφίας (ειρήνη, αγάπη, μουσική, αλκοόλ, ψυχεδέλεια- το δημιούργημα του Άλμπερτ Χόφμαν (LSD), ελευθερία στο σεξ,) ωστόσο, ήταν και η αρχή του τέλους των hippies. Όσο για την ελευθερία στα ναρκωτικά που διεκδικείτο, αποδείχθηκε αργότερα ολέθρια για μερικά από τα μεγάλα ινδάλματα της εποχής: Jonnis Joplin, Jimi Hendrix, Jim Morrison.
Ο απόηχος του Woodstock ταξίδεψε διεθνώς λόγω της ταινίας-ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη Michael Wadleigh.
Σε πολλές προβολές, η ταινία του λογοκρίθηκε και κόπηκαν πολλές σκηνές. Η Ελλάδα στην εποχή του δικτατορικού καθεστώτος δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Στις 29 Νοεμβρίου του 1970 στον κινηματογράφο Παλλάς, κάτω από το βλέμμα των αστυνομικών έγινε η πρώτη προβολή.
Οι συνταγματάρχες βλέποντας τη μεγάλη απήχηση στους νέους της εποχής και φοβούμενοι για ηθική διαφθορά, απαγόρευσαν τη δεύτερη προβολή κι ακολούθησαν διαμαρτυρίες και επεισόδια, ξύλο και 13 προσαγωγές. Ο σκηνοθέτης που ήταν εκεί για να συζητήσει για την ταινία του απειλήθηκε με φυλάκιση. Η ομιλία του απαγορεύτηκε από την αστυνομία, αλλά ο Wadleigh, αποθεώθηκε από τους νέους εκεί που τον σήκωσαν στα χέρια φωνάζοντας: Γούντστοκ! Γούντστοκ!
Τελικά στη δεύτερη προβολή οι χουντικοί αφαίρεσαν σχεδόν μια ώρα υλικού, αποπροσανατολίζοντας το κοινό από το εννοιολογικό πλαίσιο της ταινίας.
Το ροκ εσωκλείει μια πολιτική συλλογικότητα, η οποία δεν διακρίνεται μόνο μέσα από το τραγούδι και την εμφάνιση, αλλά όπως πρέσβευε και η Baez, και τη δράση (πέρα από την αντίδραση).
Τα καλλιτεχνικά έργα από μόνα τους δεν μπορούν να κινητοποιήσουν τον λαό. Ναι μεν μέσα από αυτά, εκφράζονται οι ψυχικές και κοινωνικές παρορμήσεις των δημιουργών, αλλά η αφομοίωσή τους προϋποθέτει αφύπνιση και αμφισβήτηση της κοινωνικής πραγματικότητας, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Ίσως, λοιπόν, θα ήταν λίγο άτοπο να πούμε πως το ροκ μπορεί να κάνει επανάσταση, είναι όμως το μέσο μιας ανήσυχης γενιάς, με το οποίο μπορεί να ασκηθεί δριμύτατη κριτική και να απαιτηθεί ο επαναπροσδιορισμός της κοινωνικής πραγματικότητας, με όραμα τη διαφύλαξη ή και σε πολλές περιπτώσεις την επανασύσταση πανανθρώπινων ιδανικών κι αξιών: της ειρήνης, της ισότητας, της αγάπης, της ελευθερίας. Όπως τότε, έτσι και τώρα.
