Απλή αναλογική: Ο μεγάλος χαμένος είναι το ΠΑΣΟΚ. Το Ποτάμι έχει χάσει το τρένο της επομένης Βουλής ούτως ή άλλως

Η απλή αναλογική αλλάζει τους όρους του παιχνιδιού

του Γ. Λακόπουλου*

Νέα δυναμική δίνει στις πολιτικές εξελίξεις η υπερψήφιση της απλής αναλογικής. Η κυβέρνηση δεν πέτυχε να επιβάλει τη διεξαγωγή των επόμενων εκλογών με αναλογικό σύστημα- αν ήταν πραγματικά αυτός ο στόχος της. Είναι όμως πολύ πιθανόν να ισχύσει στις μεθεπόμενες καθόσον και στην επόμενη Βουλή θα είναι δύσκολο να βρεθούν 200 ψήφοι για άμεση αλλαγή του νόμου.

Η αλλαγή των συμφραζόμενων της συγκυρίας είναι προφανής όχι από αυτή καθ’ εαυτή την υπερψήφιση του νόμου, αλλά από τις τοποθετήσεις των κομμάτων και τη συμπεριφορά των ηγεσιών τους -έτσι όπως κορυφώθηκε στη Βουλή το βράδυ της Πέμπτης.

Σχετικά κερδισμένος από αυτή τη διαδικασία – που έδειξε οτι  η σημερινή Βουλή οσο πάει και γίνεται χειρότερη απο πλευράς συμπεριφορών και ποιότητας του πολιτικού διαλόγου-εξέρχεται ο Αλέξης Τσίπρας- παρότι οι αντίπαλοι του και το μιντιακό σύστημα που τους υποστηρίζει έκαναν λόγο για κοινοβουλευτική ήττα του.

Το βασικό πολιτικό επίτευγμα του Πρωθυπουργού σ’ αυτή την υπόθεση είναι ότι πέρασε έναν νόμο με διευρυμένη πλειοψηφία -κάνοντας επίδειξη συνέπειας σε μια περίοδο που βάλλεται για αθέτηση υποσχέσεων- και ταυτόχρονα εξέθεσε τα δυο κόμματα που φυσιολογικά θα έπρεπε να είναι υπέρ του αναλογικού συστήματος.

Η αυτοκτονία της Φώφης

Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Φώφη Γεννηματά και ο Σταύρος Θεοδωράκης λειτούργησαν ως δορυφόροι του Κυριάκου Μητσοτάκη και προφανώς η κυβερνητική παράταξη θα το εκμεταλλευτεί στο επόμενο διάστημα.

Και τα δύο κόμματα με την επιλογή τους να αρνηθούν ένα εκλογικό σύστημα, που ευνοεί εμφανώς τις προοπτικές τους, διακινδυνεύουν την παρουσία τους στην επόμενη Βουλή. Και αν για το Ποτάμι αυτό ήταν ήδη χαμένη υπόθεση για το ΠΑΣΟΚ, αν επέλθει, θα οφείλεται σε οφθαλμοφανή λάθη της ηγεσίας του.

Η Γεννηματά τραυμάτισε τη σχέση της με τον Θανάση Θεοχαρόπουλο και τη ΔΗΜΑΡ και αποδυνάμωσε το ΠΑΣΟΚ καθώς το εμφάνισε να οπισθοχωρεί από θέσεις που είχε διακηρύξει μόλις προ ολίγων μηνών.

Η αποδυνάμωση θα καταστεί εμφανέστερη μετά την αποτυχία της Επιτροπής για την Κεντροαριστερά να καταλήξει σε συμφωνία στα μείζονα πολιτικά ζητήματα αφού περιορίστηκε σε επιμέρους συγκλίσεις άνευ ουσίας.

Τώρα η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι υποχρεωμένη είτε να βάλει τέλος σ’ αυτή την υπόθεση, είτε να οδηγηθεί ως πρόβατο επί σφαγή σε μια διαδικασία που θα σημάνει το πολιτικό τέλος της και τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ.

Σε κάθε περίπτωση η διεξαγωγή των εκλογών με το ισχύον σύστημα θέτει εν αμφιβόλω την προοπτική του ΠΑΣΟΚ να μπει στην επόμενη Βουλή.

Εν τω μεταξύ και γι’ αυτόν το λόγο αυξάνονται οι πιθανότητες να υπάρξουν διαρροές πρώην ή και νυν στελεχών του ΠΑΣΟΚ προς τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Από αυτή την άποψη αυτό που παρακολουθήσαμε το βράδυ της Πέμπτης στη Βουλή ήταν αυτοκτονία σε ζωντανή μετάδοση.

Η αμηχανία του Κυριάκου

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσήλθε σ’ αυτή τη συζήτηση γνωρίζοντας ότι δεν θα απειληθεί για το εκλογικό σύστημα με το οποίο θέλει να πάει στις επόμενες εκλογές. Αλλά κατά τη διάρκειά της έδειξε ότι αρχίζει να επηρεάζεται δραστικά από τις συνέπειες των λανθασμένων επιλογών που έχει κάνει ως τώρα. Τόσο ως προς το ύφος της δημόσιας παρουσίας του και τη ρητορική του, όσο και ως προς την ουσία της πολιτικής του.

Το κεντροδεξιό προφίλ του υποχωρεί χάριν της λειτουργίας του ως τυπικού συντηρητικού πολιτικού της εγχώριας Δεξιάς, που δεν είναι ακόμη σε θέση να κατισχύσει του αντίπαλου του στην προσωπική αναμέτρηση. Η σκηνική υπεροχή του Τσίπρα ήταν εμφανής και σ’ αυτή τη συζήτηση.

Οι υψηλοί τόνοι του Κυριάκου προκαλούσαν το χειροκρότημα των βουλευτών του, αλλά δεν έκρυβαν την αμηχανία στην οποία έχει περιέλθει καθώς η απλή αναλογική αλλάζει τις συνθήκες διεξαγωγής των επόμενων εκλογών, παρ ότι  δεν θα ισχύσει. Αδίκως προσπαθούσε να βγάλει αρνητικά συμπεράσματα για την απλή αναλογική με βάση τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών.

Άλλωστε από μόνη της η αδυναμία να συγκεντρωθούν οι 200 ψήφοι υποχρεώνει την κυβέρνηση να επιμείνει στη διεξαγωγή των εκλογών στο τέλος της τετραετίας και αυτό αδυνατίζει το αίτημα του Κυριάκου για άμεσες κάλπες.

Τρία χρόνια είναι πολλά για τον αρχηγό ενός κατακερματισμένου κόμματος στο οποίο ο ίδιος άρχισε από νωρίς να υπόσχεται άμεση ανάληψη της εξουσίας για να εξασφαλίσει τη συγκόλληση του. Το «όλα καλά» του Βαγγέλη Μεϊμαράκη μετά τη συνάντηση μαζί του είναι πλέον ευφημισμός.

Τίποτε δεν πάει καλά για την αξιωματική αντιπολίτευση απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει μεν ακατάλληλο πολιτικό προσωπικό, και λειτουργεί εξοργιστικά πολύ συχνά, αλλά ακολουθεί την πολιτική που θα ακολουθούσε οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση και έχει την υποστήριξη των Ευρωπαίων και των ΗΠΑ,συν  τα αβαντάζ που της δίνουν οι εξελίξεις στην Τουρκία, αν κινηθεί σωστά.

Η επιχειρηματολογία του προέδρου τη ΝΔ ήταν σαφής και συνεπής στις θέσεις του κόμματος του. Αλλά η κοινοβουλευτική παρουσία του ήταν ισχνή και ο λογος του δημιούργησε προβληματισμούς καθώς προέβαλε ακόμη και τον ισχυρισμό ότι η απλή αναλογική αποτελεί… απειλή για τη δημοκρατία ή ότι τα δημοψηφίσματα συνιστούν… λαϊκισμό. Επιχειρηματολόγησε υπέρ της «κυβερνησιμότητας», ακόμη και όταν αυτή πρέπει να κατασκευάζεται και δεν απηχεί τους λαϊκούς συσχετισμούς.

Χαρακτηριστικό των αντιφάσεών του ήταν ότι κατηγόρησε τον Τσίπρα για τη διάλυση της Βουλής του 2015 ενώ ο ίδιος έχει ζήτησει τη διάλυση της έξι μήνες μετά την εκλογή της. Η θέση του επίσης στο θέμα της ψήφου στα 17 – με την απίστευτη συνεπικουρία του Θεοδωράκη και την επιχειρηματολογία του Μάκη Βορίδη- απέπνεε συντηρητική νοοτροπία. Αν δεν πλησίαζε την ακροδεξιά κουλτούρα που θεωρεί πρόβλημα την πολιτικοποίηση της νεολαίας.

Τέλος η αναμέτρηση του Μητσοτάκη με τον πρόεδρο της Βουλής για τη Χρυσή Αυγή εξελίχθηκε σε γκάφα του καθώς η συμπεριφορά της Χρυσής Αυγής την τοποθετεί υπέρ των δικών του επιλογών και όχι υπέρ των κυβερνητικών.

Έτσι αποδείχθηκε ότι είναι μάλλον παρακινδυνευμένο να αναφέρεται σ’ αυτά τα θέματα ένα  μέλος της κυβέρνησης Σαμαρά που συνομιλούσε – δια του γραμματέα του υπουργικου συμβουλίουυ της-με τον Κασιδιάρη και τον Χρ. Παππά.

Σε κάθε περίπτωση ο πρόεδρος της ΝΔ έπεσε για δεύτερη φορά θύμα κακών συμβούλων που δεν του επέτρεψαν να πάρει πίσω μια ανακρίβεια που είπε για τον πρόεδρο της Βουλής- η προηγούμενη αφορούσε τον Πρωθυπουργό.

Νέα δεδομένα

Από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας είχε μάλλον μια εύκολη βράδια, παρά τη θεωρία ότι …ηττήθηκε. Χωρίς να πει κάτι καινούργιο και εντυπωσιακό η επικοινωνιακή υπεροχή του επέτρεπε να βάλει στη γωνία το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι και ιδιοποιούμενος τις παρακαταθήκες της δημοκρατικής παράταξης να εκνευρίσει την Φώφη Γεννηματά . Η οποία έφτασε να αδικεί τον εαυτό της στο τέλος της διαδικασίας διαπληκτιζομένη με την απαράδεκτη Τάσια Χριστοδουλόπουλου -που αποδείχθηκε πάλι ακατάλληλη να διευθύνει συζήτηση στη Βουλή.

Σε κάθε περίπτωση η επόμενη της συζήτησης στη Βουλή φέρνει νέα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό. Η ΝΔ βρίσκεται πλέον σε δύσκολη θέση καθώς έχει να αντιμετωπίσει ένα  – εστω μεθεπομενο- εκλογικό σύστημα που διευκολύνει τις διαρροές, ακυρώνει την ψυχολογία της χαμένης ψήφου και ταυτόχρονα έχει την προτίμηση της κοινής γνώμης- άρα καθιστά  την προοπτική των διπλών διαδοχικών εκλογών,ενδεχομενη συλλογικη επιδίωξη των ψηφοφόρων.

Ο μεγάλος χαμένος όμως είναι το ΠΑΣΟΚ. Το Ποτάμι έχει χάσει το τρένο της επομένης Βουλής ούτως ή άλλως. Σε ένα ζήτημα που -και από άποψη δημοκρατικών παραδόσεων και από άποψη στρατηγικής και πολιτικής προοπτικής του- το έφερνε κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ η ηγεσία του το οδήγησε  δίπλα στη ΝΔ. Και άντε τώρα να αποδείξει η Φώφη ότι δεν είναι ελέφαντας.

*πηγή anoixtoparathyro

Ο πολιτικός κυνισμός της "τρόικας εσωτερικού" (ΝΔ ΠΑΣΟΚ Ποτάμι)

new entries...

Καθαρές κουβέντες από την Κ. Ακριβοπούλου. Όση ανοχή και αμφιβολίες κι αν έχει κανείς για την συμπεριφορά των ηγεσιών των τριών κομμάτων της αντιπολίτευσης, πείθεται στο τέλος πανηγυρικά για τις προθέσεις τους. 

Και όσο για ΝΔ ΠΑΣΟΚ ήταν αναμενόμενο - έχασαν την εξουσία και κινδυνεύουν να μείνουν για καιρό εκτός του ...τροφοδότη λογαριασμού του πελατειακού/κομματικού τους κράτους - αν τυχόν ο ΣΥΡΙΖΑ σταθεροποιηθεί στην διακυβέρνηση. Η στάση τους είναι τόσο ακραία που ήδη ακόμη και στο εσωτερικό τους, αμφισβητούνται από ψύχραιμες φωνές για την διάρρηξη του εθνικού μετώπου της διαπραγμάτευσης... 

Αλλά για το αμφιλεγόμενο "κόμμα του ενός" του Ποταμιού, η μια έκπληξη ακολουθεί την άλλη. Τελευταίο κατόρθωμα η διαμαρτυρία για βίντεο δευτερολέπτων στο μετρό (που δεν είχαν δει καν) ολίγων ημερών για την επέτειο της αντιφασιστικής νίκης. "Θα δυσαρεστηθούν οι γερμανοί τουρίστες", "θα θυμώσει η Μέρκελ"... λες και οι σημερινοί γερμανοί είναι ναζιστές, λες και η αλήθεια ενοχλεί και η δημοκρατία προσβάλλει. 

Η ουσία της κατάστασης των πραγμάτων που ζούμε περιγράφεται με καθαρότητα στο άρθρο που ακολουθεί και δικαιολογεί την έκφραση "τρόικα εσωτερικού" - γιατί περί αυτού πρόκειται. Και το Ποτάμι αποδεικνύεται η αιχμή του δόρατος για την πτώση της κυβέρνησης έστω κι αν παραμείνει ο Τσίπρας "πρωθυπουργός"- όμηρος των ...φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων των σαμαροβενιζέλων+σταύρος (ιδέα/σενάριο Θεοδωράκη Σουλτς από την αρχή). 

ΑΣ

Plan B: Ρίξτε τον Τσίπρα πάση θυσία ...

"Οι εντεταλμένοι των ΜΜΕ αναπαράγουν καθημερινά, κατόπιν οδηγιών, δημοσιεύματα από πέντε συγκεκριμένα ξένα μέσα, τα οποία είναι πλήρως συνδεδεμένα με τα συμφέροντα που στηρίζουν την επιχείρηση ανατροπής"

της   Κατερίνας Ακριβοπoύλου*

Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, στην πρώτη μετά τις εκλογές συνεδρίαση της  Κ.Ε. στις 28 Φεβρουαρίου, προϊδέαζε  ανατριχιαστικά για όσα βιώνει αυτό το διάστημα η χώρα.  Με καθαρό τρόπο ο πρωθυπουργός αποκάλυψε πριν από τρείς μήνες, αυτό που ήδη παρακολουθούμε όλοι με κομμένη την ανάσα: ότι το «σχέδιο των δανειστών ήταν και παραμένει, να οδηγήσουν την κυβέρνησή ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σε φθορά, ανατροπή, ή άνευ όρων παράδοση, πριν το κυβερνητικό έργο αρχίσει να αποδίδει καρπούς. Και πριν το ελληνικό παράδειγμα επιδράσει στους συσχετισμούς σε άλλες χώρες. Και κυρίως πριν από τις εκλογές στην Ισπανία. Δηλαδή: Να μας πιέσουν, όπως είπε, τόσο, ώστε να οδηγηθούμε σε απαράδεκτες υποχωρήσεις υπό την απειλή της πιστωτικής ασφυξίας. Να σπείρουν, έτσι, απογοήτευση και να μας αποκόψουν από τη λαϊκή βάση. Να χρησιμοποιήσουν, αν χρειαστεί και μπορέσουν, ακόμα και την πιστωτική ασφυξία ως μέσο πρόκλησης λαϊκής δυσαρέσκειας. Με τελικό στόχο, είτε να μας σύρουν σε κάποιο κυβερνητικό σχήμα αμφίβολης ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης -κατά το παράδειγμα της κυβέρνησης Παπαδήμου– είτε να μας ανατρέψουν και να τελειώνουν με όσα εμείς εκπροσωπούμε και τους φοβίζουν. Είτε τέλος, όπως έγινε με τη ΝΔ του Σαμαρά, να μας ενσωματώσουν πλήρως στην πολιτική και τη λογική τους και να καταφέρουν, έτσι, στρατηγικό πλήγμα και στην Ελλάδα που αντιστέκεται, και στην Ευρώπη που λέει όχι στη λιτότητα».

Λίγες ημέρες πριν από τις σοβαρές καταγγελίες του πρωθυπουργού -οι οποίες φυσικά προσπεράστηκαν συνειδητά από τα ΜΜΕ της διαπλοκής- ο επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, ανακοίνωνε ότι δεν κάνει δεκτά τα ελληνικά ομόλογα, ενώ παραμονές των εκλογών δήλωνε από την Κύπρο τα αντίθετα, σε μια ύστατη προσπάθεια τότε, να στηρίξει το δίδυμο Σαμαρά-Βενιζέλου… Η κίνηση Ντράγκι, ο οποίος υπακούει αποκλειστικά στις εντολές Σόιμπλε και του σκληρού τραπεζικού πυρήνα που εκπροσωπεί  ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, ήταν στην ουσία το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν σε βάρος της κυβέρνησης Τσίπρα. Η απόφαση ήταν παράνομη, από τη στιγμή που η Ελλάδα βρίσκεται σε πρόγραμμα στήριξης και το τηλεφώνημα, που δέχθηκε εκείνο το βράδυ από τον έλληνα πρωθυπουργό, θα το θυμάται για πολύ καιρό, καθώς δεν είχε συνηθίσει σε τέτοιες αντιδράσεις από τους προηγούμενους κυβερνήτες και αξιωματούχους της Ελλάδας… Ο Αλέξης Τσίπρας τον κατηγόρησε ευθέως ως υπονομευτή και υπάλληλο του Σόιμπλε και του  έκλεισε θυμωμένα το τηλέφωνο, πριν ο ιταλός κεντρικός τραπεζίτης προλάβει να αρθρώσει κουβέντα.

Μετά την ομιλία Τσίπρα, ακολούθησε η δεύτερη πιστολιά από το σύστημα των δανειστών. Στις αρχές Μαρτίου, ο Μάριο Ντράγκι δήλωσε από τη Λευκωσία, πως η Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα δεν θα συμπεριλάβει τα ελληνικά ομόλογα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (με αγορά κρατικών τίτλων) ύψους 1,1 τρισ. ευρώ ως τον Ιούλιο, θέτοντας ως προαπαιτούμενο την αποπληρωμή των ομολόγων της ΕΚΤ, αλλά και την επιτυχή ολοκλήρωση του προγράμματος. “Εκτοτε, η ΕΚΤ υποβάλλει την Ελλάδα στο μαρτύριο της σταγόνας, εγκρίνοντας κάθε τόσο κάποια ελάχιστα ποσά για τη χρηματοδότηση των τραπεζών, μέσω του ELA, ενώ το σχέδιο της ασφυξίας, για την οποία προειδοποιούσε ο πρωθυπουργός από τον Φεβρουάριο, υλοποιείται συστηματικά, με στόχο να συμπιεστεί οικονομικά και ψυχολογικά η κοινωνία, ώστε να χάσει ο Τσίπρας το πρωτοφανές λαϊκό του έρεισμα και να οδηγηθεί ως εκ τούτου, είτε σε υποταγή, που θα τον ακυρώσει, είτε σε ανατροπή. 

Αρωγοί και εργαζόμενοι για την ευδοκίμηση της επιχείρησης «ανατροπή», οι πρόθυμοι ντόπιοι .Τα ΜΜΕ της διαπλοκής, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας , αλλά, κυρίως, η τρόικα εσωτερικού με τους θεματοφύλακες του μνημονίου Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ-Ποτάμι , οι οποίοι κινούνται ήδη στην κατεύθυνση της από κοινού καθόδου σε περίπτωση εκλογών, με πρωθυπουργό τον Στουρνάρα… Επειδή , όμως, ο Α.Σαμαράς και ο Ε.Βενιζέλος είναι ήδη καμένα χαρτιά, έχουν πιάσει ήδη στασίδι ηΝτόρα Μπακογιάννη για την αρχηγία της Ν.Δ., και ο χέρ Ανδρέας Λοβέρδος για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ο φον Σταύρος, πάλι, θεωρείται προς το παρόν αδιαμφισβήτητος , παρότι οι κατασκευαστές της ιστορίας, αιφνιδιάστηκαν από το γεγονός ότι δεν κατάφερε να  συγκυβερνήσει, όπως είχαν προγραμματίσει τα «λογισμικά» συστήματα εξωτερικού και εσωτερικού… Φροντίζει, άλλωστε, και ο ίδιος να δίνει καθημερινώς εξετάσεις, ειδικά κατά τις τακτές τηλεφωνικές του επικοινωνίες με τον Πολ Τόμσεν και όχι μόνον…

Οι μνηστήρες της εξουσίας, και τα ΜΜΕ που τους στηρίζουν, κινούνται συστηματικά και συντεταγμένα βάσει συγκεκριμένων οδηγιών: απαξίωση του έργου της κυβέρνησης, αποδόμηση συγκεκριμένων υπουργών, κανιβαλισμός  κεντρικών προσώπων που ενοχλούν αλλά έχουν τεράστιο λαϊκό έρεισμα (όπως ο Γ. Βαρουφάκης), κατασκευή σκανδάλων -εκ των ων ουκ άνευ για να πληγεί το ηθικό πλεονέκτημα του Τσίπρα και της Αριστεράς-, κατασκευή ψευδών ειδήσεων και αποσιώπηση όσων δεν εξυπηρετούν το στόχο,  διαστρέβλωση γεγονότων, διακίνηση email και άλλων  «μηνυμάτων», παραποίηση  στοιχείων, υπερπροβολή συγκεκριμένων προσώπων, επιστράτευση προβοκατόρων παντός τύπου και για κάθε  δράση , διαμόρφωση συγκεκριμένης ατζέντας στην επικαιρότητα,στρατολόγηση παραγόντων του  δημοσίου βίου είτε μέσω  «κουμπαρά», είτε μέσω εκβιασμών, και, πάνω από όλα, καθημερινή τρομοκράτηση της κοινής γνώμης… Οι εντεταλμένοι των ΜΜΕ αναπαράγουν καθημερινά, κατόπιν οδηγιών, δημοσιεύματα από πέντε συγκεκριμένα  ξένα μέσα, τα οποία είναι πλήρως συνδεδεμένα με τα συμφέροντα που στηρίζουν την επιχείρηση ανατροπής, όπως  π.χ., η γερμανική Bild και η εφημερίδα Financial Times, ενώ επίλεκτοι δημοσιολογούντες -όπως  καθηγητές, αναλυτές και οργανικοί διανοούμενοι- έχουν αναλάβει το ρόλο της χειραγώγησης των «σκεπτόμενων»…

Έτσι, κανένα συστημικό  Μέσο δεν αναπαρήγαγε πρόσφατα δημοσιεύματα, όπως της γαλλικής εφημερίδας La Tribune που αποδίδει τη στοχοποίηση Βαρουφάκη στο γεγονός ότι «ξέφυγε από τον δρόμο που είχαν χαράξει οι προκάτοχοι του κι έμεινε πιστός στις θέσεις του, παρά τις πιέσεις. Το πρόβλημα του Βαρουφάκη συνίσταται στο ότι ο υπουργός Οικονομικών, προερχόμενος από ένα ιδεολογικό ρεύμα διαφορετικό από αυτό που επικρατεί στην Ευρώπη, έφερε τους συναδέλφους του αντιμέτωπους με τις ευθύνες τους. Στο πλαίσιο αυτό, ο Βαρουφάκης στάθηκε υπερασπιστής της κοινωνικής δικαιοσύνης και τάχθηκε κατά της πολιτικής της λιτότητας, την οποία κατέκρινε από τα πρώτα χρόνια της κρίσης. Το γεγονός αυτό», σημειώνει ο αρθρογράφος Ρομαρίκ Γκοντέν, «σημαίνει ότι η απόρριψη του Ελληνα υπουργού ερμηνεύεται στην ουσία ως πολιτική απόρριψη της ίδιας της νέας ελληνικής κυβέρνησης».

Επίσης, προσφάτως η ιταλική εφημερίδα La Stampa έγραφε για το σχέδιο που επεξεργάζονται η γερμανική κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με βάση το οποίο η Ελλάδα θα μπορούσε να κρατηθεί εντός ευρωζώνης, ακόμη και μετά τη χρεοκοπία, που θα μπορούσε να έλθει ως αποτέλεσμα «ναυαγίου» των διαπραγματεύσεων, με συνέπεια να παραμείνει «παγωμένη» η χρηματοδότηση του ελληνικού Δημοσίου. Το σχέδιο προβλέπει, ότι θα επιβληθούν περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων, ώστε να αποφευχθεί κατάρρευση των τραπεζών, ενώ θα χορηγηθεί από την Ευρώπη ανθρωπιστική βοήθεια στον ελληνικό πληθυσμό. Όμως, σύμφωνα με την ιταλική εφημερίδα, απαραίτητη προϋπόθεση για να εφαρμοσθεί ένα τέτοιο σχέδιο είναι να ανατραπεί η κυβέρνηση Τσίπρα και να αναλάβει τη διακυβέρνηση μια άλλη κυβέρνηση συνεργασίας, ή ένα σχήμα τεχνοκρατών. Ο λόγος που δεν έτυχε καμίας προβολής ούτε αυτό το δημοσίευμα, όπως και το παραπάνω για τον Γ.Βαρουφάκη, δεν έγκειται στο ότι τα κανάλια και τα sites που ακολουθούν την ίδια γραμμή, δεν έχουν ανθρώπους να μεταφράζουν από τη γαλλική και την ιταλική…

Οι εχθροί του Αλέξη Τρίπρα έχουν ωστόσο ένα βασικό μειονέκτημα : δεν γνωρίζουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του αντιπάλου τους …

 *Κατερίνα Ακριβοπoύλου, πηγή altsantiri

Λεφτά υπάρχουν ...για το ΠΑΣΟΚ! (#τελευταίο στην κάλπη αλλά πρώτο στις καρδιές μας)

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Σύμφωνα με την απόφαση του υπουργείου Εσωτερικών (ΦΕΚ Β΄, Αρ. Φύλλου 1077 - 30.4.2014 - εδώ ), θα δοθούν βάσει των αποτελεσμάτων του ...2009 (ευρωεκλογές), 3.500.000 € - από αυτά:

στο ΠΑΣΟΚ  1.384.696,82 ευρώ, 

στη ΝΔ 1.220.261,10 ευρώ, 

στο ΚΚΕ 315.476,56 ευρώ, 

στον ΛΑ.Ο.Σ. 270.126,59 ευρώ, 

στον ΣΥΡΙΖΑ 177.550,66 ευρώ και 

στους Οικολόγους Πράσινους 131.888,27 ευρώ.

Τα πολιτικά κόμματα που έχουν εκλέξει βουλευτές στις εθνικές εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, θα μοιραστούν 700.000 ευρώ (το 10% του κατανεμητέου ποσού των 7.000.000 € ).
η ΝΔ θα λάβει 220.807,07, 

ο ΣΥΡΙΖΑ 200.187,45, 

το ΠΑΣΟΚ 91.448,26, 

το ΚΚΕ 33.530,73 

οι ΑΝΕΛ 55.931,32, 

Χρυσή Αυγή 51.530,57 , και 

η ΔΗΜΑΡ 46.564,60.

Το υπόλοιπο ποσό από τα 7 εκατομμύρια € ( 2.800.000 ευρώ) θα δοθεί μετά τις εκλογές ανάλογα με τα φετινά ποσοστά. Προσέχετε λοιπόν τι ψηφίζετε...

*Και μια ενδεικτική δημοσκόπηση  (28 ΑΠΡ-1 ΜΑΪΟΥ) για δικαιολόγηση του τίτλου ..."#τελευταίο στην κάλπη αλλά πρώτο στις καρδιές μας":

πηγή http://tvxs.gr

"Κεντροαριστερά": η πλήρης αποσύνθεση... (#όταν το πασοκ και η δημαρ τα ξαναβρίσκουν με τον ..εαυτό τους αναλώμασι των 58)

*η εικόνα είναι επεξεργασμένο κολλάζ πάνω σε γελοιογραφία του Πάνου Μαραγκού (πηγή)

Σας τα λέγαμε. Μάλλιασε η γλώσσα μας από τον Οκτώβριο: δείτε τα "κείμενα επί κειμένων" για την κίνηση των 58 στην ΑΣ. 
Για να σπάσει η νέα πολιτική φούσκα τρεις μόλις μήνες πριν τις εκλογές...
Έχοντας διαλύσει τα (φυσιολογικά, ανταγωνιστικά του ΠΑΣΟΚ) εγχειρήματα συγκρότησης του ριζοσπαστικού μεταρρυθμιστικού κέντρου αλλά μαζί, και τις αυταπάτες για την "εναλλακτική πρόταση" της "κεντροαριστεράς". Το colpo 58 του ΠΑΣΟΚ επέτυχε τον στόχο του και εγκαταλείπεται από τον κομματικό μηχανισμό ενώ τα καλόπιστα μέλη του "πέφτουν από τα σύννεφα" - καθώς η κεντροαριστερά συνεχίζει να βυθίζεται στον πασοκικό της μεταπολιτευτικό βάλτο αύτανδρη. 
Οι 58 θα εγκαταλείψουν έστω και τώρα τις αυταπάτες για "υπερβατικούς Βενιζέλους" και άλλα όχι πια (μ)πιστη-κά παραμύθια;
Γιατί σημασία έχει, "Τώρα τι λες!"
ΑΣ

"Τι κρύβεται πίσω από τους 58"

...και  φυσικά δεν εννοούμε κάτι σε "Ζάππειο"...

Όχι, όχι - δεν είναι το ΠΑΣΟΚ, δεν είναι ο ΔΟΛ, δεν είναι ο Βενιζέλος... (αυτοί απλά είδαν φως και μπήκαν). Κρύβεται η ανυπαρξία πολιτικο-οικονομικής πρότασης εξόδου από την κρίση από την κεντροαριστερά. 

Η βόμβα έσκασε στα χέρια της. Έκανε την μια ανοησία μετά την άλλη και στις δυο της εκδοχές: ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Και ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση και ως συγκυβέρνηση. Τέσσερα χρόνια τώρα ακούμε ανοησίες και υποσχέσεις και κανένα σχέδιο - μόνο επιμέρους -κάποια- πράγματα που και που. Τσαμπουκάδες στην τρόικα, επικοινωνιακά κόλπα, κόκκινες γραμμές κλπ κλπ και η κρίση βαθαίνει καθημερινά. Ούτε ελπίδα δεν διαφαίνεται πλέον στον ορίζοντα: το ίδιο πελατειακό κράτος κυβερνά, οι ίδιοι ημέτεροι κρατικοδίαιτοι "επενδύουν", η ίδια και μεγαλύτερη αφαίμαξη σκοτώνει την παραγωγική τάξη.

Είχε κάποιες ευκαιρίες η κεντροαριστερά. Τι ευκαιρίες; 

Να δανειστεί, να υιοθετήσει απόψεις των φιλελεύθερων, να ανασυνθέσει τις χρεοκοπημένες απόψεις της και να μεταλλαχθεί σε σοσιαλφιλελευθερισμό. Ενισχύοντας και την κοινωνική πλευρά των φιλελευθέρων. Του μεταρρυθμιστικού κέντρου. 

Αυτή είχε την ανάγκη τους και όχι εκείνοι την δική της - πολιτικά και οικονομικά. 

Οι σοσιαλφιλελεύθεροι είχαν προ πολλού υιοθετήσει όλες τις προοδευτικές απόψεις για την λειτουργία οικονομίας και αγοράς - υιοθετώντας ιδέες και προτάσεις από το φιλελεύθερο κέντρο. Η κεντροαριστερά, βυθισμένη στον κρατισμό, είχε ανάγκη τέτοιες ιδέες σαν το οξυγόνο.

Υπήρχε μια ευκαιρία. Όταν η προοδευτική φιλελεύθερη Δράση πρότεινε στην κεντροαριστερά να την διευρύνουν σε ένα σοσιαλφιλελεύθερο κεντρώο μεταρρυθμιστικό υβρίδιο που θα μπορούσε επιτέλους να διατυπώσει την ελληνική πρόταση εξόδου από την κρίση, εκείνοι κώφευσαν. Μάλιστα πρωτοπόροι της σημερινής πρωτοβουλίας των 58, ήσαν εκείνοι που απέρριψαν το σχέδιο, ως εκπροσωπούντες την "κεντροαριστερά"... σήμερα οι ίδιοι καλούν τους φιλελεύθερους και τους οικολόγους σε συνεργασία υπό το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα...

Γιατί όμως απέρριψαν την μεγαλύτερη ευκαιρία ανασύνθεσης ενός χώρου του ριζοσπαστικού κέντρου;
Προφανώς όχι για "ιδεολογικούς" λόγους, όσο κι αν τους επικαλέστηκαν. Όχι - ήταν η τεχνικές της εξουσίας που τους απέτρεψαν. Ότι δηλαδή η κίνηση εκείνη δεν θα ελεγχόταν από τους μηχανισμούς ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, το πολιτικό προσωπικό της "κεντροαριστεράς" δηλαδή. Και θάταν ανεξέλεγκτη η εξέλιξη αφού και η Δράση δεν είχε κανέναν μηχανισμό να ελέγξει το εγχείρημα: Θα ήταν ανοιχτό! (πράγμα καταστροφικό για τα κομματικά κονκλάβια που ζουν από τον έλεγχο των ανθρώπων και των κινήσεων).

Αποτέλεσμα; 

Η Δράση λόγω μικρής προσέλευσης επέστρεψε στην πρότερη κατάσταση, το εγχείρημα κατέρρευσε και μαζί του η μόνη αυθεντική ευκαιρία που παρουσιάστηκε τα τελευταία χρόνια για την ανασυγκρότηση του τρίτου μεταρρυθμιστικού πόλου. Οι κεντροαριστεροί και οι οικολόγοι - όσοι είχαν συμμετάσχει στο εγχείρημα - γύρισαν στο πουθενά της δικής τους παρακμής. 

Το τοπίο καθάρισε. 

Και τότε εμφανίστηκαν οι 58 - μια πρωτοβουλία που "ψηνόταν" καιρό αλλά μόνο σε συνθήκες απελπισίας θα μπορούσε να έχει κάποια ελπίδα: με το ΠΑΣΟΚ να συγκυβερνά, την ΔΗΜΑΡ επίσης αν και από απόσταση πια, θα ήταν δύσκολο να υπάρξει "κεντροαριστερή πρόταση". Υπήρχαν μόνο ατομικές προτάσεις στα επιμέρους από ανθρώπους της σοσιαλφιλελεύθερης προσέγγισης. Επίσης πως να στηθεί ένα δυναμικό μόρφωμα όταν η εμπειρία έδειχνε ότι αν ξεκινούσε ο διάλογος ως θεσμική βάση συγκρότησης, η προγραμματική αφλογιστία θα γινόταν αμέσως φανερή; 

Έτσι επιλέχτηκε η μέθοδος: "Πρώτα κόμμα μετά συζήτηση" (πρώτα αποκρυστάλλωση του μηχανισμού και των συσχετισμών και ρόλων - μετά συζήτηση: δλδ ελεγχόμενη...)

Έτσι σήμερα είμαστε μάρτυρες δυο πραγμάτων: 

1. Μεγάλης πίεσης στην ΔΗΜΑΡ να συμμετέχει ώστε να αποκτηθεί έστω και εμμέσως η ...

Κίνηση των 58: προπαγάνδα τέλος - τα κεφάλια μέσα, αρχίζει (;) η συζήτηση!

"Αν μια ανάλυση έχει ένα λάθος συλλογισμό στην αρχή, ό,τι ακολουθήσει θα είναι λάθος" Αντόνιο Γκράμσι

Μετά από φοβερή διαφήμιση (δυο υποστηρικτικές δημοσκοπήσεις, πληθώρα δημοσιεύσεων από το συγκρότημα του ΔΟΛ, το Έθνος κλπ) και (κομματική) κινητοποίηση, έγινε επιτέλους η "μεγάλη" συγκέντρωση της κίνησης των 58 στην Αθήνα. Το ΠΑΣΟΚ ήταν εκεί (σημιτικοί και βενιζελικοί κυρίως), πολλοί ανεξάρτητοι, είτε αυτοπροσδιοριζόμενοι ως, είτε πραγματικά κεντροαριστεροί, και λίγοι από την ΔΗΜΑΡ. Δεν ήταν εκεί η ΔΗΜΑΡ, δεν ήταν εκεί οι παπανδρεϊκοί, δεν ήταν εκεί οι κεντρώοι φιλελεύθεροι, δεν ήταν εκεί οι αριστεροί.

Και δεν ήσαν όχι γιατί δεν ενδιαφερόντουσαν για το τι θα πουν οι εκπρόσωποι της κίνησης αλλά γιατί οι ίδιοι οι εκφράζοντες κεντρικά την κίνηση των 58, τους είχαν αποκλείσει εντέχνως πλην σαφώς υψώνοντας τείχη φανατισμού και αντιπαράθεσης εξ αρχής - αυτοπροσδιοριζόμενοι περισσότερο αποκλείοντας παρά συμπεριλαμβάνοντας. Έτσι από νωρίς, όσοι διαφωνούσαν στην μέθοδο που επελέγη είτε ήταν πράκτορες του εχθρού Συριζα είτε φιλελεύθεροι-ιδεολογικοί αντίπαλοι της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας (που έχει καπαρώσει το σχήμα για τις ευρωεκλογές) είτε ανταγωνιστές του άλλου κεντροαριστερού σχεδίου, εκείνου της ΔΗΜΑΡ.

Η μέθοδος

Η ιδέα ήταν από την αρχή η εξής: συγκεντρώνουμε ένα κρίσιμο μέγεθος ανθρώπων του διάσπαρτου χώρου της πρώην κεντροαριστεράς πρώτα κι έπειτα αρχίζουμε τις συζητήσεις - που φέρνουν διαφωνίες, που αναβιώνουν κριτικές και αντιπαραθέσεις που διέλυσαν την κεντροαριστερά - δεν συζητάμε την παρουσία του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, δεν συγκεκριμενοποιούμε θέσεις και δεσμεύσεις, αφήνουμε απλά να δημιουργηθεί ένα υποσχετικό κλίμα του "όλοι μαζί" "η προοδευτική δημοκρατική παράταξη είναι εδώ" κλπ και ένα ρεύμα βάσει "σπρωξίματος" του μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ στα ΜΜΕ.
Όπως λένε και οι εκπρόσωποι της κίνησης, δεν θέλουμε ένα μικρό κόμμα μπαλαντέρ θέλουμε ένα μεγάλο σχήμα του 15%+...

Η ιδέα αυτή ήταν λάθος. Όχι γιατί έβαζε πρώτα το κάρο (την οργάνωση) και μετά το άλογο (την πολιτική): όταν η πολιτική δεν υπάρχει, η μέθοδος αυτή είναι μονόδρομος. 

Ήταν λάθος γιατί δεν υπάρχει η προσωπικότητα εκείνη που θα μπορέσει να κρύψει τις πολιτικές αφωνίες κάτω από το χαλί της σαγήνης και των αοριστιών - έλειπε το βασικό συστατικό της κλασσικής συνταγής. Και μοιραία εμφανίζονται σαν μνηστήρες της ηγεσίας οι γνωστοί άγνωστοι: Σημίτης, Βενιζέλος και γενικά ΠΑΣΟΚ vs ΠΑΣΟΚ. 

Αν όμως ερχόταν και ο Φώτης Κουβέλης, η ενδοπασοκική μάχη θα είχε και έναν αντιπερισπασμό για ξεκάρφωμα - γι αυτό και επενδύθηκαν τόσες εργατοώρες προπαγάνδας και εκβιασμών για την άνευ όρων προσχώρηση της ΔΗΜΑΡ στο εγχείρημα. Αλλά ο Φώτης δεν ήρθε...

Το λάθος λοιπόν είναι στο μήνυμα: Ότι "τα ενδοπασοκικά προβλήματα που είναι αδύνατον να επιλυθούν στο συνθλιβόμενο από το βάρος των ευθυνών της χρεοκοπίας και τα διαφορετικά πολιτικά σχέδια ΠΑΣΟΚ, θα λυθούν στο καθαρό και καλόπιστο περιβάλλον των 58". Πίσω από το παραβάν της "ενότητας της κεντροαριστεράς". Αλλά ελάχιστος όρος ύφανσης του παραβάν ήταν η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ: τώρα η (μοιραία) αραχνοΰφαντη στρώση είναι διαφανής και δείχνει με καθαρότητα την "πασοκαριά" που κυκλοφορεί από πίσω. Ό,τι και να "παίζει" μπροστά. 

Έτσι, η ιδέα απέτυχε - και απέτυχε χθες στο Ακροπόλ στην υποτίθεται κορύφωσή της, με όσα έγιναν και κυρίως με όσα δεν έγιναν.

Η ομιλία του Γιάννη Βούλγαρη φυσικά ήταν καλή - μόνο που ...

Που σκοντάφτει η πρόταση των 58

Leandro Da Costa

του Θανάση Οικονόμου*

Όταν κυκλοφόρησε η διακήρυξη των 58, κάποιοι χειροκρότησαν, κάποιοι απογοητεύτηκαν και κάποιοι έμειναν με την απορία. Το κείμενο ήρθε να προσθέσει προβληματισμούς που εμπλουτίζουν τη δημόσια συζήτηση και υπογράφεται από αξιόλογους ανθρώπους, ορισμένοι δε διαθέτουν αυτόφωτες πολιτικές και κοινωνικές αναφορές. Δεν λείπουν βέβαια και εκείνοι που έλκονται από την προοπτική της εξουσίας και ποιούν την προσωπική τους ανάγκη σε πολιτική φιλοτιμία. Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι το ενδιαφέρον εστιάστηκε περισσότερο στο “ποιοι” και όχι στο “τι και πως” αναδεικνύει και τις εγγενείς αδυναμίες του κειμένου που μειώνουν τη δυναμική του.

Η απουσία κριτικής για τις ασκούμενες πολιτικές, ο εγκιβωτισμός παραδοχών προηγούμενων δεκαετιών στο σήμερα -λες και τα μνημόνια δεν έχουν αλλάξει τον κοινωνικό ιστό- και κυρίως η με περισσή ευκολία χρονική μετατόπιση στην μετά μνημονίων εποχή -την ώρα που ακόμη είναι ανοιχτό το ζήτημα της χρηματοδότησης- αποδεικνύουν ότι προθέσεις και υπογράφοντες μπορεί να είναι καλοπροαίρετοι αλλά η πραγματικότητα θέτει τα δικά της όρια.

Γι’ αυτό το κείμενο σκοντάφτει στην πραγματικότητα. Όχι μόνο για την κριτική που του έχει ασκηθεί ήδη αλλά και για έναν ακόμη εξίσου σημαντικό κατά τη γνώμη μου λόγο.

Οι 58 απευθυνόμενοι κυρίως στους δύο οργανωμένους πολιτικούς φορείς, το ΠΑΣΟΚ και τη Δημ.Αρ, προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα πολιτικό υποκείμενο που με τα σημερινά δεδομένα δεν μπορεί να υπάρξει. Πράγματι, οι επιλογές των δύο κομμάτων δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για παρερμηνείες.

Το ΠΑΣΟΚ ευρισκόμενο στον κυβερνητικό πόλο συμμετέχει στις ασκούμενες πολιτικές. Αν ήθελε να προχωρήσει σε αλλαγές και διεκδικήσεις θα μπορούσε να το κάνει τώρα. Τώρα που έχει κοινοβουλευτική δύναμη, τώρα που η Νέα Δημοκρατία το χρειάζεται για να παραμείνουν στην εξουσία. Έχει ενδιαφέρον, λοιπόν, να θυμηθούμε πως έχει κινηθεί τους τελευταίους μήνες. Όλο αυτό το διάστημα δεν έλειψαν ούτε οι αντιφάσεις στις εκάστοτε πολιτικές θέσεις, σε μία προσπάθεια να “δούμε τι θα πιάσει στον κόσμο” βλέποντας και κάνοντας δηλαδή, ούτε οι αλαζονικές δηλώσεις εν είδη επικυρίαρχου. Είδαμε που συγκλίνουν με τη ΝΔ αλλά όχι που διαφέρουν, δημιουργώντας έτσι βάσιμες αμφιβολίες για το ειλικρινές των προθέσεων.

Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει με έναν πολιτικό Ιανό, που από τη μια εγγυάται τις ασκούμενες πολιτικές και από την άλλη ισχυρίζεται ότι θέλει να τις αλλάξει. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα σε λίγες μέρες έσπευσε να συμφωνήσει με το κείμενο των 58 και ταυτόχρονα επικαιροποίησε τη συνεργασία του με τη Νέα Δημοκρατία. Επιλογές που ...

Το πειρατικό του κάπταιν Μπίστη...

Το πειρατικό του Captain Jimmy, 

που μ’ αυτό θα φύγετε και σεις, 

είναι φορτωμένο με χασίς 

κι έχει τα φανάρια του στην πρύμη.*

Είναι γνωστό τοις πάσι πλέον ότι πίσω από το καρότο της "κεντροαριστεράς" βρίσκεται η φάκα του σημερινού ΠΑΣΟΚ. Για την ακρίβεια, του κυβερνώντος ως τσόντα της ΝΔ, ΠΑΣΟΚ. Του συνυπεύθυνου για την καταστροφική πορεία της χώρας στα χέρια του πελατειακού πολιτικού συστήματος.

Η σχετική επικοινωνιακή εκστρατεία έναν στόχο έχει - τον εγκλωβισμό και της ΔΗΜΑΡ στο γενικόλογο "πλαίσιο διαλόγου" της κίνησης των 58: στην αοριστία σε κάθε επίπεδο, στην σίγαση του αντιπολιτευτικού λόγου λόγω της συγκυβερνώσας "σοσιαλδημοκρατίας" του ΠΑΣΟΚ, στην εκ προοιμίου ένταξη στο ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ως συνιστωσών άρα και δια της πλαγίας "αδελφοποίησης" ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. 

Η ΔΗΜΑΡ είναι τελείως απαραίτητη για να ολοκληρωθεί η υφαρπαγή του χώρου της εκτός ΣΥΡΙΖΑ κεντροαριστεράς από το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορεί να το κάνει μόνο του - είναι ανυπόληπτο και σε πορεία διάλυσης. Οι ψηφοφόροι του έχουν μεταφερθεί προ πολλού στον ΣΥΡΙΖΑ. Και η ΔΗΜΑΡ είναι το μόνο καθαρό κομμάτι της κεντροαριστεράς πίσω από το οποίο θα μπορούσαν να κρυφτούν τα δακτυλοδεικτούμενα στελέχη του. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν τους θέλουν - όσα έχουν ήδη πάει παίζουν διακοσμητικό ρόλο ...προσωρινής ψηφοπαγίδας.

Γι αυτό το πειρατικό του κάπταιν Νίκου Μπίστη που έχει σαλπάρει από το καλοκαίρι αναζητώντας πλήρωμα, κόβει συνεχώς επικοινωνιακές βόλτες με την υποστήριξη του στόλου των συστημικών ΜΜΕ, για να ψαρέψει κυρίως δημαρίτες για τον "διάλογο"... 
Ποιον διάλογο; Αυτόν που θα αρχίσει εάν και εφόσον πετύχει η ψαριά; Αφού κλείσουν οι πόρτες με την ΔΗΜΑΡ μέσα;

Τι σόι διάλογος είναι αυτός; Μήπως δεν γίνεται ήδη διάλογος, μήνες τώρα, δημόσια και σε σειρά φόρουμ, συναντήσεων και δηλώσεων στήριξης κάτω από κείμενα και διακηρύξεις; 
Μήπως δεν έχουν γίνει φανερές οι συμπτώσεις και οι διαφωνίες; 
Πρέπει να ξαναρχίσει από την αρχή, εκεί που ήταν πριν δυο χρόνια για να χωρέσει με το ζόρι και το ΠΑΣΟΚ; Το οποίο ειρήσθω εν παρόδω αν είχε κάτι να πει επί ΓΑΠ, σήμερα αποτελεί απλά μια νεοδεξιά φαρσοκωμωδία συγκροτημένη γύρω από το τεράστιο "εγώ" του λαλίστατου αλλά πολιτικά τραγικού Β Βενιζέλου; Κι εκεί που η κεντροαριστερά τον έδιωξε από την πόρτα, αποπειράται να επιστρέψει από το παράθυρο;

Που είναι λοιπόν αυτός ο διαφορετικός διάλογος; Πότε θα αρχίσει; Γιατί ζητείται εν λευκώ επιταγή/συμμετοχή όλων εκ προοιμίου; Γιατί ασκείται τόση πίεση στην ΔΗΜΑΡ να υποκύψει άνευ όρων;

Θέλουμε να αγιάσουμε -σε αυτό το ιστολόγιο- αλλά δεν μας αφήνουν: Η επικοινωνιακή πίεση, η ενοχοποίηση της ΔΗΜΑΡ και όσων "δεν προσέρχονται στον διάλογο" (τι φράση και αυτή...), η δαιμονοποίηση όσων δεν αντέχουν το προκάτ καλούπι και δεν δέχονται να γίνουν στα καλά καθούμενα "ομοτράπεζοι" του ΠΑΣΟΚ, η δίκη "συριζαϊκών" προθέσεων όσων προτείνουν κάτι διαφορετικό κλπ κλπ, ένα πράγμα δείχνουν μόνο: ότι για κάποιους ο χρόνος μετρά αντίστροφα. Το πλάνο πρέπει να εκτελεσθεί όπως σχεδιάστηκε και άμεσα - χωρίς την ΔΗΜΑΡ στην κίνηση των 58 στενεύει και ο χώρος για το ΠΑΣΟΚ: η αμεροληψία και η καλοπιστία των σοβαρών συμμετεχόντων θα πληγωθεί βαθιά από μια ενδεχόμενη μονοκρατορία του ΠΑΣΟΚ στο εγχείρημα. 

Έτσι αξιοποιείται στο έπακρο κάθε δήλωση έστω και έμμεσης υποστήριξης (Λυκούδης), οτιδήποτε τέλος πάντων μπορεί να ανοίξει την κερκόπορτα της ΔΗΜΑΡ... 
Κανονική επικοινωνιακή καταιγίδα! 
Μόνο που τα κύματα που σηκώνονται μπορεί να ...πνίξουν στην επιστροφή τους το φορτωμένο παραισθήσεις πειρατικό του κάπταιν Νίκου - κι άντε να εξηγήσει μετά "που να ξοδευτήκαν τόνοι χίλιοι" κεντροαριστεράς:

*Μήνες τώρα που `χουμε κινήσει

και με τη βοήθεια του καιρού 

όσο που να πάμε στο Περού 

το φορτίο θα το έχουμε καπνίσει. 

Πλέμε σε μια θάλασσα γιομάτη 

με λογής παράξενα φυτά, 

ένας γέρος ήλιος μας κοιτά 

και μας κλείνει που και που το μάτι. 

Μπουκαπόρτες άδειες σκοτεινές, 

που να ξοδευτήκαν τόννοι χίλιοι; 

Μας προσμένουν πίπες αδειανές 

και τελωνοφύλακες στο Τσίλι. 

Ξεχασμένο τ’ άστρο του Βορρά, 

οι άγκυρες στο πέλαγο χαμένες. 

Πάνω στις σκαλιέρες σε σειρά 

δώδεκα σειρήνες κρεμασμένες. 

Η πλώρια Γοργόνα μια βραδιά 

πήδησε στον πόντο μεθυσμένη, 

δίπλα της γλιστρούσαν συνοδιά 

του Κολόμβου οι πέντε κολασμένοι. 

Κι έπειτα στις ξέρες του Ανκορά 

τσούρμο τ’ άγριο κύμα να μας βγάλει 

τέρατα βαμμένα πορφυρά 

με φτερούγες γλάρων στο κεφάλι. 

Νίκος Καββαδίας

(του ειδικού συνεργάτη)

Quo vadis κεντροαριστερά; Η κίνηση των 58 και η πολιτική απερισκεψία

κεντροαριστερά "διχασμένο κορμί": σε συγκυβέρνηση με τον Σαμαρά ή στην αντιπολίτευση;

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

Η κίνηση των 58, κάνει εξ αρχής μια συγκεκριμένη επιλογή τακτικής: να ξεπεράσει τα εμπόδια συνεννόησης μεταξύ ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ, φέρνοντας την ΔΗΜΑΡ προ τετελεσμένων. Αλλά αυτή η επιλογή, φέρνει την κίνηση στην πλευρά του ΠΑΣΟΚ και δικαιώνει όσους και όσες βλέπουν σε αυτήν μια προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να οικειοποιηθεί την κεντροαριστερά για μια ακόμη φορά. Και το ερώτημα, είναι: δικαιούται το ΠΑΣΟΚ να το κάνει αυτό; Υπάρχει "κεντροαριστερά" στο σημερινό ΠΑΣΟΚ;

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα που έχει απορριφθεί από την κεντροαριστερά. Από 44% στις εκλογές του 2009 πλησιάζει στην πρόθεση ψήφου το 4%. Πολλοί λένε ότι αυτό σημαίνει ότι πέραν των πολλών αρνητικών υπάρχει και κάτι θετικό: ότι το ΠΑΣΟΚ έχει καθαρθεί, αφού τα περισσότερα στελέχη του έχουν σκορπίσει στα άλλα κόμματα -και κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ- παίρνοντας μαζί τους ότι αρνητικό, πελατειακό, κρατικιστικό, κλεπτοκρατικό κλπ κλπ είχε μέσα του το ΠΑΣΟΚ. Κι έτσι δεν χρειάζεται ανανέωση, αυτοκριτική ή και αυτοδιάλυση όπως ζητούν ακόμη και πρώην προβεβλημένα στελέχη του (Α Διαμαντοπούλου) για να βρει την γιατριά του - την βρήκε ήδη...

Προφανώς μια τέτοια αντίληψη ή περίπου τέτοια με κάποιες ενστάσεις ακόμη, διαπερνά όσους και όσες επέλεξαν να προτιμήσουν την συσπείρωση γύρω από στελέχη του ΠΑΣΟΚ παρά της ΔΗΜΑΡ για να δημιουργήσουν τον τρίτο πόλο. Είναι όμως έτσι;

Τίποτα απολύτως δεν αποδεικνύει ότι το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ είναι κάτι διαφορετικό από το ΠΑΣΟΚ της χρεοκοπίας, του πελατειακού συστήματος, του κομματικού κράτους και της κρατικιστικής συντεχνιακής νοοτροπίας. Η σημερινή αδυναμία του δεν σημαίνει τίποτα διαφορετικό από την απόρριψή του από το εκλογικό σώμα - και η αδυναμία του να ανακάμψει από μόνο του, σημαίνει επίσης ότι δεν έχει πείσει κανέναν από όσους το εγκατέλειψαν, ότι έχει αλλάξει. Μόνο τους 58 έχει παραδόξως πείσει για κάτι τέτοιο.

Ήδη, η απόπειρα εκβιασμού του Φώτη Κουβέλη με την συμμετοχή στην κίνηση μερικών σημαντικών στελεχών της ΔΗΜΑΡ και την δημιουργία τετελεσμένων, δεν πέρασε. Δεν «έπιασε» θα λέγαμε καλύτερα. Ήταν κάτι λιγότερο αποτελεσματικό από ένα μικροπολιτικό κόλπο. Η κίνηση βέβαια θα προστεθεί στην πολυσπερμία του χώρου και θα ακολουθήσει τον δρόμο της εσωστρέφειας που έχουν οδηγηθεί και οι υπόλοιπες, προσπαθώντας να συμφωνήσουν σε συγκεκριμένα πράγματα. 

Γιατί πέρα από τα κόλπα, το πρόβλημα της κεντροαριστεράς είναι βαθιά πολιτικό: αδυνατεί να περιγράψει μια δική της αυτόνομη και σαφή εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της υπερχρέωσης και ένα εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση. Εκεί συντρίβονται τα σχέδια ανασυγκρότησής της και όχι στις αντιστάσεις του Φώτη ή της Άννας ή τις φιλοδοξίες παραμονής στην εξουσία του Βαγγέλη. Και αυτό το θέμα, η κίνηση των 58 δεν το αντιμετωπίζει καν - μάλιστα ιεραρχεί πρώτα την οργανωτική της συγκρότηση σε ικανά μαζικό μέγεθος και αφήνει την προγραμματική της εξέλιξη για μετά. Λες και είναι δεδομένη.

Η γενικολογία και η βιασύνη για «κοινή» κάθοδο στις ευρωεκλογές με την σημαία του ευρωπαϊκού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (PES) προδίδει «πασοκικό» σχεδιασμό. Πρώτα ...

Λευτεριά στον Αναρχικό Γιώργο Νταλάρα!

(αναδημοσίευση από το ελευθεριακό ιστολόγιο eagainst.com Autonomy Against Barbarism - αφιερωμένο στις καταληκτικές ; συζητήσεις για ενδεχόμενη συμμαχία ΔημΑρ - Δημαρά)

“Το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του”
Γιώργος Νταλάρας

Είναι γνωστό πως στην χώρα που κάποιοι λένε Ελλάδα, εδώ και κάτι δεκαετίες ένας νέος ανθρωπολογικός τύπος έχει αναδυθεί, ο οποίος προκαλεί αμφίθυμα συναισθήματα. Για κάποιο περίεργο λόγο δεν μπορείς να τον αγαπήσεις ή να τον μισήσεις εξ ολοκλήρου.Και αυτό είναι και το δυνατό του σημείο. Δεν είναι σαν τον Λιάπη ή τον Ψωμιάδη -συμπαθέστατοι και οι δύο- αλλά μία άλλη ποιότητα. 

Φαίνεται να αποτελεί υβριδική νεοπλασία μεταξύ αριστερού και “δεξιού”. Έχει πάρει όλα τα χαρακτηριστικά του αριστερού που λατρεύουμε να μισούμε -δηλαδή ότι έχει σχέση με το δήθεν που πλασάρεται ως αυθεντικό- και όλα τα καλά χαρακτηριστικά του “δεξιού” (και τα 2), που είναι ο μη-σφιχτοκωλισμός και η large-ια. 

Είναι εκείνο το άτομο που όλοι αγαπάνε -για διαφορετικούς λόγους- και ένα μέρος αυτών μισούν για εντελώς ίδιους. Αν ο αριστερισμός είναι η παιδική ασθένεια του κομμουνισμού, τον ανθρωπολογικό τύπο στον οποίο αναφερόμαστε τον θέλουν να είναι η γλυκιά μοίρα -και όχι η γεροντική αρρώστια που έλεγε ο Πράσινος πλέον Ντάνι- του αριστερού (στην Ελλάδα πάντα). 

Έχει το προνόμιο να παίζει μπάλα σε όλα τα γήπεδα εξίσου καλά. Ας μην κουράσω άλλο, μιας και μάλλον πρόδωσα τον τύπο τον οποίο περιγράφω. 

Προφανώς αναφέρομαι στον Πασόκο.

Ο πρωθυπουργός Γ.Παπανδρέου με έναν Πασόκο.

Ο Πασόκος είναι μετά και μαζί με την Αρχαία Ελληνική δημιουργία, την ελάχιστη νεώτερη (μέσω εξωτερικού), τον δίσκο Φωτιά -ασφαλώς- της Άννας Βίσση (1989, ναι ρε το ξέρω έψαξα) και το γενικευμένο στήσιμο της περιόδου 2004-2006 σε όλους τους πνευματικούς τομείς της βιομηχανίας της κουλτούρας και ντοπαρίσματος Τέχνης και του Αθλητισμού (Eurovision, Euro), υπό την προεδρία του μαρξιστή Κώστα Καραμανλή – ο οποίος αδίκως δεν μπήκε στους 100 μεγάλους Έλληνες- μια λαμπρή προσφορά του Ελληνικού Πολιτισμού στον εαυτό του- γιατί ως γνωστών, Έλληνες = Ανθρωπότητα. 

Ο Πασόκος ως τέτοιος, δεν χρειάζεται να έχει ψηφίσει Πασόκ, ούτε είναι δημιούργημα του τελευταίου. Σε αντίθεση μάλιστα και με την κυρίαρχη ψυχοκοινωνιολογική άποψη που θέλει κάθε κοινωνία να δημιουργεί τον ανθρωπολογικό τύπο της, δεν είναι ο Πασόκος που είναι αποτέλεσμα του καπιταλισμού, αλλά ο καπιταλισμός είναι αυτό που αναγκάζεται να προσαρμόζεται στα μέτρα του Είναι του Πασόκου. 

Και σαν να μην έφτανε αυτό, το όπλο του Πασόκου δεν είναι όπλο με την υλική και ακριβή έννοια, δεν είναι αιχμηρό, για αυτόν δεν είναι καν όπλο- και εκεί έγκειται και η αποτελεσματικότητά του. Είναι η γλώσσα, αυτή η χίμαιρα.

“By and large, language is a tool for concealing the truth”

 George Carlin

                 Ασχολίαστο

Αν ισχύει αυτό που λένε, ότι η γλώσσα είναι σκέψη, τότε ο Πασόκος θα μπορούσε να είναι ένα πληρωμένο από την πλουτοκρατία Μασονία ον, το οποίο θα είχε σκοπό να αποβλακώσει τον κόσμο (ναι και την Γη, τον Ήλιο κλπ). Όμως δεν είναι. 

Δεν είναι γιατί αν για μια στιγμή καταλάβαινε την καταστροφική επίδραση που έχει η ύπαρξή του και προσπαθούσε να την χρησιμοποιήσει συνειδητά, θα αποτύγχανε αυτοστιγμεί. 

Η παντοδυναμία του έγκειται στην απουσία της ψευδαίσθησης της παντοδυναμίας αυτής ή μιας τάσης προς αυτήν -η οποία ψευδαίσθηση χαρακτηρίζει τους “δεξιούς” και που παίρνει της ακραίες της διαστάσεις στους εξίσου συμπαθείς ακροδεξιούς με την μορφή παράνοιας, η οποία είναι απόδειξη ομοφυλοφιλίας [1]. 

Μετά λοιπόν τον Γ.Παπανδρέου, ο οποίος μεταξύ άλλως είχε δηλώσει αντιεξουσιαστής, τον Χ.Παπουτσή που είχε δηλώσει πως το κόμμα του είναι “το κόμμα της αριστεράς (sic)”, μετά τον Πάγκαλο που είχε δηλώσει πως το κόμμα του είναι το κόμμα της εργατικής τάξης (που στον υπαρκτό σουρεαλισμό, στην Ελλάδα, ισχύει, άσχετα με το αν τσινάνε οι R (από το original) αριστεροί), ήρθε ο Γ.Νταλάρας, και με μια συνέντευξη-μολότοφ στην Τούρκικη (φτου κακά) Χουριέτ δήλωσε [2]:

"χιλιάδες χρόνια ζούμε μαζί, Αν πετάξουμε λίγο πιο υψηλά δεν θα δούμε τις γραμμές στο χάρτη. Οι χάρτες τυπώνονται και τα σύνορα τα καθορίζουν οι μαθηματικοί και οι τοπογράφοι. Ο Θεός δεν έχει τυπογραφείο. Για το Αιγαίο άλλοι λένε πως “ανήκει στους Τούρκους” άλλοι “στους Έλληνες”, στην πραγματικότητα όμως το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια!
Στην Κύπρο υπάρχουν προβλήματα και αυτά προέρχονται από 3 πηγές. Την Τουρκία, την Αγγλία και την Ελλάδα. Αυτές οι χώρες υφαίνουν τέτοιο κόμπο που το θέμα οδηγείται σε αδιέξοδο. Όμως στο νησί ζουν άνθρωποι που θέλουν να φύγουν οι στρατιώτες και να ζήσουν όλοι ειρηνικά."

Σε ερώτηση για το ποιος φταίει για τον πόνο στην Κύπρο, ο σύντροφος Γιώργος Νταλάρας απαντάει:
"οι εθνικιστές και όσοι έχουν φανατισμό με τη θρησκεία"
Αυτή η ιστορία, πέρα από τον προφανή γέλωτα που προκαλεί σε εμένα και λογικά σε όλους τους συν(και οχι ΣΥΝ)-θολοκουλτουριάριδες, είναι ταυτόχρονα αστεία και έντονα επικίνδυνη- δεν πέφτουμε από τα σύννεφα, εξάλλου και ο Νταλάρας είναι Πασόκος, με όλο το βάθος της έννοιας αυτής, έστω και αν δεν έχει ψηφίσει ποτέ του τίποτα.
Είναι αστεία διότι αμέσως πυροδότησε τα αναμενόμενα σχόλια από κάθε λογής εθνικιστικό πατριωτικό ιστόχωρο και εφημερίδα, ακόμα και από αυτούς που ανήκουν στην “αστική” ενημέρωση, και άρα είναι “ουδέτεροι” από “ιδεολογίες”. Και προφανώς ρίχνουν λάσπη στον Νταλάρα γιατί με το να πει πως το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του (κάπου το έχω ξαναδει γραμμένο αυτό, αλλά δεν θυμάμαι ούτε που, ούτε από ποιους), σημαίνει πως είναι (τι άλλο?) προδότης.

Το έντονα επικίνδυνο δεν είναι ότι εγώ ας πούμε, που θέλω να λέω ότι δεν θα γίνω Πασόκος (αλλά ποτέ μην λες ποτέ, στην Ελλάδα είμαστε) και που όσο νάνε μου αρέσουν στις φλόγες οι σημαίες, δεν μπορώ να διαφωνήσω με τον Νταλάρα ειδικά σε αυτά που λέει, ασχέτως των λεπτομερειών, αλλά είναι ότι γνωρίζοντας το σημείο που στέκεται ο Νταλάρας όταν λέει αυτά που λέει -που είναι και το αρχιμήδειο σημείο τελικά, γιατί κάθε Πασόκος γνωρίζει που είναι αυτό ασυνείδητα (και ό,τι καταλάβατε καταλάβατε)- αισθάνομαι λες και μου έκοψαν την γλώσσα. Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες σε όλο τον κόσμο είναι μια μαεστρικού τύπου με γεύση σοκολάτας λογοκρισία, που έχει σαντιγί, σιρόπι και αυτό το μαλακισμένο βεγγαλικό. Αυτήν την λογοκρισία θα την ζήλευε και ο Γκέμπελς. Είναι η λογοκρισία της οικειοποίησης, του κάνω δικό μου κάτι που απεχθάνομαι αλλά το λέω επειδή το γαμημένο το κοινωνικο-ιστορικό πεδίο απέδειξε την αλήθεια του, και ως εκ τούτου είναι το καλύτερο καμουφλάζ. Παράδειγμα: δεν υπάρχει pixel στον πλανήτη αυτή τη στιγμή, όπου να υπάρχει πραγματική, άμεση δημοκρατία. Ωστόσο όλα τα -όχι και τόσο πλέον- φιλελεύθερα καθεστώτα, όσο και τα μη-, λένε πως είναι δημοκρατίες. Σαν να μην έφτανε αυτό, αρκετοί κάφροι αριστεροί και ορισμένοι αναρχικοί, που φαινομενικά αντιμάχονται το σύστημα, όχι μόνο δίνουν μάχη για λέξεις που κάποτε είχαν νόημα , αλλά τις χρησιμοποιούν -ενίοτε με διάφορους επιθετικούς προσδιορισμούς- ως γλώσσα εναντίωσης σε αυτό το σύστημα!!! Επανάσταση, δημοκρατία, ελευθερία, αυτονομία, αναρχία (σιγά σιγά), αντι-εξουσία και ο,τι θα μπορούσε να “οπλίσει” την σκέψη και την γλώσσα εναντίωσης στο υπάρχον έχει περάσει στα χέρια των κεφτέδων. Οι απομεταρσιωμένες έννοιες όπως οι παραπάνω, πουλιούνται εδώ και αρκετό καιρό ως μπλούζες, ως διαφημιστικά σλόγκαν, ως σύμβολα και ως υπνωτικά χάπια (κυρίως) και έτσι κατάντησαν καρικατούρα του εαυτού τους. Η αριστερά-άξια της μοίρας της- εδώ και αρκετό καιρό έχει στήσει κανονικά τον κώλο της στο κοινοβουλευτικό σύστημα (και παραβλέποντας τον κρατισμό της και τον ύποπτο θαυμασμό που της προκαλεί η καπιταλιστική ανάπτυξη) και ως εκ τούτου δεν επηρεάζεται πλέον από αυτήν την Πασόκικη λογοκρισία, ίσα ίσα, παίρνει μέρος σε αυτήν γιατί της φάνηκε καλό το κόλπο αλλά δεν τις είπαν πως στα 100 μέτρα βγαίνει τελευταία εδώ και τόσα χρόνια όχι γιατί είναι 100 κομμάτια, αλλά γιατί ο κόσμος, ακόμα και αν δεν ξέρει πολλά για αυτήν, ξέρει.

Ο ελευθεριακός χώρος (αναρχία/αυτονομία) είναι ο μόνος μέχρι σήμερα που κατάφερε να κρατήσει τον χώρο του σχετικά “κλειστό”, όπως παλιότερα οι σαμάνοι εκείνες τις εποχές όπου ούτε αφέντες υπήρχαν ούτε δούλοι, και αυτό γιατί καταφέρνει ακόμα και “προκαλεί”, είναι ανυπότακτος, ακόμα και αν αυτό εκφράζεται πολλές φορές μέσα από μια ανωριμότητα. Αλλά αν νομίζει πως θα καταφέρει να κρατηθεί έτσι, είναι γελασμένος. Η Πασόκικη λογοκρισία δεν γνωρίζει όρια. Είναι σίγουρο πως οι κωλόφαρδοι του μέλλοντος, δηλαδή τα άτομα που κατά τύχη δεν θα έχουν αποσπαστεί από την υποκειμενικότητά τους, δεν θα μπορούν να συναγωνιστούν την Τέχνη που παράγει το Πραγματικό, αλλά τουλάχιστον θα μπορούν να απολαύσουν -σόρρυ για τον κυνισμό- την βαρβαρότητα που ακούει σε διάφορα ονόματα όπου όλα έχουν σημασιολογική ή γλωσσολογική σχέση με το “Πασόκος”, και παρουσιάζεται ως Τέχνη, γιατί τέτοια είναι! Οι νεοφιλελεύθερες ολιγαρχίες θα κηρύττουν πως είναι δημοκρατίες, ενώ θα στιγματίζονται ως τέτοιες από αυτούς που μόνο στα λόγια την επικαλούνται. Επαναστάσεις θα γίνονται κάθε μέρα -στον χώρο (και χορό) της τεχνικής και της βαφής μαλλιών. Η αυτονομία όσο πάει και θα αυξάνεται -στα υποβρύχια και στα διαστημόπλοια. Στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα καταπατάμε τα τελευταία, ενώ στο όνομα της ειρήνης θα κάνουμε πόλεμο. Θα συμπονούμε μαζί με τους μετανάστες, ενώ την ίδια ώρα θα τους επιβάλλουμε αυτό που από χρόνια επιβάλλαμε στον εαυτό μας, στο όνομα μιας από καιρό χρεοκοπημένης, φθαρμένης αλλά και άθλιας από μόνης της “εθνικής” ή θρησκευτικής ενότητας-το ξερίζωμα.

Ενώ εδώ και καιρό, οι σύγχρονες ολοκληρωτικές κοινωνίες πουλάνε στις “ελεύθερες” αγορές τους τις αλεξίσφαιρες “ιδέες” και αξίες, μετατρέποντάς τες έτσι στην καλύτερη σε μια απλή παράθεση γραμμάτων ή στην χειρότερη στο ακριβώς αντίθετό τους, τις χρησιμοποιούν αποτελεσματικά -απ΄ότι φαίνεταi. Στην ίδια τους την κίνηση μέσα στην βαρβαρότητα, οι κοινωνίες φαίνεται να μην δείχνουν κανένα σεβασμό σε αυτές τις ιδέες, οι οποίες έχουν υποστεί μια μη-αντιστρεπτή ζημιά, συνέπεια της εδώ και χρόνια εκπόρνευσής τους στα παράθυρα των χαρτογιακάδων και στις συζητήσεις των γραφειοκρατών. Η βαρβαρότητα δεν έχει να κάνει με Τανκς, Γκουλάγκ, Άουσβιτς, αλλά με την κοινωνία που αδιαφορεί για αυτά. Είναι ο μεταμφιεσμένος σε ηθική ηθικισμός και σε ανθρωπισμό πιθηκισμός. Είναι ο πραγματικά ανεστραμμένος κόσμος, όπου το αληθινό δεν είναι παρά μια στιγμή του ψεύτικου που έλεγε και ο Ντεμπόρ. Ο Πασόκος στο μέλλον, θα φοράει μπλούζα με Αλφάδι, μοκασίνια, ηλεκτρική κιθάρα στην πλάτη, θα κρατάει σπρέι (πράσινο) στο ένα χέρι και στο άλλο την μαλακία το blackburry. Και έτσι ο Όργουελ φαντάζει νάνος, μαζί και η ολοκληρωτική κοινωνία του στο 1984, μπροστά σε αυτον τον Καλλιτέχνη και Καλλιτέχνημα ταυτόχρονα. Σε αυτήν λοιπόν την κωμικοτραγική πραγματικότητα, η εξίσου κωμικοτραγική επαναστατική πολιτική θα είναι τέτοια αν καταφέρει να αρνηθεί τον “παραδοσιακό” εαυτό της και προσπαθήσει να κυκλώσει το Π (από το Πασόκ) όταν οι Πασόκοι θα κυκλώνουν το Α. Όταν θα κηρύττει την απέχθεια της προς τις αιώνιες αξίες που ενσωματώθηκαν και που θα δημιουργεί ιεραρχικά οργανωμένους μικρόχωρους όπου αντί για ιδέες, θα διαδίδει κριτικές για τα τελευταία σκουπίδια του hollywood και τα ρούχα για clown που επιβάλλει η “μόδα”.

Ζήτω οι ολιγαρχίες!!!!

Υ.Γ-Το άφησα για το τέλος, ως σφραγίδα, που αποκρυπτογραφεί (μερικώς βεβαίως) τον ψυχισμό του Πασόκου.
“Οπως γράφει η Ηürriyet, κάποιοι στην Τουρκία τον θεωρούσαν «εθνικιστή και εχθρό των Τούρκων» και πως είχε δηλώσει στο παρελθόν «πως δεν θα δώσει ποτέ συναυλία στην Τουρκία.»
Ο Γιώργος Νταλάρας όμως τους διέψευσε.”[2]
Υ.Γ2.Τελικά ίσως να έχει δίκιο ο Θύμιος Καλαμούκης όταν είχε πει πως “στην Ελλάδα είμαστε όλοι Πασόκ”.
===========================================================
[1] Δες στο Εισαγωγή στην Ψυχανάλυση του Σ.Φρόιντ, σελ 402 (αν θυμάμαι καλά)[2] Πηγή των αποσπασμάτων www.Theinsider.gr