Η χαμένη τιμή της Ηριάννας Β.Λ.

του Νίκου Σαραντάκου*

Στο μυθιστόρημα του Χάινριχ Μπελ "Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ", που η δράση του εκτυλίσσεται στη Δυτική Γερμανία των αρχών της δεκαετίας του 1970, μια απολιτική νοικοκυρά μπλέκει με την αστυνομία και διασύρεται από τον κίτρινο τύπο επειδή έκανε το έγκλημα να συνδεθεί ερωτικά με έναν ληστή τραπεζών, ύποπτο για τρομοκρατία. Ομολογώ πως δεν θυμάμαι αν το έχω διαβάσει, ασφαλώς όμως έχω δει την ταινία που γυρίστηκε το 1975 από τον Φόλκερ Σλέντορφ και τη Μαργκαρέτε φον Τρότα με βάση το μυθιστόρημα.

Βρίσκω πως η υπόθεση του μυθιστορήματος και της ταινίας έχει κάποιες ομοιότητες με μια υπόθεση που διαδραματίζεται αυτές τις μέρες στη χώρα μας, στην πραγματική ζωή, παρόλο που υπάρχουν πολλές και βασικές διαφορές μεταξύ τους -γι’ αυτό και έβαλα αυτόν τον τίτλο στο σημερινό άρθρο, που είναι αφιερωμένο στην υπόθεση της πανεπιστημιακού Ηριάννας Β.Λ. και στη χαμένη ελευθερία της.

Τον Μάρτιο του 2011 δυνάμεις των ΕΚΑΜ μπαίνουν ξημερώματα στο διαμέρισμα του φοιτητή του ΕΜΠ Κώστα Π. που θεωρείται ύποπτος για συμμετοχή στην οργάνωση Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς (ΣΠΦ). Μαζί του βρίσκεται η φοιτήτρια της Φιλοσοφικής και φίλη του Ηριάννα Β.Λ. που είχε κοιμηθεί μαζί του εκείνο το βράδυ. Η Ηριάννα προσάγεται, δίνει DNA και τα λοιπά, και αφήνεται ελεύθερη. Δυο χρόνια αργότερα, το 2013, ενώ ο φοιτητής δικάζεται, απαγγέλλεται κατηγορία στην Ηριάννα με βάση ένα αμφιλεγόμενο δείγμα DNA που βρέθηκε πάνω στη γεμιστήρα όπλου που υποτίθεται ότι έχει σχέση με την υπόθεση της ΣΠΦ.

Η Ηριάννα αφήνεται ελεύθερη με περιοριστικούς όρους και συνεχίζει τις σπουδές της και την έρευνά της ενώ τελικά ο Κώστας Π. αθωώνεται τελεσίδικα αφού δεν αποδείχτηκε καμιά συμμετοχή του στην οργάνωση ΣΠΦ, μόνο φιλικές σχέσεις με κάποια μέλη της.

Ωστόσο, τον Ιούνιο του 2017 η Ηριάννα δικάζεται και προς γενική έκπληξη καταδικάζεται σε 13 χρόνια φυλάκιση για οπλοκατοχή, χωρίς να της αναγνωριστούν ελαφρυντικά, χωρίς η έφεσή της να έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα, χωρίς να γίνει δεκτή η αίτηση της οικογένειας να εξεταστεί το αμφιλεγόμενο δείγμα DNA από δικόν τους εμπειρογνώμονα (η αστυνομία απάντησε ότι «τελείωσε»).

Όταν διαβάζω ρεπορτάζ από τη δίκη, μου δημιουργείται η αίσθηση ότι στην πραγματικότητα δεν δικάστηκε (μόνο) η Ηριάννα αλλά (και) ο σύντροφός της, τώρα πια σύζυγός της, και ότι η αστήρικτη βαριά ποινή επιβλήθηκε για να αντισταθμίσει, ας πούμε, τη δική του αθώωση. Άλλωστε, οι δικάστριες επικεντρώθηκαν ιδιαίτερα σε αυτή τη σχέση («Και γιατί δεν τον χώρισες;» μαθαίνω πως ρωτούσαν). Δημιουργείται η εντύπωση πως η Ηριάννα καταδικάστηκε επειδή δεν τον χώρισε. Υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι έχουμε μπροστά μας μια προφανή περίπτωση κακοδικίας.

Το σημερινό άρθρο, ανάμεσα στα άλλα, έχει σκοπό να προκαλέσει τη συζήτηση για την υπόθεση, ανάμεσα στ’ άλλα για να διαλευκανθούν ορισμένες ασάφειες του ρεπορτάζ (π.χ. η καταδίκη της Ηριάννας είναι πράγματι σε πρώτο βαθμό; ποια ένδικα μέσα έχει στη διάθεσή της; Τι μπορεί να κάνει η πολιτική ηγεσία αν έχει την πολιτική βουληση;) αλλά και για να σας παρακινήσει να εκφράσετε την αλληλεγγύη σας στην κοπέλα που διώκεται, αν βέβαια συμμεριζεστε τα υπέρ αυτής επιχειρήματα.

Ως προς την έκφραση της αλληλεγγύης, χτες υπέγραψα το κείμενο μιας ηλεκτρονικής καμπάνιας που βλέπω πως ήδη έχει συγκεντρώσει πάνω από 10.000 υπογραφές. Ξέρουμε τους περιορισμούς αυτού του μέσου, αλλά σας προτρέπω να υπογράψετε κι εσείς. Πρέπει επίσης να πιεστεί η κυβέρνηση και ειδικά ο υπουργός Δικαιοσύνης Σταύρος Κοντονης να εξαντλήσει τις δυνατότητες παρέμβασης που έχει θεσμικά -να δείξει έμπρακτα ότι έχει κάποια διαφορά που βρίσκεται εκείνος στον υπουργικό θώκο και όχι π.χ. ο Δενδιας ή ο Αθανασίου.

Θα κλείσω με δύο κείμενα, ένα του Κώστα Π. και ένα της ίδιας της Ηριάννας

Άρθρο του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου στην ΕφΣυν

"14 Μαρτίου 2011. ΕΚΑΜ εισβάλουν στο σπίτι που νοίκιαζα στο Χολαργό και με συλλαμβάνουν ως ύποπτο για συμμετοχή στην Ε.Ο. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς. Η Ηριάννα έχει την ατυχία εκείνο το βράδυ να κοιμηθεί μαζί μου. Προσάγεται στη ΓΑΔΑ όπου δίνει προανακριτική κατάθεση, οικειοθελώς DNA, αποτυπώματα και την ίδια μέρα αφήνεται ελεύθερη.

Εγώ θα αφεθώ ελεύθερος με περιοριστικούς όρους 3 μέρες μετά.

18 Νοέμβρη 2011. Σύμφωνα με την κατάθεση ενός «μάρτυρα» που δεν ξαναεμφανίζεται ποτέ στο εξής, ούτε στο δικαστήριο, ανακαλύπτονται όπλα που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί πουθενά σε χώρο του ΕΜΠ στου Ζωγράφου.

11 Ιανουαρίου 2013. Συλλαμβάνεται η Ηριάννα και κατηγορείται ως μέλος της ΣΠΦ και για οπλοκατοχή με βάση ένα χαμηλής ποσότητας και κακής ποιότητας δείγμα DNA σε γεμιστήρα εκτός όπλου , από τα ευρήματα στο ΕΜΠ. Ενάμισι χρόνο μετά την υποτιθέμενη ανακάλυψη των όπλων και δύο χρόνια με το DNA της να υπάρχει στα χέρια της αστυνομίας.

Η Ηριάννα αφήνεται ελεύθερη με περιοριστικούς όρους αυτή τη φορά, χωρίς ο ειδικός εφέτης ανακριτής να δώσει στη δημοσιότητα τα στοιχεία και τη φωτογραφία της. Θα το κάνει λίγες μέρες αργότερα με non paper ο τότε υπουργός Προ.Πο. Νίκος Δένδιας.

Όλα αυτά συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της δίκης μου , με ότι μπορούσε να σημαίνει αυτό για την εξέλιξή της. Το δικαστήριο τελειώνει με αθωωτική και αμετάκλητη απόφαση για μένα που είχε και τη σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα, αφού αποδέχεται ότι μόνο φιλική σχέση υπάρχει με ορισμένα μέλη της ΣΠΦ στα πλαίσια του αντιεξουσιαστικού χώρου, κάτι που δεν αρνήθηκα ποτέ.

Η Ηριάννα δεν απομακρύνεται από εμένα παρ’ όλη τη στοχοποίηση. Μένει, αγνοεί επιδεικτικά τον φόβο και συνεχίζει τη ζωή της. Δουλεύει παθιασμένα, συνεχίζει να εξελίσσεται επαγγελματικά, να έχει φίλους , να ονειρεύεται, να ζει. Κι εγώ πάντα δίπλα της.

Αν δεν έζησε κάποιος από μέσα τη δίκη της στο ακροατήριο, δύσκολα μπορεί να κατανοήσει τι συνέβη. Η εισαγγελέας από την αρχή αναφερόταν σε εμένα σαν να είμαι ξανά κατηγορούμενος, δεν μπορούσε να χωνέψει πως, ένα άλλο, ομοιόβαθμο με το δικό τους δικαστήριο, αθώωσε αμετάκλητα έναν άνθρωπο που δήλωνε φίλος με μέλη της ΣΠΦ. Δεν το χωρούσε το μυαλό της. Ρωτούσε προκατειλημμένη την Ηριάννα γιατί δεν χωρίζαμε. Ενέπλεξε στην υπόθεση άσχετα με οποιαδήποτε δικογραφία άτομα. Παιδικοί μας φίλοι που αναφέρθηκαν από την Ηριάννα σαν επισκέπτες του σπιτιού μου συκοφαντήθηκαν και έγιναν στα χείλη της επιχείρημα ενοχής. Έφτασε στο σημείο να τους αναφέρει και στην εισαγγελική της πρόταση.

Μια πρόεδρος που δεν βρήκε μισό επιχείρημα να ψελλίσει για να στηρίξει την καταδικαστική απόφαση. Μια λέξη μόνο, ένοχη.

Η Ηριάννα καταδικάστηκε από αυτές τις λίγες σε 13 χρόνια φυλακής.

Η Ηριάννα καταδικάστηκε ως μέλος της ΣΠΦ επειδή είχε σχέση μαζί μου. Εγώ όμως σύμφωνα με τα δικά τους δικαστήρια δεν είμαι μέλος…

Η Ηριάννα καταδικάστηκε για οπλοκατοχή με μόνο στοιχείο ένα χαμηλής ποσότητας και κακής ποιότητας δείγμα DNA, το οποίο όταν ζητήθηκε από το στάδιο κιόλας της ανάκρισης για επανέλεγχο σε πιστοποιημένο και εξειδικευμένο εργαστήριο, που συνεργάζεται με δικαστικές αρχές σε όλη την Ευρώπη, η απάντηση που δόθηκε από την αστυνομία ήταν ότι «τελείωσε». Μια και έξω. Και θα πρέπει να τους πάρουμε στα σοβαρά. Αυτούς που είχαν και τα ευρήματα και το DNA της Ηριάννας και έκαναν ενάμισι χρόνο να βγάλουν αποτέλεσμα.

ΠΑΡΑΝΟΙΑ; ΑΝΟΗΣΙΑ; ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ; ΑΝΩΘΕΝ ΕΝΤΟΛΕΣ;

Δε με αφορά. Μ’ αυτό το σκεπτικό οποιοσδήποτε μπορεί να κατηγορηθεί και να καταδικαστεί για οτιδήποτε. Αρκεί να είναι φίλος με κάποιον που είναι φίλος με κάποιον…

Μια συλλογική ευθύνη που απειλεί να εγκληματοποιήσει όχι μόνο έναν πολιτικό χώρο αλλά οποιαδήποτε σχέση επιλέγουν να πλήξουν για τους δικούς τους λόγους.

Καταδικάζοντας την Ηριάννα, καταδικάζουν το συναισθηματικό δεσμό, τη συμπάθεια, το χαμόγελο, το νοιάξιμο.

Η Ηριάννα δε δέχτηκε να της υποδείξουν ποιους θα συμπαθεί, ποιους θα αγαπάει, με ποιους θα ζήσει".

Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΗΡΙΑΝΝΑ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος

Επιστολή της Ηριάννας στην Εφ.Συν.

Ο φαύλος κύκλος των ενόχων

"Πριν από λίγες μέρες ήμουν αυτόπτης μάρτυρας στο ληκτικό σημείο ενός τραγέλαφου, εκτυλισσόμενου επί της οδού Λουκάρεως.

Στην κωμικοτραγική αυτή διαδικασία όσα ειλικρινώς κατέθεσαν μάρτυρες και κατηγορούμενοι δεν ακούστηκαν ποτέ. Η απλή αναφορά ονομάτων αγαπημένων μου προσώπων -τα οποία ουδεμία σχέση είχαν με τη συγκεκριμένη δικογραφία, με εκτός νόμου πράξεις ή με οποιαδήποτε μορφή βίας- χρησιμοποιήθηκαν ως «επιχειρήματα» υπέρ της καταδικαστικής απόφασης που πάρθηκε σε βάρος μου.

Ενώ δικηγόρος και εξειδικευμένος γενετιστής πάσχιζαν να εξηγήσουν στην έδρα την ανυπόστατη φύση των κατηγοριών, εκείνη «συνδιαλεγόμενη» με όσους στάθηκαν απέναντί της έθετε εκτός τόπου και χρόνου (έως και κυριολεκτικά σουρεαλιστικές) ερωτήσεις και προφανώς αρνούνταν να κατανοήσει το κατηγορητήριο.

Το όλο παρανοϊκό κλίμα επιβεβαίωσε την αρχική εντύπωση που είχα για την επιχειρούμενη εμπλοκή μου στη συγκεκριμένη υπόθεση: τις τελευταίες εβδομάδες δεν δικαστήκαμε μόνο εγώ και ο συγκατηγορούμενός μου, αλλά μαζί με εμάς «δικάστηκε» για δεύτερη φορά και ο σύντροφός μου.

Τι και αν η αθωωτική απόφαση στο προ τριετίας δικαστήριό του θεωρείται από τον νόμο αμετάκλητη; Τα μετέωρα στοιχεία μιας υπόθεσηςπου έχει από καιρό λήξει μεταπηδούν από αυτή σε άλλες, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο ενόχων.

Αυτή τη στιγμή αναμένω τη μεταγωγή μου στις φυλακές Ελεώνα Θηβών, για να περάσω τις επόμενες, εξαντλητικές σε αριθμό, μέρες μου στα απομεινάρια του πανηγυριού των τρελών".

5-6-2017

Ηριάννα Β.Λ.

πηγή sarantakos.wordpress.com

Ναι είσαι σεξιστής, όχι δεν είσαι ήρωας

Γιατί συνεχίζει να παίζει στις οθόνες μας το προσβλητικό σεξιστικό σποτάκι του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας ΕΚΕΑ;

της Δήμητρας Σπανού*

Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικής Αιμοδοσίας σήμερα (14/6) και το διαβόητο σποτ του Ε.ΚΕ.Α έπαιζε τις προηγούμενες μέρες στην τηλεόραση ως μια προσπάθεια να προωθήσει υποτίθεται ακριβώς αυτό, την εθελοντική αιμοδοσία. 

Στο «Μπορείς και εσύ να γίνεις ήρωας» παρελαύνουν ξανθιές νοσηλεύτριες με το αντίστοιχο βαθύ ντεκολτέ, υπερφίαλοι και ατσαλάκωτοι γιατροί, ναυαγοσώστες-μοντέλα που σώζουν ζωές μοντέλων μπροστά σε μοντέλα-λουόμενες και μάλιστα με μια σχεδόν μια πορνογραφική αισθητική ενώ ο ηθοποιός Μάκης Παπαδημητρίου ως ο μέσος άνθρωπος παρακολουθεί ψάχνοντας την ευκαιρία να γίνει και αυτός ήρωας. 

Οι αντιδράσεις στο σποτ υπήρξαν άμεσες και από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία, την Ένωση Εργαζομένων του Βενιζέλειου Νοσοκομείου, την Ένωση Νοσηλευτών Ελλάδας με εξώδικα, δελτία τύπου κ.ά. Αλλά και στα social media αντίστοιχα υπήρξαν μαζικά επικριτικά σχόλια χαρακτηρίζοντας το βίντεο ως άκρως φτηνό, σεξιστικό και κατάπτυστο. Ουσιαστικά το σποτ φαίνεται να απευθύνεται αποκλειστικά σε αιμοδότες και να αποκλείει τις αιμοδότριες. 

Αυτό που μάλλον αδυνατεί να καταλάβει το Ε.ΚΕ.Α είναι ότι η αναπαραγωγή των στερεοτύπων αυτών δεν πολεμάει ούτε βοηθάει να αλλάξουν τα στερεότυπα αντίθετα τα επιβεβαιώνει ξανά και ξανά. Και ίσως το χειρότερο στερεότυπο που προβάλλεται στην προκειμένη περίπτωση είναι αυτό του ηρωικού άνδρα που στην προκειμένη περίπτωση είναι παχουλός, καραφλός μεσήλικας με ξελιγωμένο ύφος άρα κυριολεκτικά το πρότυπο του αντί-ήρωα δηλαδή αυτό που επιβεβαιώνει όμως ακριβώς ότι από την άλλη πλευρά υπάρχουν τα κλασσικά ηρωικά στερεότυπα π.χ. του μοντέλου ναυαγοσώστη. Στερεότυπα που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν καταρρίπτονται αλλά προωθούνται.

Ωστόσο απ’ ότι φαίνεται όλες αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι για το Ε.ΚΕ.Α παρά η παρερμηνεία της διαφήμισης από «ευτυχώς μια μειοψηφία της ελληνικής κοινής γνώμης» καθώς το 70% της κοινής γνώμης «έχει αντιληφθεί τη διαχωριστική γραμμή» ανάμεσα στη σάτιρα και την πραγματικότητα». 

Αδυνατούμε να καταλάβουμε πώς σε δύο μέρες το Ε.ΚΕ.Α έβγαλε μια τέτοια στατιστική αφενός και αφετέρου ότι εξακολουθεί και μετά όλες αυτές τις αντιδράσεις να υπερασπίζεται το σποτ αυτό με ένα δελτίο τύπου το οποίο κατά κάποιο τρόπο είναι πιο προσβλητικό και αλαζονικό και από το ίδιο το σποτ! Όσες δεν έχουμε αντιληφθεί αυτή τη διαχωριστική γραμμή προφανώς δεν έχουμε αίσθηση του χιούμορ. 

Επιπλέον το Ε.ΚΕ.Α δεν φαίνεται να προβληματίζεται από αυτή την «κοινή γνώμη» και τα εμετικά ΜΜΕ που αναφέρονται στο σποτ ως «οι καυτές και σέξι νοσοκόμες του Ε.ΚΕ.Α που γίνονται viral». Η αποδόμηση, την οποία επικαλείται με πάθος το Ε.ΚΕ.Α είναι στην πραγματικότητα επιφανειακή και ψευδής αφού η προβολή των στερεοτύπων είναι και η αποδοχή ότι τελικά εκεί έξω υπάρχουν οι σέξι νοσηλεύτριες και οι damsels in distress, αλλά ακόμη και αν δεν ανήκεις σε αυτές τις κατηγορίες και είσαι παχουλός με φαλάκρα μπορείς να γίνεις και εσύ ήρωας με το να δώσεις αίμα και να σώσεις το κορίτσι, να γίνεις και εσύ σαν όλους τους άνδρες δηλαδή που φαντάζεσαι. 

Το σποτ αυτό όχι μόνο απαξιώνει και προσβάλλει αλλά καταφέρνει να αποπροσανατολίσει τελείως την κοινή γνώμη σχετικά με την εθελοντική αιμοδοσία και την 14η Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικής Αιμοδοσίας. Αυτό που θα πρέπει να αναρωτηθεί το Ε.ΚΕ.Α είναι αν τελικά αυτό το σποτ προωθεί όντως την εθελοντική αιμοδοσία ή το μότο «το σεξ πουλάει».

*πηγή fylosykis

Άνθρωποι και φασίστες στην Ευρώπη του σήμερα

Δείτε εδώ όλο το ρεπορτάζ της ντροπής για το τι κάνουν οι ούγγροι φασίστες στους εγκλωβισμένους πρόσφυγες...

Δεν ξέρω αν ο πολωνός (έχει την σημασία του) Τουσκ καταλαβαίνει που οδηγείται η Ευρώπη με την νομιμοποίηση των μονομερών ενεργειών των ακροδεξιών της Ουγγαρίας (κι αυτό έχει την σημασία του) και των συνοδοιπόρων αυστριακών, σλοβάκων κλπ... ή αν αυτή είναι και η δική του άποψη... 

Πάντως η επίθεση πάνοπλων ΜΑΤ σε εγκλωβισμένους πρόσφυγες μας γυρίζει σαφώς στην ναζιστική περίοδο, απλά τώρα δεν είναι οι εβραίοι είναι οι σύριοι, οι ιρακινοί και οι αφγανοί!

ΓΠ fb

υγ όσο για την σημασία των γεγονότων αυτών, είναι τι απομένει όταν η αριστερά αποτύχει - τις ίδιες σκηνές δεν είχαμε στις "Αμυγδαλέζες" των ΝΔΠΑΣΟΚ;

Αλλά ευτυχώς εδώ (στην Ελλάδα της κρίσης) υπάρχουν ακόμη άνθρωποι (και περήφανοι αληθινοί ευρωπαίοι):


Όλο το συγκλονιστικό γερμανικό βίντεο εδώ

Η αγορά του σεξ δεν θα έπρεπε να είναι νόμιμη

*αφιερωμένο στα ελληνικά ιδιωτικά κανάλια και την νόμιμη (;) μεταμεσονύκτια τηλεαγορά του σεξ που φιλοξενούν επ΄ αμοιβή (ΑΣ)

της Rachel Moran*

ΔΟΥΒΛΙΝΟ - ΕΔΩ στην πόλη μου, νωρίτερα αυτόν το μήνα, η Διεθνής Γενική Συνέλευση της Διεθνούς Αμνηστίας ενέκρινε μια νέα πολιτική η οποία ζητάει ουσιαστικά την αποποινικοποίηση της παγκόσμιας εμπoρίας του σεξ. Οι θιασώτες αυτής της πολιτικής υποστηρίζουν ότι η αποποινικοποίηση της πορνείας είναι ο καλύτερος τρόπος να προστατευθούν «τα ανθρώπινα δικαιώματα των ιερόδουλων» παρόλο που αυτή θα εφαρμοζόταν εξίσου στους προαγωγούς, ιδιοκτήτες οίκους ανοχής και στους πορνοπελάτες[1].

Ο δεδηλωμένος στόχος της Αμνηστίας είναι να απαλλάξει τις εκδιδόμενες γυναίκες από το κοινωνικό στίγμα έτσι ώστε να γίνουν λιγότερο ευάλωτες στην κακοποίηση από εγκληματίες που λειτουργούν στις σκιές. Η Αμνηστία μάλιστα καλεί τις κυβερνήσεις «να εξασφαλίσουν ότι οι εργαζόμενοι/ες στην βιομηχανία του σεξ[2] θα έχουν πλήρη και ισότιμη νομική προστασία από την εκμετάλλευση, το trafficking και τη βία».

Η ψήφιση αυτής της πολιτικής από την Αμνηστία συμβαίνει στο πλαίσιο μιας παρατεταμένης, διεθνούς συζήτησης σχετικά με το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί η πορνεία και να επιτευχθεί η προστασία των συμφερόντων των λεγόμενων εργαζόμενων στη βιομηχανία του σεξ. Είναι μια συζήτηση στην οποία έχω προσωπική ανάμειξη-και πιστεύω ότι η Αμνηστία κάνει ένα ιστορικό λάθος.

Μπήκα στην πορνεία-όπως κάνουν οι περισσότερες- πριν καν γίνω γυναίκα. Στην ηλικία των 14, είχα τεθεί υπό κρατική φροντίδα αφού αυτοκτόνησε ο πατέρας μου και η μητέρα μου υπέφερε από ψυχική ασθένεια.

Μέσα σ’ ένα χρόνο είχα καταλήξει στο δρόμο χωρίς σπίτι, χωρίς καμία μόρφωση ή προσόντα να δουλέψω κάπου. Το μόνο που είχα ήταν το σώμα μου. Στα 15 μου γνώρισα ένα νέο άνδρα ο οποίος θεώρησε ότι ήταν καλή ιδέα να εκπορνευτώ. Ως «φρέσκο κρέας» λοιπόν ήμουν εμπόρευμα σε υψηλή ζήτηση.

Για επτά χρόνια, με αγόραζαν και με πουλούσαν. Όταν δουλεύεις στο δρόμο, αυτό σημαίνει τουλάχιστον 10 φορές το βράδυ. Είναι δύσκολο να περιγράψω τον αντίκτυπο που είχε πάνω μου αυτός ο ψυχολογικός εξαναγκασμός και πόσο βαθιά διέβρωσε την εμπιστοσύνη μου στους άλλους. Ώσπου να φτάσω το τέλος της εφηβείας μου, είχα ήδη αρχίσει να κάνω χρήση κοκαΐνης για να μουδιάζω τον πόνο.

Ανατριχιάζω όταν ακούω τις λέξεις «εργασία του σεξ». Το να πουλάω το σώμα μου δεν ήταν βιοπορισμός. Δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα σε μια συνηθισμένη πρόσληψη σε καθημερινή δουλειά και τον τελετουργικό ξεπεσμό όταν άγνωστοι χρησιμοποιούσαν το σώμα μου για να χορτάσουν τις ορμές τους. Η εκμετάλλευση μου ήταν διπλή-και από αυτούς που με εξέδιδαν και από αυτούς που με αγόραζαν.

Γνωρίζω ότι υπάρχουν συνήγοροι της πορνείας που υποστηρίζουν ότι οι εκδιδόμενες πουλάνε σεξ ως συναινούντες ενήλικες. Όμως αυτές που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία είναι μια σχετικά προνομιούχα μειοψηφία-κυρίως λευκές, μεσοαστές, δυτικές γυναίκες σε πρακτορεία συνοδών-η οποία ούτε κατά διάνοια δεν έχει σχέση με την παγκόσμια πλειοψηφία. Το δικαίωμα τους να πουλάνε δεν υπερέχει του δικού μου δικαιώματος όπως και άλλων να μηνπωλούνται σε ένα «επάγγελμα» που θηρεύει γυναίκες οι οποίες είναι ήδη περιθωριοποιημένες λόγω τάξης και φυλής.

Η απόπειρα αποποινικοποίησης της πορνείας παγκοσμίως δεν αποτελεί ένα προοδευτικό κίνημα. Η εφαρμογή της απλά θα αποτυπώσει και νομικά την αξίωση των ανδρών να αγοράζουν σεξ ενώ η αποποινικοποίηση της μαστροπείας θα προστατεύει μόνο τους προαγωγούς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πορνεία εκτιμάται ότι αξίζει τουλάχιστον 14 δισεκατομμύρια το χρόνο. Τα περισσότερα από αυτά τα χρήματα δεν προορίζονται για εκδιδόμενα κορίτσια σαν εμένα. Η εμπορία ανθρώπων είναι η δεύτερη μεγαλύτερη επιχείρηση του οργανωμένου εγκλήματος παγκοσμίως, μετά τα καρτέλ των ναρκωτικών, και στην ίδια θέση με το λαθρεμπόριο όπλων.

Στις χώρες όπου έχει αποποινικοποιηθεί η πορνεία, το νόμιμο έχει προσελκύσει το παράνομο. Στο Άμστερνταμ, και μάλιστα με την λαϊκή στήριξη, οι τοπικές αρχές έκλεισαν την πλειοψηφία των μαγαζιών της διάσημης περιοχής με τα Κόκκινα Φανάρια καθώς αυτή είχε μετατραπεί σε μαγνήτη για κάθε είδους εγκληματική δραστηριότητα.

Στην Γερμανία, όπου η πορνεία νομιμοποιήθηκε το 2002, η βιομηχανία του σεξ έχει εκτοξευθεί στα ύψη. Εκτιμάται ότι ένα εκατομμύριο άνδρες πληρώνουν για να χρησιμοποιούν450.000 κορίτσια και γυναίκες κάθε μέρα. Οι τουρίστες που ψάχνουν για πληρωμένο σεξ συρρέουν μαζικά, ενισχύοντας τα «μεγα-πορνεία», που φτάνουν σε ύψος μέχρι και 12 ορόφους.

Στην Νέα Ζηλανδία, όπου η πορνεία αποποινικοποιήθηκε το 2003, κάποιες νέες γυναίκες, που δουλεύουν στους οίκους ανοχής, μου είπαν ότι οι άνδρες τώρα ζητάνε περισσότερες υπηρεσίες από ποτέ πληρώνοντας όμως λιγότερα από ποτέ. Και ακριβώς επειδή το επάγγελμα είναι κοινωνικά επιτρεπτό, η κυβέρνηση δεν έχει κάποιο λόγο ή κίνητρο να παράσχει κάποιο σχέδιο εξόδου σ’ εκείνες που θέλουν να ξεφύγουν. Αυτές οι γυναίκες είναι παγιδευμένες.

Υπάρχει μια εναλλακτική: μια προσέγγιση, που προέρχεται από τη Σουηδία και η οποία έχει υιοθετηθεί και από άλλες χώρες όπως η Νορβηγία, η Ισλανδία και ο Καναδάς και ενίοτε αποκαλείται το «Σκανδιναβικό μοντέλο».

Η βασική ιδέα είναι απλή: αφενός νομιμοποίηση της πώλησης του σεξ αφετέρου όμως ποινικοποίηση της αγοράς του σεξ-έτσι ώστε οι γυναίκες να μπορούν να λάβουν βοήθεια χωρίς να συλλαμβάνονται, να παρενοχλούνται ή ακόμη χειρότερα, και ο ποινικός κώδικας να χρησιμοποιείται για να αποθαρρύνει τους αγοραστές, γιατί αυτοί ουσιαστικά τροφοδοτούν την αγορά. Υπάρχουν διάφορες τεχνικές αποθάρρυνσης όπως αστυνομικές επιχειρήσεις σε ξενοδοχεία, χρήση ψεύτικων διαφημίσεων για να περιορίζουν τους «πελάτες» και αποστολή δικαστικής κλήτευσης στα σπίτια των κατηγορουμένων όπου οι σύζυγοι τους μπορούν να τη δουν.

Από τότε που η Σουηδία πέρασε το νόμο, το ποσοστό των ανδρών που παραδέχεται ότι έχει αγοράσει σεξ έχει κυριολεκτικά κατρακυλήσει. (Το ποσοστό αυτό είναι 7,5 %, μετά βίας δηλαδή το μισό του αναφερόμενου των Αμερικάνων αντρών πορνοπελατών). Αντίθετα, στην γειτονική Δανία αφού αποποινικοποιήθηκε εντελώς η πορνεία, η εμπορία αυξήθηκε κατά 40% μέσα σε επτά χρόνια.

Παρά τα στερεότυπα, ο πορνοπελάτης δεν είναι ούτε μοναχικός ούτε κοινωνικά αποτυχημένος. Στην Αμερική, μια σημαντική μερίδα των πορνοπελατών που αγοράζουν συστηματικά σεξ έχουν ετήσιο εισόδημα πάνω από 120.000 δολάρια και είναι παντρεμένοι. Οι περισσότεροι είναι απόφοιτοι κολλεγίου και αρκετοί έχουν μάλιστα και παιδιά. Γιατί λοιπόν να μην επιτρέψεις στα πρόστιμα, που μπορείς να βάλεις σε αυτούς τους προνομιούχους άνδρες, να αποτελέσουν την οικονομική βάση για την συμβουλευτική βοήθεια, εκπαίδευση και στέγαση νέων γυναικών; Είναι αυτοί που έχουν πιστωτικές κάρτες και επιλογές και όχι οι εκδιδόμενες γυναίκες και κορίτσια.

Η Διεθνής Αμνηστία προτείνει ένα σεξουαλικό εμπόριο απελευθερωμένο από «βία, απάτη και εξαναγκασμό», όμως γνωρίζω, από όσα έχω ζήσει και έχω δει με τα μάτια μου, ότι η πορνεία δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον εξαναγκασμό. Πιστεύω ότι η πλειοψηφία των αντιπροσώπων της Αμνηστίας που ψήφισαν στο Δουβλίνο επιθυμούσαν πραγματικά να βοηθήσουν τις εκδιδόμενες γυναίκες και κορίτσια και λανθασμένα αφέθηκαν να πειστούν ότι η αποποινικοποίηση των μαστροπών και των πορνοπελατών θα εξυπηρετούσε κάπως αυτήν ακριβώς την επιθυμία.  Αλλά αυτό που ψήφισαν τελικά εις το όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν στην πραγματικότητα η αποποινικοποίηση της παραβίασης των δικαιωμάτων αυτών, σε παγκόσμια κλίμακα.

Το ψήφισμα αυτό θα τεθεί στο Διεθνές Διοικητικό Συμβούλιο της Αμνηστίας για την τελική απόφαση το φθινόπωρο. Πολλοί από τους επικεφαλής και τα μέλη της Αμνηστίας συνειδητοποιούν ότι διακυβεύεται η αξιοπιστία και η ακεραιότητα της οργάνωσης. Υπάρχει ακόμη χρόνος να σταματήσουν αυτή την καταστροφική πολιτική πριν βλάψει γυναίκες και παιδιά παγκοσμίως.

*Η Rachel Moran είναι ιδρύτρια του Space International, που υπερασπίζεται την κατάργηση της εμπορίας του σεξ, και συγγραφέας του απομνημονεύματος Επί πληρωμή: το ταξίδι μου στην πορνεία.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στις 28 Αυγούστου 2015 στη στήλη Opinion Pages στην εφημερίδα NY TIMES και μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Μετάφραση: Γεωργία Μανώλη - για το φύλο συκής

---

Σημειώσεις της μεταφράστριας:

[1] Στο πρωτότυπο john (και όχι client) ο οποίος είναι ο πελάτης που πληρώνει την πόρνη για σεξ

[2] Στο πρωτότυπο στ’ αγγλικά «sex workers»: η έκφραση δεν αφορά μόνο τις εκδιδόμενες αλλά όλα τα άτομα που απασχολούνται στην βιομηχανία του σεξ  π.χ. για συνοδούς, άτομα που απασχολούνται στις λεγόμενες ροζ γραμμές κ.τλ. Για περισσότερες πληροφορίες: http://sti.bmj.com/content/81/3/201.full.pdf+html

---

Ενημερωτικό Σημείωμα 

Η Διεθνής Αμνηστία και η αποποινικοποίηση της πορνείας

Στις 11 Αυγούστου στο Δουβλίνο η Διεθνής Γενική Συνέλευση της Διεθνούς Αμνησίας πρότεινε την αποποινικοποίηση της πορνείας με στόχο την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εργαζόμενων του σεξ. Το βασικό επιχείρημα της ΔΑ είναι ότι αυτοί/αυτές είναι στο περιθώριο της κοινωνίας και καθημερινά αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο διακρίσεων, βίας και κακοποίησης. Πάνω από 400 γυναικείες οργανώσεις όπως ο Συνασπισμός κατά της Διακίνησης Γυναικών (CATW) καθώς επίσης και διάσημες γυναίκες από την βιομηχανία του, θεάματος, όπως η Meryl Streep, η Angela Basset, η Emma Thompson και άλλες διαμαρτύρονται δυναμικά κατά της πρότασης αυτής και καλούν τα μέλη της Διεθνούς Αμνηστίας να αναθεωρήσουν και να την καταψηφίσουν. Όσον αφορά το ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας, αφού ήρθαμε σε τηλεφωνική επικοινωνία με το Γραφείο Τύπου μας επιβεβαίωσαν την στήριξη τους στην πρόταση αυτή διευκρινίζοντας ότι δεν υποστηρίζουν ότι η πορνεία είναι ανθρώπινο δικαίωμα αλλά ότι ωστόσο πρέπει να προστατευθούν τα δικαιώματα των εργαζομένων του σεξ.

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ

Διαβάστε ακόμα:

Απροστάτευτες: πώς η νομιμοποίηση της πορνείας απέτυχε

Να είσαι και να πωλείσαι: μια συνέντευξη με την Κάισα Έκις Έκμαν

BBC: «Είναι η Γερμανία το μεγαλύτερο μπουρδέλο της Ευρώπης;»

*Αναδημοσίευση από το φύλο συκής

Γιατί και πώς να επιτραπεί στον Ρωμανό το παράνομο

του Κωνσταντίνου Μπογδάνου

προδημοσίευση από το  kbogdanos/posts

Σύμφωνα με το άρ. 54 παρ. 3 Ν. 2776/1999, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει από τις 14 Ιουλίου 2014 με τον Ν. 4274/2014 και συγκεκριμένα την παρ. 11 του αρ. 1: "Στους κρατουμένους σε καταστήματα κράτησης Γ’ τύπου ή σε αυτοτελή τμήματα Γ’ τύπου δεν χορηγούνται άδειες." Το αίτημα, όμως, του Νικολάου Ρωμανού δεν είναι αβάσιμο και απορριπτέο.

Εδώ ο 4247: http://www.minedu.gov.gr/publications/docs2014/4274.pdf. 

Μια ανάγνωσή του αρκεί για να δώσει την εικόνα, πως αποτελεί σε μεγάλο βαθμό έναν νόμο ειδικής μεταχείρισης κρατουμένων για υποθέσεις τρομοκρατίας. Η ψήφισή του, δε, έλαβε χώρα την επαύριο της σκοτεινής υπόθεσης της απόδρασης του Χριστόδουλου Ξηρού, αφού πρώτα απορρίφθηκε ομόφωνη πρόταση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Σωφρονιστικού Συστήματος του Ελληνικού Κοινοβουλίου του 2013, που εφόσον υιοθετείτο θα έβαζε τις ελληνικές φυλακές, κατά νόμον τουλάχιστον, στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο. Αξίζει κανείς, χωρίς παρωπίδες, να διαβάσει ορισμένα άρθρα της εν λόγω πρότασης εδώ: https://athens.indymedia.org/post/1527132/.

Είναι δυσάρεστο, μάλλον και άδικο, όμως βάσει του ισχύοντος νομικού πλαισίου ο Ρωμανός δεν δικαιούται την ακαδημαϊκή άδεια της οποίας αιτείται και με αφορμή την οποία βρίσκεται στην 20η μέρα απεργίας πείνας. Αυτό δεν σημαίνει, ότι η Πολιτεία δικαιούται, από την πλευρά της, να παραμένει αδρανής και απαθής, ούτε ότι δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να πράξει.

Με δεδομένο ότι ο Ρωμανός δεν καταδικάστηκε για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, αλλά για συμμετοχή σε ένοπλη ληστεία, η κράτησή του σε κατάστημα Γ' τύπου αποφασίζεται με εισαγγελική εντολή, στη βάση του επιχειρήματος ότι αποτελεί κατάδικο ιδιαίτερης επικινδυνότητας. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει, ειδικά καθώς η διαγωγή του Ρωμανού έχει ως τώρα υπάρξει άμεμπτη, για την δε εισαγωγή του σε ΑΕΙ δέχθηκε πρόσκληση από τον ΠτΔ στο Προεδρικό Μέγαρο, του προφέρθηκε χρηματικό έπαθλο και του δόθηκαν συγχαρητήρια από τον τότε Υπουργό Δικαιοσύνης. Εφόσον το θέλει, η Πολιτεία μπορεί να δεχθεί την εξέταση του αιτήματος του απεργού πείνας και να βρει τρόπο για την μερική έστω ικανοποίησή του.

Γιατί να προχωρήσει η Ελληνική Δημοκρατία σε μια τέτοια κίνηση;

Κατά πρώτον, για λόγους ανθρωπιστικούς. Αν και η ίδια η απεργία πείνας δεν θέτει το υποκείμενό της αυτομάτως εν δικαίω σε καμία περίπτωση (πειστικό κείμενο περί αυτού εδώ: http://www.andro.gr/apopsi/apergia-peinas/), η δυνατότητα να σωθεί μια ζωή αποτελεί πάντα προτεραιότητα. Το κράτος δεν νομιμοποιείται να προκαλεί τον θάνατο ενός πολίτη, ούτε καν εμμέσως. Και η περίπτωση τις αναγκαστικής χορήγησης τροφής αποτελεί ηθικό γρίφο, εφάμιλλο εκείνου της ευθανασίας, με ισχυρότατα επιχειρήματα εναντίον αυτής.

Κατά δεύτερον, για λόγους αρχής του δικαίου. Η δημοκρατία δεν εκδικείται. Το επιχείρημα, δε, ότι όσοι δεν δέχονται τους νόμους δεν έχουν και δικαίωμα να τους επικαλούνται, είναι από παιδαριώδες έως άκρως επικίνδυνο. Οι νόμοι ισχύουν για όλους εξίσου, κατά γράμμα, όσο και κατά πνεύμα. Αυτό τους καθιστά ανώτατη αρχή του πολιτεύματος.

Κατά τρίτον, για λόγους πολιτικούς. Ο θάνατος, ή η αναπηρία του Ρωμανού θα επιφέρει ακόμα ένα πλήγμα στην αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα της πολιτείας. Θα βαθύνει τις κομματικές έριδες, θα σπείρει διχόνοια στην ίδια την κυβέρνηση, θα διχάσει βαθύτερα το πολιτικό σύστημα, θα βλάψει την εικόνα της Ελλάδας διεθνώς. Η χώρα πρέπει να αποφύγει μιαν αφορμή ταραχής και θυμού – επίσης διότι το παρόν πολιτικό προσωπικό είναι πολύ «λίγο» για να την διαχειριστεί υπεύθυνα.

Κατά τέταρτον, για λόγους δημόσιας τάξης και ασφάλειας. Ο απεργός πείνας ήδη αποτελεί σύμβολο. Είναι ένας από τους ανθρώπους που ξυλοκοπήθηκαν άγρια κατά τη σύλληψή τους από την ΕΛΑΣ στο Βελβεντό, γεννώντας κατακραυγή. Αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας Γρηγορόπουλου, υπήρξε κολλητός του φίλος. Τυχόν θάνατος, ή ανήκεστος βλάβη της υγείας του, θα αφιονίσει όλους όσοι πιστεύουν στη βία ως μέσο πολιτικής πάλης, αλλά και «μπάχαλους» του κοινού ποινικού που χαίρονται στην αναμπουμπούλα. Και δη την παραμονή της επετείου του «Δεκέμβρη» του 2008.

Κατά πέμπτον, για λόγους σωφρονιστικούς: Εφόσον η φυλακή δεν αποτελεί κολαστήριο, η δυνατότητα ενός κρατουμένου να βελτιώσει την παιδεία του πρέπει να συνιστά ισχυρό μοχλό της μεθόδου σωφρονισμού και επανένταξης. Αλλιώς, μένουμε στην υποκρισία, που επιβραβεύει κάποιον για την επιτυχία του στις εξετάσεις και του απαγορεύει να φοιτήσει. Στην περίπτωση του Ρωμανού έχουμε να κάνουμε με έναν άνδρα μετεφηβικής ηλικίας. Όταν θα βγει από την φυλακή, επιθυμούμε να έχουμε χαλυβδώσει το φρόνημα ενός εχθρού της δημοκρατίας;

Για τους παραπάνω λόγους, μεταξύ άλλων, η Ελληνική Δημοκρατία δια τον αρμοδίων οργάνων της εκλεγμένης κυβέρνησης των Ελλήνων πολιτών καλείται να βγει από το καβούκι της άμεσα και να φερθεί με υπευθυνότητα και ανθρωπιά.

"180": #ο λαός δεν δικαιούται δια να αποφασίζει...

του Βαγγέλη Παπαβασιλείου

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα... η δημοκρατία!

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου

tvxs.gr

Η συγκυβέρνηση, παρότι κυβερνά χάρις -και μόνο- στο bonus των 50 εδρών (στο πρώτο έστω και με μια ψήφο κόμμα) και όχι ως πραγματικά πλειοψηφούσα συμμαχία, δεν θέλει εκλογές. Η δεδηλωμένη της έστω και έτσι, είναι ισχνή - στις δημοσκοπήσεις ΝΔ ΠΑΣΟΚ μαζεύουν δεν μαζεύουν ένα 20-25% μαζί - αλλά κάνουν ότι μπορούν να μην ψηφίσουν οι πολίτες αυτό που θέλουν. Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από αυτήν την Βουλή μοιάζει όνειρο θερινής νυκτός, παρόλα αυτά κάνουν ότι μπορούν να συγκεντρώσουν τον μαγικό αριθμό των 180 βουλευτών για να παραμείνουν μέχρι τον Ιούνιο του 2016 (και τότε ίσως κάτι να σκεφτούν...).

Η τρόικα δεν επιθυμεί "πολιτικές εκκρεμότητες" αλλά ούτε και εκλογές... προτιμά έναν υπάκουο συνεργάτη από έναν διαπραγματευτή με λαϊκή εντολή...

Οι αγορές πάλι προτιμούν "σταθερότητα" - δεν τους αρέσουν οι εκλογές, τους είναι κάτι απεχθές να ανακατεύονται οι Πολίτες στην οικονομική πολιτική. Προτιμούν δοτούς πρωθυπουργούς, μη εκλεγμένους τεχνοκράτες, παρά φύσιν συμμαχίες όπως εκείνη με το ΛΑΟΣ επί Παπαδήμου, οτιδήποτε - αλλά όχι δημοκρατικά εκλεγμένους εκπροσώπους της πλειοψηφίας...

Υπάρχει πρόβλημα προφανώς με τον άτακτο λαό και την επικίνδυνη δημοκρατία. 

Αν μπορούσαν θα καταργούσαν τις εκλογές αφού όλες τους οι μεθοδεύσεις κατασκευής συναίνεσης έχουν και τα όριά τους: κανείς δεν ξέρει πότε ο σιωπηλός λαός, ο υπομονετικός λαός, ο αποσυνδικαλισμένος λαός που δεν συμμετέχει συχνά σε πορείες και διαμαρτυρίες, θα ξεσπάσει - και θα στείλει το παλιό πολιτικό σύστημα στον αγύριστο. 

Η τρόικα εκβιάζει αυτήν την κυβέρνηση αλλά δεν θέλει άλλη να την αντικαταστήσει - εδώ περνούν οι εκβιασμοί, με τους άλλους δεν ξέρεις...

Οι αγορές ετοιμάζουν άνοδο των spreads, βουτιά του χρηματιστηρίου σε περίπτωση που πλησιάσουν και μόνο εκλογές...

Η συγκυβέρνηση εκβιάζει βουλευτές, τραπεζώνει βουλευτές, παρακαλάει βουλευτές - έχει υποσχεθεί το μαγικό νούμερο των 180 στην Μέρκελ έναντι "πολιτικής λύσης" για το μνημόνιο που δεν βγαίνει... κι αν δεν της φέρει τους 180 κινδυνεύει να δει την ...πλάτη της αντί για "πολιτική λύση".

Ποιο είναι το πρόβλημα; Η δημοκρατία! 

Η δημοκρατία απειλεί το status quo των προτεσταντικών πολιτικών λιτότητας που έχει επιβάλλει ο γερμανικός οικονομικός εθνικισμός, απειλεί τις φούσκες χρέους, απειλεί την αποικιοποίηση των χρεοκοπημένων. Η δημοκρατία απειλεί τις δήθεν μεταρρυθμίσεις, την απορρύθμιση δλδ κάθε δημόσιου θεσμού προστασίας, παιδείας, υγείας, την ιδιωτικοποίηση των πάντων ως ιδεολογική εμμονή ακόμη και όταν δεν είναι ευκαιρία κερδοσκοπίας. Η δημοκρατία φέρνει το πόπολο στο προσκήνιο, καταστρέφει τον προγραμματισμό των πολιτικών παρασίτων και των γυπών της οικονομικής κερδοσκοπίας. 

Γι αυτό αφαιρώντας ένα ένα τα δικαιώματα των πολιτών, στην δίκαιη φορολόγηση, στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, στο νερό και το ρεύμα, στην εκπαίδευση και το φυσικό περιβάλλον, έφτασαν στην καρδιά των δικαιωμάτων: στο δικαίωμα του αποφασίζειν.

Φθονεί το "σύστημα" τις δημοκρατικές συμμετοχικές διαδικασίες - προτιμά κλειδωμένα πανεπιστήμια και ψήφο από το σπίτι, χωρίς αληθινή συζήτηση, από αγνώστους μεταξύ αγνώστων. Προτιμά συνδικάτα αδύνατης απαρτίας και απόφασης - δλδ να αποφασίζουν οι απέχοντες. 

Το επικίνδυνο είναι ότι οι συστημικές επιδιώξεις φτάνουν πλέον και στα νέα κόμματα όπως το Ποτάμι, μεταμφιεσμένες ως καινοτομία και μεταρρύθμιση: να εκλέγεις δλδ όλα τα όργανα αλλά εκείνα να μην αποφασίζουν για τίποτα... - μόνο να συμβουλεύουν τον αυτοπρόβλητο ηγέτη (δες εδώ). Και φτάσαμε άνθρωποι της αριστεράς, σοσιαλιστικών, φιλελεύθερων και οικολογικών δημοκρατικών πεποιθήσεων να αρνούνται εθελοντικά τα δικαιώματά τους! 

Είναι και αυτό ένα είδος εκπαίδευσης - πως να εκχωρείτε δικαιώματα στους εκ των ελίτ, αρμοδίους - πως να δεχόσαστε Παπαδήμους στην θέση των εκλεγμένων ηγετών σας - πως να εκχωρείτε στους δανειστές το δικαίωμά σας να αποφασίσετε για τον εαυτό σας - πως εν τέλει να δεχόσαστε εθελοντικά να αποφασίζουν άλλοι για σας!

Η ολιγαρχία επιδιώκει να πάρει ρεβάνς από την αποσταθεροποιητική δημοκρατία σε όλα τα επίπεδα

Ήταν που ήταν η δημοκρατία μετέωρη, τηλεοπτική, ανεπαρκής και συχνά ατελέσφορη, τώρα επιδιώκεται και η επίσημη κατάργησή της. Από τους κομματικούς μηχανισμούς προχωράμε στην παύση του συναποφασίζειν. Από τα καπελώματα των μειοψηφιών στην κατάργηση της πλειοψηφίας. Από την πασαρέλα των εκλογών στην αναβολή τους επ΄αόριστον.

Μα ποιοι μας κυβερνούν; Πως και γιατί βρίσκονται σε αυτές τις θέσεις; Είναι πιο έξυπνοι, πιο σοφοί, πιο ικανοί από την πλειοψηφία των πολιτών; 

Όχι βέβαια... 

Κυβερνούν τη χώρα με καλπονοθευτικά bonus που καταργούν την αρχή της αναλογικότητας στην αντιπροσώπευση και κάνουν το Σύνταγμα κουρελόχαρτο. 

Κυβερνούν τα κόμματά τους καταργώντας τα μέλη και τις ενοχλητικές δεσμευτικές αποφάσεις τους. 

Κυβερνούν την ΕΕ όχι με το ευρωκοινοβούλιο αλλά με εξωθεσμικά όργανα, διακυβερνητικές διασκέψεις και τρόικες.

Κι όμως: είναι η ώρα της δημοκρατίας 

Χωρίς αυτήν όλα τα δικαιώματα του Πολίτη που κατακτήθηκαν τον περασμένο αιώνα θα χαθούν και το 1% του πλούτου θα πάρει την ρεβάνς και στην πολιτική σφαίρα - στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία αλλά και στην κάθε χώρα ξεχωριστά. Οι αγορές στην θέση της δημοκρατίας.

Γι αυτό όλο το παλιό πολιτικό σύστημα φρικάρει στην ιδέα των "πρόωρων" εκλογών στην Ελλάδα. 

Μιλούν τα παπαγαλάκια για αστάθεια, αναταραχή, αβεβαιότητα... με εντολή της πλειοψηφίας! 

Δλδ ο λαός δεν δικαιούται δια να ομιλεί και κυρίως δια να αποφασίζει. Είναι επικίνδυνος για την κανονικότητα μιας νόθα διαμορφωμένης κυβερνητικής πλειοψηφίας και μιας εξωθεσμικής τρόικας που δεν ελέγχεται δημοκρατικά. Όσο είναι αναλογικά επικίνδυνο και το ευρωκοινοβούλιο (δλδ ο ευρωπαϊκός λαός) για την ευρωπαϊκή ολιγαρχία γι αυτό και συμβουλεύει αλλά δεν κυβερνά. 

Δεν είναι λοιπόν το φάντασμα του ΣΥΡΙΖΑ που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη - είναι το φάντασμα της δημοκρατίας! 

Και οι εκλογές στην Ελλάδα έχουν ήδη αργήσει πολύ. Επικίνδυνα πολύ.