Γιατί σκάει τόσο πολύ ο Σκάι με τις άδειες;

Παρακολουθούμε καθημερινά ένα ντελίριο προπαγάνδας από τον "μη αντικειμενικό" -κατά δήλωση Αλαφούζου στην εξεταστική για τα δάνεια των ΜΜΕ- αλλά τοποθετημένο πολιτικά στον "φιλελευθερισμό" (το τι σημαίνει αυτό, το γνωρίζουμε προ πολλού) σταθμό του Φαλήρου. Συνωμοσιολογικά τηλεοπτικά μηνύματα βγαλμένα από την εποχή του ψυχρού πολέμου που θυμίζουν την αντικομμουνιστική χουντική εκπομπή "Στον ιστό της αράχνης", αμφισβητούν καθημερινά την ανάγκη αλλά ιδιαίτερα την διαδικασία αδειοδότησης με ακραίες γελοιότητες για κρυφές κάμερες από όπου ο ...μεγάλος αδελφός Νίκος Παππάς στις 30 Αυγούστου θα κατευθύνει το που θα πάνε οι άδειες... 

Τι συμβαίνει; Ο Σκάι δεν θέλει να πληρώσει; Δεν θέλει να έχει οικονομικούς ανταγωνιστές; Σίγουρα. Κάθε καναλάρχης θάθελε να βάλει από 3 εκατομμύρια μόνο και να πάρει από μια άδεια... Όχι να την διεκδικήσει. Άλλωστε αλλιώς τους έμαθε η διαπλοκή - στο τζάμπα. Για τον "φιλελευθερισμό" τους έτσι είναι η ελεύθερη αγορά: χωρίς κανόνες έρμαιο στα χέρια του ισχυρού και του διαπλεκόμενου... 

Οι συχνότητες όμως είναι δημόσια περιουσία και για να τις χρησιμοποιήσει κανείς πρέπει να καταβάλει το αντίτιμο - ειδικά όταν πρόκειται να (συνεχίσει να) κάνει απροκάλυπτη κομματική χρήση και προπαγάνδα μέσω αυτών έχοντας ταυτόχρονα και κομματικά (ΝΔ) μπλοκάρει την λειτουργία του ΕΣΡ. Και για να καταβάλει το αντίτιμο δεν μπορεί να δίνονται άδειες όσες και οι υποψήφιοι - αυτό θα κατέστρεφε τον ανταγωνισμό τους που θα φέρει το υψηλό τίμημα. Κανείς φυσικά δεν περίμενε τα ΜΜΕ της διαπλοκής και τα κόμματα που τα χρησιμοποιούν ως τηλεβόες να αποδεχθούν εύκολα την νομιμότητα. Ή την απαίτηση του Δημοσίου να έχει έσοδα από μια τόσο σημαντική παραχώρηση. Την ίδια ώρα που το κατηγορούν για ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, θάθελαν αυτήν ειδικά την δημόσια περιουσία δωρεάν....

Το θέμα όμως ειδικά με τον Σκάι που έχει ξεπεράσει ακόμη και τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε φληναφήματα και μπουρδολογία εγείρει σειρά ερωτηματικών για τον κεντρικό του αντικυβερνητικό ρόλο αλλά κυρίως το αντιπολιτευτικό του μένος που τρέφει και την εμπάθεια των δημοσιογράφων του σε σημείο παράκρουσης. Γιατί λοιπόν σκάει ο Σκάι; Εδώ το σχετικό άρθρο που δημοσίευσε το altsantiri και θα επανέλθουμε:
ΑΣ

Από τη γάτα των Ιμαλαΐων… στους αρουραίους του Φαλήρου

εύλογες απορίες από το altsantiri

Την τελευταία, απέλπιδα προσπάθεια να βάλει προσκόμματα στη διαδικασία δημοπράτησης των τηλεοπτικών αδειών, επιχειρεί ο ΣΚΑΙ με την προσφιλή του τακτική των εξώδικων που επιδόθηκαν την Τετάρτη (17/8) προς τις διοργανώτριες εταιρείες του διαγωνισμού,  Singular Logic και Eurobank Business Exchanges.

Στα εξώδικα αυτά, ο σταθμός διατυπώνει –όπως ισχυρίζεται με δημοσιεύσεις που κατακλύζουν το πρόγραμμά του- αμείλικτα ερωτήματα σχετικά με τη διαφάνεια, την αξιοπιστία και για το πώς η Singular Logic αναλαμβάνει τόσο σημαντικό διαγωνισμό όταν δεν έχει διεξάγει ποτέ ανάλογο διαγωνισμό. Ο σταθμός μάλιστα κάνει και αναφορά σε διαρροές της Business Exchanges σχετικά με το λογισμικό της διαδικασίας δημοπράτησης, που όμως δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Στην απάντηση της η Singular Logic ήταν λιτή και σαφής: «Η εταιρεία είναι γνωστή για την αξιοπιστία και την φερεγγυότητα με την οποία υλοποιεί μεγάλα έργα πληροφορικής στον Δημόσιο και τον Ιδιωτικό τομέα. Η Singular Logic, όπως και στην περίπτωση των εκλογών, είναι υπεύθυνη για την συγκέντρωση και την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, και προφανώς δεν διαμορφώνει τα αποτελέσματα»

Το κανάλι του Φαλήρου έφτασε μάλιστα στο σημείο να ζητεί εγγράφως, από τη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης, όλες τις διευκρινίσεις ως προς την ασφάλεια για πιθανή υποκλοπή συνομιλιών, για την απαγόρευση επικοινωνίας μεταξύ των συμμετεχόντων στο διαγωνισμό όπως και για πιθανές αλλαγές στις προδιαγραφές του διαγωνισμού της εταιρείας που θα παρουσιάσει το λογισμικό.

Η προσπάθεια εκτροπής και τα πραγματικά «αμείλικτα ερωτήματα»

Πως όμως φτάσαμε στο σημείο να έχουν γίνει τόσο σχολαστικοί με τη διαφάνεια όλοι αυτοί που λειτουργούσαν για δεκαετίες παράτυπα και με «ενέσεις» θαλασσοδανείων;

Πριν δύο χρόνια, όλα πήγαιναν… δεξιά. Στην ΕΡΤ είχε πέσει «μαύρο» και ο σχεδιασμός για το διαμοιρασμό των ψηφιακών συχνοτήτων στο κραταιό μιντιακό κατεστημένο είχε δρομολογηθεί.

Στον διαγωνισμό που έκανε το 2014 η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων για την παραχώρηση του συνόλου των ψηφιακών συχνοτήτων ο υποψήφιος ήταν ο εξής ένας… η Digea.

Το σύνολο των συχνοτήτων παραχωρήθηκε από την ΕΕΤΤ τον Φεβρουάριο του 2014, με την υπογραφή της σύμβασης ανάμεσα στη ρυθμιστική αρχή και στην Digea. Το συνολικό ποσό που έπρεπε να πληρώσει η Digea για τη 15χρονη χρήση των ψηφιακών συχνοτήτων ανερχόταν στο δυσθεώρητο ύψος των… 18,6 εκατ. ευρώ.

Ο στόχος της τηλεοπτικής διαπλοκής για πλήρη έλεγχο των ψηφιακών συχνοτήτων από τους ίδιους τους καναλάρχες είχε στεφθεί με επιτυχία.

Η άνοδος όμως στην εξουσία, του ΣΥΡΙΖΑ, άλλαξε όλα τα δεδομένα και η στιγμή που τα κανάλια, που παρανόμως εξέπεμπαν για δεκαετίες θα έπρεπε όχι μόνο να περάσουν απ’ το ταμείο, αλλά και να αποδείξουν την οικονομική τους δυνατότητα να διαχειρίζονται τηλεοπτικό μέσο ενημέρωσης.

Ο στόχος συγκεκριμένων συμφερόντων, ήταν από την αρχή ο εξής: Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ολοκληρωθεί η δημοπράτηση των αδειών. Πρέπει να αναβάλλεται επ΄ αόριστον και συγχρόνως να γίνουν προσπάθειες ανατροπής της κυβέρνησης.

Εκεί αποσκοπούσαν και όλες οι προσπάθειες που προηγήθηκαν. Εκτός της εξόφθαλμης παραπληροφόρησης και προπαγάνδας, υπήρξαν μαζικές προσφυγές, από τα κανάλια, στο Συμβούλιο της Επικρατείας, οι οποίες και απορρίφθηκαν όλες. Η απόγνωση, ειδικά του ΔΟΛ και του ΣΚΑΙ, ήταν τόσο πρόδηλη που δόθηκε μέχρι και η «εντολή» στην πολιτική πτέρυγα της διαπλοκής, τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, να πολεμήσει μέχρις εσχάτων το διαγωνισμό για τις άδειες. Η ΝΔ έφτασε μάλιστα και στο σημείο να  βγάλει ανακοίνωση στήριξης, σχετικά τη δέσμευση της περιουσίας του Γιάννη Αλαφούζου, που ...

Τι είναι είδηση; Ότι μας εξυπηρετεί καλύτερα..

Διαβάζουμε στην Καθημερινή:

«Οι ταμειακές εισπράξεις για τον Ιούλιο, όχι μόνο δεν υπολείπονται του στόχου, αλλά αντίθετα, υπάρχει υπέρβαση 105 εκατ.», τονίζουν κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών, σχετικά με τα περί υστέρησης εσόδων.«Η υπό εκτέλεση κατά τον μήνα Ιούλιο προκύπτει μόνο σε σύγκριση με τον στόχο του προϋπολογισμού που συντάχθηκε πέρυσι τον Οκτώβριο. Κατά τη διάρκεια του έτους οι μηνιαίοι στόχοι αναπροσαρμόζονται συνεχώς λαμβάνοντας υπόψη κάθε διαθέσιμη πληροφορία όπως οι εισπράξεις  των προηγούμενων μηνών, οι εποχικές διακυμάνσεις, οι παρατάσεις, κλπ», αναφέρουν οι ίδιοι κύκλοι και προσθέτουν:
«Με βάση τα παραπάνω δεν υπάρχει καμία απολύτως ανησυχία, ούτε φυσικά και τίθεται θέμα ενεργοποίησης του κόφτη. Άλλωστε, στο σύνολο του 7μήνου παρατηρείται υπέρβαση του στόχου των εσόδων του τακτικού προϋπολογισμού κατά 621εκ. προ επιστροφών φόρων και κατά 261εκ μετά τις επιστροφές. Αυτό το τελευταίο στοιχείο αξίζει να επισημανθεί, αφού οι  επιστροφές φόρων έχουν υπερβεί το στόχο:
-  για τον Ιούλιο κατά 180εκ. (86% πάνω από το στόχο) και
-  για το σύνολο του 7μήνου κατά 360εκ.( 24% πάνω από το στόχο).
Αυτή η επιτάχυνση των επιστροφών φόρων είναι μια συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης που παρότι  μειώνει τα καθαρά έσοδα, προσφέρει πολύτιμες ανάσες ρευστότητας στην πραγματική οικονομία». (εδώ)

Μα γιατί μας ενδιαφέρουν τα έσοδα του Ιουλίου;  Γιατί η προπαγάνδα λέει ότι βούλιαξαν και θα ενεργοποιηθεί ο κόφτης και δεν θα πληρωθούν οι συντάξεις... 
Ποια είναι τελικά η είδηση; Υστερούν τα έσοδα ή έχουμε υπέρβαση των στόχων;
Περιμένετε την απάντηση; "Όπως συμφέρει τον καθένα"

Το κοινό κέντρο προπαγάνδας των σκληρών ΝΔΠΑΣΟΚικών media σχεδόν δεν αλλάζει ούτε λέξη στα ρεπορτάζ του σε Πρώτο Θέμα, iefimerida κλπ κλπ:

Άλλα αντιπολιτευόμενα media κρατούν στο θέμα αυτό μια ψύχραιμη έως αντικειμενική παρουσίαση της σχετικής είδησης:

Συμπέρασμα; Δεν υπάρχει Είδηση πια.... μόνο "ειδήσεις".

Κατασκευασμένες "ειδήσεις", προερχόμενες από κομματικά "στρατηγεία" και "υπόγεια" της διαπλοκής, κοινώς σκέτη προπαγάνδα. 

Το κάθε ΜΜΕ ανάλογα με την πολιτική/κομματική του τοποθέτηση και τα συμφέροντα των ιδιοκτητών του, παρουσιάζει τα γεγονότα όπως το συμφέρει. Προκλητικά ψέμματα, τρομολαγνεία, διασπορά πανικού σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες σαν τους συνταξιούχους - και στα ψιλά η διάψευση του ΥΠΟΙΚ για "τον φόβο των ιουδαίων" από τους σκληρούς. Να είναι μόνιμα τρομοκρατημένος και αγανακτισμένος ο κόσμος, να πέσει από κάποιο ατύχημα η κυβέρνηση της κάθαρσης, να βγάλουμε τον Κυριάκο τον αυτοδημιούργητο πρωθυπουργό, να ανασάνει η διαπλοκή.

Και μ΄αυτά και αυτά, άλλη μια μέρα κύλησε as usual στα γραφεία των δημοσιοκάφρων. Κάποιοι όμως παίρνουν χάπια για να κοιμηθούν και άλλα χάπια για να σταθούν στα πόδια τους σαν αποτέλεσμα του τρόμου και του ψέματος που ξερνούν οι "αναστασιάδηδες" αυτού του τόπου...

Ως πότε;

ΑΣ

Το τεκμήριο της αθωότητας και το τεκμήριο της ανοησίας

του Κώστα Βαξεβάνη*

Τον Φεβρουάριο του 2008, έτυχε να παρακολουθήσω μια συγκλονιστική δίκη στη Θεσσαλονίκη. Ο Ναντής Χατζηγιάννης, αντιστασιακός στα χρόνια της Χούντας, είχε αναγνωρίσει τον βασανιστή του και φονιά του φίλου του Γιάννη Χαλκίδη σε μια διαδρομή της γραμμής 14 του λεωφορείου ΟΑΣΘ. Ο Χατζηγιάννης αποκάλεσε το βασανιστή του “βασανιστή” και “φονιά” μέσα στο λεωφορείο. Ο βασανιστής έκανε μήνυση στον Χατζηγιάννη και αγωγή αργότερα, γιατί ουδέποτε είχε δικαστεί για τα εγκλήματά του και όπως είπε στο δικαστήριο είχε το τεκμήριο της αθωότητας. Βλέπετε οι μεταχουντικές ελληνικές κυβερνήσεις είχαν καλύψει και σε άλλες περιπτώσεις αμνηστεύσει τους βασανιστές της χούντας.

Στη δίκη λοιπόν η οποία δεν επιτρεπόταν να εξετάσει την ουσία της υπόθεσης, δηλαδή αν ο βασανιστής ήταν βασανιστής αφού έπρεπε να περιοριστεί στον αν υπήρχε τέτοια καταδίκη, ο Χατζηγιάννης με σύμμαχο την ίδια την ιστορική αλήθεια κινδύνευε να καταδικαστεί. Αν δεν υπήρχε ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο οποίος κατάφερε να οδηγήσει το δικαστήριο έξω από τα όρια της τυπολατρίας, και δικαστές που αντιλαμβάνονταν την αθωότητα όχι μόνο ως μια τυπική νομική έννοια αλλά ως ουσία, η Ιστορία και μαζί και ο Χατζηγιάννης θα είχαν τιμωρηθεί.

Θυμήθηκα τη δίκη αυτή την ώρα που με την αποκάλυψη της υπόθεσης Νίκου Γεωργιάδη, το πρώτο πράγμα που χρησιμοποίησαν οι κάθε είδους υπερασπιστές του ήταν πως “αφού δεν έχει δικαστεί είναι αθώος και κανένας δεν έχει δικαίωμα να αμφισβητεί το τεκμήριο της αθωότητας”.

Εκτός από τους καλοπροαίρετους ανησυχούντες ή απορούντες για την “ενοχοποίηση” του Γεωργιάδη, υπήρξαν και οι άλλοι. Αυτοί που κράδαιναν το τεκμήριο της ανοησίας ή ακόμη χειρότερα των προσωπικών τους σκοπιμοτήτων απέναντι στην πραγματικότητα.

Το τεκμήριο της αθωότητας ισχύει νομικά και κυρίως δημοσιογραφικά και δεν συνίσταται στο να αντιστρατεύεσαι τη λογική ή την αλήθεια, δεν σημαίνει να συμπορεύεσαι με τη συγκάλυψη, αλλά να δίνεις το δικαίωμα στον κατηγορούμενο να απαντήσει εκφράζοντας ο ίδιος τα επιχειρήματα για την αθωότητά του. Το τεκμήριο της αθωότητας όταν πρόκειται ειδικά για δημόσια πρόσωπα που είναι υποχρεωμένα να απαντούν για τη δράση τους, οφείλει να συμβαδίζει με το σεβασμό του ρόλου τους και της αθωότητάς τους πρωτίστως από τους ίδιους.

Το δημόσιο πρόσωπο για το οποίο υπάρχουν επιβαρυντικά στοιχεία, δεν είναι αθώο επειδή ψελλίζει ή φωνάζει “έχω το τεκμήριο της αθωότητας” αλλά επειδή ξεκαθαρίζει τη θέση του απέναντι στην κοινωνία, στην οποία κατ’ επιλογή του είναι υπόλογο. Στην περίπτωση Γεωργιάδη, που υπάρχουν τόσο σοβαρά στοιχεία για ένα έγκλημα όπως η παιδεραστία, το τεκμήριο της αθωότητας πρέπει να το σεβαστεί και να υποστηρίξει ο ίδιος και όχι να το διαρρέει ως νομική απαίτηση. Ο Γεωργιάδης μετά τη σύλληψή του απέφυγε τη νομική κρίση επιδεικνύοντας διπλωματικό διαβατήριο. Στη συνέχεια, όταν τα θύματά του προσέφυγαν εναντίον του, έστειλε δικηγόρο να υποστηρίξει όχι την αθωότητά του αλλά πως δεν πρέπει να δικαστεί γιατί υπάρχει παράθυρο στο νόμο. Και όταν όλα αυτά δημοσιεύτηκαν, αντί να υποστηρίξει την αθωότητά του απαντώντας δημόσια όπως επιβάλει ο δημόσιος ρόλος του, απείλησε με μηνύσεις και αγωγές.

Ο ρόλος του δημοσιογράφου είναι να αποκαλύπτει όσα προσπαθούν να καλύψουν. Όταν βρίσκεται μπροστά στην αλήθεια την οποία κρύβει η συγκάλυψη πρέπει να το δημοσιοποιήσει χωρίς να αρνείται το δικαίωμα αυτού τον οποίο καταγγέλλει να απαντήσει. Η δημοσιογραφία δεν παράγεται σε γραφεία με συνεδριακού τύπου αναζητήσεις αλλά στην ιστορική πραγματικότητα. Πολλές υποθέσεις φτάνουν στα δικαστήρια (να θυμίσω από το Βατοπέδι ως τη Χρυσή Αυγή) επειδή ακριβώς τις καταδεικνύουν οι δημοσιογράφοι. Πολλές φορές η δημοσιογραφία μπορεί και να συγκρούεται με διαδικασίες που θεωρητικά αποδίδουν Δικαιοσύνη όταν δεν την αποδίδουν. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων είναι γεμάτα με τίτλους για νομικές συγκαλύψεις υποθέσεων ή και παραδικαστικά κυκλώματα, ακόμη και αν υπάρχουν όχι τεκμήριο αθωότητας, αλλά αθωώσεις. Αυτός είναι ο ρόλος του δημοσιογράφου.

Φαντάζομαι εξαιτίας αυτού του ρόλου και του σεβασμού στην αλήθεια και όχι τις νομικές προφάσεις, οι εφημερίδες, με πρώτη την Εφημερίδα των Συντακτών, αποκαλούν τη Χρυσή Αυγή εγκληματική οργάνωση και αρκετά μέλη της δολοφόνους χωρίς καν να υπάρξει δίκη. Με την ίδια λογική ο Πινοσέτ αποκαλείται δολοφόνος και βασανιστής στα ιστορικά βιβλία, αν και δεν έχει δικαστεί ποτέ.

Στην περίπτωση Γεωργιάδη, δεν αποκαλέσαμε το Γεωργιάδη παιδεραστή, αλλά περιγράψαμε πώς κατάφερε να αποφύγει τη Δικαιοσύνη σε μια υπόθεση παιδεραστίας στην οποία έχει εμφανή εμπλοκή.

Τώρα που τελείωσα με αυτή τη θεωρητική ανάλυση ας πάμε λίγο στη δημοσιογραφική πραγματικότητα. Υπάρχει στη δημοσιογραφική πιάτσα ένα είδος δημοσιογράφων που αποκαλώ “οι επαγγελματίες της κριτικής των άλλων”. Δεν ξέρω αν το κίνητρό τους είναι η ζηλοφθονία, αν κονταίνουν τους άλλους για να φανούν οι ίδιοι ψηλοί, αν απλώς είναι αυτάρκεις και αυτοθεοποιημένοι μεταφράζοντας την ημιμάθειά τους σε σοφία. Το θέμα είναι πως αυτοί οι άνθρωποι, οι ίδιοι πάντα, βγάζουν μεροκάματο κανιβαλίζοντας τους συναδέλφους τους, κατηγορώντας τους για τα πάντα και φροντίζοντας σιωπηλά να υπονοήσουν πόσο καλά ασκούν οι ίδιοι τη δημοσιογραφία. Για να τα πετύχουν όλα αυτά προτάσσουν μεγάλες αξίες, όπως τα δικαιώματα ή η Αριστερά την οποία συνήθως υπηρετούν. Αν δεν χρησιμοποιούσαν άλλωστε αυτό το άλλοθι και τον ιδεολογικό καπνό, θα ήταν απλώς μίζεροι και εμφανώς κακόβουλοι στα μάτια του κόσμου.

Το μεγαλύτερο παράδοξο είναι πως ενώ υποστηρίζουν τα δικαιώματα και την κομψή αντιμετώπιση των κατηγορουμένων είναι έτοιμοι να εξακοντίσουν βαριές κατηγορίες απέναντι σε συναδέλφους τους, όπως έκανε για μένα η ΕΦΣΥΝ αποκαλώντας με (με φωτογραφία παρακαλώ) πάτο της δημοσιογραφίας. Την απάντηση σε αυτό έδωσαν οι ίδιοι οι αναγνώστες της ΕΦΣΥΝ με σχόλιά τους κάτω από το σχετικό άρθρο. Βλέπετε οι γραφικοί φανφαρόνοι της βαριάς ιδεολογικής κριτικής των άλλων, αγνοούν πως δεν μπορούν να γράφουν ό,τι θέλουν πια γιατί το μέσο είναι διαδραστικό και μπορεί όλο το στομφώδες δημιούργημά τους που στηρίζεται στην σαρκοφαγία, να γκρεμιστεί από τον αναγνώστη με δυό γραμμές. Έφτασε στο σημείο η εφημερίδα, προκειμένου να χτυπήσει εμένα, να βαφτίσει την παιδεραστία σεξουαλική επιλογή την οποία δεν σέβομαι.

Μετά την κατακραυγή, η ΕΦΣΥΝ πόσταρε άλλο άρθρο στο οποίο διευκρινίζει πως στην εφημερίδα οι δημοσιογράφοι είναι ελεύθεροι να γράφουν ό,τι θέλουν.

Απ’ ό,τι είδα στα σχόλια των αναγνωστών απαντούσε η ΕΦΣΥΝ και όχι η κρινόμενη δημοσιογράφος. Δεν μπορείς όμως να βαφτίζεις την αυθαιρεσία και την επιπολαιότητα ελευθερία για να μην απολογηθείς. Δεν μπορείς θεωρητικά να απαιτείς σεβασμό σε κανόνες, όπως αυτόν του τεκμηρίου της αθωότητας, αλλά οι δημοσιογράφοι να γράφουν χωρίς κανόνες σεβασμού. Αυτή η ψευδεπίγραφη ελευθερία που είναι ο ευτελισμός του επαγγέλματος, εμφανίζεται μόνο όταν πρόκειται να κανιβαλίσουν ανθρώπους αλλά όχι συμφέροντα. Ψάχνω για παράδειγμα να βρω ένα ρεπορτάζ της ΕΦΣΥΝ για κάποιο από τα σκάνδαλα της Πειραιώς από την οποία παίρνει συστηματικά διαφήμιση. Η ελευθερία είναι λοιπόν στην αφ’ υψηλού σαρκοφαγία αλλά όχι στα υπόλοιπα. Εκεί είναι “τύπος και υπογραμμός”.

Δεν γνωρίζω τι ζόρι τραβάνε που λένε και στην πιάτσα μερικοί άνθρωποι στην εφημερίδα με μένα. Ξέρω όμως πως αυτή η τακτική του “κρίνω τους πάντες και αυτοδίκαια αποκτώ εγώ σπουδαιότητα”, “σηκώνω το δάχτυλο άρα έχω χέρι”, “ανοίγω το στόμα άρα έχω άποψη” ήταν από τις αιτίες που γκρέμισαν μια από τις πιο σπουδαίες εφημερίδες, την Ελευθεροτυπία. Αυτό το φαινόμενο της δημοσιογραφίας, επί χρόνια και πολύ φοβάμαι εξαιτίας των ίδιων ανθρώπων, έπαψε να δημοσιογραφεί και ζούσε διατυπώνοντας απόψεις για το πόσο κακοί είναι οι άλλοι. Άνθρωποι που δεν πάταγαν στο ρεπορτάζ, αντέγραφαν τα ρεπορτάζ της τηλεόρασης και στη συνέχεια έγραφαν και ένα σχόλιο για το πόσο κακή ήταν οι τηλεόραση. Δημοσιογράφοι που ξέχασαν πώς είναι να είσαι δημοσιογράφος και όρισαν στον εαυτό τους το ρόλο του παραγωγού απόψεων που αρκετές φορές παράγονταν απλώς για τον εαυτό τους. Η Ελευθεροτυπία κατρακύλησε έτσι ως την απαξίωση πριν κλείσει

Φαίνεται πως η δημοσιογραφία ξεχνιέται. Η συνήθεια δύσκολα.

Νίκος Γεωργιάδης - συνελήφθη για παιδεραστία

πηγή το κουτί της Πανδώρας

Δείτε στην Εφημερίδα των Συντακτών: Ο πάτος της δημοσιογραφίας

Αλητείες (#Η παρακμή της ελληνικής δημοσιογραφίας έχει ξεπεράσει κάθε όριο)

του Στέλιου Κούλογλου 

 από την lifo

Η ελληνική δημοσιογραφία είναι να την κλαίνε οι ρέγκες. Δεν είναι μόνο ότι απέκρυψε ή έχασε την είδηση του 21ου αιώνα –ότι η χώρα χρεοκοπεί και όπου να’ ναι η Τρόικα έρχεται– με αποτέλεσμα εφημερίδες και περιοδικά να κατρακυλούν, ακόμα κι όταν μοιράζουν στους ιθαγενείς μπιχλιμπίδια, ή τα τηλεοπτικά δελτία να σπάνε όλα τα ρεκόρ αναξιοπιστίας. Δεν είναι μόνο ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι, από αυτούς που δίνουν τον τόνο, κανακεύουν τους ισχυρούς και περιφρονούν τους αδύνατους, δεν λένε ποτέ όχι στα αφεντικά και στις κάθε λογής εξουσίες, παίζουν ανενδοίαστα πολιτικά παιχνίδια (δεν υπάρχει καμία άλλη χώρα που στα δελτία ειδήσεών της να εμφανίζονται ρεπόρτερ οι οποίοι παπαγαλίζουν τις επίσημες θέσεις των κομμάτων που δήθεν «καλύπτουν») ή εκτελούν και συμβόλαια σαν κοινοί δολοφόνοι με πένα. Είναι και ότι καταστρέφουν ό,τι καλό πάει να γίνει. 

Τελευταία, αποφάσισαν να πυροβολήσουν και τα ντοκιμαντέρ. Στο πρόσφατο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης παρουσιάστηκε ένα φιλμ (Στο Νήμα) του οποίου οι δημιουργοί είχαν εξασφαλίσει απρόσκοπτη πρόσβαση στην προεκλογική εκστρατεία του Αλ. Τσίπρα ανάμεσα στις πρώτες και τις δεύτερες εκλογές του 2012, καταγράφοντας τις σκέψεις, τις αντιδράσεις και τα συναισθήματα του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ αλλά του επιτελείου του. Είναι ένα είδος ντοκιμαντέρ στη σχολή του cinema verité που καταγράφει, χωρίς να σχολιάζει άμεσα, τη δραστηριότητα των ανθρώπων που παρακολουθεί. Συχνά «πρωταγωνιστούν» και πολιτικοί σε χώρες όπου οι τελευταίοι δεν νομίζουν ότι έχουν πιάσει τον Πάπα από τα γεννητικά όργανα ή δεν φοβούνται ότι θα τους προδώσει και o ίσκιος τους. 

Στις ΗΠΑ το είδος εμφανίστηκε στην προεκλογική εκστρατεία του 1960 (τότε, δηλαδή, που οι κινηματογραφικές κάμερες είχαν γίνει πιο ελαφριές, μπορούσαν να μετακινούνται αλλά και να γράφουν ήχο), αλλά το πιο γνωστό παράδειγμα είναι το περίφημο Τhe war room: κατέγραφε για περισσότερο από έναν χρόνο τη ζωή και τη δράση των δύο πολιτικών συμβούλων (Τζέιμς Κάρβιλ και Τζωρτζ Στεφανόπουλος) και της ομάδας τους που κατάφεραν να νικήσουν την αδίστακτη προπαγανδιστική μηχανή του μπαμπά Μπους στις εκλογές του 1992, αναδεικνύοντας για πρόεδρο τον Μπιλ Κλίντον. 

Στην ελληνική περίπτωση, οι δύο σκηνοθέτες είχαν εξασφαλίσει την πρόσβαση στον Αλ. Τσίπρα με τον όρο ότι θα άφηναν απ’ έξω την οικογένειά του και ο τελευταίος είχε δεχθεί να προβληθεί η ταινία χωρίς να περάσει από την έγκρισή του. Η εκλογική μάχη του 2012 ήταν, έτσι κι αλλιώς, συναρπαστική και ήταν η πρώτη φορά που ένας πολιτικός αρχηγός δεχόταν να συμμετέχει σε κάτι παρόμοιο. Nα επιτέλους ένα θέμα για το οποίο οι Έλληνες δημοσιογράφοι θα μπορούσαν να κάνουν ρεπορτάζ: πώς ήρθε η ιδέα στους δημιουργούς, πώς εξασφάλισαν πρόσβαση και κατάφεραν τον Τσίπρα; Ήταν δύσκολα τα γυρίσματα; Υπήρξαν συγκινητικές στιγμές ή άλλες από τις οποίες αποκλείστηκαν; Toυς ζητήθηκε να αφαιρέσουν κάποιες σκηνές; Θα το συνεχίσουν; Το πρότειναν ή θα το προτείνουν σε κανέναν άλλο πολιτικό αρχηγό; Αλλά η συνήθεια είναι δεύτερη φύση: προτίμησαν τη ...