Η παραίτηση των πολιτών είναι πιο σημαντική από το φούσκωμα ή ξεφούσκωμα των ποσοστών

Ο Dr. Joseph-Ignace Guillotin
δοκιμάζει το δημιούργημά του...
- του Edward Sorel

Δεν είναι το κρίσιμο ερώτημα ποια δημοσκοπικά ποσοστά έρχονται ή στέκονται, αλλά ποιο το ποσοστό αυτών που παραιτούνται

Το νεκρό κοινό δεν ανήκει, δεν πιστεύει, δεν ορά

του Δημήτρη Σεβαστάκη* 

Η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, η διάλυση της Ελιάς, το ερωτηματικό του Ποταμιού, ο γενικότερος σπασμός του Κέντρου καθησυχάζει και ανησυχεί. Καθησυχάζει μερικούς αριστερούς που θεωρούν το θέμα μακρινή αναταραχή, ένα ευπρόσδεκτο χάος στο σπίτι παλαιών συστημικών. Καθησυχάζει παλαιούς Πασόκους, που ως προνοητικοί και ακριβείς, πρόλαβαν και έφυγαν. Καθησυχάζει κάποιους Δεξιούς που πιστεύουν ότι θα τρυγήσουν από το κουρασμένο αμπέλι.

Αυτό που αποκατοικεί τον πολιτικό μας τόπο είναι οι πολίτες της παραίτησης. Και αυτοί διατρέχουν ποσοστά και χρωματισμένες μπάρες ως βέλος του νέου πολιτικού τοπίου. Αυτοί είναι η έσω τρόικα

Οι κεντρώες, όμως, ωδίνες ανησυχούν και αρκετούς. Γιατί το κενό στον πολιτικό χάρτη φαίνεται μεγάλο και αυτή η μωβ μπάρα της δημοσκοπικής αποχής και αναποφασιστικότητας, που συγχρόνως σημαίνει και την έκλειψη του μεσαίου χώρου, θα αποσταθεροποιήσει -λένε- το πολιτικό σύστημα. 

Ποιο είναι το σημείο ευστάθειας του πολιτικού συστήματος το οποίο κινδυνεύει; 

Και σε τι ακριβώς συνίσταται το ελληνικό πολιτικό σύστημα; 

Ποια παραγωγή διαμοιράζει, ποιους πολιτικούς πόρους διαθέτει, σε ποιες ακριβώς κοινωνικές ομάδες μεσολαβεί συγκροτώντας πολιτική και ποια ακριβώς είναι η κανονιστική συνεισφορά του;

Γνωρίζουμε ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι ένα ελάχιστα χρήσιμο εξάμβλωμα, που δεν εισηγείται κανενός είδους πολιτική, παρά μόνο ένα, πολιτικά, υπανάπτυκτο μνημονιακό τυφλοσούρτη. Επίσης, αφού έχει αποδομήσει -με τη νωθρότητά του και την απίστευτη ανικανότητά του - κάθε παραγωγική ικμάδα, δεν έχει να διαχειριστεί (ούτε καν να κληροδοτήσει) κανέναν πόρο, είτε πολιτικό, είτε οικονομικό. 

Το λεγόμενο σύστημα παραμένει αυτοσύστημα, μια ομάδα ενδιάμεσων του υψηλού κρατισμού, που βγάζει εγκυκλίους, χαώνοντας το σύμπαν, που φορολογεί κάθετα, κοφτά και με τεχνική πορτοφολά, ό,τι είναι παραγωγικό. 

Το σύστημα διαθέτει, βέβαια, μια μεταφυσική των θεσμών, προκαλεί ακόμα το λαϊκό δέος που μπορεί να πείσει κάποιον και διαθέτει στην εργαλειοθήκη του τα ποικίλα εργασιακά ανοσιουργήματα (μικροσυμβάσεις, κοινωνική εργασία, εργασιακή μαθητεία κ.λπ.) τα οποία μπορούν να ξαναεκμαυλίσουν να δημιουργήσουν μια ψευδαίσθηση εργασίας, κυρίως να δώσουν άλλοθι σε ανέργους. Μπορεί δηλαδή να εμπορευτεί το πιο δυσεύρετο, που είναι το αίσθημα του ανήκειν, και πέραν τούτου ουδέν.

Πολλοί αναλυτές επίσης εκτιμούν ότι η Αριστερά, κυρίως διά του ΣΥΡΙΖΑ, έχει αγγίξει μια οροφή στη επιρροή της -κομπάζουν μάλιστα για την ανικανότητά του να ταξιδεύσει από το 4% στο 40%-. Εκτιμούν ότι υπάρχει μια απογοητευμένη συστράτευση, μια δυσφορούσα συμφωνία, μια δυσανεκτική ψήφος που δεν του δίνει πολιτικό βάθος. Για τους σχολιογράφους αυτούς δεν υπάρχει μεν σύστημα, αλλά και δεν μπορεί να υπάρξει αντι-σύστημα. 

Όλα έχουν την εν μέρει αλήθεια τους. 

Και ο ΣΥΡΙΖΑ σπαταλάει πολιτικές πιστώσεις και πολιτική ύλη χάνοντας χρόνο, βράζοντας με οργανωτικές απεραντολογίες. 

Και το Κέντρο χωρίς την εξουσία (το κεντρικό εργαλείο πολιτικής ενότητας ) αποσυντίθεται και ...