Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι οι συγκυρίες δεν είναι τυχαίες; Μια μεγάλη μορφή της ψυχανάλυσης του 20ου αιώνα, ο Carl Jung ονόμαζε το φαινόμενο αυτό «συγχρονικότητα» και μας καλούσε να μην αγνοούμε την μυστική ζωή των συμπτώσεων.. Καιρό τώρα λοιπόν, αναλογιζόμουν πόσο επίκαιρος γινόταν ξανά στις μέρες μας, ο Guy Debord και η παλιά, καυστική του κριτική για την κοινωνία του μαζικού θεάματος που τότε προσπαθούσε να συνδέσει με την "ασελγή" εμπορευματοποίηση και την μαζική κουλτούρα, ενός κλασσικού όρου στις συζητήσεις διανοουμένων της μεταπολίτευσης..
Σήμερα, που καμιά αμφιβολία δεν τρέφουμε πλέον για το μαζικό «πλανητικό θέαμα», τους τηλεοπτικούς πολτούς υποπροϊόντων, εκδιδομένων μαζικά σε φασόν στον πλανήτη, με τεράστια κέρδη για τις μητρικές εταιρείες που «εκπολιτίζουν» με Taganika Idols και διάφορα freak shows τις χώρες-πλέμπα σαν κι εμάς, ( χώρες που έφτυσαν προ πολλού οποιαδήποτε παράδοση και τέχνη μη μεταφραζόμενη σε μετοχές), έ ναι, ζούμε στην εποχή της «Διασκέδασης μέχρι θανάτου» του Neil Postman!
Δύο πρόσφατα γεγονότα ήρθαν να το επιβεβαιώσουν. Ο πλανητικά αναμεταδοθείς βασιλικός βρετανικός γάμος κι η οσιοποίηση του πάπα Παύλου του Β΄ με τιμές αρένας στην Ρώμη για την οποία επίσης συνέρρευσαν εκατομύρια πιστοί-τουρίστες..
Βλέποντας την υστερική ταύτιση τόσων ανθρώπων με τον βασιλικό γάμο και την μανία των απανταχού γης καναλιών να αναμεταδώσουν και την τελευταία ηλίθια λεπτομέρεια, όπως το ότι οι διοργανωτές έδωσαν αντιηλιακά στους κάμεραμαν να μην μαυρίσουν ή ότι έδωσαν χάπια στα βασιλικά άλογα να μην χέσουν ξαφνικά σάστισα. Βλέποντας πιτσιρίκες και μεγάλες να ολοφύρονται με τιάρες στα κεφάλια, σαν να παντρεύονται οι ίδιες, ξιπασμένες πριγκίπισσες με κοκορόφτερα καπέλα και τόσα άλλα
αναρωτήθηκα ειλικρινά: Μα σε ποιόν αιώνα ζω; Τον 17ο; 18ο;
