Τα επαγγέλματα "ανοίγουν" αργά, οι επιχειρήσεις κλείνουν γρήγορα...

Κλειστά Επαγγέλματα, Τέλος Επιτηδεύματος...
(Γλώττα λανθάνουσα τ΄αληθή λέγει)

Το νέο εφεύρημα των υπουργείων Οικονομικών και Εργασίας  για να επισκευασθεί το στραπατσαρισμένο success story και να πεισθεί η τρόικα ότι "ελέγχουμε την κατάσταση", είναι η διακοπή των επιδοτήσεων, η μη επιστροφή του ΦΠΑ και γενικώς ο ...ανασκολοπισμός των επιχειρήσεων που έχουν οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία. 

Ο στραγγαλισμός δηλαδή του ό,τι έχει απομείνει να κινείται στην ελληνική οικονομία. 

Χωρίς δυνατότητα πραγματικών ρυθμίσεων των οφειλών, χωρίς χρηματοδότηση από τράπεζες, με καταβολή ΦΠΑ πριν εισπραχθεί με, με, με... έρχεται η "αναπτυξιακή κυβέρνηση Στουρνάρα" να κλωτσήσει την καρδάρα με το γάλα. 

Υποτίθεται ότι η έγκαιρη επιστροφή του ΦΠΑ και οι επιδοτήσεις από το ΕΣΠΑ είναι το μοναδικό οξυγόνο που κρατά ζωντανές τις εναπομείνασες επιχειρήσεις. Και ότι γίνεται αγώνας για να φθάνουν έγκαιρα τα χρήματα στις επιχειρήσεις. 

Όταν τις απαγορεύεις να ρυθμίσουν τα χρέη τους και ταυτόχρονα τις καταδιώκεις είτε "ρυθμίσουν" είτε όχι, (με την φοβερή οδηγία Θεοχάρη να παρακρατούνται τα έσοδα παρά την ρύθμιση), τις οδηγείς κανονικά εκτός οικονομικού κύκλου. Και είναι πια ορατή η αναβίωση μιας παρα-οικονομίας με νέα χαρακτηριστικά ανώμαλης περιόδου - κάτι σαν στα τούνελ και τα καταφύγια εμπόλεμης ζώνης - τελείως εκτός επίσημης οικονομίας. 

Οι μόνοι από την ιδιωτική οικονομία που μπορούν να παραμείνουν εντός οικονομικού κύκλου είναι οι, ακόμη προστατευόμενες, επαγγελματικές συντεχνίες - για πόσο όμως ακόμη έστω και έτσι, θα έχουν πελάτες; Ήδη τα φαρμακεία βουλιάζουν. Ποια είναι όμως η κατάσταση σε ένα "ξεχασμένο" τομέα που θάπρεπε να είναι η πρώτη διαρθρωτική μεταρρυθμιστική προτεραιότητα ήδη από το 2009 και το ξέσπασμα της κρίσης -στην οποία τα κλειστά επαγγέλματα ήσαν βασικοί συντελεστές και πυλώνας του πελατειακού συστήματος; Ο Γιώργος Μπιλλίνης μας εξηγεί:

Η άνοδος και η πτώση του προστατευτισμού των επαγγελμάτων

του Γιώργου Μπιλλίνη*

Το ελληνικό κράτος έχει ως γνωστόν οικοδομηθεί στη βάση της πελατειακής λογικής. Τρείς είναι οι ομάδες των συνήθων πελατών του πολιτικού μας συστήματος, οι οποίες απολαμβάνουν τη μέριμνα και τη φροντίδα του. Κατά σειρά οι κρατικοί υπάλληλοι, στενού και ευρύτερου δημοσίου τομέα, μεγάλη μερίδα μεταξύ των επιχειρηματιών που έχουν δοσοληψίες με το κράτος και τα μέλη των προνομιούχων προστατευμένων συντεχνιών.

Εδώ θα ασχοληθούμε με τη τρίτη κατηγορία, με τα κλειστά επαγγέλματα. 

Ουσιαστικά πρόκειται για τη προστασία μεγάλης κλίμακας επαγγελμάτων του ιδιωτικού τομέα, μέσω διοικητικών περιορισμών, που ρυθμίζουν (βλέπε δυσχεραίνουν ή αποτρέπουν) την είσοδο νέων στο επάγγελμα, θέτουν χωρικούς και χρονικούς περιορισμούς στην άσκηση τους, υποχρεωτικές κατώτατες αμοιβές για κάθε παροχή υπηρεσίας, σύνδεση των αμοιβών με πλασματικά "αντικειμενικά" τιμολόγια, υποχρεωτική επιβολή - λήψη υπηρεσιών προς/από τους πολίτες, χωρίς να αιτιολογείται η χρησιμότητα της, προκειμένου να εξασφαλίζεται επαγγελματική "ύλη" και επιθυμητό ύψος απολαβών.

Το μετεμφυλιακό ελληνικό κράτος αισθάνθηκε την ανάγκη να "εξασφαλίσει" όλους εκείνους που συνέβαλαν ποικιλοτρόπως στην επικράτηση και παγίωση του. Όσους δεν κατάφερε να τους εντάξει στην ισόβια κρατική σίτιση, τους χορήγησε άδειες, οι οποίες τους έδιναν τη δυνατότητα να ασκούν κάποιο επάγγελμα για να βιοπορίζονται.

Χωρίς την πολυπόθητη άδεια δεν επιτρεπόταν η άσκηση του επαγγέλματος. Και επειδή σε συνθήκες ανταγωνισμού ο βιοπορισμός δεν ήταν/είναι εύκολη υπόθεση, άρχισε να θέτει περιορισμούς στη χορήγηση νέων αδειών, προκειμένου να εξαφανίσει τον ανταγωνισμό και να "προστατεύσει" τα μέλη της κάθε εκλεκτής συντεχνίας.

Οι αιτούντες και απαιτούντες όμως εξασφάλιση ολοένα αυξάνονταν, αφού θεωρείται λογικό ο υποψήφιος εργαζόμενος να αναζητεί περιοχές ενασχόλησης όσο γίνεται μικρότερου κόπου και χαμηλότερου ρίσκου. Έτσι το κράτος άρχισε να θεσπίζει την υποχρέωση αδειοδοτήσεως σε κάθε είδους απασχόληση, ώστε να αυξήσει τον αριθμό εκείνων που μπορούσε να "εξυπηρετήσει". Χορηγούσε με δικά του αδιαφανή κριτήρια τις άδειες ασκήσεως επαγγέλματος, με επίσης αδιαφανή κριτήρια έπαυε να χορηγεί πρόσθετες, χαρακτηρίζοντας αυθαίρετα το επάγγελμα κορεσμένο.

Έφθασε μάλιστα στο σημείο να ...

Ανοιχτά επαγγέλματα

από το ιστολόγιο του Βαγγέλη Πάλμου, nikorestis

Αφορμή για την ανάρτηση αυτή, στάθηκε αυτό το κείμενο Κλειστά ή ελεύθερα επαγγέλματα ( στο protagon.gr )

Ας εξετάσουμε την επιχειρηματολογία του Α.Δ υπέρ των κλειστών επαγγελμάτων

"...το πρόβλημα της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας δεν οφείλεται στους προστατευτικούς νόμους που διέπουν το καθεστώς λειτουργίας των διαφόρων επαγγελματικών κλάδων, ούτε καν στους μισθούς, αλλά σχετίζεται κυρίως με τις συνθήκες διανομής των προϊόντων, το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών, τη φορολογία, τη βελτίωση της τεχνικής, καθώς και με τις τιμές των πρώτων υλών..."

Συμφωνώ,αλλά η τιμολόγηση αυτής της διαδικασίας πώς γίνεται; Οι "συνθήκες διανομής των προιόντων" είναι με απλά λόγια οι μεταφορείς (κλειστό επάγγελμα). Το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών και οι φόροι καθορίζονται από το κράτος (κλειστός μηχανισμός,μη υποκείμενος στον ανταγωνισμό της αγοράς και αυθαιρέτως δρων). Οι τιμές των πρώτων υλών επίσης καθορίζονται από τους εκάστοτε δασμούς που τα κράτη επιβάλλουν στην παραγωγή ,αλλά και στη διακίνηση των προιόντων (άλλη κλειστή διαδικασία).

"...Ακόμη δηλαδή και αν ανοίξουν φαρμακεία σε κάθε γωνιά της Αθήνας, ακόμη και αν διπλασιαστεί ο αριθμός των ταξί, ακόμη και αν γεμίσουμε συμβολαιογράφους ή φουρνάρηδες, καμία πτώση των τιμών δεν θα παρατηρηθεί, εάν οι άλλες συνθήκες παραμείνουν σταθερές..."

Παραβλέπει ο αρθρογράφος τον ανταγωνισμό στο τελικό στάδιο παραγωγής,δηλαδή στη διάθεση του προιόντος.Αλλά η καθημερινότητα τον διαψεύδει. Επί ιδίου προιόντος (π.χ ψωμιού,γάλακτος)οι τιμές ποικίλουν ακόμη και στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο.Αυτό,μάλλον στον ανταγωνισμό πρέπει να πιστωθεί. Σίγουρα πάντως,δεν το προκαλεί ο κρατικός προστατευτισμός!

"...Όταν ζητάμε να «ανοίξουμε» ένα επάγγελμα απλώς ζητάμε να καταργήσουμε τους προστατευτικούς νόμους που το διέπουν. Άσκηση επαγγέλματος όμως χωρίς κανέναν προστατευτικό νόμο, οδηγεί σε καθεστώς οικονομικής ζούγκλας του 19ου αιώνα..."

Το ερώτημα που δεν απαντάται είναι ποιός πληρώνει την "προστασία" κάθε επαγγέλματος; Η απάντηση φυσικά είναι "οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες", αφού από αυτές αντλεί το κράτος τα κονδύλια επιδότησης. Πολλά ζητήματα ανακύπτουν εδώ:
α) Θέλουν οι υπόλοιποι πολίτες να επιδοτούν έναν -οποιoνοδήποτε- επαγγελματικό κλάδο;
β) Ρωτήθηκαν από την Πολιτεία, αν συμφωνούν με την επιδότηση;
γ) Είναι θεμιτό, ένα επάγγελμα να υφίσταται κατ'απόφαση του κράτους, δίχως να αντιστοιχεί το αντικείμενό του στις ανάγκες της κοινωνίας; Αν απαντήσουμε "ναι",τότε γιατί να μην αναβιώσουν ξεχασμένα επαγγέλματα (π.χ.τσαγκάρης, ημιονηγός, φαροφύλακας) επιδοτούμενα από το κράτος;