"Μοντέλο Κόσοβου" στην Ελλάδα;

του Χρήστου Παπανίκου

του Κώστα Καλλίτση*

Ο σχεδιασμός είναι η κεντρική ευθύνη μιας διευθυντικής ομάδας. 

Ήτοι, 

(α) θέτει στόχους, (β) διαμορφώνει πρόσφορες στρατηγικές, (γ) προσδιορίζει ή δημιουργεί τα εργαλεία που απαιτούνται και (δ) υλοποιεί, κατευθύνει και παρακολουθεί βήμα-βήμα την αλληλουχία των δράσεων που αποφάσισε. 

Αυτό δεν κάνουν οι κυβερνήσεις της χώρας. 

Κι όταν ο κόμπος φτάνει στο χτένι, ενίοτε δημιουργούν μια μεγαλύτερη κρίση, για να κρύψουν το πραγματικό πρόβλημα.
Παραδοσιακά, ασθμαίνοντας τρέχουν πίσω από τις δόσεις ανά τρίμηνο, πρόθυμα συμφωνούν με την τρόικα και μετά πασχίζουν να μην κάνουν όσα θα έθιγαν το πελατειακό σύστημά τους. 

• Τον Ιανουάριο, παράδειγμα, οι διαπραγματεύσεις θα έσπαγαν λόγω της επιμονής να συνεχιστεί η κυβερνητική χειραγώγηση του φορολογικού μηχανισμού και τον Ιούνιο, λόγω της άρνησης να συγκροτηθεί το Κέντρο Φορολόγησης Μεγάλου Πλούτου. 

Ποτέ δεν υπήρξε διαπραγμάτευση για εναλλακτικό σχέδιο για τη χώρα.

Αλλά, στόχος της τρόικας δεν είναι να φτιάξει... την Ελλάδα των ονείρων μας. Είναι να διασφαλίσει 

(α) ότι δεν θα χρειαστεί να μας δώσει επιπλέον δάνεια και 

(β) ότι θα πάρει πίσω τα λεφτά που ήδη μας δάνεισε. 

Έτσι, την Πέμπτη, η Ευρώπη επανέλαβε ότι ζητεί να αποφασιστούν τώρα μέτρα, όχι μόνο για το 2014 αλλά και για το 2015. Περίπου είπε ότι δεν εμπιστεύεται το πολιτικό σύστημα και ζητεί δεσμεύσεις από τώρα, ως «hedging» σε ενδεχόμενη αθέτηση των υποχρεώσεών μας μετά την απομάκρυνση από το ταμείο της, τον Μάιο. 

Κατά τα λοιπά, η μετά-την-κρίση-Ελλάδα είναι δική μας υπόθεση. Προϋποθέτει δικό μας σχέδιο.

Το πολιτικό σύστημα τσαλαβουτά. 

• Αφού εξαντλήθηκε ο αριθμός των στρατοπέδων, άρχισε να φτιάχνει σε κάθε κωμόπολη μια «ανώτατη» σχολή. Έσπειρε παντού σχολές - για να γίνεται τζίρος. Ολοφάνερα, αυτό πρέπει να αλλάξει. Αντί, όμως, να σχεδιάσει πόσα ΑΕΙ και ΤΕΙ χρειάζονται (λιγότερα, ισχυρά, με campus, γραμματειακή υποστήριξη των καθηγητών, με αξιοκρατία κι όχι νεποτισμό), χωρίς σχέδιο θα συρθεί σε άτσαλες καταργήσεις για να πιαστούν οι δημοσιονομικοί στόχοι. 
• Έσπειρε παντού (ατελή) νοσοκομεία. Η ανατροπή αυτής της κατάστασης είναι ...

Λες και ήταν χθες...

του Altan 

του Κώστα Καλλίτση*

Την άνοιξη του 2012, μέσα σε 50 ημέρες, από τα τέλη Μαρτίου έως τις 10 Μαΐου, η Ελλάδα είχε λάβει από την τρόικα μια δόση μαμούθ, ύψους 75 δισ. ευρώ – από τα οποία τα 30 πήγαν στο PSI, τα 25 στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και τα υπόλοιπα στην κάλυψη ελλειμμάτων και στο χρέος.

Κι όμως! Μόλις λάβαμε εκείνην την τεράστια δόση, το πολιτικό σύστημα κατάφερε να σύρει (πάλι!..) τη χώρα στο χείλος της καταστροφής. 

Ήτοι:

(α) Να καθυστερήσει όλες τις μεταρρυθμίσεις που είχαν συμφωνηθεί (από τον τομέα της Δικαιοσύνης μέχρι την πάταξη της φοροδιαφυγής) και οι οποίες θα έπρεπε να είχαν γίνει με δική μας πρωτοβουλία - και άνευ τρόικας. 

(β) Να αποκόψει τη χώρα από τη δανειοδότηση της τρόικας επί ένα 7μηνο, με συνέπεια να στερέψει η οικονομία και να αποδιαλυθεί το κράτος, με ΕΛ.ΑΣ. χωρίς βενζίνη, νοσοκομεία χωρίς γάζες και εφορίες χωρίς χαρτί. 

(γ) Προκειμένου να αποκατασταθεί η δανειοδότηση, να επιβάλει στον ελληνικό λαό μέτρα συνολικού ύψους 19 δισ. ευρώ, καθαρού αποτελέσματος 13,5 δισ. ευρώ - αντί για μέτρα ύψους 11,5 δισ. ευρώ που θα ελαμβάνοντο κανονικά τον Ιούνιο. 

(δ) Με αποτέλεσμα, τελικά, να πάρουμε με μεγάλη καθυστέρηση, μόλις τώρα τα 34,3 δισ. και έως τα τέλη Μαρτίου τα άλλα 18,1 δισ. ευρώ – εφόσον όλα πάνε καλά. Αυτά, για τα οποία υψώνονται τόσα δοξαστικά της σημερινής κυβέρνησης κι ακούγονται τόσοι διθύραμβοι ότι, αφού τα πήραμε, ε, έχει λήξει το θέμα, η Ελλάδα έχει γλιτώσει τη χρεοκοπία κι έχει, οριστικά και αμετάκλητα, διασωθεί μέσα στην Ευρωζώνη…

Γιατί αυτή η αναφορά στο παρελθόν; 

Γιατί η νωπή εμπειρία του τόπου διδάσκει ότι τα πράγματα δεν είναι απλά ούτε τόσο εύκολα. 

Ο ελληνικός λαός υφίσταται μεγάλη καθίζηση του επιπέδου υλικής ευημερίας του, μεγάλα τμήματά του βλέπουν το εισόδημά τους όχι μόνον να μειώνεται δραστικά αλλά κυριολεκτικά να καταστρέφεται, οι νέοι άνθρωποι αναζητούν μια καλύτερη τύχη σε ξένες αγορές. 

Με τέτοιες θυσίες (χωρίς δικαιοσύνη, αξιοκρατία, χωρίς να θιγεί η φοροδιαφυγή και το βρώμικο χρήμα...) έχει επιτευχθεί η ...

Ο ήρωας Σαμαράς

Ο γνωστός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί μέσω Twitter:
"Η διεφθαρμένη Νέα Δημοκρατία, που διόγκωσε το έλλειμμα στο 15% του ΑΕΠ και ξεδιάντροπα είπε ψέματα για αυτό τώρα θέλει να ξαναγίνει κυβέρνηση της Ελλάδας… η ελληνική αλεπού, η οποία λεηλάτησε το κοτέτσι, τώρα ισχυρίζεται ότι θέλει να το 'φρουρήσει' ξανά. Η αξιοπιστία τους είναι πιο βρώμικη από τη λάσπη."

Ο ήρωας Σαμαράς δεν υπογράφει! Δεν δίνει εγγυήσεις στους δανειστές μας ότι θα στηρίξει την συμφωνία της 27/10 - αυτήν για την οποία αναγκάστηκε να θυσιάσει προσωρινά το εικοσαετές όνειρο της πρωθυπουργίας... Πίσω από τον Παπαδήμο πολλά τραγούδια λένε οι καιροσκόποι της παρέας Σαμαρά στην ΝΔ.
Θέλει προσοχή η επάνοδος στην εξουσία. Θέλει πρώτα απ' όλα να υπάρχει "εξουσία". Γι αυτό είναι απαραίτητος ένας Παπαδήμος - να κάνει την βρώμικη δουλειά, να πάρει την 6η Δόση, να προχωρήσει τη νέα δανειακή σύμβαση. Χωρίς καμιά ευθύνη της ΝΔ. Όπως καμία ευθύνη δεν φέρει -η σημερινή της ηγεσία- για τον διπλασιασμό του χρέους σε μια πενταετία διακυβέρνησης ΝΔ... και τότε ο Σαμαράς ήταν απασχολημένος: Διάβαζε...
Τις λίστες διορισμών στο υπουργείο Πολιτισμού.
Και δεν είχε χρόνο να ασχολείται με τα "οικονομικά".
Απολάμβανε όμως το εικοσαετές μπλοκάρισμα της λύσης στο Μακεδονικό με την προσωπική του άρνηση αποδοχής κάθε παραγώγου της λέξης Μακεδονία. Με τον ίδιο λαϊκισμό και καιροσκοπισμό που σήμερα αντιμετωπίζει την αποδέσμευση της 6ης Δόσης για την οποία ήδη έχει κάνει βαριές θυσίες ο ελληνικός λαός. Ο ήρωας Σαμαράς...

Τι ζητάει η τρόϊκα (κατά το στέλεχός της Ματίας Μορς) ; "Μεταρρύθμιση, όχι περικοπές"...

Στο μεταξύ...

οι τελευταίες οδηγίες πριν τον κατακλυσμό...

Όπως γράφει και ο Γ. Προκοπάκης στο fb, "Υπάρχει πια άνθρωπος ο οποίος να χάφτει τις μπουρδολογίες των κυβερνητικών για μέτρα που τους επιβάλλει το Μνημόνιο; Υπάρχει πια άνθρωπος που να φαντάζεται ότι υπάρχει καν αντικείμενο προς διαπραγμάτευση, όπως ευαγγελίζεται η ΝΔ , εφ' όσον οι στόχοι παραμένουν οι ίδιοι;Υπάρχει άνθρωπος έξω από την ιδεοληπτική αριστερά που να πιστεύει πραγματικά ότι το πρόβλημά μας είναι το Μνημόνιο και όχι οι πολιτικοί μας; Είναι να κλαις γι αυτούς που έχουμε στο τιμόνι. Ο άνθρωπος δε ( ο Ματίας Μορς), τους δίνει κανονικά (έχει ξαναγίνει πλειστάκις αλλά πολλοί φροντίζουν να το ξεχνάνε): "τα μέτρα είναι της κυβέρνησης όχι της τρόικα - η κυβέρνηση επιλέγει ποιούς από την ελληνική κοινωνία θα διαλύσει"

-Περιμένετε! Έρχομαι κι εγώ...

η συνέντευξη:

Ματίας Μορς: Ουσιαστική μεταρρύθμιση

Ο επικεφαλής της τρόικας, εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σε συνέντευξη στην «Κ», αποσαφηνίζει πολλά ομιχλώδη σημεία

Συνέντευξη στον Βασίλη Ζήρα

Η κυβέρνηση θα πρέπει τον επόμενο χρόνο να εστιάσει σε μια ουσιαστική μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα και όχι σε οριζόντιες περικοπές προσωπικού, σημειώνει ο επικεφαλής της τρόικας και εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ματίας Μορς στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Κ». 

Ο κ. Μορς υποστηρίζει επίσης ότι η τρόικα δεν ζήτησε την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων. Ωστόσο, επισημαίνει ότι δεδομένου του ότι οι κατώτατες αμοιβές στην Ελλάδα είναι υψηλότερες σε σχέση με άλλα κράτη της Ευρωζώνης που έχουν το ίδιο επίπεδο οικονομικής ευημερίας, οι κοινωνικοί εταίροι θα πρέπει να εξετάσουν αν αυτό δημιουργεί εμπόδια στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και στη δημιουργία θέσεων εργασίας, ειδικά για τους χαμηλών προσόντων εργαζόμενους που θα φύγουν από τον δημόσιο τομέα. 

Επίσης, ξεκαθαρίζει ότι το μείγμα των πολιτικών για τη μείωση του ελλείμματος είναι είναι επιλογή της κυβέρνησης.

Ωστόσο, ο ίδιος πιστεύσει ότι στα επόμενα χρόνια πρέπει να δοθεί έμφαση στην περιστολή των δημοσίων δαπανών. Επίσης, αναφέρει ότι θα έρθουν στην Αθήνα κι άλλα στελέχη της τρόικας για να παρακολουθήσουν την εφαρμογή των μέτρων που συμφωνήθηκαν με την κυβέρνηση. Εκτιμά ότι απαιτούνται πρόσθετα μέτρα 5 δισ. ευρώ για την περίοδο 2013 - 2014, τα οποία πρέπει να ανακοινώσει η κυβέρνηση εντός των επόμενων έξι μηνών. 

Σε ό,τι αφορά στο μείζον θέμα των ημερών περί τη βιωσιμότητα του χρέους, ο κ. Μορς φαίνεται μάλλον επιφυλακτικός, σημειώνοντας ότι δεν έχει αλλάξει κάτι ουσιαστικό σε σύγκριση με την ανάλυση του περασμένου Ιουνίου, όταν η τρόικα είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι βιώσιμο. Ωστόσο, επισημαίνει ότι η βιωσιμότητα του χρέους εκτιμάται πρωτίστως με βάση τη δυνατότητα της κυβέρνησης να διατηρήσει μια συγκεκριμένη οικονομική πολιτική.

Η αποφασιστικότητα της κυβέρνησης καθορίζει τη βιωσιμότητα του χρέους

– Τι έχει αλλάξει από την προηγούμενη αξιολόγηση του Ιουνίου; Τίθεται και πάλι υπό αμφισβήτηση η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους;
– Θα έλεγα ότι από τότε έχουν αλλάξει δύο πράγματα:
Πρώτον, η ύφεση ήταν βαθύτερη απ’ όσο νομίζαμε. Ετσι, αναθεωρήσαμε προς τα κάτω τις εκτιμήσεις μας για το ΑΕΠ.
Δεύτερον, υπήρξαν καθυστερήσεις στην εφαρμογή κάποιων από τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που είχαμε συμφωνήσει πριν από το καλοκαίρι, με αποτέλεσμα το έλλειμμα να είναι μεγαλύτερο. Κι αυτό ακριβώς συζητήσαμε τις τελευταίες εβδομάδες, δηλαδή τρόπους για να περιοριστεί η απόκλιση. Σε σχέση με τη βιωσιμότητα του χρέους, θα έλεγα ότι η κατάσταση δεν έχει αλλάξει θεμελιωδώς σε σύγκριση με την ανάλυσή μας, του Ιουνίου.

– Εκτιμάτε ότι απαιτείται ένα μεγαλύτερο «κούρεμα»;
– Είναι ξεκάθαρο ότι το επίπεδο του χρέους στην Ελλάδα είναι πολύ υψηλό, υψηλότερο απ’ ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο κράτος-μέλος της Ενωμένης Ευρώπης. Αλλά το ερώτημα της βιωσιμότητας δεν μπορεί να απαντηθεί με ένα απλό «ναι» ή με ένα απλό «όχι». Η βιωσιμότητα του χρέους εξαρτάται από τις εξελίξεις στο μέλλον, από το εάν η δημοσιονομική πολιτική θα παραμείνει εντός στόχων, ώστε να οδηγήσει σε δημοσιονομική εξυγίανση και στη διατήρηση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων.
Εξαρτάται, επίσης, από τον ρυθμό ανάπτυξης στο μέλλον και συνεπώς από το εάν η κυβέρνηση θα εφαρμόσει περισσότερες διαρθρωτικές αλλαγές, ώστε να τονωθεί η οικονομική δραστηριότητα.

Το ίδιο παραμύθι: μια συνεχιζόμενη θεατρική παράσταση με τους γείτονες για να διατηρηθούν οι στρατιωτικές δαπάνες έξω από τις περικοπές

Αυτό είναι το "παραμύθι με τους δράκους" Αλέξη και όχι η πραγματικότητα της χρεοκοπίας...

Διαβάζουμε στα ΝΕΑ:

Σκληρές αερομαχίες και πάλι στο Αιγαίο

Πρώτη συνάντηση την Κυριακή των υπουργών Άμυνας Ελλάδας και Τουρκίας στην Αττάλεια.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2011

Τελευταία ενημέρωση: 28/09/2011 22:18

Ανέβηκε ξαφνικά το θερμόμετρο των ελληνοτουρκικών σχέσεων σήμερα στους ουρανούς του Αιγαίου με αερομαχίες, ενώ οι υπουργοί Άμυνας των δυο χωρών έχουν ήδη συμφωνήσει να συναντηθούν την Κυριακή στην Αττάλεια για εφ όλης της ύλης "συζήτηση γνωριμίας". Μετά από ένα και πλέον έτος χωρίς αερομαχίες μεταξύ ελληνικών και τουρκικών αεροσκαφών, οι τούρκοι πιλότοι αντέδρασαν στην διαδικασία αναχαίτισης/αναγνώρισης που εφαρμόζουν παγίως τα ελληνικά αεροσκάφη αεράμυνας και στράφηκαν εναντίον τους.Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προκληθούν "εμπλοκές" (αερομαχίες) σε τρεις περιπτώσεις - η μια ιδιαίτερα σκληρή. (συνέχεια του άρθρου)

Αυτή η κακοφορμισμένη πληγή των υπέρογκων εξοπλιστικών δαπανών που παραδοσιακά τρέφεται με "επεισόδια" στο Αιγαίο -πιθανότατα συμφωνημένα κι από τις δυο πλευρές- και ο υφέρπον εθνικισμός που γιγαντώνεται όταν οι έμποροι όπλων ψάχνουν για νέες αγορές και οι εγχώριοι ενδιάμεσοι για νέες μίζες, κάποτε πρέπει να σταματήσει, να κλείσει. 

Εδώ και καιρό έχει ενεργοποιηθεί ο ενιαίος εναέριος χώρος στην ΕΕ (εδώ ο Ριζοσπάστης τον ...καταγγέλει ) και δεν υπάρχει κανένας λόγος - μετά και την σύνοδο της Λισαβώνας και την εγγύηση των κοινών συνόρων της ΕΕ- να σηκώνονται καν αεροπλάνα "αναχαίτισης" από την ελληνική πλευρά. Αρκούν οι τεκμηριωμένες καταγγελίες στις αρμόδιες υπηρεσίες της ΕΕ. 

Αυτό το θέατρο που συνεχίζεται -και από τις δυο πλευρές-, το παλιό παιχνίδι του εθνικισμού όπου η εσωτερική ένταση εκτονώνεται στον γείτονα με εθνικισμό και πόλεμο, για μας τουλάχιστον έχει τελειώσει. Μια από τις ευτυχείς πλευρές της ένταξής μας στην ΕΕ είναι και αυτή. Οπότε;

Η δύναμη Frontex δεν βεβαιώνει απλά την παράνομη μετανάστευση. Παρακολουθεί και κάθε παραβίαση του κοινού εναέριου χώρου από οποιονδήποτε. Προς τι λοιπόν οι υστερίες ενόσω συνεχίζεται το παζάρι με την τρόϊκα για περικοπές δαπανών; 

Για να εξαιρεθούν για άλλη μια φορά οι αμυντικές δαπάνες και οι συνοδές μίζες δισεκατομμυρίων; 

Όπως εξαιρέθηκε η εκκλησιαστική περιουσία, η άλλη μεγάλη ντροπή του έθνους μας;

Προφανώς τα καραγκιοζιλίκια θα συνεχιστούν, τουλάχιστον μέχρι την 6η δόση. Και θα επαναληφθούν όποτε χρειαστεί στο μέλλον. 

Πότε όμως θα βγουν οι "προοδευτικές" πολιτικές δυνάμεις να καταγγείλουν αυτό το σκηνικό και να ζητήσουν παύση των εξοπλισμών και του εθνικιστικού παραλογισμού εδώ και τώρα; 

Είμαστε ή δεν είμαστε στην ΕΕ; Ποιος λοιπόν οφελείται από την συντήρηση αυτού του κλίματος και ποιος επιβαρύνεται μέσα στην κρίση μάλιστα από τα έξοδα των καθημερινών τσαμπουκάδων χωρίς νόημα στο Αιγαίο; Και γιατί;

Αν υπήρχε τσίπα σε αυτήν την κυβέρνηση και το οικονομικό της επιτελείο, πρώτοι αυτοί θα έβαζαν στο τραπέζι της τρόϊκας περικοπή των εξοπλιστικών δαπανών και φορολόγηση της εκκλησίας. Έναντι ανακούφισης των εργαζομένων και συνταξιούχων -όσων τουλάχιστον δεν ήταν τρόφιμοι του πελατειακού κράτους και δεν φταίνε σε τίποτα! 

Αλλά που...

Σύγχυση και παθητικότητα: από την απρόθυμη συνδιαχείριση της χώρας με την τρόϊκα στην πλήρη εκχώρηση κάθε πρωτοβουλίας

Το μνημόνιο με τους δανειστές μας, όπως όλα δείχνουν, δεν πρόκειται να οδηγήσει στην εκπλήρωση του στόχου της επιστροφής στον δανεισμό από τις "αγορές" - πράγμα που υποτίθεται ότι είναι και ο πρωταρχικός του σκοπός. Την κρίση, συνεχίζουν να την πληρώνουν οι εργαζόμενοι είτε ως μισθωτοί είτε ως επιχειρηματίες - οι δουλειές χάνονται οι επιχειρήσεις κλείνουν. Το εσωτερικό μέτωπο βρίσκεται σε κώμα και όλα τα περιμένουμε από ευρωπαϊκές εξελίξεις και γεωπολιτικές ανατροπές.

Ο πολιτικός κόσμος της χώρας μας, μεγαλωμένος μέσα στην παράδοση του πελατειακού πάρε-δώσε είναι ανίκανος να αντιδράσει θετικά και αναλώνεται με σπασμωδικές κινήσεις στο να διαφυλάξει τον εαυτό του πρώτα - ότι κάνει και κάθε ισχυρή επαγγελματική συντεχνία.

Η κυβέρνηση του Πασοκ, προσπαθεί απλά να εξασφαλίσει με οποιονδήποτε τρόπο την επόμενη δόση του δανείου, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Δεν είναι σε θέση ούτε να ασκήσει αυτόνομη πολιτική ούτε καν να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για την παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας. Ούτε η γραφειοκρατία μειώνεται ούτε τα επαγγέλματα ανοίγουν ούτε ο δημόσιος τομέας εξυγιαίνεται. Πόσο μάλλον, δεν λαμβάνεται κανένα μέτρο για αναπτυξιακή διέξοδο, υποστήριξη των μακροχρόνια ανέργων, εφαρμογή ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, υποστήριξη των επιχειρηματικών πρωτοβουλιών, μείωση των προϋποθέσεων παραμονής των νόμιμων μεταναστών κλπ κλπ. Όλα έχουν αφεθεί στο αυτόματο πιλότο των εντολών της τρόϊκας και το σιγοντάρισμα του φόβου που σπέρνουν τα κρατικοδίαιτα ΜΜΕ για το εύκολο πέρασμα των μέτρων.

Ανάμεσα στους ανίκανους και τους ανεύθυνους μερικοί αναζητούν ...ευρωπαίους φιλέλληνες

Μπροστά στην απελπισία από τον κατήφορο του ελληνικού πολιτικού συστήματος και την στάση μεταρρυθμίσεων που αυτό επιβάλλει σβήνοντας κάθε ελπίδα για ανάκαμψη, αυξάνονται οι φωνές που ζητούν "βοήθεια απ' έξω" - μια νέα ναυμαχία του Ναυαρίνου όπου αυτήν τη φορά καλούνται τα πλοία της τρόϊκας να βυθίσουν τον κατοχικό στόλο των ντόπιων νταβατζήδων και να απελευθερώσουν τη χώρα από την ισχύ της τριακονταετούς πελατειακής διαπλοκής... 

Έχει βέβαια και η απελπισία τα όριά της. Όμως οι ιδέες των συγγραφέων της έκκλησης μόνο παράλογες δεν δείχνουν - πόσο μάλλον εάν τις ακούγαμε όχι ως έκκληση στην τρόϊκα αλλά ως θέσεις προς άμεση υλοποίηση ενός ντόπιου πολιτικού φορέα.

Δείτε τις:

από την The Athens Review of Books:
Προς Τρόικα Ανοικτή Επιστολή

Ως ευρωπαίοι πολίτες στέλνουμε το ακόλουθο μήνυμα στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα που έχουν αναλάβει μέρος της ευθύνης της ανάκαμψης της Ελλάδας από το χείλος της χρεοκοπίας στην οποία ανεύθυνοι πολιτικοί έχουν φέρει τη χώρα τα τελευταία 30 χρόνια: 

Κάνουμε έκκληση στην Τρόικα να βοηθήσει να αφαιρεθούν σημαντικά εμπόδια στην οικονομική ανάκαμψη και την απονομή κοινωνικής δικαιοσύνης, τα οποία το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο συστηματικά αποφεύγει να διευθετήσει. 

Ζητούμε από την Τρόικα να φέρει στο προσκήνιο τις αμέτρητες περιπτώσεις κοινωνικής αδικίας που διαχέονται στην ελληνική κοινωνία, τις περιπτώσεις των φτωχών που χρηματοδοτούν τους πλούσιους, τις περιπτώσεις των αδικαιολόγητων, ακόμα και ανήθικων κερδοσκοπιών των λίγων εις βάρος των πολλών. 

Συγκεκριμένα ζητούμε από την Τρόικα να επιμείνει στα ακόλουθα:

Αλλαγή νοοτροπίας εν μέσω κρίσης; Έστω κι έτσι είναι μια ευκαιρία

εικόνα: Claudio Acciari

Σε ένα παλιότερο ποστ με τίτλο Δουλειά, τσίπα και φιλότιμο υποστήριζα μεταξύ άλλων ότι "η διαφθορά είναι ο κανόνας στην ελληνική κοινωνία, έχει γενικευτεί.Λίγο ή πολύ όλοι εμπλεκόμαστε στα γρανάζια της, άλλοι εθελοντικά, άλλοι εξ ανάγκης, άλλοι από παθητικότητα ή και αδιαφορία."

Η έλευση της τρόικας, η έναρξη της υποχρεωτικής συγκυβέρνησης με το ΔΝΤ και την ΕΚΤ και η οικονομική επιτήρηση από την ΕΕ, απέδειξαν με ηχηρό τρόπο το βαθύ ρίζωμα της νοοτροπίας της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους στον ελληνικό πληθυσμό ανεξαρτήτως ταξικής προέλευσης. Και την ενοχοποίηση μεγάλων τμημάτων του τοπικού πληθυσμού για συνεργασία με την ιδιότυπη κατοχή του μεταπρατισμού, της προμήθειας και της μίζας έναντι προσωπικής και οικογενειακής διασφάλισης. Ένα μέρος της κοινωνίας κατά του άλλου για ίδιον όφελος...

Οι τεχνοκράτες της τρόικας με τα επώδυνα μέτρα που επιβάλλουν, εκτός της δογματικής τους προσήλωσης στο κούρεμα των εισοδημάτων, έφεραν υποχρεωτικά στο φως το εύρος πραγματικοτήτων που όλοι γνωρίζαμε αλλά δεν φανταζόμαστε το βάθος τους.

Αυτή είναι και η χρήσιμη όψη της κρίσης: ότι αποκάλυψε μια νοοτροπία, τόσο διαδεδομένη, τόσο άκαμπτη, τόσο αμετανόητη - την "ελληνική νοοτροπία".

Φαίνεται ότι κανείς δεν είχε την διάθεση να την ξεριζώσει - μην πω καν να την αντικρούσει - όχι φυσικά στα λόγια αλλά στην πράξη.

Γιατί είναι τόσο ριζωμένη μετά από δεκαετίες μεταπολιτευτικής διαφθοράς που αποτελεί το "ελληνικό μοντέλο".

Συντεχνιακά δικαιώματα υποστηριζόμενα από την αριστερά και τα συνδικάτα. Διορισμοί στο Δημόσιο αντί για κοινωνικό κράτος. Επιδοτήσεις για βιοπορισμό και όχι για αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής. Μίζα για εξυπηρέτηση αντί για ποιοτικές δημόσιες παροχές. Ψήφο στον δικομματισμό για βόλεμα και όχι ψήφο από πολιτική επιλογή. Σιωπηρή αποδοχή φοροδιαφυγής, φοροαποφυγής, λαδώματος, αυθαιρέτου δόμησης. Διεφθαρμένη αυτοδιοίκηση πελατειακού τύπου και αθέμιτων συναλλαγών κλπ, κλπ.

Για τις παράνομες χωματερές πληρώνουμε ετησίως 4 δις έναντι 3 δις περικοπών από τις περικοπές στις συντάξεις. Κι όταν υπόσχεται η κυβέρνηση στην τρόικα ότι θα τις καταργήσει για να μην πχ περικοπούν οι συντάξεις, οι τεχνοκράτες απαντούν "όταν το κάνετε το ξανασυζητάμε" - απλά δεν το πιστεύουν...

Και ποιος ντόπιος το πιστεύει; Αλλά θα ξαναψηφίσει δικομματισμό γιατί αυτό του επιβάλλει η "νοοτροπία".

Οι Δήμοι είναι τόσο διεφθαρμένοι που καλοκαιριάτικα δεν μπορούν σε τουριστικές περιοχές να μαζέψουν τα σκουπίδια, να εξασφαλίσουν επάρκεια νερού και καθαρές παραλίες στον κόσμο. Αλλά δίνουν ρεύμα στα αυθαίρετα ή δεν εισπράττουν δημοτικά τέλη για να ξαναπάρουν τον Δήμο τα ίδια άτομα. Κι αυτό θα γίνει τελικά...

Οι συντεχνίες σκοτώνουν τον τουρισμό κλειδώνοντας τα πλοία, κατεβάζοντας τα αεροπλάνα, αδειάζοντας τα βενζινάδικα και αναβάλλοντας χειρουργεία και η αριστερά τις υποστηρίζει. Η "νοοτροπία"...

Θα έλεγε κανείς ότι η νοοτροπία είναι σαν το τσιρότο. Για να ξεκολλήσει από πάνω μας χρειάζεται και αρκετός πόνος. Είτε με την μία είτε αργά αργά - δεν έχει διαφορά.

Κι ενώ όσοι δεν φταίνε σηκώνουν την μερίδα του λέοντος υποχρεωτικά, εκείνοι που είχαν και τα οφέλη τους ουρλιάζουν δήθεν από τον πόνο και επιβαρύνουν κι άλλο την κοινωνία με την δύναμη της συνήθειάς τους - το ατομικό όφελος πάνω απ' όλα και όλους, την επίκληση των "δικαιωμάτων" τους και των παράνομων απολαβών τους σε πλούτο και ασυλία.

Γι αυτό λέω λοιπόν να κρατήσουμε τα θετικά του ΔΝΤ!

Εάν δεν βρισκόμαστε σε αυτήν την δυστυχή συγκυρία, τίποτα από αυτά δεν θα γινόταν.

Ούτε πόσους ΔΥ πληρώνουμε θα μαθαίναμε ποτέ, ούτε πόσους διπλοθεσίτες αποζημιώνουμε για την κομματική υποστήριξη, ούτε πόσοι είναι οι μεγαλοοφειλέτες και πόσες βίλες έχουν, ούτε πόσοι παίρνουν συντάξεις από τα σαράντα τους, ούτε πόσα ιδιωτικά λαμόγια σε αγαστή συνεργασία με υπογράφοντες θησαυρίζουν από κρατικές προμήθειες, ούτε πόσο πληρώνουμε ένα στεντ, ούτε , ούτε ,ούτε...

Δεν θα αλλάζαμε νοοτροπία στο παραμικρό.

Αστειευόμενοι συχνά λέγαμε μεταξύ μας - κουβέντες καφενείου - ότι αν δεν αναλάβει την διακυβέρνησή μας η "Ευρώπη" τίποτα δεν θα αλλάξει σε αυτήν την χώρα. Έγινε λοιπόν...

Όχι όπως θα το θέλαμε, όχι βάσει της ενοποίησης, των δημοκρατικών κανόνων, της εκλεγμένης κομισιόν, του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου με αρμοδιότητες. Αλλά έγινε - με τον άγριο τρόπο.

Χωρίς δυνατότητα διαπραγμάτευσης, με τους ίδιους που μας έφεραν ως εδώ να μας "αντιπροσωπεύουν". Γι αυτό κι ο πόνος είναι διπλός.

Δεν ξέρω τι θέσεις θα διαμορφώσει η νέα δημοκρατική αριστερά αλλά ένα είναι σίγουρο. Πρέπει με παρρησία να υποστηρίξει την εφαρμογή όσων μέτρων την αναγκαιότητα διακήρυσσε στο παρελθόν, έστω και γενικόλογα και εφαρμόζονται τώρα υποχρεωτικά και να διαχωρίσει τα άδικα και υφεσιακά για την αειφόρα ανάπτυξη κομμάτια του μνημονίου για τα οποία να παρουσιάσει εναλλακτικές με ταυτόχρονη πρόταση αναδιαπραγμάτευσης του χρέους, πολιτικά και εντός ΟΝΕ.

Η τελευταία ελπίδα απαλλαγής από την "ελληνική νοοτροπία" είναι ο πόνος να έχει κάποιο αντίκρυσμα με την διαμόρφωση ρεαλιστικού σχεδίου εξόδου από την επιτήρηση αλλά εκμεταλλευόμενοι και ό,τι καλό προκύπτει στην διάρκειά της.

Ειδικά πράγματα που ο ελληνικός δικομματισμός δεν θα υιοθετούσε ποτέ!

Αλλιώς για πια ανάπτυξη συζητάμε;

Όσο είναι "κατοχή" η επιτήρηση της τρόικας άλλο τόσο και χειρότερη "κατοχή" ζήσαμε δεκαετίες από την γενικευμένη διαφθορά του πελατειακού κράτους που μας επέβαλε ο δικομματισμός και το ελληνικό μεταπρατικό κεφάλαιο.

Μήπως είναι η ώρα να αποκλείσουμε και την επιστροφή στην ντόπια κατοχή από τους κατοίκους εξωτερικού και τους πολιτικούς υποτακτικούς τους υιοθετώντας με ζέση σε κάθε επίπεδο την αλλαγή νοοτροπίας και την υποστήριξη των θετικών αλλαγών;

Δείτε σχετικά: Μια νέα ιδεολογία απλώνεται πάνω από την επικράτεια

Το «παραθυράκι» της φοροδιαφυγής και η ανεργία στην Θεσ/νίκη

Το Σχόλιο του ΚΟΑΝ

Πρωί-πρωί, άκουγα στο ΜΕΓΚΑ, ότι για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, ο αριθμός των επιχειρήσεων που κλείσαν αυτό το τρίμηνο, ήταν μικρότερος από τον αριθμό αυτών που ανοίξαν.

Με μια πρώτη ματιά, θα έλεγε κανείς ότι έχουμε το πρώτο δείγμα αναστροφής της ύφεσης.

Είναι όμως έτσι και αν όχι τι γίνεται;

Απλά είναι τα πράγματα.

Το φορολογικό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε με την απαίτηση της Τρόικας, ανέβασε τους φορολογικούς συντελεστές στους ελεύθερους επαγγελματίες στο 45%, αλλά στις ομόρρυθμες εταιρείες, το όρισε γύρω στο 8%.

Έτσι όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες, σπεύδουν να ιδρύσουν ομόρρυθμες εταιρείες, για να ξανασπρώξουν τα φορολογικά βάρη στα συνήθη φορολογικά υποζύγια.

Αυτοί είναι το ένα μέρος των «νέων επιχειρήσεων».

Το άλλο μέρος είναι «επιχειρήσεις που άνοιξαν άνθρωποι που απολύθηκαν από τις δουλειές τους και δεν βρίσκουν πουθενά δουλειά.

Βάζουν τα αποθέματά τους και ανοίγουν ένα μαγαζάκι, για να βρούν δουλειά οι ίδιοι.

Επιμένω ότι στην Ελλάδα, το προλεταριάτο, είναι οι επιχειρηματίες της «αποφυγής της ανεργίας», οι μικροί και μεσαίοι και ότι η Αριστερά πρέπει να στηρίξει τον αγώνα τους, με νύχια και με δόντια.

Το βιομηχανικό προλεταριάτο, είναι στα δόγματα της φαντασίας της και όσο δεν το παραδέχεται αυτό, δεν θα μπορεί να κάνει πραγματική αριστερή πολιτική.

Θα ζεί αποκομμένη στον κόσμο της.

Είναι επείγουσα ανάγκη να το συνειδητοποιήσει, ειδικά η Δημοκρατική Αριστερά και χωρίς αναστολές να αρθρώσει λόγο, αν θέλει να έχει παρέμβαση στην κρίση, αλλιώς θα περάσει κι αυτή στο περιθώριο.

Η κοινωνία δεν έχει πολλά περιθώρια υπομονής πλέον.

Θέλει απαντήσεις και η πρώτη απάντηση, δεν μπορεί να είναι άλλη από το να θέσουμε τις «ερωτήσεις της».

Άλλη μια απεργία…και μετά;

Το πλέγμα της συνενοχής και το πνεύμα της αντίστασης

ποιος την ζωή μου, ποιος την κυνηγά... /εικόνα: pascal campion

Ψηφίζεται την Πέμπτη το ασφαλιστικό. Όσοι αντιδρούν σε αυτό στηρίζουν τις αμυδρές ελπίδες τους στην καταψήφισή του από κάποιους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Είναι αυτό αρκετό; Και βέβαια όχι.

Διαφυλάττοντας την κυβερνητική πλειοψηφία, οι βουλευτές το πιθανώτερο είναι να μην αντιδράσουν τελικά στην ψήφισή του. Το νομοσχέδιο θα γίνει νόμος όπως και τα προηγούμενα.

Ύστερα ο κομματικοποιημένος συνδικαλισμός θα πάει διακοπές αφού έκανε το καθήκον του, οι τροτσκιστές και οι συγγενείς τους δυνάμεις (Συριζα, Ανταρσυα κλπ) θα καλούν σε γενική απεργία και εξέγερση – όπως πάντα, το ΠΑΜΕ θα κάνει που και που τα θεατρικά του και η ΝΔ θα ζητά την επιστροφή της στην εξουσία για να σώσει τη χώρα που η ίδια κατέστρεψε μαζί με τους τώρα κυβερνώντες. Κι ο κόσμος, όμηρος της διαμεσολάβησης, απλά θα λουστεί τα μέτρα.

Πληρώνουμε σήμερα ότι δεν κάναμε τόσα χρόνια. Πληρώνουμε πρώτα απ’ όλα την συνενοχή μεγάλου μέρους της κοινωνίας στο όργιο της σπατάλης, της φοροδιαφυγής, του διορισμού, του δανεισμού, τα ψίχουλα από το τραπέζι της διαφθοράς που μας μοίραζαν τόσον καιρό για να σιωπούμε.

Πληρώνουμε την κομματικοποίηση του συνδικαλισμού, τα σωματεία σφραγίδες, την κάθετη διάσπαση του κινήματος από το ΚΚΕ. Τους επίορκους συναδέλφους του δημοσίου που ρούφαγαν το εισόδημα του πολίτη και κατακρατούσαν τα έσοδα του κράτους.

Πληρώνουμε τον λαϊκισμό της αριστεράς που επέτρεπε ανισότητες και προνόμια ανάμεσα σε ομάδες εργαζομένων για να έχει την ψήφο τους. Πληρώνουμε την απαξίωση της συμμετοχής στα κοινά και της συναίνεσης μετά από διαβούλευση με τις αριστερίστικες καταγγελίες κάθε θεσμικής παρουσίας και διαλόγου ως ξεπουλήματος και συνεργασίας με το σύστημα. Πληρώνουμε το νεοσταλινισμό στις οργανώσεις της αριστεράς και τον καθεστωτισμό των μηχανισμών της.

Μια κοινωνία κάθετα διαιρεμένη, με εμφύλιες διαμάχες και κομματικά χαρακώματα, που άμοιρη ευθυνών ξεκοκάλιζε τα ψίχουλα από το πλούσιο γεύμα των διεφθαρμένων και τους ξανάφερνε στην εξουσία εναλλάσοντάς τους στις θέσεις των συνδαιτημόνων στο τραπέζι της χρεωκοπίας. Και τώρα;

Δεν είναι τυχαία η καθοδική πορεία της συμμετοχής στις απεργιακές εκδηλώσεις. Δεν είναι ο φόβος από την προβοκάτσια της Μarfin. Είναι η ενοχή, το συναίσθημα ότι φταίξαμε και εμείς. Οι εκατοντάδες χιλιάδες με καθαρά χέρια αισθάνονται έκπληκτοι στην μοναξιά τους την κρίσιμη στιγμή, οι νέοι νοιώθουν εγκαταλελειμένοι από τους μεγαλύτερους και οι συνταξιούχοι από τους νεώτερους. Διαφορετικές συντάξεις για την ίδια δουλειά, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις που τις πληρώνουν άλλοι, ταμεία νομικών κλπ που απομυζούν δυσανάλογα ποσοστά και επιβαρύνουν νταβατζηλίδικα συναλλαγές τρίτων (τα εύρωστα ταμεία…), κομπόδεμα από μικροδιαφθορά του διπλανού, κομματικές προσλήψεις και απολύσεις, επιλεκτικοί έλεγχοι επί δικαίων και αδίκων με στόχο έσοδα κι ότι να’ναι, συνασπισμοί αυτοδιοικητικών λαμογιών και κλειστά club για την απόκρυψη διαπλοκών και παράνομων εισοδημάτων κλπ κλπ

Τι να κάνει λοιπόν αυτός που έμεινε «στην απ’έξω» είτε γιατί δεν ήθελε είτε γιατί δεν μπορούσε;

Αυτό οφείλει να διερευνήσει η δημοκρατική αριστερά, βγαίνοντας συνειδητά από τα δεσμά του λαϊκισμού και της κομματικής καμαρίλας. Κι ότι μπορέσει να βρει σαν εναλλακτική να βγει με τόλμη να το πει και να το πολεμήσει.

Σε αυτήν την χώρα πολλά αυτονόητα, χρειαζόταν να έρθει η «κατοχή» του ΔΝΤ για να αναγκαστούμε να τα κάνουμε, την ώρα που πληρώνουμε την κρίση και στεγνώνει η ζωή μας από ελπίδες και όνειρα. Κι όμως: παρότι τίποτα πια δεν γίνεται χωρίς συνέπειες και αιμορραγία, για όσους θέλουν να σταθούν στα πόδια τους ξανά ένας δρόμος υπάρχει: να μετουσιωθεί το πνεύμα της αντίστασης σε καθημερινές πράξεις επιτάχυνσης των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και της πράσινης ανάπτυξης. Να βγούμε με βάσεις από την επιτήρηση, με στρατηγικές δομές και θεσμούς σύγχρονου κράτους κι όχι βαλκανικού προτεκτοράτου της μαφίας. Να ξαναγίνουμε πολίτες κι όχι διαμεσολαβούμενοι υποτακτικοί στην εξουσία των εχόντων και κατεχόντων.

Για να γίνουν όλα αυτά δεν αρκούν τα απεργιακά ξεσπάσματα και οι εκκλήσεις σε «αντεπίθεση» (ποιου εναντίον ποιου και πως;) που προτείνουν οι κομματικοί στρατοί του «σοσιαλισμού της νομενκλατούρας».

Απαιτείται πλατιά συναίνεση μετά τα «όχι» , σε συγκεκριμένα «ναι» με προωθητική δυναμική. «Ναι» γύρω από τα οποία χρειάζεται να αναπτυχθεί η νέα ενότητα των μισθωτών και των ελεύθερων επαγγελματιών, των μοχθούντων για το εισόδημά τους και την προκοπή της χώρας.

Αυτά τα «ναι» προς μια πιο δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία χρειάζεται να προτάξει στο λόγο και τις πρωτοβουλίες της η δημοκρατική αριστερά, είτε αφορούν το ξεπέρασμα του μνημονίου της τρόϊκας, είτε την λειτουργία του Καλλικράτη, είτε την καταπολέμηση της διαφθοράς και του γραφειοκρατικού πελατειακού κράτους, τον κοινωνικό έλεγχο, την διαφάνεια, την δημοκρατία και την ανάπτυξη.

Εκεί θα κριθεί η υλοποίηση του πνεύματος της αντίστασης και η επιτυχία του αγώνα για έξοδο από την κρίση : στα πραγματικά δεδομένα, σε όσα πρέπει να γίνουν από την αρχή και σε όσα δημιουργικά και καινοτόμα πρέπει να επικεντρωθούμε.

Τέρμα τα ψίχουλα και η συνενοχή. Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα και κυρίως, θέλουμε επιτέλους την Αριστερά του Συγκεκριμένου, έστω τώρα, 35 χρόνια μετά την στρεβλή μεταπολίτευση.

Εξυπνάδες... αντί πολιτικής και θέσεων

απορία ψάλτου, βηξ...

Στο τέλος Ιουλίου η τρόικα θα είναι πάλι εδώ για να αξιολογήσει την πορεία όλου του πρώτου φετινού εξαμήνου και να συντάξει την πρώτη έκθεσή της. Εφόσον η έκθεση θα είναι, όπως ελπίζεται, θετική, θα αποδεσμευθεί η δεύτερη δόση του δανείου από το «μηχανισμό», που είναι αναγκαία για να εξοφληθούν τα επόμενα χρεολύσια του φθινοπώρου. Και αν έτσι συνεχίζουμε από εξάμηνο σε εξάμηνο, θα φτάσουμε στο καλοκαίρι του 2012 έχοντας απορροφήσει τα 110 δις ευρώ του «μηχανισμού» για να εξοφλούμε στο ακέραιο τους πιστωτές μας και για να καλύπτουμε το, δραστικά μειούμενο χάρη στις αιματηρές μας οικονομίες εν τω μεταξύ, νέο έλλειμμά μας. Αλλά τότε θα χρειαστούμε και πάλι να δανειστούμε από τις αγορές. Το κρίσιμο ερώτημα είναι: θα μπορέσουμε;

Η απάντηση θα εξαρτηθεί από την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας όπως και από τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, κατά πόσον θα δυναμώνει η ενοποίηση, που δεν μπορούμε να προβλέψουμε και ελάχιστα επηρεάζουμε. Σε μεγάλο βαθμό θα εξαρτηθεί ωστόσο από το τι θα έχουμε κάνει εμείς εν τω μεταξύ στη χώρα μας, πέρα από το να προσπαθούμε είτε να εφαρμόζουμε είτε να αλλάζουμε προβλέψεις του μνημονίου. Κατά πόσον θα καταφέρουμε να στηρίξουμε παραγωγικές πρωτοβουλίες που να δώσουν ώθηση στην ανάπτυξη της οικονομίας, και συνάμα αλληλέγγυες δράσεις υπέρ των ασθενέστερων και την καταπολέμηση της διαφθοράς, της κατάχρησης δημοσίων πόρων, της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής που διαρκώς συναντάμε γύρω μας. (...)

Αλλά αυτά, που προϋποθέτουν μεγάλη συλλογική προσπάθεια - και η ελπίδα είναι ότι έχουμε κάποιους μήνες μπροστά μας να την αναπτύξουμε - δεν τα περιλαμβάνουν στα σενάριά τους οικονομικοί αναλυτές και τεχνοκράτες. (της Ελίζας Παπαδάκη, από το άρθρο της Πέρα από το Μνημόνιο υπάρχει και η κοινωνία)

Σχόλιο: ούτε κάποιοι εξυπνάκηδες...

Δημοκρατική Αριστερά. Τι να προσέξουμε;

του Κώστα Ανδρέου

Η ιδρυτική συνδιάσκεψη ολοκληρώθηκε.
Όλα γίνανε, όπως αναμενότανε.
Ο τίτλος Δημοκρατική Αριστερά, ίσως δηλώνει πολύ περισσότερα απ’όσα μπορεί να περιγράψει κανείς.
Απλό και περιεκτικό το μήνυμά του. Τόσο το σε ποιους απευθύνεται όσο και τι θέλει.

Όμως ένας τίτλος δεν φτάνει. Τα πολιτικά κόμματα, χρειάζεται να κάνουν πολύ περισσότερα για να δικαιώσουν την αναγκαιότητά τους και την ύπαρξή τους.
Γενική διαπίστωση, κοινή αγωνία, η απάντηση στην κρίση.
Όπως όλη η κοινωνία, η συνδιάσκεψη αναρωτήθηκε με ειλικρίνεια για τις επιπτώσεις, της υπογραφής του Μνημονίου και της αποδοχής των όρων του δανεισμού από την τρόικα.

Η διακήρυξη, είναι πιο σίγουρη για τον χαρακτήρα της προσφυγής και της πολιτικής του ΔΝΤ. Εγώ δεν είμαι και τόσο. Μπορεί να σφάλω, αλλά δεν είμαι πεισμένος, το ομολογώ.
Επιμένω, ότι το ΔΝΤ, στην περίπτωση της Ελλάδας, δεν θα λειτουργήσει, όπως σε άλλες περιπτώσεις. Η Ελλάδα, δεν είναι χώρα, με σοβαρές για το Διεθνές σύστημα πηγές πρώτων υλών, για να ενδιαφερθείς σαν ιμπεριαλιστής-καπιταλιστής για την εκμετάλλευση τους.
Αν πρόκειται να πάρουν τα λεφτά τους πίσω οι δανειστές, πρέπει να ποντάρουν στην ανάπτυξη της οικονομίας.

Δεν σημαίνουν και πολλά πράγματα η ιδιωτικοποίηση των νερών, της ΕΥΔΑΠ και η ΕΔΥΑΘ για το χρέος των 300 δις. Στην Αργεντινή οι αντίστοιχες εταιρείες, μαζί με τις πρώτες ύλες, ήταν σημαντικοί πόροι για την αποπληρωμή.
Η κυβέρνηση είναι φανερό, ότι δεν έχει αίσθηση των κοινωνικών επιπτώσεων που αυτή η υπαγωγή έχει.
Δεν φαίνεται να καταλαβαίνει -και ίσως και να ενδιαφέρεται -για το βάρος που σηκώνει ο μέσος πολίτης.
Δεν φαίνεται να καταλαβαίνει για τις επιπτώσεις των χειρισμών των προβλημάτων των μεσαίων στρωμάτων με την φορολόγηση, όλο και περισσότερο, όσων ήταν και πρίν φορολογικά συνεπείς, επειδή δεν μπορεί να συλληφθεί η φοροδιαφυγή και δεν καταλαβαίνει ότι όσο γίνονται ψηλότεροι οι συντελεστές άμεσων και έμμεσων φόρων, τόσο γίνονται άνισοι οι όροι ανταγωνισμού με την «μαύρη οικονομία».
Δεν φαίνεται , κυρίως να αντιλαμβάνεται, ότι οι πολίτες, δεν είναι διατιθέμενοι, να κάνουν θυσίες με αμφίβολο αποτέλεσμα.

Ο υπουργός Εργασίας, άρπαξε την ευκαιρία παρέμβασης στα εργασιακά δικαιώματα και το ασφαλιστικό , που απαιτούσε το μνημόνιο , την μετέτρεψε σε δικαιολογία και άρχισε να νομοθετεί περικοπές και βάρη, που όχι στην «σοσιαλιστική ταυτότητα» του κόμματός του δεν υπήρχε, αλλά ούτε στην ιδεολογία των πιο ακροδεξιών.
Μέχρι και το ΔΝΤ, διαμαρτυρήθηκε –προφανώς επειδή ένιωσε συκοφαντημένο- για τα υπονοούμενα του υπουργού, σαν να του έλεγε, ότι αν θέλει να παράσχει εξυπηρετήσεις στο μεγάλο κεφάλαιο, να αφήσει τα προσχήματα και να πάρει μόνος του τις ευθύνες.
Σήμερα , διαβάζω στα ΝΕΑ, ότι το ΔΝΤ , δηλώνει ότι ποτέ δεν απαίτησε να μειωθούν οι αποζημιώσεις των απολύσεων στο 50%.

Κάθε σοβαρός άνθρωπος και πολύ περισσότερο , ένας υπουργός που εκλέγεται από εργατογειτονιές, θα ντρεπόταν και πιθανά θα παραιτούνταν, μπροστά σε μια τέτοια αποκάλυψη. Δεν θα το κάνει , δεν θα του ζητήσει ο πρωθυπουργός να το κάνει και αυτό κατά την γνώμη μου σημαίνει, ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με την κυβέρνηση.
Εν πάσει περιπτώσει, νομίζω, ότι πριν η Δημοκρατική Αριστερά, προστεθεί στην στρατιά των πολιτικών δυνάμεων της υπερ-δαιμονοποίησης του ΔΝΤ, καλό είναι να γίνει σοβαρή έρευνα και συζήτηση.

Για μένα το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο ΔΝΤ, αλλά στην ΕΕ και την κυβέρνηση και για να είναι πειστική και διεισδυτική η πολιτική μας παρέμβαση, είναι απαραίτητη, η σωστή αξιολόγηση των δεσμεύσεων του μνημονίου και του χαρακτήρα της παγκοσμιοποίησης.
Η Ελλάδα ανήκει στον πυρήνα της Παγκοσμιοποίησης.
Η Αργεντινή ανήκε στις χώρες της λειτουργίας του υπολειπόμενου αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού.
Αυτή η διάκριση, λέει πολλά.

Περιφραστικά θα έλεγα, ότι το οικονομικό πρόβλημά μας είναι σαν το πρόβλημα της Καλιφόρνιας, εσωτερικό πρόβλημα, των ΗΠΑ, ενώ η Αργεντινή ήταν εξωτερικό πρόβλημα.
Το πρόβλημα μας δεν είναι εξωτερικό, συνεχίζει να είναι εσωτερικό, είναι οι πολιτικές και οι οικονομικές δυνάμεις που μας οδήγησαν στην κρίση και όπως φαίνεται ξανασήκωσαν κεφάλι και πρέπει να τους το κόψουμε.

Τα Μέτρα, η Αριστερά και η απαίτηση για την υπογραφή κι ενός Εσωτερικού Μνημονίου - με τον δανειστή λαό αυτήν την φορά

Η Αριστερά του Συγκεκριμένου ή μια απ' τα ίδια;

το ίδιο και η Αριστερά καμιά φορά...

Ζούμε δύσκολες μέρες αλλά κυρίως ζούμε σε μιαν απέραντη σύγχυση.

Τα μέτρα που η κυβέρνηση παίρνει με την επιτήρηση της τρόϊκας έρχονται με καταιγιστικό ρυθμό. Όλα αλλάζουν προς κατευθύνσεις που δεν προλαβαίνουμε καν να συνειδητοποιήσουμε. Αυτό που σίγουρα καταλαβαίνουμε καλά είναι οι άμεσες επιπτώσεις στο εισόδημά μας και στους όρους εργασίας ή ανεργίας.

Δεν ξέρουμε τι θα ακολουθήσει.

Όλοι λένε ότι τα μέτρα δεν αποδίδουν χωρίς ανάπτυξη. Επίσης, πολλοί λένε ότι τα ίδια τα μέτρα εμποδίζουν την ανάπτυξη και μας εγκλωβίζουν σε φαύλο κύκλο ύφεσης.

Όλα αυτά ακούγονται επικίνδυνα και δυσοίωνα. Ένα μέρος της κατάθλιψης και της αγωνίας μας έχει να κάνει με το ότι δεν καταλαβαίνουμε τι μας περιμένει.

Λίγη εμπιστοσύνη έχουμε στις τηλεπερσόνες που παρουσιάζουν τα πράγματα με όρους θρίλερ για να μας έχουν κολλημένους στο τζάμι.

Λίγη εμπιστοσύνη έχουμε στους πολιτικούς, που αν και μουδιασμένοι, περνούν στην αντεπίθεση δικαιώνοντας τους εαυτούς τους με την αρωγή του συστήματος.

Λίγη εμπιστοσύνη έχουμε στην κυβέρνηση γιατί έχουμε την εντύπωση ότι στην αρχή προσπαθούσε να διαψεύσει την χρεωκοπία και μετά έτρεξε να δανειστεί αποδεχόμενη τυφλά κάθε όρο του μνημονίου χωρίς θέσεις και χωρίς διαπραγμάτευση.

Λίγη όμως εμπιστοσύνη έχουμε και στην Αριστερά (κάθε απόχρωσης) γιατί παρουσιάστηκε ανέτοιμη και χωρίς εναλλακτικές προτάσεις σε μια κρίση που ανέμενε υποτίθεται και ευαγγελιζόταν ως απόδειξη της χρεωκοπίας του νεοφιλελευθερισμού.

Από την άλλη, πολλά μέτρα που περιλαμβάνονται στις υποχρεώσεις απέναντι στους δανειστές, είναι αυτονόητα και θα έπρεπε να έχουν υλοποιηθεί πολλά χρόνια πριν, ίσως και δεκαετίες. Αυτό το γεγονός επιτείνει την σύγχυση. Όσο και να αρνούμαστε τα ισοπεδωτικά μέτρα σε μισθούς και συντάξεις δεν μπορούμε να αρνηθούμε το απαραίτητο μέτρων διαφάνειας, ορθολογισμού του δημοσίου και καταδίωξης της διαφθοράς. Στην κρίση δεν πέσαμε πρώτοι τυχαία. Φρόντισαν γι αυτό δεκαετίες ρεμούλας και διαφθοράς, επίορκων λειτουργών κάθε είδους και χρώματος και ένα πελατειακό κράτος που έδινε τις δουλειές στους δικούς του και τα ψίχουλα στις συντεχνίες.

Υπάρχει δυστυχώς "ελληνικό πρόβλημα". Υπάρχει ένα τεράστιο μέγεθος διαφθοράς αλλά και εξαγοράς συνειδήσεων και σιωπής με βαθιές ρίζες στην κοινωνία μας. Υπάρχουν τεράστια ποσά που λείπουν αλλά και μια κουλτούρα συνενοχής σε πλατιά μεσαία στρώματα της κοινωνίας. Δεν είναι τυχαίο που όπως τα αυθαίρετα δεν κατεδαφίζονται για να μην δημιουργηθεί κοινωνικό θέμα (οι μισοί ζούμε σε αυθαίρετο), έτσι και οι απεργοί του Αττικού Μετρό παραδέχονται επιθετικά ότι έπιασαν δουλειά με μέσον (στερώντας την από άλλους) και ζητούν να μην απολυθούν αφού οι μισοί με μέσον έχουμε πιάσει δουλειά...

Μια τέτοια κοινωνία όπου ακόμα και τώρα η γραφειοκρατία πνίγει τις επενδύσεις και την καινοτομία, οι υπουργοί είναι ανίκανοι να πετύχουν άμεσα ένα θετικό αποτελέσμα αλλά αναλίσκονται σε ερασιτεχνισμούς και ανταγωνισμούς μεταξύ τους και το ΠΑΜΕ καταστρέφει τον τουρισμό που τόσο έχουμε ανάγκη, χρειάζεται απελπισμένα την διατύπωση και προώθηση εναλλακτικών από την Αριστερά. Τι κάνει όμως η Αριστερά;

Εκτός από την διατύπωση τραγικών απόψεων από μέρος της για χρεωκοπία εδώ και τώρα, κατά τα άλλα είναι ενωμένη στην δράση και στην αντίσταση κατά των μέτρων.

Ποιών μέτρων; Όλων γενικά.

Το γνωστό "δεν θα περάσει το...". Και με ποιόν τρόπο; Συνεχόμενες απεργίες μέχρι την γενική, να πέσει η κυβέρνηση και βλέπουμε.

Όποιος πει να περάσει αυτό το μέτρο αλλά όχι εκείνο είναι συνεργός του ΔΝΤ. Όποιος πει να ξαναγραφεί το μνημόνιο, να αλλάξουν κάποια μέτρα, να γλυτώσουν οι συντάξεις έναντι οικονομιών στους εξοπλισμούς ή από φορολόγηση των "μη φορολογούμενων", είναι ανόητος γιατί μέτρα ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ!

Αυτή είναι η επίσημη άποψη της Αριστεράς πλην ίσως της ανανεωτικής, ότι μέτρα δεν χρειάζονται. Να πληρώσουν οι καπιταλιστές την κρίση "τους". Να πληρώσει η πλουτοκρατία όχι ο λαός.

Όσο λοιπόν για την Αριστερά δεν υπάρχει πρόβλημα και δεν χρειάζονται μέτρα, δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι καν θα μπει στην συζήτηση των εναλλακτικών προτάσεων. Δεν συμμετέχει σε παραμύθια με δράκους.

Αυτήν την ανάγκη οφείλει λοιπόν να καλύψει υποχρεωτικά η ανανεωτική και δημοκρατική αριστερά που η συγκρότησή της βρίσκεται στα σπάργανα. Βαρύ φορτίο για μια μόλις εμφανιζόμενη αυτόνομα πολιτική δύναμη. Όμως είναι και η ευκαιρία της.

Μπορεί να βγάζει ακόμα στεναγμούς ανακούφισης που γλύτωσε από την παιδική χαρά του ΣΥΡΙΖΑ αλλά η δουλειά είναι μπροστά της. Ο κόσμος περιμένει να ακούσει από κάποιον την αλήθεια, την αληθινή κατάσταση που βρισκόμαστε, τα μέτρα που πρέπει να παρθούν και τις εναλλακτικές που έχουμε, τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό του δημοσίου τομέα για να υπηρετήσει την ανορθωτική προσπάθεια.

Κάποιος πρέπει να οργανώσει την πληροφόρηση και τις αντιστάσεις στο σωστό πλαίσιο και να κινητοποιήσει το λαό επιβάλλοντας την αντίληψη ότι ό,τι τυχόν υποχρεωτικά χάνουμε σήμερα είναι ένας εσωτερικός δανεισμός προς το ελληνικό κράτος, με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα επιστροφής και αυτό είναι το δικό μας μνημόνιο που απαιτούμε να υπογράψουμε με την πολιτική εξουσία της χώρας.

Μόνο σε ένα τέτοιο πλαίσιο μπορούν να ανθίσουν πρωτοβουλίες και να συζητηθούν εναλλακτικές προτάσεις ανάπτυξης και ανόρθωσης.

Βάσει του ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, του συμβολαίου με το λαό!

Η δημοκρατική αριστερά μαζί και οι οικολόγοι πράσινοι είναι οι μόνοι φορείς που σήμερα κατανοούν αυτήν την ανάγκη. Στην συνεργασία τους βασίζονται πολλές ελπίδες για τον τόπο!