Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα - ο δημοσκοπικός πολτός και η Δημοκρατική Αριστερά

Τελικά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Πριν μερικά χρόνια η Αριστερά έζησε μια δημοσκοπική άνοδο πρωτόγνωρη για την συνολική της ιστορία, με την εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ στο 17% (κουρεμένο κιόλας κατά κάποιους δημοσκόπους). Το τι ακολούθησε είναι γνωστό αλλά και μοιραίο για την μετέπειτα πορεία της και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ. Αποκαλύφθηκε η γύμνια του εγχειρήματος, ή έλλειψη εναλλακτικής προτασης και κυρίως η αρνητική απάντηση στο αίτημα των δημοσκοπικών ψηφοφόρων για κυβέρνηση συνεργασίας με το διχασμένο και καταρρέον ΠΑΣΟΚ. Όταν ειδικά το τελευταίο έγινε σαφές με τα επανειλημμένα αποφθέγματα για "κάθοδο στην κόλαση", ξεκίνησε το ξεφούσκωμα και τα πράγματα επανήλθαν στην προτεραία κατάσταση - τον στόχο υπέρβασης του 3%.

Σήμερα, η δημοσκοπική ευφορία αφορά ιδιαίτερα την Δημοκρατική Αριστερά. 

Και πάλι όμως οι δημοσκοπικοί ψηφοφόροι διατυπώνουν ένα αίτημα: "φαινόσαστε οι πιο λογικοί - αναλάβετε πρωτοβουλίες, βγείτε μπροστά, σώστε ότι σώνεται και επιβάλλετε μια δικαιότερη κατανομή των βαρών - όλα αυτά με την συμμετοχή σας!". 

Ποια είναι η απάντηση;

Η δημοσκοπική ευφορία έχει καταλάβει τα στελέχη του νέου κόμματος. Θεωρούν δικαιωμένη την επιλογή τους για αντιμνημονιακό λόγο στα πρότυπα του ΣΥΡΙΖΑ, για την καταψήφιση τελικά όλων των μεταρρυθμίσεων με διάφορες δικαιολογίες -προκρίνοντας βασικά μια πιο διακριτική μεν αλλά σαφή υπεράσπιση των συντεχνιών- μέχρι και την βιαστική ανακοίνωση καταψήφισης της κυβέρνησης Παπαδήμου. 

Ως συνήθως βέβαια-για αριστερό κόμμα- κάνουν λάθος. Μπορεί ο Φώτης Κουβέλης να φαντάζει λογικός και μετριοπαθής μέσα στο πανηγύρι των τρελών του πολιτικού μας συστήματος, αλλά αυτό δεν αρκεί. Ο κόσμος που αγωνιά για την σωτηρία της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, ο κόσμος των ανανεωτικών και μεταρρυθμιστικών ιδεών δεν θα περιμένει πολύ. Ήδη ταυτόχρονα με την δημοσκοπική άνοδο έχει αρχίσει η συρρίκνωση της μεταρρυθμιστικής βάσης του κόμματος. Μπορεί να μαθαίνουμε επιλεκτικά τις αποχωρήσεις προβεβλημένων μελών της ΚΕ αλλά η αποστασιοποίηση έχει αρχίσει ήδη από το απογοητευτικό ιδρυτικό συνέδριο. Όσο ανεβαίνει σε δυνητικό ακροατήριο (πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ) τόσο κατεβαίνει σε αποδοχή και συμμετοχή στον ανανεωτικό και οικολογικό κόσμο - σε αυτόν δηλαδή που ιδρυτικά απευθύνθηκε και από τον οποίο στηρίχθηκε.

Που το πάει λοιπόν η Δημοκρατική Αριστερά;

Η ολοκλήρωση της τραγωδίας

Το παλαιό πολιτικό προσωπικό, το αποκλειστικά υπεύθυνο για την χρεοκοπία της χώρας τα κατάφερε πάλι - δεν εγκαταλείπει με τίποτα τον αγώνα να διατηρήσει τον έλεγχο της εξελίξεων και να ολοκληρώσει τα σχέδιά του πριν εγκαταλείψει με λαϊκή εντολή την εξουσία.

Όλοι αυτοί οι φανεροί και κρυφοί οπαδοί της δραχμής -οι αυριανοί ολιγάρχες ρωσικού τύπου- κατευθύνουν με σιδηρά πυγμή τη χώρα στην χρεοκοπία. 

Τηρούν οριακά τα προσχήματα "υπακούοντας" υποκριτικά και μόνο* στην αγωνία του λαού και στις δραματικές παραινέσεις και τους όρους των Βρυξελλών, απλά για να κερδίσουν χρόνο. 

Εξασφαλίζουν την παρατεταμένη ακυβερνησία μπλοκάροντας κάθε λειτουργική λύση. 

Στερούν το κράτος από τα έσοδα διατηρώντας το διεφθαρμένο μηχανισμό σε λειτουργία και την αγορά χωρίς ρευστότητα. 

Στερούν κάθε αυτονομία από τον νέο πρωθυπουργό διατηρώντας τους ίδιους καταστροφικούς κύκλους, τύπου Βενιζέλου, στην διαχείριση χωρίς καμιά πλέον νομιμοποίηση. 

Ψάχνουν αχυράνθρωπους, σπιλώνουν εντιμότητες και συνειδήσεις καλόπιστων προσφερόμενων, λερώνουν την κοινωνία με το σάπιο αποτύπωμά τους. 

Τόσος χρόνος χάθηκε επίτηδες: μέχρι σήμερα θα μπορούσε να έχει ολοκληρωθεί ήδη η μισή προεκλογική περίοδος την οποία αρνήθηκαν μετά βδελυγμίας γιατί δήθεν δεν υπήρχε χρόνος - ενώ για τα καραγκιοζιλίκια τους υπάρχει άφθονος... 

Κάθε μέρα που παραμένουν στην εξουσία μας στοιχίζει πλέον μήνες και χρόνια αδιεξόδου και κρίσης. 

Πάρτε τους τις υπογραφές και ρίξτε τους τώρα! 

*Γιατί ναι, θα ορίσουν πρωθυπουργό. Σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες όχι τον, αν μη τι άλλο, βαθύ γνώστη των οικονομικών και αποδεκτό από τους εταίρους μας, Παπαδήμο, αλλά ή κάποιον επιτυχημένο ...δικαστικό, ή τον ευρωπαίο ...συνήγορο του πολίτη, τον θυρωρό τους ή και την καμαριέρα τους, αρκεί να μην έχει γνώσεις και να μην θέτει όρους. Αρκεί να τον ελέγχουν για να συνεχίσει το ίδιο καταστροφικό δικομματικό κύκλωμα να καθορίζει την μοίρα της χώρας...

Η υποβάθμιση της Δημοκρατίας δεν είναι λύση στην κρίση - είναι επιδείνωση της κρίσης

Υποβάθμιση της Δημοκρατίας επειδή "δεν ξέρουμε ποιος θα βγει": Μα αυτό ακριβώς είναι Δημοκρατία - το να μην ξέρουμε!

Η τρομοκρατία τελικά, έχει αποτελέσματα... 

Βλέπω με λύπη μου, σοβαρούς ανθρώπους να έχουν πιαστεί στα δίχτυα της. Να απεμπολούν το δικαίωμά τους να κρίνουν και να αποφασίσουν οι ίδιοι για την τύχη τους εξαιτίας της μεγενθυμένης στα όρια της παράνοιας αγωνίας τους για την τύχη της χώρας. Να μπλέκουν την ευθύνη με την παράδοση στον φόβο. Να γίνονται "οιονεί δημοκρατικοί" επειδή "φοβούνται" το αποτέλεσμα της λαϊκής ετυμηγορίας.

Πως φτάσαμε ως εδώ;

Δυο χρόνια αντίστασης του παρακμασμένου πολιτικού μας συστήματος στην πραγματικότητα ήταν αρκετά. Αλλά όχι τελείως αρκετά. Έπρεπε να προηγηθεί πρώτα η εκδίωξη της τρόικας τον Σεπτέμβρη, από τον εγγυητή του πελατειακού συστήματος Βενιζέλο, και η επιδείνωση που ακολούθησε για τους όρους εκταμίευσης των δόσεων, για να συνειδητοποιήσουμε πόσο ανεύθυνοι μας κυβερνούν. Έπρεπε να φτάσουμε στην άρνηση Σαμαρά να κυρώσει την νέα συμφωνία δανειοδότησης και το πυροτέχνημα ΓΑΠ για δημοψήφισμα, για να καταλάβουμε ότι το βαρέλι της ανευθυνότητας δεν έχει καν πάτο. Έπρεπε να ζήσουμε ίσως και τα καθημερινά καραγκιοζιλίκια τους που επιτρέπουν τον διεθνή διασυρμό μας και την εκτόξευση απειλών και εκβιασμών από τους παλιούς μας "φίλους" στην ΕΕ ως μέσων φρονιματισμού μας. Και τώρα, ζούμε έναν εφιάλτη. Θα γυρίσουμε στην δραχμή επειδή το θέλει ο Σαμαράς; Ή επειδή θέλει την εξουσία και δεν τον νοιάζει; Θα επιστρέψουμε στην απομόνωση εκτός ΕΕ, επειδή δεν μπορεί ο ΓΑΠ να ελέγξει το κόμμα του και τις εξεγερμένες συντεχνίες του; Θα βρεθούμε άνεργοι και χρεοκοπημένοι, επειδή το πολιτικό σύστημα παίζει το τελευταίο του χαρτί επιβίωσης;

Όλα αυτά, έχουν κάνει πολλούς από μας να ξεχάσουμε μερικά βασικά πράγματα. 

Ότι η μόνη μας δύναμη είναι η λαϊκή συναίνεση και όχι εκείνη των πολιτικών.

Ότι η μόνη μας δέσμευση είναι εκείνη που προέρχεται από την εκφρασμένη δημοκρατικά λαϊκή βούληση.

Ότι η μόνη νομιμοποίηση αυτού του συστήματος προέρχεται από την λαϊκή ετυμηγορία και όχι από συμφωνίες κορυφής.

Ότι τέλος, μπορεί οι ευρωπαίοι να λοιδορούν -και δίκαια εν μέρει- ΓΑΠ και Σαμαρά, αλλά δεν θα τόκαναν ποτέ με έναν ολόκληρο λαό και τις αποφάσεις του.

Δεν μπορείς λοιπόν να λες "όχι εκλογές γιατί δεν ξέρω ποιος θα βγει". Τότε, ας καταργήσουμε την δημοκρατία, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσει...

Δεν μπορείς να λες "όχι εκλογές, γιατί ευνοούν τον Σαμαρά, τον Τσίπρα, τον Καρατζαφέρη". Ας ευνοήσουν όποιον θέλουν - εκτός αν θέλουμε εμείς να προαποφασίσουμε ποιος θα ευνοηθεί...

Δεν μπορείς να λες "όχι εκλογές, γιατί δεν το επιτρέπουν οι ευρωπαίοι". Είναι ψέμα. Ποτέ δεν είπαν τέτοιο πράγμα. Αντίθετα εκλογές έγιναν συντεταγμένα και στις άλλες "μνημονιακές" χώρες και προφανώς θα γίνουν και στην Ιταλία.

Δεν μπορείς τέλος να λες "όχι εκλογές, γιατί δεν υπάρχει χρόνος και θα χάσουμε την συμφωνία". Χρόνος υπάρχει άφθονος. Η συμφωνία τρέχει μέχρι τον Ιούνιο. Δεν απαιτεί παρά την δέσμευση της χώρας με τις υπογραφές των δυο τουλάχιστον κομμάτων της πλειοψηφίας. Κι αυτές υπάρχουν ήδη.

Προς τι λοιπόν τόσος τρόμος ώστε να απεμπολούμε εθελοντικά το μόνο δικαίωμα παρέμβασης που ως λαός έχουμε;

Στο κείμενο της συμφωνίας της 26/10, δυο σελίδες μόνο, ανάμεσα στις δεκαπέντε, αναφέρονται στην Ελλάδα και σε γενικές κατευθύνσεις που θα εξειδικευτούν το προσεχές διάστημα. Αυτές δεν επιδέχονται αλλαγές παρά μόνο στις λεπτομέρειες. Και όπως όλα τα μνημόνια, έτσι και το νέο που θα διατυπωθεί τέλη του χρόνου ως εφαρμογή των παραπάνω κατευθύνσεων, θα επιτρέπει μόνο αλλαγές με μέτρα ισοδύναμου οικονομικού αποτελέσματος. Αυτά άλλωστε μέχρι σήμερα ήταν και η αποτυχία των διαδοχικών κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ: ότι έχαναν τους στόχους και ξέσπαγαν με οριζόντια μέτρα στο λαό. Ότι πληρώσαμε τις αποτυχίες τους περισσότερο από τα λάθη του ίδιου του μνημονίου.

Σήμερα είμαστε, παρά τις δυσκολίες, σε μιαν ανάλογη στιγμή. Εάν επιθυμούμε να παραμείνουμε στην ευρωζώνη (και δημοσκοπικά τουλάχιστον το επιθυμεί το 78% του λαού μας έναντι 11% της εξόδου), κυρώνουμε την νέα συμφωνία δανεισμού και εστιάζουμε όλη μας την προσοχή το επόμενο διάστημα σε προωθητικές μεταρρυθμίσεις και δικά μας μέτρα ισοδύναμου και καλύτερου οικονομικού και αναπτυξιακού αποτελέσματος. Αυτό είναι το πλαίσιο.

Ποιος όμως θα το διαχειριστεί;

Κατ' αρχήν χρειαζόμαστε αναβάθμιση της Δημοκρατίας. Να βρεθούν περισσότερες και νεώτερες πολιτικές δυνάμεις κοντά στην διαχείριση, να έχουν λαϊκή νομιμοποίηση και συγκεκριμένη εντολή βάσει προγραμματικών τους δεσμεύσεων. Τι έχουμε σήμερα; Μια κυβέρνηση που θα έβρισκε τα λεφτά αλλά δεν τα βρήκε, και μια αντιπολίτευση που λαϊκίζει υποσχόμενη αναδιαπραγμάτευση των αποφασισμένων ή ηρωική έξοδο από την ΕΕ και επιστροφή στην δραχμή. Δεν πρέπει να αποφασίσουμε εμείς γι αυτά; Δεν πρέπει να αλλάξουμε όσους δεν κάνουν; Δεν πρέπει να αποφασίσουμε; Μπορεί να αποφασίσει για μας ακόμη και ο πιο καλοπροαίρετος τεχνοκράτης χωρίς δημοκρατικές δεσμεύσεις; Μπορεί ο οποιοσδήποτε να κάνει του κεφαλιού του για τόσο σημαντικά ζητήματα;

Η υποβάθμιση της Δημοκρατίας δεν είναι η λύση στην κρίση - είναι το βύθισμα στο άγνωστο και τις ορέξεις κάθε μη θεσμικού παράγοντα. Και στην Δημοκρατία οι αποφάσεις είναι μυστικές. Δεν επιτρέπεται να υιοθετούμε καινοφανείς θεωρίες περί ανωριμότητας του λαού ή περί τιμωρίας μας από την ΕΕ επειδή ασκούμε τα δημοκρατικά μας δικαιώματα... Τουλάχιστον οι προοδευτικοί άνθρωποι.

Ποιος φοβάται τον Σαμαρά;

Ας σηκώσουμε το γάντι της ακροδεξιάς όσο είναι ακόμη μειοψηφία...

Το κατάφερε και αυτό ο ΓΑΠ. Έδωσε την πρωτοβουλία κινήσεων στον Σαμαρά προσπαθώντας να διεγείρει τον φόβο και τα αντιδεξιά αντανακλαστικά του λαού και να παραμείνει στην εξουσία. Με τον φόβο - όχι με την λαϊκή εντολή. Τώρα, η εθνικιστική ρητορική ξεδιπλώνεται ανεμπόδιστα από τους συνεχιστές της καταστροφικής πενταετίας της ΝΔ και αποκτά λαϊκά ερείσματα. Προηγούμενα είχε συρρικνωθεί από το 31% της ήττας στο δημοσκοπικό 22%.

Ο Βενιζέλος, απειλεί το λαό με την δυσοίωνη κατάσταση στην ΕΕ -που ο ίδιος διαμόρφωσε  με τις τζάμπα μαγκιές του Σεπτεμβρίου- για να μείνει σαν εναλλακτική λύση στο προσκήνιο.

Τώρα είναι η ώρα να υποχωρήσει ο ΓΑΠ στο αίτημα των εκλογών. Πριν ο Σαμαράς εμφανιστεί σαν ο φορέας της λύσης. Όσο νωρίτερα τόσο καλύτερα. Στο κάτω κάτω, η μεν ΝΔ δεσμεύτηκε δημόσια ότι υπογράφει την συμφωνία της 27/10, οι δε Μέρκελ και Σαρκοζύ έχουν συναινέσει ήδη στο γεγονός ότι στις 4 Δεκεμβρίου θα ανανεωθεί με κάποιον τρόπο η λαϊκή εντολή. Και σίγουρα προτιμούν τις εκλογές. Το δέχτηκαν και στην Πορτογαλία άλλωστε. Δεν τους απασχολεί ποιος θα βγει - η συναίνεση στην συμφωνία τους ανησυχεί και νάχουν κάποιον με λαϊκή νομιμοποίηση απέναντί τους να συζητούν.

Δόσεις και συνομιλίες δεν κινδυνεύουν λοιπόν στο σύντομο διάστημα των τριών εβδομάδων - ούτε αιφνιδιάζεται κανείς.

Που είναι λοιπόν το πρόβλημα;

Μήπως στις επιλογές του λαού; Στην λαϊκή κυριαρχία;

Ξεφτιλίσαμε την επιλογή του δημοψηφίσματος. Ας μην καταδικάσουμε τελεσίδικα τον λαό στην αλαλία ...και την τηλεθέαση. Είναι ο πρωταρχικά ενδιαφερόμενος και ο μόνος έχων κάθε νόμιμο δικαίωμα να αποφασίσει. Δεν μπορεί να λείπει από το πλάνο στο οποίο σουλατσάρει καθημερινά και προκλητικά όλος ο εσμός των κρατικοδίαιτων παράσιτων που διαχειρίστηκαν καταστροφικά τις εντολές του.

Όποιος λοιπόν φοβάται την επάνοδο Σαμαρά, ΝΔ και ακροδεξιάς, ας μην τους δίνει τις ευκαιρίες να γιγαντωθούν.

Σηκώνοντας το γάντι τώρα, δίνεται η δυνατότητα στον σοφό λαό να στείλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας όλο το μεταπολιτευτικό πολιτικό προσωπικό και τα κόμματα δυναστείες του πελατειακού συστήματος.

Να μαυρίσει τα συνυπεύθυνα κόμματα του καταστροφικού διπόλου, να επιβάλλει επιτέλους πολυκομματική διαχείριση και αντί για αποχή να στείλει με μαζική συμμετοχή κάθε έλλογη πολιτική κίνηση στην βουλή. 

Ποιος λοιπόν φοβάται τον Σαμαρά;

Απίθανα καραγκιοζιλίκια για να μην αλλάξει τίποτα

Εντάξει. Ο Σαμαράς απέδειξε χθες ότι προτιμά ακόμη και την χρεοκοπία από μια μεταβατική κυβέρνηση σωτηρίας με όλο ή το μεγαλύτερο μέρος του παλαιού -και συνυπεύθυνου- πολιτικού συστήματος μέσα. Προφανώς εκπροσωπεί τα συμφέροντα της δραχμής -όσων δηλαδή έχουν σπρώξει τα χρήματά τους στο εξωτερικό και τα χρέη τους στο εσωτερικό και περιμένουν την δραχμή για να ανακτήσουν -σαν τους Ρώσους ολιγάρχες- σε μια νύχτα τον πλήρη έλεγχο της χώρας μας. Συνεχίζει την μοιραία για την χώρα ακροδεξιά εθνικιστική ρητορεία που εφάρμοσε και στο μακεδονικό, με αποτέλεσμα τότε το μπλοκάρισμα κάθε ευνοϊκής εξέλιξης. Το ίδιο κάνει και τώρα. Μπλοκάρει κάθε θετική δυνατότητα διαχείρισης και πάνω απ' όλα δεν αναλάμβάνει καμία ευθύνη για την καταστροφική πενταετία του κόμματός του που προηγήθηκε, προκάλεσε την κρίση δανεισμού και οδήγησε στα μνημόνια. Δεν ξέρει δεν είδε. Κάνει τον μ..., και πιάνει από τα μαλλιά την απρόσμενη ευκαιρία να ξαναγυρίσουν στην εξουσία, ο ίδιος και η συμμορία του. Ακόμη κι αν αυτό μας αποκόψει από την ΕΕ - ίσως και ακριβώς γι αυτό...

Όσο για τον άλλο... Αφού μας διηγήθηκε πως η οικογένειά του έφερε μια χώρα που χρωστούσε το 1981 μόλις το 28% του ΑΕΠ της στο 160% σήμερα -ρίχνοντάς τα όλα στην πενταετία της ΝΔ που πράγματι διπλασίασε το ήδη εκτροχιασμένο έλλειμμα- με το πολιτικό ήθος που την διακρίνει, αφού έριξε το κλάμα της αρκούδας για τα βάρη που άδικα έπεσαν επάνω του -από ποιον άραγε;- κατέληξε στο σοφό συμπέρασμα: "me and myself'". "Έχω την ψήφο εμπιστοσύνης και σας "γαμώ τα λύκεια". Θα συζητήσω με τον εαυτό μου, πίνοντας καφέ με τον Κάρολο, τι θα ...απογίνετε. Ίσως ανασχηματιστώ, ίσως διευρυνθώ, ίσως παραιτηθώ και ξανααναλάβω ελλείψει άλλου. Θα δω... Ήξερα ότι ο άλλος δεν θέλει, άρα δεν θα τολμήσει και κανείς άλλος, άρα πάλι εγώ μένω. Άλλωστε, όπως είπε και ο Μπένυ, την Δευτέρα η χώρα χρειάζεται αντιπροσώπευση. Δεν μπορώ να την αφήσω ακυβέρνητη!"

Μια κυβέρνηση "βασικά ΠΑΣΟΚ", δεν θα μπορέσει να αντέξει ούτε μια μέρα. Δεν διαθέτει πια καμιά δύναμη μέσα στην κοινωνία ούτε μπορεί να κινητοποιήσει τους ίδιους τους κομματικούς της μηχανισμούς. Αυτοί έχουν εξεγερθεί και δεν δέχονται εντολές όχι μόνο από την κοινή λογική αλλά ούτε και από κομματικό πατριωτισμό. Που αποσκοπεί λοιπόν όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι;

Το παλαιό πολιτικό προσωπικό της χώρας μας είναι πιασμένο στην ίδια του την φύση. Σαν την ιστορία με τον σκορπιό και την χελώνα*. Θα χτυπήσει με το δηλητήριό του την όποια λογική διέξοδο έχει προταθεί και μόνο από κεκτημένη ταχύτητα... Δεν σηκώνει θεραπεία. 

Υπηρεσία στην χώρα είναι πια μόνο η ανατροπή του με άμεση προσφυγή στην κάλπη και μαύρισμά του συνολικά. Δεξιών και αριστερών κρατικοδίαιτων υποκριτών που έχουν μαζευτεί σαν τις ύαινες γύρω από μια χώρα που ψυχορραγεί από τις πληγές που της προκάλεσε ο δημοσιοϋπαλληλικός/εργολαβικός σοσιαλισμός που όλοι μαζί σε αγαστή συνεργασία εφάρμοσαν για τρεις συναπτές δεκαετίες.

Εκλογές τώρα -όχι για χάρη του Σαμαρά, του Τσίπρα ή του ΚΚΕ. Για τον λαό και την χώρα. 

*Η χελώνα και ο σκορπιός
Κάποτε στην άκρη ενός ποταμού στεκόταν ένας σκορπιός. Ήθελε να περάσει στην απέναντι όχθη αλλά τα νερά ήταν ορμητικά και το βάθος του ποταμού μεγάλο. Κάποια στιγμή το βλέμμα του πέφτει σε μία χελώνα που στεκόταν μερικά μέτρα παρακάτω,την πλησιάζει και της λέει: "Καλημέρα χελώνα, θέλω να περάσω στην απέναντι όχθη του ποταμού, θα μπορούσες να με μεταφέρεις πάνω στο καβούκι σου και να με περάσεις απέναντι? Γνωρίζω πως είσαι δεινή κολυμβήτρια και και δε σε τρομάζουν τα ορμητικά νερά του ποταμού".
Η χελώνα γυρίζει και τον παρατηρεί προσεχτικά. "Μα είσαι σκορπιός", του απαντάει... "Πως θα μπορούσα να σε εμπιστευτώ και να σε κουβαλήσω στο καβούκι μου αφού με ένα κέντρισμά σου θα μπορούσες να με σκοτώσεις", συνεχίζει. "Μα θα ήμουν ανόητος αν το έκανα αυτό καθώς τότε θα πνιγόμασταν και οι δύο δεδομένου πως δε γνωρίζω καλό κολύμπι" απαντάει ο σκορπιός. Για μερικές στιγμές η χελώνα παραμένει σιωπηλή καθώς συλλογίζεται τα λόγια του σκορπιού. "Σα να έχεις δίκιο σκορπιέ" απαντάει τελικά η χελώνα και βάζοντάς τον πάνω στο καβούκι της αρχίζει να κολυμπά στα νερά του ποταμού ώστε να τον εξυπηρετήσει.

Βρίσκονται περίπου στα μισά της διαδρομής όταν η χελώνα νιώθει ένα κέντρισμα στη βάση του λαιμού της ... σχεδόν αμέσως ένας πόνος σαν κάψιμο αρχίζει να πλημμυρίζει το σώμα της για να ακολουθήσει ένα σταδιακό μούδιασμα κάνοντας τις κινήσεις της ολοένα και πιο αργές.... Γυρνάει το κεφάλι της σιγά-σιγά για να αντικρίσει το σκορπιό.. "Γιατί το έκανες αυτό...?", τον ρωτάει ενώ τα ορμητικά νερά αρχίζουν να καταπίνουν και τους δύο... "Τώρα θα πεθάνουμε και οι δύο..γιατί μας καταδίκασες σε θάνατο..?"...
"Μα επειδή έτσι είναι η φύση μου...", απαντάει χωρίς μεταμέλεια ο σκορπιός.